Wednesday, 9 December 2009

Change....





ငါလိုချင်ခဲ့ဖူးတယ် 
နင့်ရင်ဘတ်ထဲက ပန်းနုရောင်ပုံပြင်တွေ.... 
ငါတမ်းတခဲ့ဖူးတယ် 
နင့်နှုတ်ဖျားဆီက အပြာရောင်စကားလုံးတွေ.... 
ငါရင်ခုန်ခဲ့ဖူးတယ် 
နင့်မျက်ဝန်းဆီက နွေးထွေးတဲ့အကြည့်တွေ.... 
ငါမျှော်လင့်ခဲ့ဖူးတယ် 
အဝါရောင်စိတ်ကူးတွေနဲ့ တောက်ပတဲ့အိပ်မက်တွေကို.... 
ဒါပေမယ့် .............
အချိန်ရထားကြီး အရာအားလုံးကိုအပြီးတိုင်နင်းချေ 
ဆက်လက်ခုတ်မောင်းသွားနေတယ် 
အခုငါ့ဆီမှာ ကဗျာတွေကလွဲလို့ 
ဘာမှမရှိတော့ဘူး...။ ။ HNS(TG)

2 comments:

ညလင္းအိမ္ said...

ကဗ်ာဆိုတာကေတာ႔ ကုိယ္႔ဆီမွာ အျမဲတမ္းရိွေနမယ္႔ အရာပါ...

တခ်ိန္ကေပးခဲ႔ဖူးတာ
ဒဏ္ရာေတြဆို
ရင္မွာကဗ်ာျဖစ္ေစ...

ကဗ်ာေလးေကာင္း၏...

. said...

ကဗ်ာဆိုတာ တန္ဖိုးၾကီးၾကီးမားမား ေပးဆပ္ၿပီးမွ
အသက္၀င္ လာခဲ႕တာပဲ ...


ကဗ်ာ တပုဒ္ရွိေနရင္ ၿပည္႕စံုလံုေလာက္မွာပါ ..