Thursday, 13 August 2026

ထီးကလေးတစ်ချောင်း.....




တစ်ရက်မှာ မိုးရွာထဲလမ်းကူးဖို့ မျဉ်းကျားမှာစောင့်ရင်း စောင်းထားတဲ့ထီးကိုမော့ကြည့်ဖြစ်တယ်...။ ထီးရိုးတွေနဲ့မိုးကာနဲ့တွဲချုပ်ထားတဲ့ အနက်ရောင်ချည်လေးတွေက လျော့တိလျော့ရဲဖြစ်နေပြီ အနက်ရောင်ထီးရိုးတွေလဲ သံချေးတွေနည်းနည်းလိုက်လာနေပြီ...။ သူလည်း အိုမင်းလေပြီပေါ့....။ သူက ကျမ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ် ခုနှစ်နှစ် ကိုးဗစ်မတိုင်ခင်ကတည်းက စပိန်နိုင်ငံထုတ်ဆေးကုမ္ပဏီတစ်ခုကနေ လက်ဆောင်ရထားခဲ့တဲ့ နက်ပြာရောင်ခေါက်ထီးလေး အော်တိုခလုတ်နှိပ်ပြီးပွင့်တဲ့ထီးလေး...။  ဒီကြားထဲ ကျမ ဂျပန်စတိုးကနေ  ထုတ်ချင်းပေါက်မြင်ရတဲ့ အကြည်ရောင်မိုးကာသားနဲ့ထီးနှစ်လက်ဝယ်ကိုင်သေးတယ်...။ ပထမအလက်က နှစ်နှစ်သုံးနှစ်လောက်ကိုင်လိုက်ရတယ် မိုးကာအကြည်တွေ မှုန်ဝါးကုန်မှ လွှင့်ပစ်လိုက်တာ ...။ အဲတုန်းက ဘာဝယ်ဝယ် ထောင့်ရှစ်ရာကျပ်တန် ဂျပန်စတိုးမှာ အဲဒီထီးလေးက ငါးထောင်ကျပ်ထဲရယ်...။ ဒုတိယတစ်ခေါက်ဝယ်တော့ တစ်သောင်းဖြစ်သွားပြီ..။ အဲဒီထီးက ကျမလက်ထဲ တစ်လတောင်မခံလိုက်ဘူး မိုးရွာထဲလေကြောမိပြီး  ထီးရိုးကျိုးသွားခဲ့တယ်...။ အဲနောက်တော့ ကျမရဲ့ မူလပထမ လက်ဆောင်ရထားတဲ့ နက်ပြာရောင်ခေါက်ထီးကိုပဲ စွဲစွဲမြဲမြဲကိုင်လာခဲ့တာ ခုထိဆိုပါတော့....။ 

ထီးလေးက နှစ်စဉ်မိုးတွင်းသုံးလေးလမှာတော့ နေ့တိုင်းသုံးဖြစ်တယ်...။ ကျနေအချိန်တွေမှာ ကျမသူ့ကို သေချာခေါက်သိမ်းထားတယ်...။ သူ့ရဲ့ အရည်အသွေးကောင်းတာရော ကျမရိုရိုသေသေကိုင်တာရောကြောင့်လည်း နှစ်အကြာကြီးခံတာပေါ့ ...။ ကျမ နေ့စဉ်သုံးစွဲတဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲမှာ ဒီထီးလေးကိုတော့ ကျမက ဥစ္စာအခြောက်ဆုံးပဲ...။ ရှားရှားပါးပါး စပိန်နိုင်ငံထုတ်တစ်လက်တည်းသော ခလုတ်ဖွင့် ခေါက်ထီးလည်းဖြစ် ဘယ်မှလည်း ပြန်ဝယ်လို့မရတာကြောင့်လည်းဖြစ်တယ်...။ ခေါက်ထီးဟာ ကျမဆီကနေ ပျောက်သွားဖို့ နှစ်ကြိမ်တိတိဖြစ်ဖူးခဲ့တယ်...။ ပထမတစ်ခေါက်ပျောက်သွားတုန်းကဆို တစ်ပတ်လောက်ကြာတယ်...။ တကယ်တော့အထားမှားတာ ကျမ ညီမဝမ်းကွဲတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ခန်းတစ်ခုမှာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ သွားကြီးကြပ်တော့ သူ့အခန်းအဝင်ဝ ဖိနပ်စင်ပေါ်တင်ထားခဲ့တာ...လုံးဝမေ့ပြီး တစ်ပတ်ကြာ နေရာအနှံ့ရှာပြီးမှ အဲနေရာကို သတိရသွားတာနဲ့သွားပြန်ရှာတော့ တွေ့သွားခဲ့တာပဲ...။ ဒုတိယအကြိမ်က ဘဏ်မှာကျန်ခဲ့တာ...။ ကိုးဗစ်ကာလ ငွေတွေ တန်းစီထုတ်ရတဲ့အချိန် မင်းရဲကျော်စွာလမ်းထဲက ကမ္ဘောဇဘဏ်မှာကျန်ခဲ့တာ....။ ဖုန်းဆက်တော့ ဘဏ်ဝန်ထမ်းမလေးက သိမ်းထားပေးတာ သွားပြန်ယူရတယ်...။ ဥစ္စာရင်းမှန်လို့ ကျမရဲ့သူ့အပေါ်ထားတဲ့ သံယောဇဉ်ခိုင်မြဲလို့နေမယ် ကျမဆီပြန်ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်...။ 

ကလေးဘဝတုန်းက အမေဝယ်ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ကလေးထီး အနီရောင် အဝါရောင်လေးတွေ အရောင်စုံပါတဲ့ထီးတွေသုံးခဲ့ဖူးတယ်....။ အခုဒီနက်ပြာရောင်ခေါက်ထီးလေးကတော့ ကျမဘဝအတွက် မှတ်မှတ်ရရရှိတဲ့ ကျမနဲ့အချိန်အကြာဆုံးအနားမှာရှိနေတဲ့ ထီးလေးတစ်ချောင်းမို့ သူ့ကို အမှတ်တရအက်ဆေးလေးရေးရတာပါ....။

ခုဆိုကုန်ဈေးနှုန်းတွေက အဆမတန်တက်နေတော့ အရင်ကဝယ်ထားခဲ့ဖူးတဲ့ 8000/-တန်ထီးလည်း အခု သုံးသောင်းကျော် လေးသောင်းဖြစ်နေပြီ...။ တခြား အခြေခံစားသောက်ကုန်တွေလည်း သုံးလေးငါးဆလောက်တက်နေ..... ဆင်းရဲတွင်းကတဖြေးဖြေးနက်လာ ခရိုနီတွေ ခရိုပြာတွေတောင် အသုံးအဖြုန်းကြည့်သုံးနေရတဲ့ခေတ်ရောက်နေပြီဆိုတော့ကာ....။ 




မိုးငွေ့

No comments: