ေကာက္ညွင္းေပါင္း၊ ၾကက္ေၾကာ္ နဲ႔ ေမာ္ဒန္လက္ဖက္သုပ္

ေမာင္ေလးတာခ်ီလိတ္ကျပန္လာေတာ့ အေဒၚကထည့္ေပးလိုက္တာ ၾကက္ေၾကာ္ ေကာက္ညွင္းေပါင္းနဲ႔ ယိုးဒယားငရုတ္သီးေထာင္း

Strand Hotel မွာ Rich Gem ႏွစ္ပတ္လည္ရိႈးပြဲလုပ္တုန္းက လာတဲ႔ဧည့္သည္ေတြကို ေကၽြးတဲ႔ လက္ဖက္သုပ္...။ ေဂၚဖီျပဳတ္ရြက္နဲ႔ပတ္ျပီး အဲလိုေၾကြဇြန္းနဲ႔တစ္လုတ္စာစီထည့္ထားတယ္ အဲဒါကို အိမ္မွာ လုပ္စားၾကည့္တာ

လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းေလးနဲ႔

ဒညင္းသီးေပၚခ်ိန္ ေစးထန္းေနလိုက္တာ....။ ျပဳတ္ျပီးသားကို၀ယ္လာျပီး အိမ္မွာတစ္ခါျပန္ျပဳတ္ အေအးခံ အညွာေလးကိုဓါးနဲ႔စိတ္ရွည္လက္ရွည္လီွးထုတ္ ထုေထာင္း ဆားျဖဴးျပီး ဆီဆမ္းထားတာ...။ မ်ားမ်ားေတာ့မစားနဲ႔ ေက်ာက္ကပ္ထိခိုက္တယ္...။

မိုးေငြ႔

ဒိန္ခ်ဥ္ေရခဲမုန္႔

ဆိုင္နံရံေလးကို ေဟာဒီလို ေရာင္စံုဒီဇိုင္းေလးျပင္ထားတယ္

ဒါက တျခားတဘက္ကနံရံေလးမွာ ဒီဇိုင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး စာသားအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ လြယ္အိတ္မွာကပ္တဲ႔ တံဆိပ္၀ိုင္းပံု မီးထြန္းထားတယ္...

ေရာင္စံု crunchy ေလးေတြျဖဴးထားတဲ႔ ဒိန္ခ်ဥ္ေရခဲမုန္႔

စပ်စ္သီးျဖဴးထားတဲ႔ ဒိန္ခ်ဥ္ေရခဲမုန္႔

ေခ်ာက္ကလက္ဒိန္ခ်ဥ္ေရခဲမုန္႔

ဒါက ဆိုင္အ၀င္၀ညာဘက္ျခမ္းနံရံကစာသား

ျပည္လမ္းေပၚက ေတာ္၀င္စင္တာ ေျမေအာက္ထပ္မွာရွိတဲ႔ စားေသာက္ဆိုင္တန္းေတြထဲက ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါတယ္...။ ဒိန္ခ်ဥ္ေရခဲမုန္႔ဆိုင္ေလးပါ....။ ဆုိင္နာမည္က “Frolik”တဲ႔... “Frolic” ျမဴထူးေဆာ့ကစားသည္ ဆိုတဲ႔ စကားလံုးကလာတာပါ...။ ေရခဲမုန္႔ကေတာ့ ဒိန္ခ်ဥ္တစ္မ်ိဳးတည္းပဲရပါတယ္...။ အေပၚကကိုယ္ၾကိဳက္တဲ႔ Topping ေလးေတြကိုသာေရြးရတာ...။ အေပၚမွာျပထားတဲ႔ ခြက္က original ပါ အလတ္စားေပါ့... Jumbo size ရွိေသးတယ္.... ေအာ္ခြက္ထက္ေသးတဲ႔တစ္ဆိုဒ္လည္းရွိပါေသးတယ္...။ အလတ္စားခြက္ကေတာ့ ႏွစ္ေထာင္ေပးရပါတယ္....။ Topping ေလးေတြကေတာ့စံုပလံုစိေနတာပဲ ...။ အဲ... ဓါတ္ပံုမရိုက္လာမိဘူး...။ သူတို႔ခြင့္ျပဳမျပဳေတာ့မသိဘူး...။ ေနာက္တစ္ေခါက္သြားစားျဖစ္ရင္ ေမးၾကည့္ဦးမယ္...။ Chocolate Crunchy ေတြပံုစံမ်ိဳးစံုရွိတယ္ ႏြားႏို႔နဲ႔ေသာက္တဲ႔ Corn Flake အေရာင္စံု ရယ္... သီဟိုဠ္ေစ့ရွိတယ္... Almond ... မက္မြန္သီး... ေ၀ဖါမုန္႔ အျပင္ ၾကက္ဥေခါက္မုန္႔လို အေခ်ာင္းေလးေတြလည္းရွိပါတယ္....။ ေရခဲမုန္႔မၾကိဳက္တဲ႔ က်မေတာင္ အဲဒီဒိန္ခ်ဥ္ေရခဲမုန္႔ကို ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္သြားတယ္...။ အဲဒီေန႕က သူ႔ႏွစ္ဆိုင္ေက်ာ္က ခ်န္ပီယံၾကက္ေၾကာ္သြားစားျပီး အအီေျပဒိန္ခ်ဥ္ေရခဲမုန္႔၀င္စားတာ...။ ၾကက္ေၾကာ္က သံုးတံုးကိုႏွစ္ေထာင္က်တယ္....။ အဲ... ဒိန္ခ်ဥ္ဆိုင္မေရာက္ခင္ Pizza Conner က take away ဆိုျပီး ခ်ိတ္ထားတာေတြ႔လို႔ ...။ Hawain regular တစ္ခုပါဆယ္ကို ဒိန္ခ်ဥ္ဆိုင္လာပို႔ပါဆိုျပီးမွာခဲ႔တယ္...။ ၀ိတ္ေလွ်ာ့ေနတယ္...။ အစားၾကီးလွေခ်လား မထင္ပါနဲ႔....။ အဟဲ......တကယ္လည္းစားပါတယ္ရွင္.....။ ၾကိဳက္တာကိုးလို႔....။

မိုးေငြ႔

စေနမိုးေရစက္မ်ားႏွင့္အလွဴ

လွည္းတန္းပိြဳင့္မေရာက္ခင္က

18.6.2011 စေနေန႔ ေန႔လည္(၁)နာရီ စံျပကားဂိတ္ကေန (၁၂၄)ဘတ္စ္ကိုစစီးလိုက္တာ တစ္နာရီတိတိၾကာပါတယ္...။ စထြက္တုန္းကေတာ့ ရာသီဥတုကအုံ႔အံု႔မိႈင္းမိႈင္း...။ ေကာင္းကင္ကေတာ့ အေပၚကပံုထဲကျမင္တဲ႔အတိုင္းခဲသားေရာင္ျဖစ္ေနတယ္...။ ေလပါလို႔ အုန္းလက္ေတြလည္းလႈပ္ခတ္ေနတယ္....။ က်မတို႔ရဲ႔ ဦးတည္ရာကေတာ့ေလွာ္ကားမွာေနေနတဲ႔ အဘဦးသုခကိုလိုအပ္တဲ႔ စားစရာနဲ႔ ေငြသြားလွဴၾကတာပါ...။ ရံုးကေန႔တစ္၀က္ဆိုေတာ့ ရံုးကညီမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ က်မနဲ႔သြားၾကတယ္....။ ေရႊျပည္သာကို ရန္ကုန္မွာသာေနတာ တစ္ခါမွ အထဲထိမေရာက္ဖူးဘူး...။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ရာသီဥတုက မိုးအံု႔တယ္ဆိုေပမယ့္ ေနရွိန္ျပီး အိုက္စပ္စပ္ျဖစ္ေနတယ္...။ ပထမကားစစီးေတာ့ ထိုင္ခုံမရဘူး ေျမနီကုန္းက်မွ အဆင္းသမားေတြဆီကေနခုံရပါတယ္...။ ကားျပဴတင္းနားေနရာရေတာ့ေလတိုက္တာနဲ႔ ေနရွိန္တာနဲ႔ မ်က္စိေတာင္စပ္ပါတယ္...။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္သြားလုပ္မယ့္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈတစ္ခုအတြက္ ၾကိဳတင္ေတြးျပီး ပီတိျဖစ္ေနမိတယ္...။ မ်က္စိမွိတ္ျပီးလိုက္သြားရင္ ဘာမွာမျမင္မေတြ႔လိုက္ရမွာစိုးလို႔႔ မ်က္စအစပ္ခံျပီး ပတ္၀န္းက်င္ကို ျပဴးျပဲၾကည့္သြားတယ္...။ ကားက အင္းစိန္လမ္းမၾကီးအတိုင္းသြားတယ္... ဒညင္းကုန္းေက်ာ္ေတာ့ ေရႊျပည္သာျမိဳ႔နယ္အစပ္ကိုေရာက္ျပီ...။ ျမိဳ႔ျပင္ေရာက္ေတာ့ မိုးတြင္းကလည္းျဖစ္ သစ္ပင္ေတြစိမ္းစိမ္းစုိစိုနဲ႔ ၾကည့္ရတာ ေအးခ်မ္းေနတယ္...။ လမ္ေဘးတစ္ေလွ်ာက္ ကၽြန္းပင္ အရြက္ဖါးဖါးၾကီးေတြ ပိေတာက္ပင္ေတြ ဗာဒံပင္ေတြ ကုကၠိဳပင္ၾကီးေတြ စိန္ပန္းပင္ ငု၀ါပင္ေတြစံုလို႔ပါပဲ....။ မိုးရြာထားေတာ့ ကတၱရာလမ္းေဘး ေျမအနိမ႔္ပိုင္းမွာေရေတြ၀ပ္လို႔.... အဲဒီရႊံႏြန္ေတာထဲမွာ ကန္ဇြန္းပင္ေတြ ပိန္းရြက္ေတြ ျပြတ္ေနေအာင္ေပါက္ေနၾကတယ္...။ အဲလိုေရ၀ပ္တဲ႔ ေျမကြက္လပ္ေတြ ေနရာတိုင္းေတြ႔ရတယ္...။ စိတ္ထဲမွာ နယ္ျမိဳ႔တစ္ျမိဳ႔ကိုခရီးႏွင္ေနရတဲ႔ အတုိင္းပဲခံစားေနမိတယ္....။ ရန္ကုန္တုိင္းထဲေပမယ့္ ေဟာင္းႏြမ္းျပိဳပ်က္ေနတဲ႔ ခရီးသည္နားေနရာကားမွတ္တိုင္ေတြြြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႔ရတယ္....။ ေျမၾကီးမို႔မို႔ေပၚမွာ တာလပတ္မိုးထားတဲ႔ ေၾကာ္ျငာဗီႏိုင္းစေတြ ဟိုဒီတစ္စဆြဲခ်ိတ္ထားတဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြ...။ ၀ါးထံရံကပ္ေတြနဲ႔လုပ္ထားတဲ႔ ဆိုက္ကားဂိတ္ေတြ ...။ ရႊံေတြထူလပစ္ျဖစ္ေနတဲ႔ ႔ရပ္ကြက္ေစ်းေလးေတြ.....။ သဘာ၀က်က်ေလးျမင္ရတာျဖစ္ေပမယ့္.... ဒီဘက္ပိုင္းမွာ တိုးတက္မႈေတြ လုိအပ္ေနေသးတာကိုေတာ့ မ်က္၀ါးထင္ထင္ျမင္လိုက္ရတယ္...။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကို ဖြဲ႔ႏြဲ႔တာနည္းနည္းမ်ားသြားတယ္ လိုရင္းကိုစလိုက္ၾကရေအာင္...။ က်မတုိ႔စီးလာတဲ႔ (၁၂၄)ဘတ္စ္ကားက အစိုးရစက္ရံုေတြျဖစ္တဲ႔ အုတ္ဖုတ္စက္ရံု၊ မီးခံအုပ္ဖုတ္စက္ရံု၊ ေရႊျပည္သာစက္မႈဇံုနဲ႔ သာဓုကန္စက္မႈဇံုတို႔ကို ျဖတ္ေက်ာ္လာျပီးေနာက္...။ အဘဦးသုခသားေျပာထားတဲ႔ ဂိ်ဳကာမွတ္တိုင္မွာ ဆင္းပါတယ္...။ ေနာက္တစ္ဂိတ္ဆို ဂိတ္ဆံုးပဲတဲ႔ စပါယ္ယာကေျပာတယ္...။ အဘကိုက်မသိတာ ဟိုးး ငယ္စဥ္ကတည္းကပါ...။ က်မတို႔ ရွစ္တန္းကိုးတန္းကတည္းက လမ္းမေတာ္ဘက္မွာ မုန္႔လာလာေအာ္ေရာင္းေနက်ေလ...။ သူေရာင္းတဲ႔ မုန္႔ေတြက ပင္တုိင္ ေခါက္မုန္႔နဲ႔ ေရခဲထုပ္....။ က်န္တာကေတာ့ ပဲေၾကာ္ ေျမပဲေၾကာ္ ေျမပဲယို ႏွမ္းယိုနဲ႔ ယပ္ေတာင္တို႔ပဲျဖစ္တယ္...။ သူေစ်းေရာင္းရင္ ေအာ္တဲ႔ အသံေလးေျပာျပခ်င္ပါတယ္....။

“ပဲေၾကာ္ ေျမပဲေၾကာ္....” “ေျမပဲေၾကာ္....ပဲေၾကာ္” “ေျမပဲကိုႏွမ္းပစ္.... ၾကက္ဥေခါက္မုန္႔ ေရခဲထုပ္ ေရခဲထုပ္....ယပ္ေတာင္ ယပ္ေတာင္ ျမန္မာအဲယားကြန္း”

ယပ္ေတာင္ပါတဲ႔ေန႔ဆို အဲဒီေလးေနာက္ဆက္တြဲေအာ္တတ္တယ္....။

ေစ်းလာေရာင္းေရာင္းတိုင္း ရံုးညီမတစ္ေယာက္က သနားလို႔ဆိုျပီး တစ္လတစ္ခါ ေငြငါးေထာင္လွဴတတ္ပါတယ္..။ အဲလိုလွဴရင္းနဲ႔ အဘလိပ္စာကို လိုရမယ္ရေတာင္းထားလိုက္တာ...။ ျပီးခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္ ရွစ္လပိုင္းကတည္းက အဘေစ်းမေရာင္းေတာ့ဘူး ...။ နိစၥဓူ၀ၾကားေနရတဲ႔ အဘေစ်းေအာ္ေရာင္းသံမၾကားေတာ ့ေနမေကာင္းမ်ားျဖစ္ေနသလား အဘမ်ားသက္ရွိထင္ရွားရွိေသးရဲ႔လားေပါ့...။ ဒါနဲ႔ ေပးထားတဲ႔ လိပ္စာနဲ႔ တစ္ဆင့္ေခၚဖုန္းကေနဆက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ...အဘဦးသုခတစ္ေယာက္ေစ်းမေရာင္းႏုိင္ေတာ့ဘူး အိပ္ယာထဲလဲေနျပီတဲ႔...။ အဲဒါနဲ႔ အဘအားျဖစ္ေစမယ့္ ႏုိ႔မႈန္႔တို႔ ေကြကာအုပ္တို႔ ကိတ္မုန္႔တို႔ကို ေပးခ်င္တယ္ဆိုေတာ့...။ သူ႔မွာ ေျမးမေလးနဲ႔သားရွိပါတယ္တဲ႔....။ အဲဒီတုန္းက က်မတို႔ေသခ်ာမသိလို႔ တစ္ခါ သူ႔ေျမးမလက္ထ႕ဲကို ေငြစတခ်ိဳ႔အပ္ခဲ႔တာ...အဲဒီကေလးမ အဖိုးကို၀ယ္မေကၽြးဘဲ ေဖ်ာင္ပစ္လိုက္သတဲ႔....။ ခုသြားေတာ့မွ ေသခ်ာဂဃနဏသိရတာ...။ အဘဦးသုခမွာ သားသမီးသံုးေယာက္ရွိတယ္...။ အခု အဘကိုျပဳစုေပးေနတဲ႔ ကိုေအာင္သန္းက အလတ္တဲ႔...။ အၾကီးဆံုးသမီးကလည္း က်န္းမာေနတုန္းကလာလာျပီး ပိုက္ဆံယူတတ္ျပီး...။ ခုလို ေလျဖတ္သြားေတာ့ ေပၚမလာေတာ့ဘူးဆိုပဲ...။ အေစာကေျပာတဲ႔ ေျမးမဆိုတာ အဲဒီသမီးအၾကီးကေမြးတဲ႔ သမီး...။ ဒီ...အခုေနေနတဲ႔ တဲအိမ္သာသာ အိမ္ကရံကိုေတာင္ယူသြားလို႔ ရပ္ကြက္လူၾကီးေတြက ျပန္ေတာင္းျပီး သိမ္းေပးထားရသတဲ႔....။ သမီးအငယ္ကေတာ့ တရားေပါက္သလို ဘာလိုလိုနဲ႔ေပ်ာက္သြားတယ္ဆိုပဲ....။ ေအာ္ဗ်ာ...... ကိုယ့္မိဘအရင္းေခါက္ေခါက္ကိုေတာင္ ဒီလို လုပ္ရက္တဲ႔သူ ဘယ္လိုစိတ္ႏွလံုးသားနဲ႔သူေတြလဲ....။

အဘဦးသုခ အိမ္ကိုသြားဖို႔စ၀င္တဲ႔လမ္း ေဗဒါပင္လည္းမေတြ႔ရဘူး ဘဲအုပ္ကလည္းတစ္ရာႏွစ္ရာမဟုတ္ဘူး ေလးေကာင္တည္း

ဘယ္အိမ္ကအိမ္ေမြးေခြးေလးလဲေတာ့မသိဘူး ေရမခ်ိဳးထားေပးေတာ့ ညစ္ေထးေထး သနားကမားရုပ္ေလးနဲ႔

အေရွ႔နားက ဓါတ္တိုင္ရွိတဲ႔ လိႈင္းၾကက္ခြပ္ထေနတဲ႔ ညာဘက္ခ်ိဳး၀င္သြားရမွာ

  ေရလည္ေခါင္က အဘရဲ႔အိမ္ကေလး

သီခ်င္းဆိုျပေနတဲ႔ အဘဦးသုခ

  အဘေစ်းေရာင္းစဥ္ကေခါက္မုန႔္ပံုးေလး

 

က်မတို႔ကို ကားေပၚအတူစီးလာတဲ႔ အဲဒီရပ္ကြက္ထဲက အေဒၚၾကီးလမ္းျပလို႔ အဘေနတဲ႔ လမ္းကို ေရေတြပါေတြကူးျပီးေရာက္သြားေတာ့ ...အဘသား ကိုေအာင္သန္းက မေန႔ကတည္းက က်မတို႔အဖြဲ႔လာမယ္ဆိုတာ ဖုန္းၾကိဳဆက္ထားေတာ့ လမ္းထိပ္ထြက္ၾကိဳပါတယ္...။ ကိုေအာင္သန္းဆိုတာ ရိုးပံုရိုးအနဲ႔ အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္ငါးဆယ္နီးပါး အရြယ္ေလာက္ရိွမယ္...။ အဘေနတဲ႔ အိမ္ကေလးကို၀င္ဖို႔ ေရေတြကအျပည့္။ ၀ပ္ေနတဲ႔ေရေတြက ဖို႔ထားတဲ႔ သဲအိတ္ေပၚေတာင္ ေက်ာ္ေနပါျပီ...။ အိမ္ေလးက ေျခတံရွည္အိမ္ကေလး...။ အင္းေလ... ေျခတံရွည္သာမဟုတ္ရင္ ေနစရာေတာင္မရွိေလာက္ဘူး...။ အဲဒီထဆင္ထူးရပ္ကြက္က အိမ္တိုင္းလိုလို မိုးတြင္းေရလြတ္ဖို႔ ေျခတံရွည္ေတြေဆာက္ထားပံုရပါတယ္...။ အိမ္ကျပင္မွာ ဖိနပ္ခၽြတ္ျပီး အိမ္ေပၚလွမ္းတက္လိုက္ေတာ့.. ပင့္ကူအိမ္ေတြတြယ္သန္းေနတဲ႔ ဘုရားစင္ေအာက္မွာ ေအာက္ပိုင္းကို ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေစာင္တစ္ထည္ျခံဳျပီး ပက္လက္ကေလးရွိေနတဲ႔ အဘဦးသုခ....။ ျပီးေတာ့ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ ၾကမ္းျပင္မွာပဲ ဒီတိုင္းေက်ာခင္းရေတာ့ အဘေက်ာေတြ နာေနရွာမွာပဲ... ။ ဘာလို႔ အခင္းခင္းမေပးလဲေမးေတာ့။ အခင္းက ခဏခဏ ဆီးသြား၀မ္းသြားဆိုေတာ့ သူလဲမေလွ်ာ္ႏိုင္ေတာ့တာ...။ ျပီးေတာ့ အဲဒီမွာက ေရလဲရွားတယ္...။ ကိုေအာင္သန္းက “အေဖ... ဒီမွာ ဘယ္သူေတြလာသလဲသိလား” ဆုိေတာ့...။ “စြမ္းမိသားစုကလား”တဲ႔...။ သူ႔ကိုလွဴေနက်သူေတြျဖစ္မွာေပါ့...။ “မဟုတ္ဘူး အဘရဲ႔ သမီးတို႔က ေရႊေတာင္တန္းကပါ” လို႔ေျပာလုိက္ေတာ့ သူမွတ္မိတယ္...။ က်န္းမာေနတုန္းက ဒီေလွာ္ကားကေန ရထားစီးျပီး ဟိုးး ျမိဳ႔ထဲအထိ ေ၀းေ၀းလံလံေစ်းသြားေရာင္းတာ...။ ျပီးေတာ့ လမ္းမေတာ္တစ္ျမိဳ႔နယ္ထဲမွာပဲ ပတ္ေရာင္းတာ...။ ငယ္ငယ္တုန္းက အဘ“ယပ္ေတာင္ ယပ္ေတာင္ ျမန္မာအဲယားကြန္း”လို႔ေအာ္ရင္ သိပ္သေဘာက်တာ....။ က်မတို႔ ကိုေအာင္သန္းထံ အဘအတြက္ မုန္႔နဲ႔ ေငြေတြအပ္ျပီး အဘနဲ႔စကားေတြေျပာျဖစ္တယ္...။ အဘက မ်က္စိကြယ္ေနျပီ...။ ဒါေပမယ့္ အသံကေတာ့ ေအာင္တုန္း...။ ေဘးအိမ္က အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္က “ဧည့္သည္ေတြကို သီးခ်င္းဆိုျပလိုက္ပါဦး”ဆိုေတာ့....။ ဆိုတာမ်ား အသံလံုးၾကီးၾကီးနဲ႔....အဲဒီနားက ေလးငါးအိမ္ထိၾကားရမယ္....။ ဘာသီခ်င္းမွန္းေခါင္းစဥ္ေသခ်ာမသိေပမယ့္ သမိုင္းထဲက သူရဲေကာင္းေတြအေၾကာင္း စပ္ဆိုထားတဲ႔ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပဲ....။ ေနာက္....“အေနာ္ရထာေရႊၾကိမ္လံုးရယ္နဲ႔ ိထြန္းတံုးကိုတဲ႔”လို႔အစခ်ီျပီး အေနာ္ရထားမင္းၾကီး လယ္ထြန္သြားတဲ႔ ေတးထပ္ကဗ်ာကိုလဲ ခ်က္က်က်ေလး ရြတ္ျပေသးတယ္...။ အဘကိုသမီးတို႔ မုန္႔ေတြလာေပးတာ ပိုက္ဆံလာလွဴတာလို႔ေျပာေတာ့...။ “ေအးးကြယ္... အိုဗာတင္းပါလား...”တဲ႔ ။ ေျပာပါေသးတယ္....ပိုက္ဆံလာလွဴတာဆိုေတာ့ “ပိုက္ဆံရရင္ ဗိုက္လန္ျပမယ္ .... ပိုက္ဆံမရရင္ အမိုက္အမွန္ပြမယ္...”တဲ႔ သီခ်င္းဆိုသလိုဆိုျပတယ္....။ “လူျဖစ္တာ ဆင္းရဲရင္ ဘ၀တစ္၀က္ေသတာပဲ... အိုရင္ ဘ၀တစ္၀က္ေသတာပဲ”တဲ႔...။ ခုေခတ္ခါ အားကိုးရာမဲ႔သက္ၾကီးရြယ္အုိေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လမ္းေဘးမွာေတာင္းစားေနရတဲ႔အခ်ိန္မွာ အဘဦးသုခကေတာ့ အိပ္ယာထဲမလဲတဲ႔ အခ်ိန္ထိအလုပ္လုပ္သြားခဲ႔ပါတယ္...။ မာနရွိတဲ႔ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးတတ္တဲ႔ အဘဟာ သိပ္ကို ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းတဲ႔ စံနမူနာထိုက္တဲ႔ အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္ပါ..။ အသက္(၈၁)ႏွစ္ဆိုေပမယ့္ အဘက မွတ္ဥာဏ္ေတြေကာင္းတုန္း...။ အဘရယ္ ဘာမွမစဥ္းစာနဲ႔ တရားသာမွတ္ပါလို႔ေျပာေတာ့... ဓမၼာရံုကေန႔တုန္းဖြင့္တဲ႔ တရားေခြေတြကို ၾကားနာေနရတာပါတဲ႔....။ အဘကို ဓါတ္ပံုေတြရိုက္...။ ဗီဒီယိုမွတ္တမ္းရိုက္ျပီး ေခါင္းရင္းမွာေတြ႔ရတဲ႔ အဘရဲ႔ ေခါက္မုန္႔႔ပံုးေလးကိုပါရိုက္ခဲ႔တယ္...။ အိမ္ေဘးကသူေတြက မိုးရိပ္ေတြမဲေမွာင္ေနျပီး ေအာင္သန္းေရ...ဧည့္သည္ကိုျပန္ပို႔ခ်ည္ေတာ့ဆိုေတာ့မွ က်မတို႔လဲ ျပန္ဖို႔လုပ္ေတာ့တယ္...။ အိမ္ျပင္ထြက္လာေတာ့ ေကာင္းကင္ၾကီးတစ္ခုလံုး ခဲသားပုပ္ေရာင္ေတြက အညိဳးဖြဲ႔ေနပံုေပါက္ေနပါတယ္...။ ကိုေအာင္သန္းက က်မတို႔ကို ကားစီးရမယ့္ ဂိတ္အစထိလိုက္ပို႔ေပးပါတယ္....။

ေရဆိုးေရညွစ္ အမိႈက္သရိုက္ေတြနဲ႔ေနအိမ္တစ္အိမ္

မႏွစ္ကမွစခင္းေပးေနတဲ႔ ကြန္ကရစ္လမ္းေပၚက ဓါတ္ပံုရိုက္ေနတဲ႔ မိုးေငြ႔နဲ႔ သူ႔ကိုရိုက္တယ္ထင္လို႔ ပို႔စ္ေပးေနတဲ႔ ကေလးေလး....

ေရျမွဳပ္ေနတဲ႔ ျခံထဲက အပန္းေျဖ ထိုင္ခံုေလးႏွစ္လံုး

ေရေပၚလက္ဖက္ရည္ဆိုင္နဲ႔ ေစ်း

 

ကားထြက္ေတာ့ မိုးကခပ္ေစြေစြပဲရြာပါတယ္...။ မိုးစက္ေတြကိုၾကည့္ျပီး ေပ်ာ္စရာၾကီးလို႔ ေျပာေတာ့ ပါလာတဲ႔ ရံုးကညီမေလးက မိုးရြာတာပဲေပ်ာ္စရာလို႔ေျပာတဲ႔ က်မကို ရယ္ပါတယ္....။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်မကမိုးကိုခ်စ္တာကိုး....။ အသြားတုန္းကေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ လမ္းေဘးမွာေပါက္ေနတဲ႔ ပိန္းရြက္ေတြတိုင္းရဲ႔အေပၚမွာ မိုးေရစက္ေတြတင္ေနတာမ်ား စိန္တစ္ပြင့္ ေက်ာက္တစ္လံုးလိုပဲ လက္လက္ကိုထလို႔...။ ေစာေစာက တိမ္ရိပ္ေတြကိုၾကည့္ရတာ အညိွဳးတၾကီးရြာခ်မယ့္ပံုနဲ႔.....။ ရြာေတာ့ရြာခ်လိုက္ပါတယ္...။ က်မတို႔ကားလွည္းတန္းနားေရာက္ေတာ့ေလ....။ ကိုယ္ဆင္းရမယ့္ဂိတ္မွာေတာ့ မိုးက၀ုန္းဒိုင္းကိုက်ဲေနေရာပဲ....။ ခရီးေ၀းလို႔ ကားစီးရတာ ပင္ပန္းေပမယ့္ ကိုယ္ျပဳခဲ႔တဲ႔ အလွဴဒါနအတြက္ ေက်နပ္၀မ္းသာပီတိျဖစ္ရလို႔ မိုးရြာရြာ ေနပူပူမႈပါဘူး...။ အဘကိုမွတ္တမ္းတင္ခဲ႔တဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ကလဲ မျမေသြးနီတို႔ရဲ႔ “Save The Age” သက္ၾကီးရြယ္အိုေစာင့္ေရွာက္ေရးအသင္းကို ဓါတ္ပံုနဲ႔တကြ အေၾကာင္းၾကားခ်င္လို႔...။ ေနာက္ျပီး ဒီလကမွစျပီး အဲဒီအဖြဲ႔အစည္းမွာ က်မနဲ႔ ရံုးကညီမႏွစ္ေယာက္ေပါင္း ေငြတစ္ေသာင္းပံုမွန္အလွဴထည့္ဖုိ႔ေျပာထားျပီးသား...။ ေနာက္မ်ားလဲ အခ်ိန္ရရင္ ရသလို ခုလိုပဲ ထပ္သြားဖို႔ အစီစဥ္ရွိပါတယ္...။ ေလာေလာဆယ္ အဘဦးသုခအတြက္ ေမြ႔ယာနဲ႔ အိပ္ယာနာမေပါက္တဲ႔ ပလပ္စတစ္အခင္း ၀ယ္ေပးဖို႔စီစဥ္ေနပါတယ္...။ အဘကိုေစတနာေမတၱာအားျဖင့္ ကူညီခ်င္သူေတြအတြက္ ေအာက္မွာ ဆက္သြယ္ႏိုင္တဲ႔ လိပ္စာေလးေရးေပးထားပါတယ္...။

ျမိဳ႔ျပင္မွာတင္ေရၾကီးတာမဟုတ္ပါဘူး... က်မတို႔ျမိဳ႔နယ္မွာလဲ ေရၾကီးပါတယ္...

ဦးသုခ အမွတ္၂၂၉၅/B ၊ သစၥာ(၃)လမ္း၊ (ထ)ရပ္ကြက္၊ေလွာ္ကား၊ ေရႊျပည္သာျမိဳ႔နယ္။ 

တစ္ဆင့္ေခၚဖုန္း 0973091101

မိုးေငြ႔

ထမင္းလက္ဖက္သုပ္နဲ႔ မခ်စ္စု

ညီမေလးကဆိုင္ကျပန္လာေတာ့ ဗိုက္ဆာတယ္ ထမင္းနဲ႔ဟင္းလည္းမစားခ်င္ဘူးတဲ႔....။ ဒါျဖင့္ ထမင္းလက္ဖက္သုပ္ စားမလားသုပ္ေပးမယ္ဆိုေတာ့... ၾကက္ဥပါမိုးေပးဆိုလို႔....။ ေရခဲေသတၱာထဲက ခ်ဥ္စပ္လက္ဖက္ကို ထမင္းေပၚတစ္ဇြန္းေလာက္ခပ္ထည့္ ပဲဆီနည္းနည္းဆမ္း ဆားေလးျဖဴးျပီး အားရပါးရ နယ္ဖတ္လိုက္တယ္... ပန္းကန္ထဲကို ပံုစံခြက္ေလးနဲ႔ေမွာက္ထည့္ျပီး ၾကက္ဥ ဟက္ဖရိုက္မိုးေပးလိုက္တယ္...။ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ ၾကက္ဥကေတာ့အျမင္မလွဘူး အဲလိုကၽြမ္းတာ...။

မန္းေလးကို ညီမတစ္၀မ္းကြဲေလး အစည္းေ၀းသြားတက္ျပီးအျပန္ ၀ယ္ခဲ႔တဲ႔ လက္ေဆာင္ပါ....။ မခ်စ္စုေပမယ့္ ရန္ကုန္မွာလို အမွ်င္မမ်ားဘူး...။ စိန္တလံုးသရက္သီးအၾကီးစားလားထင္ရတယ္....။ ခ်ိဳအီျပီး အသားေလးက ေခ်ာမြတ္ေနတာ ေက်ာက္ေက်ာေလးအတိုင္းပဲ.......။ ခုတေလာ ညစာေလွ်ာ့စားေနေတာ့ အသီးကိုပဲ မ်ားမ်ားစားလိုက္တယ္...။ ဒါေၾကာင့္ ဒီသရက္သီးတစ္ပြဲလံုးသည္ မိုးေငြ႔တစ္ဦးတည္းစားဖို႔ပါ...။

မိုးေငြ႔

ခေါင်းစဉ်မပါတဲ့ကောင်းကင်.....

အိန်ဂျယ်ရေ........ 

မင်းပြောတော့.............ကိုယ်ရေးခဲ့ဖူးတဲ့ “ကဗျာလူ”ဆိုတဲ့ ကဗျာကိုကြိုက်တယ်ဆို...... 

ကိုယ့်အက်ဆေးလှလှလေးတွေကို ကြိုက်တယ်ဆို.....

တုန့်ပြန်မှုမရှိတဲ့သူကို နှုတ်ဆက်စကားဆိုရင်း တိတ်တဆိတ်ထွက်လာခဲ့တဲ့ ခြေလှမ်းတွေ လေးလံနေလိမ့်မယ်...။ တိတ်ဆိတ်မှုတွေလွှမ်းခြုံနေတဲ့ ညဉ့်နက်နက်လာလေ.... အိပ်မရတဲ့ ညတွေပိုပိုရှည်လာတာကို သတိထားမိလာတယ်....။ ဘယ်တော့မှမီးထွန်းမထားတဲ့ အိမ်လေးဆီကို စမ်းတဝါးဝါးသွားဖို့ကြိုးစားနေမိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လိုရပ်တန့်ရမယ်ဆိုတာ သင်ယူရဦးမယ်....။ ဘယ်လောက်ထိကြာအောင် သင်ယူရမလဲ ကိုယ်မသေချာသေးဘူး....။

ကိုယ့်နှုတ်ဆက်သံတွေကနွေးထွေးလှိုက်လှဲသလောက် သူ့တုန့်ပြန်စကားတွေက အစိမ်းရောင်တွေနဲ့ သုတ်လိမ်းထားတယ်.........။ အဲဒီအတွက် ခံနိုင်ရည်ကလည်းမရှိလိုက်တာ.....။ မျက်ရည်တွေက ဆရာမကြည်အေး မိုးကဗျာထဲကလို ပိုးပိုးပေါက်ပေါက်ခုန်ဆင်းကျလာကြတယ်.....။ ခရီးနှင်ခဲ့တာ အဝေးကြီးမို့ တစ်ကိုယ်လုံးလဲ ညောင်းညာနေအောင် မလှုပ်ချင်တော့ဘူး........။ ကိုယ့်ကို ရေတစ်ခွက်လောက်တိုက်ပါ.........။ ကော်ဖီဖျော်တိုက်ချင်လဲရပါတယ်....။ ကိုယ်....မင်းဖျော်တဲ့ ကော်ဖီသောက်ချင်ပါတယ်.........။ ဒါပေမယ့်လည်း ကံဆိုးမိုးမှောင်စွာပဲ ကိုယ်သောက်မယ့်အလှည့်ကျမှ ကော်ဖီကကုန်သွားပြီတဲ့............။

ရပါတယ်....ထားလိုက်ပါ........။ ကိုယ့်ဝဋ်ကြွေးနဲ့ကိုယ်ပဲရှိပါစေတော့.......။ အတောင်ပံတစ်စုံနဲ့ အမှောင်ထုတွေထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားချင်လှပြီ....။ အစကတည်းက ရိပ်မိသင့်တယ်......။ မင်းဘက်မှာရှိတဲ့ အစိမ်းရောင်မြက်ပင်ရှည်တွေက မင်းရဲ့အရောင်ကို ကိုယ်စားပြုတာပဲ..........။ ဖျော့တော့တဲ့ ငွေမှင်ရောင်တွေက ကိုယ့်ရဲ့ချိနဲ့နှုံးခွေနေတဲ့နှလုံးသားအတွက် ကိုယ်စားပြုတဲ့ အရောင်....။ ပြုံးတစ်ခါ မဲ့တစ်လှည့်နဲ့ ကိုယ့်ကိုလဲ မျက်လှည့်ပြတတ်သေးတယ်.....။ မင်းကိုနားလည်ဖို့ ကြိုးစားပိုင်ခွင့်ကိုယ့်မှာမရှိပါဘူး...။ အမြဲမှိန်ပြနေတဲ့ မီးအိမ်ကလေးကို ကြယ်စင်တွေရဲ့ ထွန်းလင်းတောက်ပမှုနဲ့ ကိုယ်အမှတ်မရှိ လိုက်ရှာနေမိတုန်းပဲ..။ မဖြောင့်တဲ့ လမ်းကျဉ်းလေးက မကြာခဏပျောက်ပျောက်သွားတတ်လွန်းလို့ မနည်းသတိထားကြည့်နေရတယ်.....။ မှောင်ကလည်းမှောင်သေး....။ အမြင်အာရုံတွေေ၀ဝါးလာရင် ကိုယ်ခဏတော့နားရမယ်........။ တစ်နေရာထဲမှာ စုပြုံပြီး နာကျင်မှုတွေရောက်နေကြတယ်.........။ ဘယ်အနာကို အရင် ကုသမလဲလို့ ကိုယ်မစဉ်းစားပါဘူး..........။ လက်ချောင်းတွေ တစ်ကိုယ်လုံးညောင်းညာကိုက်ခဲတာတွေကို ကိုယ်မမှုပါဘူး.......။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုယ့်အကျီၤရဲ့ ဘယ်ဘက်အိပ်ကပ်အောက်က နုနယ်တဲ့ အရာဝတ္ထုရဲ့ နာကျင်မှုကို လိုက်မမီကြလို့ပါ..........။ သူ့ခင်ဗျာ.... ကိုယ့်ရဲ့ အသက်ရှင်ရပ်တည်မှုအတွက် ဒိုင်းတစ်ခုလို ကာကွယ်အုပ်မိုး အနှစ်နာခံ ရုန်းကန်နေရရှာတာပါ..........။

တစ်ကိုယ်လုံးကိုင်ရိုက်ခံထားရသလိုပဲ နာကျင်ပေမယ့်.......... ကိုယ့်ရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြမ်း အရှေ့မြောက်ရပ်ဝန်းက အခန်းငယ်လေးတွေအတွက် ကိုယ့်ရဲ့မျက်လုံးတွေ လက်ချောင်းတွေ အလုပ်လုပ်နေရဦးမှာ.....။ ကိုယ်မအိပ်ချင်သေးပါဘူး.......။ အိပ်ပျော်သွားတော့ရော.... မင်းက အိပ်မက်ထဲလာမှာမို့လို့လား........။ ဟင့်အင်း ကိုယ်မထင်ပါဘူး မင်းလာမယ်ဆိုတာ.........။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားမယ့်နေ့....... ပင်လယ်ရေတွေ ခန်းခြောက်သွားမယ့်နေ့......... ဂီတသံစဉ်တွေအားလုံး ဆိတ်ငြိမ်သွားမယ့်နေ့......... ကောင်းကင်မှာ ငှက်ကလေးတွေ မပျံသန်းတော့မယ့်နေ့......။ ဟုတ်တယ် ... မင်းရောက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီနေ့တွေဖြစ်ပျက်သွားလိမ့်မယ်........။ အဲဒီမီးထွန်းမထားတဲ့ အိမ်ဆီကို ကိုယ်ဘယ်တော့မှ မသွားတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချချင်တယ်..........။ အဲခါကျရင် အမှောင်ထဲကပုန်းနေတဲ့ မင်း.... ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် ဘယ်လိုမှတ်ချက်ချမလဲ.....။ အားနာစွာနဲ့ :( ဒီလိုမဲ့ပြမှာလား........။ ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောတူတစ်ဝက်မတူတစ်ဝက်နဲ့ မင်းစိတ်ကို ကိုယ်ခံစားမိနေတယ်.........(မှန်တယ်ဆိုရင် လက်ခုတ်တီးပြပါလို့ ပြောပိုင်ခွင့်လဲမရှိပါလား).... ဟူး....... ။

မိုးငွေ့

ၾကက္သားမုန္ညင္းခ်ဥ္ေၾကာ္

တာခ်ီလိတ္က အေဒၚပို႔လုိက္တဲ႔ မုန္ညင္းခ်ဥ္ေတြပါ......။ အထုပ္လိုက္အခ်ဥ္တည္ထားေတာ့.... အရြက္လိုက္ေျဖျပီး ေရစင္စင္ေဆး....ပါးပါးလွီးျပီးပန္ကန္ထဲထည့္ထား....။ ၾကိတ္ျပီးသား ၾကက္သား (၁၀၀)ဂရမ္ေလာက္ကို အသားမႈန္႔ ေျပာင္းမ႕ႈန္ ပဲငံျပာရည္ၾကည္ နဲ႔ ဆီနည္းနည္းထည့္နယ္ထား....။ ၾကက္သြန္ပါးပါးလီွး ဂ်င္းလက္တစ္ဆစ္ကို အေခ်ာင္းလိုက္ေလးလီွးထား...။ ဆီပူအုိးထဲကို ၾကက္သြန္နဲ႔ ဂ်င္းထည့္ျပီး ေမႊးလာရင္ ၾကက္သားထည့္ေၾကာ္...။ ၾကက္သားအညိဳေရာင္ျဖစ္သြားတဲ႔အထိေၾကာ္ျပီး မုန္ညင္းခ်ဥ္ထည့္ေၾကာ္ပါ...။ သၾကားကို လက္ဖက္ရည္ဇြန္းႏွစ္ဇြန္းေလာက္ထည့္ ဆားကိုျမည္းၾကည့္ျပီးမွ
ထည့္ပါ... မုန္ညင္းခ်ဥ္ကငံျပီးသားမို႔....။ မုန္ညင္းခ်ဥ္ကိုမေျခာက္တေျခာက္ အေနထားထိ အဆက္မျပတ္ေမႊျပီးေၾကာ္ပါ...။

မုန္ညင္းခ်ဥ္ေၾကာ္ေပၚကို ငရုတ္သီးေျခာက္ၾကြပ္ေၾကာ္ေလးျဖဴးျပီး ငရုတ္သီးေၾကာ္ေလးနဲ႔ တြဲဖက္စားရင္ သိပ္ေကာင္းပါတယ္...

မိုးေငြ႔

ရွမ္းငါးခ်ဥ္စပ္ဟင္းခ်ိဳ

တီလာဗီးယားငါးႏွစ္ေကာင္ကို ခုတ္ထစ္ျပီးေရစင္စင္ေဆး ဆားနယ္ထား...။ ေရပြက္ပြက္ဆူတဲ႔အိုးထဲကို ခရမ္းခ်ဥ္သီးႏွစ္လံုး ေလးစိပ္စိပ္ထည့္ .... စပါးလင္းဓါးျပားရိုက္တစ္ေခ်ာင္း... ပဒဲေကာ လက္တစ္ဆစ္ရိုက္ထည့္...ဆားနဲ႔ ၾကက္သားမႈန္႔ထည့္....။ သံုးမိနစ္ေလာက္ေပးဆူျပီးရင္ ငါးတံုးေလးေတြထည့္.... ငါးမိနစ္ေလာက္ထပ္ေပး ဆူလိုက္ဦး...။ အဲဒီခ်ိန္မွာ မက်ည္းမွည့္ကိုေရေဖ်ာ္ထား.... ။ ရွမ္းနံနံ နံနံပင္ ငရုတ္သီးစိမ္း ပင္စိမ္းနဲ႔ ဖတ္ဖိုင္ရြက္ကို ေရေဆးျပီး တစ္လက္မအေနထားလီွးထားလိုက္....။ မက်ည္းရည္္ထည့္ အေပါ့အငံျမည္းျပီး အရြက္ေတြအားလံုးကိုအုပ္ မီးပိတ္လိုက္ေတာ့....။

ေဟာဒီလို ပဒဲေကာနဲ႔ စပါးလင္နံ႔ေမႊးေနတဲ႔ ငါးခ်ဥ္စပ္ဟင္းခ်ိဳရျပီေပါ့...အေရာင္ေလးကအျဖဴတည္ေလးေပမယ့္ ခ်ဥ္စပ္အရသာေလး ..။ ရွမ္းျပည္မွာဆို အဲဒီငါးဟင္းကို ေကာက္ညွင္းေပါင္းနဲ႔စားတာ အေရေသာက္လိုက္ ငါးအသားဖတ္ေတြကို ပဲပုပ္မႈန္႔နဲ႔တို႔စားလိုက္နဲ႔ ဂြတ္မွဂြတ္ပဲ....။(ပဲပုပ္မႈန္႔ထဲမွာက ရွမ္းငရုတ္ေကာင္းေလွာ္နဲ႔ ငရုတ္သီးပီနန္သီးအေျခာက္ကို ေလွာ္ျပီး ဆားအခ်ိဳမႈန္႔ထည့္ထားျပီးသား အရသာရွိျပီးသားပဲပုပ္မႈန္႔ေပါ့) ရွမ္းငရုတ္ေကာင္းကိုေတာ့ ဒီမွာ သြားၾကည့္လို႔ရပါတယ္...။

မိုးေငြ႔

အတွယ်အတာ....

အချိန်က ညဆယ်နာရီ ဆယ်မိနစ်… ။ ဗိုက်အရမ်းဆာလာလို့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်တစ်ခွက်ကိုသောက်ရင်းက အကြောင်းအရင်းမရှိ ရင်ထဲဝမ်းနည်း စို့နင့်လာသလိုလို ခံစားမှုမျိုး….။ ဒီလို ခံစားမှုမျိုး ကိုယ့်ဆီရောက်မလာတော့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာရှိနေပြီပဲ…။ မညီမျှတဲ့ ညီမျှခြင်းတစ်ခုကို အတင်းဆွဲညှိယူလို့မရတာမျိုး… ရင်ထဲတစ်ဆို့ဆို့နဲ့….။

ရစ်ပတ်တွယ်ငင်ခြင်းဆိုတဲ့ ဒီအမျှင်တန်းတွေ…. ကိုယ်ဆီထပ်မရောက်လာပါနဲ့တော့….။ ကိုယ့်အရွယ် ကိုယ့်ရဲ့ ရင့်ကျက်မှုနဲ့ ခံနိုင်ရည်ရှိတယ် ဆိုပေမယ့်လေ….။ တခါတလေ လောကနိယာမတရားကို အချိန်တွေ အသက်အရွယ်တွေက အလွယ်တကူ ချိုးဖေါက်ပစ်တတ်တာမျိုးလဲရှိတာကိုး…။ အဲဒီလိုတွင်းနက်ထဲကို ခုန်ဆင်းဖို့အထိတော့ ကိုယ့်အသိဉာဏ်တွေက ကိုယ့်ကို မိုက်မဲခွင့်မပြုပါဘူး….။ ခေါက်ဆွဲပြုတ်က သံပုရာသီးညှစ်တာနည်းနည်းများသွားလို့ ချဉ်သွားတယ်…။ ဘယ်အရာကိုမှ လွန်လွန်ကျူးကျူး မခံစားမိဖို့ ကိုယ့်ကိုသတိပေးသလိုပါပဲ…။

ကမ္ဘာပေါ်မှာ စိတ်ကူးအယဉ်ဆုံးလူတွေဟာ စာရေးဆရာတွေလား….။ စိတ်ကူးကမ္ဘာထဲ ပျော်မွေ့ပါများတော့ လက်တွေ့ဘဝရဲ့ တန်ပြန်မှုကို ခံနိုင်ရည်မရှိတတ်ကြဘူးတဲ့…။ ခုတလော မီးဖိုချောင်လက် မလှည့်ဖြစ်ဘူး…။ ခံစားချက်တွေများနေတယ်…။ မဖြစ်ဘူး… အလုပ်ကို ထမင်းဗူး ပြန်ထည့်မှပါ…။ အပြင်စာတွေကညစ်ပတ်တယ်…။ စီပိုးတွေကလည်း အဖြစ်များနေတယ်…။ အသက်ကိုဉာဏ်စောင့်၏တဲ့…။ နောက်ဘဝအတွက် ဘာကောင်းမှုကုသိုလ်မှ မလုပ်ရသေးဘဲ လောကကြီးထဲကနေတော့ ပစ္စလက်ခတ်ထွက်မသွားချင်သေးဘူး…။ ကိုယ့်မှာ တွယ်တာစရာတွေက ခပ်များများရယ်…။ ကိုယ့်စာတွေ… ကိုယ့်ပိတ်သတ်တွေ… အဲဒါတွေက ကိုယ့်ဝိဉာဉ်ရပ်တည်နေဖို့ မရှိမဖြစ်တွေလေ…။

ပြီးတော့ ဧရိယာပြင်ပရောက်နေတဲ့ သူနဲ့လည်း စကားသေချာမပြောဖြစ်သေးဘူး…။ ခုတလော အလုပ်များနေတယ်တော်တော်ပဲ…။ ထူးထူးဆန်းဆန်း ဖုန်းတောင်ဆက်ပြီး “ကိုယ်အလုပ်တွေအရမ်းရှုပ်နေတယ်”တဲ့…တုံးတိကြီးပြောတယ်…။ ကိုယ်လဲ “အိုကေလေ… ဒါဆိုလဲ မပြောတော့နဲ့ တာ့တာ” ဆိုပြီး ဖုန်းချပစ်လိုက်တယ်…။ အေးရော….။ အိမ်ကပေးစားမယ့် မိန်းမနဲ့လက်ထပ်ရတော့မယ်ဆိုပဲ….။ အင်းလေ အိမ်ကပေးစားမှ ရမယ့်အခြေအနေကိုးလို့… မခံချင်အောင်ပြောလိုက်တော့ တကယ်ပဲ ကိုယ့်သူငယ်ချင်းလေး ဆတ်ဆတ်ခါထိသွားတာ…။ ခုလဲ ခေါက်ဆွဲစားရင်း သီချင်းနားထောင်ရင်း သူနဲ့အလ္လာဘ သလ္လာဘများပြောမလားမှတ်တယ်…။ ဧရိယာပြင်ပတဲ့…။

မိုးငွေ့

အဝေးကပဲဆက်ချစ်သွားမယ်.....

ကိုယ်ခဏကလေး ကွန်ပျူတာစခရင်နဲ့ဝေးသွားတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ…..မင်းရောက်လာခဲ့တယ်….။ ခဏကလေးပါပဲ….. ကိုယ်ပြန်ရောက်လာချိန်မှာ မင်းရှိနေသလားမရှိဘူးလားတော့ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲသိလိမ့်မယ်….။ မတွေ့ရတာကြာပြီဖြစ်တဲ့သူတွေ နှုတ်ဆက်လေ့ရှိတဲ့ စကားမျိုးမဟုတ်ဘဲ….. မင်းသိချင်တဲ့ မေးခွန်းလေးတစ်ခုကို မင်းဘာသာမင်းရွတ်ဆိုသွားတဲ့ စကားလေး……။ နှစ်ကြောင်းလောက်ပါပဲ….။ အမြဲတမ်းကိုယ်ယောင်ဖျောက်ပြီး လာတတ်တဲ့အတွက် မင်းကို ကိုယ်ပြန်ပြောလိုက်တဲ့ စာတစ်ကြောင်းနှစ်ကြောင်းရဲ့ တုန့်ပြန်မှုကို ကိုယ်တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်နေခဲ့တယ်…..။ ဒါပေမယ့် မင်းဘာမှပြန်မပြောခဲ့ဘူး….။ မင်းပြန်ထွက်သွားသလား လိုင်းကျနေလို့လား ဒါမှမဟုတ် မင်းပုန်းပြီး…. ကိုယ်ကိုချောင်းကြည့်နေခဲ့သလား….....။

ကိုယ်လက်ချောင်းတွေ ကီးဘုတ်ပေါ်မှာ အဆင်သင့်လေးတင်ထားလျက်….. ပြန်မရောက်လာတော့တဲ့ မီးလင်းမနေတဲ့ မင်းနာမည်လေးကိုပဲ ကိုယ်တွေတွေလေး ငေးကြည့်နေမိတယ်…..။ စခရင်ဆေဗာမှာ ပူဖေါင်းလေးတွေ အရောင်စုံတစ်လုံးပြီးတစ်လုံးတက်လာနေတယ်…..။ သိပ်မကြာခင် ကိုယ်ခလုတ်တစ်ခုခုကို မဖိလိုက်ရင် ကွန်ပျူတာလေး အမှောင်ကျသွားတော့မယ်…..။ မင်းလည်းအမှောင်ထဲ ပျောက်ကွယ်သွားမယ်….။ မဟုတ်ပါဘူး…. မင်းနာမည်လေးနဲ့ ဘောက်စ်လေး ပျောက်သွားလိမ့်မယ်…..။ တခဏလေးပါပဲ ခလုတ်တစ်ခုခုကို ကိုယ်လက်ချောင်းနဲ့ထိလိုက်ရင် ပြန်ပေါ်လာမယ်ဆိုတာသိနေပေမယ့် အဲဒီတခဏလေးပျောက်သွားမှာကို ကိုယ်စိုးရိမ်နေတယ်….။

မင်းကပူဖေါင်းကြည်ကြည်လေးတွေနဲ့တူတာပါ…..။ ဟုတ်တယ်….. တို့ထိလိုက်မိရင် ဖေါက်ခနဲပေါက်ကွဲသွားမယ့် ဆပ်ပြာပူဖေါင်းလေးတွေနဲ့တူတယ်…..။ ဒါကြောင့် မင်းဟာ ကိုယ်အဝေးတစ်နေရာက တင်းတိမ်ရောင့်ရဲစွာ မက်မောတမ်းတရတဲ့ အိန်ဂျယ်လေးဖြစ်နေရတာလေ…။ ကိုယ်မင်းကို မတို့ထိရဲပါဘူး….။ ပူဖေါင်းလေးတွေလို ပေါက်သွားမှာစိုးတယ်ကွယ်….။ တကယ်တော့ မင်းနဲ့အနီးစပ်နိုင်ဆုံးဆိုလို့ ဟောဒီကွန်ပျူတာလေး တစ်ခုတည်းပဲရှိတာပါ……..။ မင်းကို ကိုယ်အရမ်း သတိရလွမ်းဆွတ်တဲ့အခါ မင်းဓါတ်ပုံလေးတွေကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်မယ်…. မင်းနဲ့ပတ်သက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာ အဖြစ်ပျက်ဟောင်းတွေကို ပြန်ဖတ်နေမယ်….။ ပင်လယ်ပြာပြာနဲ့ ကြယ်စုံညတွေမှာ ဆိုညည်းပြခဲ့ဖူးတဲ့ မင်းသီချင်းသံချိုချိုလေးတွေကို ပြန်ကြားယောင်နေလိုက်မယ်…..။ ကိုယ့်အတွက်ဖြေသိမ့်နိုင်စရာ အကြောင်းအရာနည်းနည်းလေးပဲရှိပေမယ့် ကိုယ်အဲဒီနည်းနည်းလေးနဲ့ မင်းကိုရောင့်ရဲလိုက်ပါတယ် အိန်ဂျယ်…..။

မင်းရောက်လာခဲ့မလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ကိုယ်ညတိုင်း ညဉ့်နက်တဲ့အထိစောင့်နေခဲ့တယ်….။ ပျောက်ဆုံးနေသော အိန်ဂျယ်ကိုရှာဖွေခြင်းလို့ နစ်မှာရေးတင်ပြီးတော့လေ….။ နေ့ပေါင်းများစွာ ညပေါင်းများစွာသာ ကုန်ဆုံးလို့သွားတယ်…. မင်းကိုယ့်ဆီရောက်မလာခဲ့ပါဘူးကွယ်………..။ တစ်နေရာမှာ မင်းပုန်းပြီးကိုယ့်ကိုကြည့်နေမလားလို့ ကိုယ်စိတ်ကူးယဉ် ကြည့်ချင်တာတောင် မင်းက ကိုယ့်စိတ်ကူးထဲကို ဝင်မလာချင်သူပါ……..။ ကိုယ်ဟာ…. မင်းအတွက် ဒီလောက်တောင်ပဲ ရွံမုန်းစရာကောင်းသလား……..။

တကယ်တော့ ဒီအလွမ်းဇာတ်မှာ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းကနေခဲ့သူပါ…….။ ပျော်စရာအချိန်လည်း အဝေးမှာကျန်ခဲ့ပြီ….။ ချိုမြိန်တဲ့ အနမ်းတွေကို တမ်းဆွတ်ရင်း…...ချိုအီနေတဲ့ တယောသံလေးမှာ နစ်မျောရင်း..... ငှက်ကလေးတွေပျံဝဲနေတာကို မော့ကြည့်ရင်း ရှေ့တည့်တည့်က အေးစက်နေပြီဖြစ်တဲ့ ကော်ဖီခွက်ကိုငေးမောရင်း ....အိန်ဂျယ်ရေ…. မင်းကို အဝေးကပဲဆက်ချစ်သွားမယ်….။

မိုးငွေ့

ဆေးတစ်ခွက်

ဒီနှစ်ပိုင်းမှာ အသိထဲကရော အမျိုးထဲကပါ ဆီးချိုရောဂါနဲ့ ဆုံးသွားကြတယ်....။ အမျိုးဆိုတာ ကျမအဖေရဲ့ညီ ဦးလေးပါ...။ အဖေကေတော့ အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ဆုံးသွားတော့ အဖေ့ဆီမှာ ဒီရောဂါအမွေတွေရှိ မရှိမသိရပေမယ့် ကျန်မောင်နှမတွေကတော့ ဆီးချိုသွေးချိုရောဂါကို ကန်ထရိုက်ဆွဲထားသလား အောက်မေ့ရတယ်...။ အဖေတို့မှာ မောင်နှမဆယ်ယောက်ရှိတယ်.... ခုဒီဦးလေးဆုံးသွားတော့ သုံးယောက်ပဲကျန်တော့တယ်....။ ဒီရောဂါက မျိုးရိုးလိုက်တတ်တော့ ကျမတို့လည်း အဖေဗီဇကနေရနိုင်တယ်လေ... ဂရုတော့စိုက်ရမယ်...။ လူတစ်ယောက်မှာ ကျန်းမှာရေးက အရေးကြီးဆုံးပဲလေ....။ လူကျန်းမာမှသာ ကိုယ်လုပ်ချင်တာ ဖြစ်ချင်တာတွေကို အကောင်ထည်ဖော်နိုင် မယ်လေ...။ တစ်ခါတစ်လေ အပျင်းကြီးပြီး ရာသီပေါ် ဗိုင်းရပ်စ်တွေပျံ့နှံ့ရင် ငါလည်းဖျားရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ အိမ်မှာ ဇိမ်နဲ့နှပ်ပစ်မယ်လို့ စိတ်ရူးပေါက်တတ်သေး....။ တကယ်တမ်းဖျားနာလာရင် နေလို့ထိုင်လို့မကောင်းတဲ့အပြင် အစားအသောက်လည်းပျက်ဦးမယ်...။ ခုခေတ်ချိန်မှာ အစားအစာတွေက ကျမတို့ငယ်ငယ်တုန်းကလို လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်တွေ သိပ်မစားရတော့ဘူူး..။ ဘာမဆို ရယ်ဒီမိတ်တွေ တာရှည်ထားခံတဲ့ဆေးထည့်ထားတဲ့ အစားအသောက်တွေချည်းဖြစ်နေတော့ ရောဂါတွေလည်း ကိုယ်မကြားမသိဖူးတာတွေ အထူးအဆန်းတွေ ဖြစ်ဖြစ်နေကြတယ်...။ 

ကျမသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လည်း ခဏခဏနေမကောင်းဖြစ်တတ်တယ်...။ သူကအစာအိမ်ရောဂါရှိတယ်... ပါးစပ်ခါးတယ်ဆိုပြီး ဘာမှမစားတော့ပိုဆိုးရော...။ ဒီထက်ပိုဆိုးတာက အိမ်မှာ ချက်ပြုတ်မစားဘဲ အပြင်စာတွေချည်း နိစ္စဓူ၀၀ယ်စာနေတာပဲ...။ အပြင်စာတွေက သန့်တာမဟုတ်ဘူး ဖြစ်သလို ချက်ထားကြမယ်....။ ခံတွင်းမကောင်းဘူးဆိုပြီး အချဉ်အစပ်တွေစားချင်စားလိုက်မယ်...။ အသုပ်ဆိုတာ ဆိုးဆေးပါတဲ့ ငရုတ်ဆီနဲ့ အဲဒါပိုကြောက်ဖို့ကောင်းတာ...။ အခု စီပိုးတွေ ဘီပိုးတွေကလဲ ဖြစ်မှဖြစ်ပဲ...။ ခုလို ကိုယ်ခံအားနည်းနေချိန်မှာ ရောဂါပိုပြီးကူးစက်လွယ်တာပေါ့...။ ခက်ကတာ သူတို့က ဆန်ပြုတ်ကအစ အပြင်ဆိုင်မှာ ဝယ်သောက်တယ်...။ တကယ်ဆို ကိုယ့်ကျန်းမာရေးအတွက် အိမ်မှာ သန့်သန့်လေး ကြက်ပေါင်လေးတစ်ပိုင်းနဲ့ ဆန်လေးပြုတ်ထားလိုက် လတ်ဆတ်သန့်ရှင်းပြီး ပူပူနွေးနွေးလည်းသောက်ရတော့ ဘယ်လောက်အရသာရှိလိုက်သလဲ....။ အထူးသဖြင့် မကြာခဏဗိုက်အောင့်တတ်တော့ အစာအိမ်ထဲမှာ အနာဖြစ်ချင်ဖြစ်နေမယ် ရောင်ရမ်းနေမယ်ဆိုရင် တစ်ပတ်လုံးအစာကြမ်းမစားဘဲ ဆန်ပြုတ်ပျော့ပျော့လေးကို တစ်ပတ်လုံးသောက်လိုက်ရင် ဆေးတောင်ကူဆရာမလိုဘဲ သက်သာတယ်...။ ကျမလည်းဆရာတွေ ပြောတာမှတ်ထားတာပါ...။ ကိုယ်ကတော့အကြံဉာဏ်ပေးတာပဲ လိုက်လုပ်မလုပ်တော့ သူတို့အပိုင်းဖြစ်သွားပြီ...။ 

လူတစ်ယောက်မှာ ကျန်းမာရေးဗဟုသုတတော့ရှိသင့်တယ်လို့ထင်ပါတယ်....။ ကျမမြင်တွေ့နေရတာတော့ ခေါင်းကိုက်ရင် နှာစေးရင်ပဲ အနာဂျက်ဆင် ပါရာစီတာမော ဘာမီတွမ် ဒီဆေးတွေကိုပဲသုံးနေကြတုန်း....။ ဒီဆေးတွေက ကွမ်းယာဆိုင်မှာ အလွယ်တကူဝယ်သောက်နိုင်တဲ့ ဆေးမီတိုလိုဖြစ်နေပါတယ်....။ တကယ်တော့ သူ့ထက် generation မြင့်တဲ့ ဆေးတွေကို ကျန်းမာရေးဝန်ထမ်းတွေ ညွှန်ကြားတဲ့အတိုင်း သောက်သင့်ပါတယ်....။ ကိုယ့်ဘာသာကို ရမ်းသမ်းမကုသင့်ဘူး...။ မနေ့က ကျမအဒေါ်အငယ် ငိုယိုပြီးဖုန်းဆက်လာပါတယ်....။ တစ်ကိုယ်လုံးနာနေလို့တဲ့...။ နက်ဖြန်မန်းသွားမယ့် အစောဆုံးလေယာဉ်လက်မှတ်ရအောင်လုပ်ပေးပါဆိုလို့....။ သူ့ခင်မျာ မွေးထားတာကသားနှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကသဘောၤလိုက်နေတယ်... နောက်တစ်ယောက်က second mate ဖြေနေတယ်...။ သားတွေဆိုတော့ သမီးတွေလောက်တော့ အမေအတွက် အဖော်မရဘူးပေါ့...။ ခုလိုနေထိုင်မကောင်းတဲ့ အချိန်မှာလည်းမနားရဘူး...။ လုပ်နေကျအိမ်အလုပ်တွေကိုလုပ်ရတယ်... ယောက်ကျားစားဖို့ သားစားဖို့ ချက်ပြုတ်ကြော်လှော်ပေးရတယ်...။ အဒေါ်ကနဂိုထဲက ကျည်းပေါင်းလည်းတက်ဖူးတယ်...။ လေးဖက်နာကလည်းရှိတယ်...။ ခုလောလောဆယ်ဖြစ်နေတာက လည်ပင်းမှာ အကျိတ်ဖြစ်နေတာ...။ အကျိတ်ကြောင့်လား လေးဖက်နာကြောင့်လားတော့မသိဘူး တစ်ကိုယ်လုံးနာနေတယ်ပဲပြောနေတယ်...။ ဒါကို သူ့ယောက်ကျားက တကယ်မနာပဲ လုပ်ယူတယ်လို့စွပ်စွဲတယ်..။ ဒီတော့ အဒေါ့်ခင်မျာ မနားရတဲ့အပြင် အာပေးမယ့်သူမရှိ... အဲလိုလဲအပြောခံရတော့ စိတ်ဓါတ်တွေကျပြီး ငိုတာဖြစ်မယ်...။ အဲဒါတွေခက်တာပါ...။ အနောက်တိုင်းနဲ့ အရှေ့ကွာတာ အဲဒါတွေပဲ...။ ကျမတို့ အာရှမှာ မိန်းမတစ်ယောက်ဟာ အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ပြီ ဆိုရင်မီးဖိုချောင်ဝင်ရမယ် အိမ်အလုပ်အကုန်လုံးအစအဆုံးလုပ်ရမယ်လို့ အသေသတ်မှတ်ထားကြတာကိုး...။ 

ယောက်ကျားတွေက ရှာမကျွေးနိုင်တော့ရင်တော့ မိန်းမကိုကူဖို့မပြောနဲ့ အိမ်ဦးခန်းမှာ အခန့်သားနေနေတာမျိုးကိုတော့ ကျမမနှစ်မြို့ပါဘူး...။ အဲဒီလိုခွဲခြားတာကို ပြင်သင့်ပြီလို့ထင်ပါတယ်....။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လင်မယားဆိုတာ ဆိုးတူကောင်းဖက်အတူပေါင်းလာပြီးတော့မှ ဘာမဆို ဖေးဖေးမမ မျှမျှတတ လုပ်စရာရှိတာအတူ ခွဲဝေလုပ်သင့်တယ်ထင်ပါတယ်...။ ဒါနဲ့ ဆက်ပါဦးမယ်...။ မန်းမှာက ကျမတို့ ဦးလေးခွဲစိပ်ဆရာဝန်ကြီးရှိတယ်...။ အဲဒီမှာ အဒေါ်ကသူ့ရောဂါကို သွားကုဖို့ ဟိုရက်တွေကတည်းကပြောထားပြီးသား...။ ကျမအမေကို အဖော်ခေါ်သွားမယ်ပေါ့....။ အမေကလည်းသူ့ညီမကို အဖော်လိုက်ပေးမယ်ပြောထားပေမယ့် ခုလိုမြန်မြန်ဆန်ဆန်သွားလိမ့်မယ် မထင်ထားဘူးပေါ့...။ အဒေါ်လည်း မခံစားနိုင်လွန်းလို့ချက်ချင်းသွားမယ်ဖြစ်သွားတာနေမှာ...။ 

တလောကလည်း ဦးလေးတစ်ယောက်လိမ့်ကျလို့ ခါးရိုးထိပြီး လမ်းမလျှောက်နိုင်တာနဲ့ ဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ်...။ ဓါတ်မှန်ရိုက်ကြည့်တော့ အရိုးပါးနေတယ်ပြောတယ်...။ တီဗီမှာ ကျန်မာရေးကဏ္ဍက အရိုးအဆစ်အကြောင်းဆွေးနွေးတာ နားထောင်လိုက်ရတယ်...။ လူကြီးတွေအတော်များများ အရိုးပါးရောဂါဖြစ်ကြတယ်...။ အဓိကက ကယ်စီယမ်နည်းလို့ဖြစ်ကြတာ...။ လူတစ်ယောက်မှာ နေ့စဉ်လိုအပ်တဲ့ ကယ်လ်စီယမ်ကိုစားပေးရတယ်...။ ဥပမာ နွားနို့သောက်ပေးတာတို့ ငါးကလေးကြော်စားတာတို့ပေါ့...။ အာရှဘက်ကလူတွေဟာ ကြမ်းပြင်မှာအထိုင်များတဲ့အတွက် ဒူးကျည်းပေါင်းအဖြစ်များတယ်...။ အနောက်တိုင်းသားတွေကတော့ တင်ပဆုံကျည်းပေါင်းဖြစ်ကြသတဲ့...။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်................... လူတစ်ယောက်နေထိုင်မကောင်းဖြစ်လာရင်... ဆေးကုတာလည်းကုပေမယ့် အရေးကြီးတာစိတ်ဓါတ်လည်းပါသေးတယ်...။ စိတ်အားငယ်ရင် စိတ်ကျနေရင်နဂိုရောဂါနဲ့ ပေါင်းပြီးပိုဆိုးသွားရော....။ အနားမှာ ကိုယ်ချင်းစာနာစွာနဲ့ အားပေးနှစ်သိမ့်ပေးမယ့်သူရှိနေရင် ဆေးတစ်ခွက်ပါပဲ....။ ဘာနဲ့မှလဲလို့မရတဲ့ ဘယ်မှာမှရှာလို့မရတဲ့ အားဆေးတစ်ခွက်ပါပဲ...။ 

မိုးငွေ့