ညနေခင်းဆည်းဆာအလှကို မမြင်ရတာဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ…..။ တရိပ်ရိပ်ဖြတ်ကျော်သွားတဲ့ သစ်ပင်တွေ ကားတွေ အရောင်တောက်နေတဲ့တိမ်တွေ… အိပ်တန်းပြန်ဖို့ အုပ်စုလိုက်ပျံသန်းနေတဲ့ ငှက်အုပ်တွေ…။ ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးကို ကြည့်ချင်လို့လက်မှတ်ဝယ်ကတည်းက ပြူတင်းပေါက်နေရာကို တမင်ရွေးဝယ်ခိုင်းထားတာ….။ သူဌေးက လေယာဉ်နဲ့သွားဖို့စီစဉ်ပေးတာကိုတောင် ငြင်းပယ်ခဲ့တာ ခုလိုရှုခင်းမျိုး…အရောင်မျိုးကိုခံစားချင်လို့…ပြီးတော့ ဖြတ်သွားမယ့်မြို့တိုင်းရဲ့ မြင်ကွင်းတွေ ပြောင်းလဲမှုတွေကို လည်းကြည့်ချင်သေးတယ်လေ…။ အမှန်တော့ ဒီခရီးက အလုပ်မအားတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်အတွက် အစားသွားပေးတဲ့ခရီးပါ…။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ကိုယ်က ရုံးထိုင်သက်သက်ပဲလေ…။ ဒီလုပ်ငန်းကိုစပြောင်းကိုင်လိုက်တုန်းကတစ်ကြိမ်ပဲ စာရင်းဇယား သွင်းပုံသွင်းနည်းကို ထရိန်နင်သဘောမျိုးတစ်ခါတော့ သွားပြဖူးခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံလေးရှိထားလို့ ကိုယ်သာ အစားထိုးလုပ်ပေးနိုင်ဖို့ အဆင်ပြေဆုံးလူဆိုပြီး သဌေးကဆုံးဖြတ်လိုက်တာတဲ့…။ ပြီးတော့ အဲဒီမြို့က ဝန်ထမ်းလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကလဲ ကိုယ်နဲ့ဖုန်းဆက်သွယ်နေကျသူတွေ စာရင်းတွေဆက်နွယ်နေတဲ့ သူတွေဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုပဲလာစေချင်ကြတယ်….။
အဝေးပြေးလမ်းမကြီးက ဟိုအရင်လို ကြမ်းတမ်းကျဉ်းမြောင်းမနေတော့ပါ….။ လမ်းကောင်းလို့ထင်တယ် ဘာမှသိပ်မကြာလိုက်ဘူး ညနေစာစားဖို့ ၁၁၅မိုင်ကိုရောက်တော့ ညရနာရီပဲရှိသေးတယ်……။ ကိုယ်ထိုင်တဲ့နေရာက ဒရိုင်ဘာနောက်ဖက် တစ်ခုံကျော်လေးမှာမို့… အောက်ဆင်းဖို့က အဆင်ပြေနေတယ်…။ ထုံးစံအတိုင်း ခရီးသွားတွေလုပ်နေကျ ထမင်းမစားခင် သန့်စင်ခန်းအပေါ့အပါးသွား ခြေလက်သန့်စင်တယ်…။ မြန်မာဟင်းက feel မှာပဲအဆင်ပြေဆုံးမို့ အဲဒီဆိုင်ကိုပဲရွေးလိုက်တယ်…။ ဒီလိုပူပူအိုက်အိုက်ရာသီမှာ ဆီပြန်ဟင်းတွေထက် အရည်သောက်နဲ့အကြော်တစ်မျိုးမျိုးပဲ စားဖို့ကောင်းတာလေ….။ ထမင်းဆီဆမ်းကို မြေပဲဆန်လှော်ဖြူးပြီး ကြက်ကြော်မှာလိုက်တယ် အချဉ်ရည်ဟင်းတစ်ခွက်ပါလာချပေးတယ်…။ ရန်ကုန်မှာသာ ပူအိုက်နေတာပါလေ… တကယ်ဆို ဒီရာသီက ဆောင်ဦးပေါက် ရာသီ… မြန်မာပြည်အထက်ပိုင်းမှာ မနက်စောစောမြူတွေနှင်းတွေကျလို့ အနွေးထည်တောင်ဝတ်နေရပြီလို့ ဆိုတယ်…။ မေမေက အနွေးထည်ခပ်ပါးပါးတွေ ထည့်ပေးလိုက်သေးတယ်…။ ဟိုရောက်ရင်အေးလိမ့်မယ်သမီးတဲ့… မေမေ့ဘယ်သူပြောလဲဆိုတော့… ကိုကို့မေမေနဲ့ဖုန်းပြောထားလို့ ဟိုရောက်ရင်တောင် ကိုကိုတို့အိမ်မှာပဲတည်းရမယ်လို့ စီစဉ်ထားကြလို့ ကိုယ့်မှာ ရုံးကလုပ်ပေးထားတဲ့ နေရာမှာမတည်းဖြစ်တဲ့အကြောင်း ဖျက်ခိုင်းရသေးတယ်…။ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရုံးကစီစဉ်ပေးတဲ့နေရာကိုပဲ ကိုယ်တည်းချင်တဲ့ဆန္ဒရှိတာ…။ ဒါပေမယ့် လူကြီးတွေပြောထားပြီးသားမို့ မငြင်းသာတော့ဘူးလေ…။ ပြီးတော့…ကားဂိတ်ကို ကိုကို ကိုယ်တိုင်လာကြိုဦးမယ်တဲ့….။ မေမေကပြောသေးတယ် ညည်းပဲ ညည်းငယ်ငယ်ကနဲ့တူတဲ့ ကလေးမလေးနဲ့တွေ့ချင်တယ်ဆိုတဲ့…။ ဟုတ်တယ် ကိုကို့သမီးလေး မျက်နှာကိုမြင်ယောင်မိပြီး အသည်းယားယားနဲ့ အဲဒီကလေးမလေးပါးကိုဆွဲလိမ်ချင်တော့တာ ..။
အပြင်မှာပူပေမယ့်…ကားထဲမှာတော့ လေအေးစက်က အော်တိုတင်ထားလို့ လျှော့မရပြုမရနဲ့
တော်တော်ကိုအေးစိမ့်တာ…။အတွေ့အကြုံရှိထားလို့ ခရီးသွားဂွမ်းဆောင်ခပ်ပါးပါးတစ်ထည်ကို ယူထားလို့သာ အအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်တော့တယ်…။ ကားထဲကပြတဲ့ ဗီဒီယိုကို စိတ်ဝင်စားသူကနဲနဲရယ်… တချို့က ထမင်းစားပြီးတော့ မှိန်းနေကြပြီ….။ ကိုယ်ကတော့ ပြူတင်းပေါက်ကနေ ဘယ်မြို့ကိုရောက်နေပြီလဲ မြို့ရဲ့ အလင်းမီးပွင့်မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်တွေကိုသာ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေတော့တယ်….။ ကောင်းကင်က ကြည်စင်ပြီး ကြယ်မှုန်ကြယ်မွှားတွေ ကလည်း မြို့ပြမဟုတ်လို့ထင်ရဲ့ ခါတိုင်းမြင်နေကျထက်ပိုများနေ တယ်လို့ထင်တယ်…။ သီတင်းကျွတ်လဆုတ် လခြမ်းက ကောင်းကင်မှာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ရှိလှတယ်….။ ကားသွားရာနောက်ကို လိုက်လိုက်လာနေတဲ့ လကိုငေးမောလိုက် အရှေ့ရိုးမတောင်စွယ်တချို့ကို ကြည့်လိုက်နဲ့…. ညသန်းခေါင်းတော်တော်ကျော်မှ ကိုယ်အိပ်ပျော်သွားတယ်…..။ မနက်ငါးနာရီပဲရှိသေးတယ် မိတ္ထီလာမှာ မနက်စာစားဖို့ရပ်နားတယ်…။ မျက်နှာသစ်ပြီး ပဲပြုတ်ထမင်းကြော်နဲ့ နွားနို့ပူပူတစ်ခွက်သောက်တယ်….။ အပြင်မှာဆောင်းလေအေးတွေတိုက်လို့ ခပ်ပါးပါးဂျာကင်လေး ထပ်ထားလို့ တော်သေးတယ်….။ ကားပြန်ထွက်တော့ အိပ်လို့မရတော့ဘူးလေ….။ ခြောက်နာရီမထိုးမချင်း မိုးမလင်းသေးဘူး…။ ရန်ကုန်မှာငါးခွဲလောက်ဆို အလင်းရောင်ကလာချင်နေပြီ…။ ဒီမှာတော့ လမ်းတလျှောက်မြူတွေမှုန်မှုန်မှိုင်းမှိုင်းနဲ့…..။ မြစ်ငယ်မြစ်သား ပလိတ်မြို့တောက်လျှောက်က လမ်းမကြီးအသစ်ဖက်ကသွားလို့ အရင်ကနဲ့ မတူတော့ဘူး တော်တော်တော့ ပြောင်းလဲနေပြီ….။ လမ်းအသစ်မို့လို့ အရင်ထက်လဲပိုနီးပြီးမြန်လာတယ်လို့ပြောကြတယ်…။
ကျွဲဆည်ကန်ရောက်တော့ မနက်ခြောက်ခွဲပဲရှိသေးတယ်……။ ကားကြီးဝင်းကတော့ အရင်လိုမပြောင်းလဲသေးဘူး…. ကားတွေကြပ်တတ်နေတုန်း ဈေးရောင်းဈေးဝယ်တွေနဲ့စည်ကား ရှုပ်ရှက်ခတ်နေတုန်း ကားဝင်းအဝင်လမ်းတွေ ချိုင့်ခွက်တွေဖြစ်နေတုန်းပဲ…။
ကိုယ်စီးလာတဲ့ ကားဂိတ်တည့်တည့်ကိုရောက်တော့ သူ့ကိုတခါတည်းတန်းမြင်လိုက်တယ်…။ သူ့ရဲ့ CRV ခဲရောင်ကားရှေ့မှာ မတ်တပ်ရပ်လို့….။ ကိုယ်ကပါလာတဲ့ သေတ္တာခပ်သေးသေးမို့ ကားဗိုက်ထဲမထည့်တော့ ပစ္စည်းရွေးစရာလဲမရှိဘူးလေ…။ တခါတည်းဆင်းရုံပဲ…။ ကိုယ်ကားပေါ်ကဆင်းတာနဲ့ သူချက်ချင်းရောက်လာတယ်…။
“အားနာလိုက်တာ ကိုကို ကိုယ်တိုင်ဘာလို့လာကြိုရတာလဲ ရုံးကလဲ စီစဉ်ပေးထားတာကို”
“ကိုယ့်ညီမလေးတခါတလေမှလာတာကို ကိုယ်ကိုယ်တိုင်လာကြိုရမှာပေါ့…ဘယ်လိုလဲ ကားစီးရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား နဲနဲတော့ပင်ပန်းမှာ…”
“ဟုတ်…ပြေပါတယ်…ညီမလေးက ကားစီးရတာပိုကြိုက်တယ်…”
“ညီမလေးပင်ပန်းမှာစိုးလို့ အပြန်လက်မှတ်ကိုတောင် ကိုယ်လေယာဉ်နဲ့ကြိုလုပ်ထားပေးတယ်”
“ဟာာ… ကိုကိုကလဲရပါတယ် ကားနဲ့ပဲပြန်မယ်…”
“ရတယ်လုပ်မနေနဲ့လေ ခုပဲတညလုံးကားစီးလာတာပင်ပန်းနေပြီး ပြီးရင်ကိုးနာရီကျ ရုံးတက်ရမယ်မဟုတ်လား… ဒီတော့ အပြန်ကိုတော့ သက်တောင့်သက်သာနဲ့ပြန်စေချင်တယ်…”
ကားမောင်းရင်း ကိုယ့်ကိုကလေးတစ်ယောက်လိုစိတ်တိုင်းကျစီစဉ်ပေးနေတဲ့ သူ့မျက်နှာကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ ကြည့်လိုက်မိတယ်….။ သူအမြဲတစေကိုယ့်ကို ဟိုးး ငယ်ငယ်တုန်းကလိုမျိုး စိုးရိမ်တကြီးရှိတတ်နေတုန်းပဲ…. ဂရုတစိုက်ရှိတတ်နေတုန်းပဲ….။ ကိုယ်ကသာ သူ့ရဲ့ ယုယကြင်နာမှုတွေကို အခွင့်ပြည့်ယူလို့ မသင့်လျော်တော့တာ…။ ကိုကို့တို့နေတဲ့ သိပ္ပံလမ်းကအိမ်နဲ့ ကျွဲဆည်ကန်ကားကြီးဝင်းနဲ့က သိပ်မမောင်းရဘူး… ဆယ့်ငါးမိနစ် မိနစ်နှစ်ဆယ်ဆိုရောက်ပြီ…..။ ကိုကိုတို့အိမ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်ရောက်ဖူးတာ….။ သိပ္ပံလမ်းမကြီးပေါ်မှာပဲ ခြံအကျယ်ကြီးနဲ့ တိုက်ကြီးကဟီးနေရောပဲ….။ ဆင်ဝင်အောက်မှာ ကားထိုးရပ်လိုက်တာနဲ့ အိမ်ထဲကနေ အဝါဖျော့ရောင်ချည်ဘလောက်စ်နဲ့ ချည်အချိတ်လိုင်းလေးတွေပါတဲ့လုံချည်ကိုဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အသားဖြူဝင်းဝင်းအမျိုးသမီးလေးတစ်ယောက် ပြေးထွက်လာတယ်…။ ကားပေါ်ကဆင်းလာတဲ့ ကိုယ့်လက်ထဲကသေတ္တာကို အတင်းလာကူဆွဲနေတယ်…။
“ရတယ်အစ်မ…နေပါစေ ညီမကိုယ့်ဘာသာသယ်ပါ့မယ်… ကိုကိုအမျိုးသမီးလာဟင်..”
“ဟုတ်တယ်လေ…ညီမကိုတော့ ကိုကြီးပြောပြောနေလို့သိနေတာ လူကိုတော့ ခုမှပဲမြင်ဖူးတော့တာ..”
“ဟုတ်ကဲ့…ကိုကို့အမျိုးသမီးက တကယ်ချောလှတဲ့သူပဲ….ကိုကိုကံကောင်းတယ်သိလား…”
“ကဲ…နန်းရေ ကိုယ့်ညီမကိုတော့ ဟင်းကောင်းကောင်းချက်ကျွေးတော့…”
မိတ္ထီလာမှာ မနက်စာကိုစားလာပြီးသားမို့မစားတော့ဘူးလို့ငြင်းတာဘယ်လိုမှမရ… မနက်စောစော ကတည်းက ကိုယ်ကြိုက်တတ်တယ်ဆိုလို့ မန်းမုန့်တီသုပ်ကိုလုပ်ထားပြီးသားတဲ့….။ အဲဒါနဲ့ ကိုကို့အမျိုးသမီးလက်ရာ မုန့်တီသုပ်တစ်ပွဲကိုစားလိုက်ရသေးတယ်..။ အမယ် …သူက ကိုယ်တိုင်ကိုယ့်ကို ကော်ဖီဖျော်တိုက်တယ်…။ ရှမ်းပြည်မှာစိုက်တဲ့ သူ့ကော်ဖီစိုက်ခင်း ထဲက ကော်ဖီစေ့တွေကို ကိုယ့်ဘာသာလှော်ပြီးကြိတ်ထားတဲ့ ကော်ဖီစစ်စစ်ပါတဲ့…။
နွားနို့စစ်စစ်နဲ့ဖျော်လို့ ကော်ဖီလေးကအရသာကောင်းမှကောင်းပဲ…။
“ကိုကို့သမီးလေးရောဟင်… သူနဲ့တွေ့ချင်တယ်…မနိုးသေးဘူးလား…”
“မနက်က အစ်မနိုးတော့ မျက်လုံးလေးဖွင့်ပြီး မေမေဘာလု့ိအစောကြီးနိုးသလဲတဲ့မေးသေးတယ်…ပြီးတော့ မီးအိပ်ဦးမယ်နော်တဲ့ ပြန်အိပ်သွားတယ်…”
“သူ့ကိုခဏကြည့်ချင်တယ်အစ်မရလား…”
“ရတာပေါ့..လာညီမ အခန်းထဲလိုက်ပြမယ်…”
သူတို့မိသားစုအိပ်ခန်းရှိတဲ့ အပေါ်ထပ်ကိုလိုက်သွားလိုက်တယ်…။ လှေကားကြီးက အကွေ့အလိမ်ပုံဖော်ထားတာ အိမ်ရဲ့ဧည့်ခန်းကြိကည့်ရင် လှပကျက်သရေရှိလှတဲ့ လှေကားကြီး…။ ဘုရားခန်းနဲ့ကပ်လျက်အခန်းကျယ်ကြီးကို တံခါးဖွင့်ဝင်လိုက်တော့ ကုတင်ကြီးရဲ့ဘေးက နံရံကြီးမှာ ကလေးနှစ်ယောက်ဓါတ်ပုံကိုယှဉ်လျက်လေးချိတ်ဆွဲထားတယ်…။ ကလေးနှစ်ယောက်ဆိုတာ တစ်ယောက်က ကိုယ်ငယ်ငယ်တုန်းကပုံလေးပါ…။ ဟုတ်ပါ့…ကိုယ့်ငယ်ရုပ်နဲ့ ဒီကလေးမကတော်တော်ကိုတူတာ..။ ရပ်နေတဲ့ အနေအထားတောင်တူအောင်ပို့စ်လုပ်ခိုင်းပြီး ရိုက်ထားတာ…။ ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်မောကျနေတဲ့ ကလေးမလေးက ပါးလေးဖေါင်းပြည့်လို့ ဆံနွယ်ခွေခွေပျော့ပျော့တွေက နဖူးမှာကပိုကရိုလေးကျလို့…။ မျက်တောင်လေးတွေလည်းကော့စင်းလို့…။ ကိုယ်သူ့ပါးဖေါင်းဖေါင်းလေးကိုတစ်ချက်ငုံ့နမ်းလိုက်တယ်….။ အအိပ်ဆတ်ပုံရတယ် အီခနဲသူလူးလွန့်ပြီး မျက်လုံးလေးကိုမှေးမှေးကလေးဖွင့်ပြီးချောင်းကြည့်တယ်…။
“မီးလေး ချစ်သည်း…ဘယ်သူလဲသိလား..ဒီတီတီ့ကိုသိလား…”
“သိတယ်..” အသံသေးသေးလေးနဲ့ သိတယ်တဲ့သူကကိုယ့်ကို… ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ…။ ကိုယ်အံ့အားသင့်စွာနဲ့ သူ့အမေကိုလှည့်ကြည့်တော့…။ ကလေးမလေးဆီကိုမေးဆတ်ပြလို့ ကလေးလေးကိုကိုယ်ပြန်လှည့်ကြည့်တော့….။ နံရံပေါ်ကပုံလေးကိုလက်ညိုးထိုးပြတယ်…။
“ဟဟ…တကယ်..အဲဒီပုံလေးထဲက ကလေးလေးက တီတီပဲဆိုတာ သမီးသိတယ်…တော်လိုက်တာ…”
“ဟုတ်တယ် ခုခေတ်ကလေးတွေ အတတ်သိပ်မြန်တာ မှတ်ဉာဏ်လဲကောင်းသလားမမေးနဲ့ ခဏလေးသင်ပေးတာနဲ့ အကုန်မှတ်မိတယ်.. အဲဒါ မနေ့ညတုန်းကပဲပြောထားတာ အဲဒီဓါတ်ပုံထဲက တီတီလာမှာလို့… သူက မီးလိုမျိုးပဲလားတဲ့ မေးသေးတယ် သူနဲ့ရွယ်တူလို့ထင်နေတာလေ…”
“ချစ်လိုက်တာ… လာပါဦး တီတီ့ကို အာဘွားလာပေးပါဦး…”
“ဟင့်အင်း…မီးသွားတိုက်လိုက်ဦးမယ်…”တဲ့…ကြည့်ဦး… ကိုယ်ဖြင့် အဲဒီကလေးမလေးနားကကို မခွာချင်တော့တာ…ကဲ…။
“အစောကြီးရှိသေးတယ် မီးအိပ်ဦးနော်…တီတီရေသွားချိုးဦးမယ် ပြီးမှပြန်လာခဲ့မယ်နော် ဟုတ်ပြီလား..”
ကိုယ်သူ့ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးပြည့်ပြည့်လေးကို တစ်ချက်ထွေးပိုက်လိုက်ပြီး ဆံပင်လေးကိုသပ်ပေးတော့ ကိုယ့်ပါးပြင်ကို သူ့လက်သေးသေးလေးနဲ့လာပွတ်သပ်နေတယ်…။
“မီးစောင့်နေမယ်နော်…”တဲ့…။
ကိုယ်လေ အဲဒီကလေးလေးကိုယ်ကိုထွေးပိုက်နေရင်းနဲ့ကို ကြည်နူးလွန်းလို့ မျက်ရည်တွေတောင် ကျရတယ်…။ တော်သေးတယ် သူ့အမျိုးသမီးက အောက်ဆင်းသွားပြီ..အခန်းထဲမှာ ကိုယ်နဲ့ချစ်သည်းလေးနဲ့နှစ်ယောက်တည်း….။
“တီတီရေချိုးပြီးရင် မီးလေးကိုမနက်စာခွံကျွေးမယ်နော်…”
“ကဲ…အလွမ်းသည်နေကြတယ်ဟုတ်လား ခုမှတွေ့ဖူးတာကို…” ဘယ်ချိန်တုန်းကရောက်နေမှန်းမသိတဲ့ သူ့အသံထွက်လာတော့မှလှည့်ကြည့်မိတယ်…။
“ဟောဗျာ…ဘာကြောင့်မျက်ရည်တွေကစို့နေရတာတုန်းဗျ”
“ကိုကို့သမီးလေးပေါ့ အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတာကို စကားကလည်းတတ်တယ်…သူ့ကိုချစ်လွန်းလို့ ပီတိမျက်ရည်ကျတာ..”
“ဖြစ်ရမယ်…အလုပ်သွားရဦးမယ်မဟုတ်လား ကိုယ်လဲ ရေမိုးချိုးပြင်ဆင်တော့မယ် ပြီးရင်တစ်ခါတည်း အလုပ်လိုက်ပို့ပေးမယ်”
“ရပါတယ် ညီမလေးရုံးကကားကိုလာကြိုခိုင်းလိုက်မယ်”
“ကိုယ်ရုံးကိုဖုန်းဆက်ထားပြီးသား လာကြိုစရာမလိုတော့ဘူးလို့ ပြီးတော့ ညီမလေးရုံးနဲ့ ကိုယ့်အလုပ်က နီးနီးလေးကို…”
“ ဟုတ်…”
ကလေးမလေးခေါင်းကိုတချက်ဖွပြီး ရေမိုးချိုးဖို့အောက်ဆင်းသွားလိုက်တော့တယ်….။
***************************
မန္တလေးမြို့က အရင်ကထက် ကားတွေပိုများလာတယ် ဆိုင်ကယ်တွေနဂိုတည်းကများရတဲ့ကြား ကားအကောင်းစားမျိုးစုံနဲ့ ရှုပ်ယှက်ကိုခတ်လို့ပေါ့….။ လမ်းမကြီးတွေက အမှိုက်သရိုက်ကင်းစင် သန့်ရှင်းလို့…။ လမ်းဘေးတစ်လျှောက်လဲ ကြော်ငြာဘုတ်ကြီးတွေပိုများလာသလိုပဲ….။ အများကြီးတိုးတက်လှပလာတဲ့ မြို့ပေါ့…။ ကိုယ်တို့ငယ်စဉ်တုန်းကလို စက်ဘီးတွေ ဆိုင်ကယ်တွေ သုံးဘီးကားတွေချည်းမဟုတ်တော့ဘူးလေ။ ဈေးချိုနာရီစဉ်နဲ့သိပ်မဝေးတဲ့ ကိုယ်တို့ရုံးခန်းရှေ့ထိ သူပို့ပေးခဲ့တယ်…။ ရုံးခန်းထဲက ကိုယ်နဲ့သိတဲ့ စာရင်းကိုင်ညီမတစ်ယောက် ပြေးထွက်လာကြိုတယ်…။
“ညနေကျ ကိုယ်လာကြိုမယ်နော် ဒီမှာပဲစောင့်နေလိုက်…” ကိုယ်ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့ သူက တစ်ချက်ပြုံးပြရင်း နေကာမျက်မှန်ပြန်တပ်ကာ…ကားမှန်တင်ပြီး မောင်းထွက်သွားလိုက်တော့တယ်…။
ဝန်ထမ်းအသစ်ငါးယောက်ကို အပေါ်ထပ်အခန်းမှာစုပြီး သူတို့စာရင်းသွင်းရမယ့် ပုံစံတွေကို အသေးစိပ်ပြောပြ ရှင်းပြပြီး… ဒီနေ့လုပ်ရမယ့် အရောင်းဘောက်ချာတွေကို တစ်ခါတည်းလက်တွေ့လုပ်ခိုင်းလိုက်တယ်….။ သုံးလေးရက်လောက် တစ်ခါထဲ လက်တွေ့လုပ်ပြလိုက်ရင် သူတို့ကျွမ်းကျင်သွားမှာပါ အားလုံးရဲ့ ပညာအရည်ချင်းကိုမေးလိုက်တော့ LCCI Level 2 က အနိမ့်ဆုံးဆိုတော့ သူတို့အတွက် သိပ်မခက်ခဲလောက်ဘူးလို့ ကိုယ်ယုံကြည်လိုက်တယ်…။ ပြီးတော့ အားလုံးက သွက်လက်ချက်ချာနေတော့ လက်ဆင့်ကမ်းသင်ပေးရတာ ပြောဆိုရတာ သိပ်ပြီးမခက်ခဲလှတော့…။ ဆိုင်ကယ်နဲ့ထွက်တဲ့အရောင်းဝန်ထမ်းကလေးတွေနဲ့ အရောင်းကားတွေကို အပြီးစောင့်ရတော့ သူတို့အလုပ်က ညနေတော်တော်စောင်းမှပြီးတယ်။ ည(၇)နာရီအထိ ကတော့ ငွေစာရင်းကိုင်တွေကမပြန်ရသေးဘူးပေါ့…။
သူက ကိုယ်ကြိုက်တတ်တဲ့ ဗထူးကွင်းနားကမန်းမြီးရှည်ကိုနေ့လည် တစ်နာရီခွဲလောက်မှာ လာပို့ရင်း ညနေငါးနာရီခွဲလာခေါ်မယ်လို့ ပြောသွားတယ်…။ သူ့ကိုလာမခေါ်နဲ့လို့ပြောလဲ လာမှာမို့မပြောသာတော့…။ တကယ်ဆို ကလေးမလေးတွေကို လက်တွေ့စာရင်းသွင်းရမယ့်အချိန်က ခုလိုညနေ အရောင်းကားတွေ ဝင်လာချိန်မှာပါလာမယ့် အရောင်းစာရင်းပဲလေ…။ သူရောက်လာရင် အနည်းဆုံးကိုယ့်ကို တစ်နာရီတော့စောင့်ရလိမ့်မယ်… မတတ်နိုင်ဘူး…။
တကယ်လည်း ညနေငါးနာရီခွဲမှာ သူရောက်လာခဲ့တယ်….။ မန်နေဂျာက ကိုယ့်ကို အားနာပြီး အတင်းပြန်ခိုင်းပါတယ်…။ ကိုယ်လည်း ကလေးမလေးတွေကို ပြရမယ့်စာရင်းတွေ လုပ်နေရင်းတန်းလန်းလေ…။ သူကတော့ကားပေါ်ကစောင့်ပါမယ် အေးဆေးလုပ်ပါတဲ့…။ သူစိတ်ရှည်တတ်မှန်းကိုယ်သိပေမယ့် ခုလို ကိုယ့်အတွက်နဲ့တကူးတကန့်အချိန်ကုန်ခံရတာတော့ ကိုယ်လည်းအားနာတယ်လေ…ပြီးတော့ သူ့မိသားစုရှိသေးတယ်လေ…။ သူတို့မိသားစု စုံလင် ညနေစာကိုဘယ်လိုချိန်မျိုးမှာစားတတ်ကြသလဲ အဲဒါလဲရှိသေးတယ်လေ…။ ကောင်မလေးတွေကတော့ သူတို့ကိုထားခဲ့ပါ သူတို့စာရင်းကိုသွင်းထားပါ့မယ့် မနက်ဖန်ကျမှပြန်စစ်ပေးပါ… အစ်မပြန်သွားလည်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်လုပ်ရမှာပဲလေတဲ့ ကိုယ့်ကိုအားနာလို့ထင်ပါ့ အတင်းကာရောပြန်ခိုင်းကြတာနဲ့ နောက်ဆုံးညနေခြောက်နာရီကို ကိုယ်သူနဲ့ပြန်ခဲ့ လိုက်တော့တယ်…။ နောက်နေ့တွေကျ သူ့ကိုလာမခေါ်ဖို့ပြောထားရင်ကောင်းမယ်လို့ စဉ်းစားထားလိုက်တယ်…။ ရုံးက အသွားအပြန်ကားကို အစကတည်းက စဉ်စီထားပြီးသားပါ…။
“ကိုကို့ကိုအားနာတယ် နက်ဖန်ကျရင်တော့ ညီမလေးအပြန်ကို ရုံးကားနဲ့ပဲပြန်ပို့ခိုင်းမယ် လာမခေါ်တော့နဲ့နော်”
“ညီမလေး ဒီနေ့ကိုယ့်ကို အားနာတယ်လို့ပြောတာ နှစ်ခါရှိပြီနော် မောင်နှမချင်းကို ဘာတွေအားနာနေသလဲ ပြီးတော့ ကိုယ်က အဝေးကြီးတကူးတကန့် လာခေါ်ရတာလဲမဟုတ်ဘူး ကိုယ့်ရုံးခန်းနဲ့လဲနီးနီးလေး ညနေအိမ်ပြန်လမ်းလဲကြုံနေတာလေ … ကိုယ့်ညီမတစ်ခါတစ်လေလာတာကို ဒီလောက်တော့ လုပ်ပေးရမှာပေါ့”
“ကိုကို့ကိုတော့မနိုင်ဘူး သဘောပဲဗျာ..ဒါဆိုလဲ…”
ပြောမရမှန်းသိလျက်နဲ့ ပြောကြည့်တာပါ တကယ်လဲမရပါဘူး …။ ခါးပါတ်ကိုဆွဲပတ်ရင်း ထိုင်ခုံနောက်မှီကို အနောက်ဖက်နဲနဲချလိုက်တယ်…။
“တနေကုန် စားရင်းပြရလို့ တော်တော်အညောင်းမိသွားပြီလား”
“မညောင်းပါဘူး အကျင့်ရပြီးသားပဲလေ… ကိုကိုမောင်းတဲ့ကားကိုဇိမ်ခံစီးချင်လို့…” ကိုယ်အဲလိုပြောတော့ သူက ကိုယ့်ကိုလှည့်ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွထုလိုက်သေးတယ်…။ သူ့ကားက ၇၃လမ်းဖက်ကိုမချိုးဘဲ ၂၆ဘီလမ်းတည့်တည့်အရှေ့ဖက်ကိုဆက်မောင်းနေတယ်….။
“ကိုကို အိမ်မပြန်ဘဲဘယ်သွားမလို့လဲ ”
“မန်းတောင်ပေါ်တက်မယ်လေ… ညီမလေးနဲ့ဘုရားဖူးရင်း ညနေခင်းဆည်းဆာ မကြည့်ရတာကြာပြီ… ပြီးရင် ကျောက်တော်ကြီးဘုရားပွဲရှိတယ် အဲဒီမှာ ညီမလေးကြိုက်တဲ့ မုန့်ပစ်သလက်ဝယ်ကျွေးမယ်…”
“ဟေးးး တကယ်…. အားးးး ပျော်လိုက်တာ… ဒီနေ့မစားရတာကြာတဲ့မုန့်တွေကို ကိုကို့ကျေးဇူးကြောင့်နဲ့ စားရပြီ ကျေးဇူးအကြီးကြီးပါ….”
“ငါ့ညီမလေး အဲလိုပျော်ရွှင်နေတာ ကိုယ်မမြင်ရတာဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ….”
ဟုတ်တယ် သူပြောမှလဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသတိထားမိသွားတယ်။ ဒီလို လျှောက်မသွားရတာ မုန့်တွေလျှောက်မစားရတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ… တစ်နေ့တစ်နေ့ အလုပ်သွားလိုက်ပြန်လိုက်နဲ့ ခေါက်ရိုးကျိုးနေတဲ့ နေ့ရက်တွေဘယ်လောက်ရှည်လျားနေခဲ့ပြီလဲ…။ အထူးသဖြင့် သူနဲ့ဒီလိုလျှောက်မသွားတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ…..။ ကျေးဇူးပါ… ကိုယ့်ကိုဒီလိုအခွင့်ရေးပေးလို့….။ ခုချိန်မှာ သူဟာ ကိုယ့်ရဲ့အစ်ကိုတစ်ယောက် ကိုယ်ဟာလဲ သူ့ရဲ့ညီမလေးတစ်ယောက်…။ ဒီထက်ဘာမှမပိုဘူး….။ စည်းတစ်ဖက်ခြားပြီးသား ဘဝမှာ ကိုယ်နေသားကျနေခဲ့တာကြာပါပြီ…နေတတ်နေခဲ့ပါပြီလေ…။
“ဒါနဲ့ ညီမလေးတို့ ခုလိုလျှောက်သွားနေတော့ ကိုကို့အမျိုးသမီးလေး ထမင်းစားစောင့်နေဦးမယ်… အားနာစရာ”
“လာပြန်ပြီ ဒီအားနာတယ်ဆိုတဲ့စကား… နန်းကို ကိုယ်ဖုန်းဆက်ပြောထားပြီးသား ကိုယ်တို့တောင်ပေါ်တက်မယ် ဘုရားပွဲလဲဝင်ဦးမယ်လို့ ”
“အော်…….”
သူ့ကားက တောင်ခြေမှာရှိတဲ့ ကျောက်တော်ကြီးဘုရားပွဲဈေးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တောင်ပတ်လမ်းအတိုင်းတက်လာခဲ့တော့တယ်…။ တောင်တက်လမ်းတစ်လျှောက် ကျန်းမာရေးအတွက် လမ်းလျှောက်တဲ့သူတွေ အတော်များများတွေ့ရတယ်….။ တောင်ပေါ်ရောက်တော့ ခြောက်နာရီဆယ့်ငါးမိနစ်…။ လိမ္မော်ရောင်ရင့်ရင့် တိမ်တိုက်တွေ ကြားမှာ တအိအိဝင်နေတဲ့ နေလုံးကြီးဘေးမှာ အိပ်တန်းငှက်တွေက ပျံသန်းရစ်ဝဲလို့ ….။ ဘုရားရင်ပြင်မှာတိုက်ခတ်လာတဲ့ လေတဖြူးဖြူးကို တဝကြီးရှူလိုက်တယ်…။ လတ်ဆတ်တဲ့ဆောင်းလေပြေ ညနေဆည်းဆာလှလှကို ခံစားရတာ…ပေါ့ပါးလတ်ဆတ်လို့ တလောကလုံး ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းလို့တောင် မှတ်ယူလိုက်ချင်တော့တယ်…။ ခြောက်နာရီလေးဆယ့်ငါး ထိတောင်ပေါ်မှာ နေလုံး၀၀င်ပြီး ကြယ်ကလေးတွေတလက်လက် ထွက်လာတာကို စောင့်ကြည့်ပြီးမှ ကိုယ်တို့တောင်ပေါ်က ဆင်းခဲ့တော့တယ်…။
ကျောက်တော်ကြီးဘုရားပွဲဈေးမှာ မုန့်ပစ်သလက်အသည်တွေ မုန့်လုပ်တာကိုစောင့်ရင်း အချဉ်ပေါင်းစားချင်လို့ ကိုကိုက ဝမ်းပျက်မှာစိုးတာနဲ့ ပေးမဝယ်လို့မစားလိုက်ရဘူး…။ အပြန်လည်း နန်းရှေ့ကျုံးပတ်လမ်း အတိုင်းပြန်မောင်းခဲ့တယ်….။ အရင်လို ကံျုးဘေးမှာ လှည်းလေးတွေနဲ့ အအေးရောင်းတဲ့သူတွေ မရှိတော့ဘူး…။ အဲဒီအသည်တွေဆီက ပင်မှည့်သီးဖျော်ရည်ကိုအကြိုက်ဆုံး ပြီးတော့ အုန်းသီးဖတ်နုနုကလေးတွေ ထည့်ထားတဲ့ ထောပတ်သီးဖျော်ရည် စတော်ဗယ်ရီဖျော်ရည်တွေ သိပ်ကောင်းတာ။ သူ့ကို မပူဆာချင်တော့ မဟုတ်ရင် အိမ်ပြန်နောက်ကျလိမ့်မယ်လေ….။ ညအအေးကနဲနဲကဲရတဲ့အထဲ သူ့ကားလေအေးစက်က လည်းတော်တော်အေးတာ….။ ကိုယ့်ကိုသူတချက်ကြည့်ပြီး ကားမောင်နေရင်း အနောက်ဖက်ကို တခုခုလှမ်းယူလိုက်တယ်…။
“ရော့… အဲဒါလေးခြုံထားလိုက်…အေးနေပြီမဟုတ်လား…”
ကိုယ့်ပေါ်ကိုအညိုဖျော့ရောင်ပုဝါတစ်ထည် တင်ပေးလိုက်တာပါ….။
“ကျေးဇူးကိုကို…”
အိမ်အပြန်လမ်းတလျှောက် ကိုယ်တို့စကားသိပ်မပြောဖြစ်တော့ဘူး….။ ကိုယ်လည်း မမြင်တာကြာပြီဖြစ်တဲ့ လမ်းတလျှောက်ဟိုဒီလျှောက်ငေး သူကလည်း သူ့ကားကိုသူအာရုံစိုက်မောင်းရင်း အလုပ်ကိစ္စတချို့ တွေးချင်တွေးနေလိမ့်မပေါ့…။ လေအေးစက်နဲ့အတူ သူသုံးနေကျရေမွှေးနံ့လေးကို တချက်တချက်ရနေခဲ့တယ်…။ ဒီရေမွှေးတွေခေါ်ဆောင်ရာဆီကို အတွေးတွေလိုက်မသွားမိဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အကြိမ်ကြိမ်သတိပေးရင်း သူ့ကားကိုလိုက်စီးလာလိုက်တာ သူ့အိမ်ရောက်တဲ့အထိပဲ….။ အတိတ်က အကြောင်းအရာဆီကို အတွေးကအစ ပြန်မသွားသင့်တော့ဘူးလို့ ကိုယ်ထင်တယ်လေ….။ မေ့လိုက်စို့ရဲ့နော်….။
မှန်းထားတာထက်စောပြီး ကိုယ့်အလုပ်တွေကပြီးသွားခဲ့တာ… ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ကလေးမတွေကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါပဲ… ကိုယ်နှစ်ရက်လောက်စာရင်းကို လက်တွေ့ပြတာနဲ့သူတို့တော်တော်ရသွားတယ်…။ ရန်ကုန်မှာလဲ ဘော့စ်ကနိုင်ငံခြားခရီး ရုတ်တရက် ထွက်ရမယ်ဆိုလို့ ကိုယ့်မပြန်လို့မဖြစ်တော့…။ ဒါနဲ့မန်းမှာ သုံးရက်ပဲနေလိုက်ရတယ် ဆိုပါတော့…။ ဘော့စ်ကအစကတော့ တပတ်လောက်နေခဲ့ ပြင်ဦးလွင်တွေ ဘာတွေလဲ လျှောက်လည်ခဲ့ဖို့ခွင့်ပေးလိုက်သေးတာ သဘောကောင်းကောင်းနဲ့…. ခုတော့…။ အပြန်ကို သူကပြောထားတဲ့အတိုင်း လေယာဉ်လက်မှတ်ကို အားချင်းစီစဉ်ပေးခဲ့တယ်….။ မနက်စောစော ကွင်းဆင်းတော့ သူပဲ ကိုယ်တိုင်ကားမောင်းလိုက်ပို့ပေးခဲ့တယ်….။
“လေယာဉ်စီးရင်မူးတတ်လား… ပရုတ်ဆီတို့ ရှူဆေးဗူးတို့ဆောင်ထားတတ်လား မရှိရင် ကိုယ်ဝယ်ထည့်ပေးလိုက်မယ်…”
ကိုယ်ကတော့ ဘေးနားကနေကိုယ့်ကို ကလေးတစ်ယောက်လိုလိုက်ပြီးစိတ်ပူနေတဲ့ သူ့ကိုကြည့်ရင်း ပြုံးပဲနေလိုက်တော့တယ်…။
“ကိုကိုကလဲ ညီမလေးမမူးတတ်ဘူးအေးဆေး ဘာမှစိတ်ပူမနေနဲ့…. ကိုကိုက ကလေးအဖေလဲဖြစ်ရော ညီမလေးကိုလဲ သူ့သမီးအောက်မေ့နေလားမသိဘူး လိုက်ပူနေတယ်”
“အေးပါ… ညည်းက အိမ်မှာ စိတ်ပူရမယ့်အငယ်မရှိတော့ ဘယ်သိပါ့မလဲ”
*******************************
တိမ်တိုက်ထဲပျံဝဲခရီးနှင်နေချိန်မှာတော့ မျက်စိကိုစုံမှိတ်ပြီး ကိုယ်လိုက်လာခဲ့တယ်… အတွေးစတွေကတော့…. ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ မန္တလေးညဆီကို ရစ်ဝဲလို့….။ ကိုယ့်ငယ်ရုပ်နဲ့တူတဲ့ ကလေးမလေးကိုပြန်မြင်ယောင်မိတော့ ကိုယ်နှုတ်ခမ်းတွေတွန့်ကွေးသွားခဲ့မိမယ်ထင်တယ်….။
သူတို့နှစ်ယောက်အကြောင်းကိုအောက်ကပို့စ်တွေမှာရေးခဲ့ဖူးပါတယ်...။
1.မကုန်ဆုံးချင်သော...ညနေ
2.တိမ်တွေငိုတဲ့နေ့
3. မေမြို့ည
4.ချစ်သူရဲ့သမီး
5.ဟိုးတုန်းက နွေရက်လေးဆီ
မိုးငွေ့
