Friday, 26 June 2009

ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်းကေလးဘ၀ကိုလြမ္းတမိသည္(၂)



တစ္ေန႔က ကၽြန္မတို႔အိမ္မ်က္ေစာင္းထိုးက အ.မ.က ေက်ာင္းေရွ႔နားကအျဖတ္ အဲဒီေက်ာင္းက ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးကို အစ္မၾကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားရပ္ေျပာေနတာကိုေတြ႔လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မငယ္ငယ္ ေလးငါးတန္းတုန္းက ကၽြန္မတို႔ရဲ့ အဂၤလိပ္စာဆရာမ ေဒၚခင္ျဖဴေ၀ ကိုသြားအမွတ္ရမိတယ္...။ အဲဒီဆရာမၾကီးရဲ့ ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္က ကၽြန္မတို႔တီခ်ယ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကိုတူတယ္...။

အျဖဴအစိမ္း၀တ္ထားေပမယ့္ တျခားဆရာမေတြနဲ႔မတူဘဲ ထူးထူးျခားျခားေလးျဖစ္ေနတယ္လို႔ ခံစားရတယ္...။ အဲဒါနဲ႔ ေသခ်ာၾကည့္မိေတာ့ ဆရာမက ေဂ်ာ္ဂ်က္အေပ်ာ့သားကို ေအာက္ခံနဲ႔ ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ေက်ာင္းစိမ္းထမီေပ်ာ႔ေပ်ာ႔ေလးကို ၀တ္ထားတာေတြြြ႔လိုက္တယ္..။ ဒါလည္း ငယ္ငယ္က ကၽြန္မဆရာမ ၀တ္စားတာနဲ႔ေတာ္ေတာ္တူေနျပန္တယ္..။ လက္ကိုက္ပ၀ါကို ခါးၾကားမွာညွပ္တာကအစတူတာ...။

ကၽြန္မတို႔ဆရာမက စည္းကမ္းၾကီးတယ္...သူေမးတဲ့ meaning မရရင္ၾကိမ္လံုးနဲ႔ေဆာ္တာပဲ...။ သူေနတဲ့အခန္းမွာဆို အလံုးေသးေသးျဖဴျဖဴနဲ႔ ၾကက္ဥၾကိမ္ဆိုတဲ႔ ၾကိမ္လံုးေတြအမ်ားၾကီးပဲ...။ ဘာေၾကာင့္ ၾကက္ဥၾကိမ္လို႔ ေခၚသလဲဆိုေတာ့ ေျခသလံုးမွာ တစ္ခါတစ္ခါ ရႊမ္းခနဲရိုက္လိုက္လို႔ကေတာ့ ၾကက္ဥလံုးေလာက္ ေယာင္ကိုင္း လာတယ္လို႔ေျပာၾကတာၾကားဖူးတယ္..။ ဟီး..ဟီး ကၽြန္မလည္းငယ္ငယ္က ဆရာမၾကိမ္လံုးနဲ႔ရိုက္တာ လက္ဖ၀ါးမွာပဲခံရလို႔ ေျခသလံုးမွာ ၾကက္ဥလံုးေလာက္ေယာင္မေယာင္ေတာ့ မသိဘူးဗ်...။ ဆရာမရဲ႔ ဒဏ္ေပးစနစ္ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ထိုင္ထလုပ္ျခင္းပဲ..။ တစ္ခါက သူစာသင္တာကို နားမေထာင္ဘဲ အတန္းေနာက္ဘက္က ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႔စကားမ်ားၾကလို႔ဆိုျပီး ...တစ္တန္းလံုးကို ထိုင္ထ အခါတစ္ရာ လုပ္ခိုင္းတာခံရတာ...အားပါးပါး..အီစလံကိုေ၀သြားတာပဲ...။ ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ေက်ာင္းေလွကားကိုေတာင္ မဆင္းႏိုင္ဘူး ေပါင္ေတြနာတာေလ..မေျပာပါနဲ႔ေတာ့...။

အတန္းထဲမွာ ဆရာမေဒၚခင္ျဖဴေ၀ရဲ႔ အဂၤစာအခ်ိိန္ေရာက္ျပီဆိုရင္ ဆရာမ မေရာက္ခင္ သူ႔ရဲ႔ ၾကိမ္လံုးနဲ႔ၾကမ္းျပင္ေထာက္တဲ႔ တေဒါက္ေဒါက္ အသံနဲ႔ ေရေမႊးနံ႔က အရင္ေရာက္လာတာပဲ...။ ဆရာမကရခိုင္လူမ်ိဳး...ေတာင္ၾကီးဇာတိ...။ သူတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူဘ၀က Valley Ball လက္ေရြးစင္ တစ္ေယာက္..။ ဒါေၾကာင့္ဆရာမရဲ႔အရပ္ဆို အျမင့္ၾကီးပဲ...။ ကၽြန္မအထင္ ငါးေပရွစ္ကိုးေလာက္ ရိွမယ္ထင္တယ္..။ 

စကားခ်ပ္ ။ ။ ဆရာမတို႔အသင္း ေလ့လာေရးခရီးထြက္ေတာ့ ပုဂံေညာင္ဦးမွာ.. ဇီးကြက္စိန္ဆိုတဲ႔ ဟိုးတုန္းက ျမန္မာျပည္မွာ အရပ္အရွည္ဆံုးအမ်ုိဳးသမီးနဲ႔ ဓါတ္ပံုအတူရိုက္ထားတာကို ဆရာမျပလို႔ၾကည့္ဖူးတယ္...။ ဆရာမ ဒီေလာက္ အရပ္ရွည္တာေတာင္ အဲဒီဇီးကြက္စိန္နဲ႔ယွဥ္လိုက္ေတာ့ ပခံုးေအာက္ေလာက္ပဲရိွတာ ... ။ ခုေတာ့ အဲဒီ ဇီးကြက္စိန္ဆိုတာလဲ မရွိေတာ့ပါဘူး..။ သူ႔ကိုအစြဲျပဳျပီး...သူေနခဲ့တဲ့ရြာကို ဇီးကြက္စိန္ရြာဆိုျပီး ေခၚၾကတာခုထိပါပဲ...။ ပုဂံရဲ႔ ဆုေတာင္းျပည့္ ေစတီေလးဆူထဲက ေလာကနႏၵာေစတီတည္ရွိတဲ့ ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းနေဘးက ရြာဟာ ဇီးကြက္စိန္ရြာေပါ့...။ အဲဒီဘုရားသြားဖူးရင္ ထေနာင္းပင္ေတြသိပ္ေပါလို႔ ဆူးေတြစူးမွာကို သတိေတာ့ထားရတယ္...။ ျပီးေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ငါးေၾကာ္နဲ႔ႏြားႏို႔ကို တြဲေရာင္းၾကတယ္...။

ဒါနဲ႔ ငယ္ငယ္က ဆရာမဆီ ညဘက္ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ က်ဴရွင္သြားတက္ၾကတာကိုေျပာျပခ်င္ပါတယ္..။ ညေနထမင္းစားျပီး 6း30 ေလာက္ဆို ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ဆရာမေနတဲ့ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ က်ဴရွင္သြားတက္ၾကရပါတယ္...။ လွ်ပ္စစ္မီးမရိွေတာ့ ဖေယာင္းတိုင္မီးနဲ႔ပဲသင္ရပါတယ္...။ ဆရာမက စာသင္ရင္း သူ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ M.sc တက္တုန္းက အဲဒီေက်ာင္းမွာ ေက်ာေပါက္သရဲေျခာက္တဲ့ အေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ ေၾကာက္လိုက္ၾကတာ ကၽြန္မဆို ခုံေပၚေျခေထာက္တင္ထားရတဲ့အထိပဲ...။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူးေပါ့... ကေလးဆိုေတာ့ သရဲတေစၦအေၾကာင္းေျပာရင္ပဲ...အလုိလိုေန ၾကက္သီးေမႊးေတြထ ျပီးေတာ့ကို ေၾကာက္တာေလ...။

အဲဒီသရဲက ဘယ္လိုေျခာက္လဲဆိုေတာ့ အေဆာင္ေနေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ အေျပာအရ သူကသာမန္လူအတိုင္းပဲ ဒါေပမယ့္လူေတြ႔ရင္ “ေက်ာေပါက္သရဲဆိုတာျမင္ဖူးၾကလား” လို႔ေမးတတ္တယ္တဲ႔... ။ ဟင့္အင္းလို႔ေျဖတာနဲ႔ သူက သူ႔ေက်ာကုန္းအေပါက္ၾကီးကို လွည့္ျပျပီးေျခာက္တတ္တာတဲ႔...။ တကယ္ ဟုတ္မဟုတ္ဆိုတာေတာ့ မသိဘူးေပါ့..။ ဒါကေတာ့....ကၽြန္မဆရာမ ေက်ာင္းသူဘ၀တုန္းက ေပၚျပဴလာျဖစ္ခဲ့တဲ့သတင္းေလးေပါ့...။ ကၽြန္မတို႔ က်ဴရွင္ျပီးတဲ့အခ်ိန္က ည 8း30ေလာက္ျဖစ္မယ္...ဆရာမက ကၽြန္မတို႔ကို ေက်ာင္း၀င္းထိပ္ထိလိုက္ပို႔ပါတယ္...။ အဲဒီခါက်ရင္ ဆရာမကို တျပိဳင္တည္း ႏႈတ္ဆက္တဲ႔
( goodnight teacher, thank you teacher ) ဆိုတဲ႔အသံကို ၾကားေယာင္ေနမိတုန္းပဲ....။

ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္က ရြာမွာ သမန္းက်ားအေၾကာင္းဆိုတာကို သိပ္ေျပာၾကတာ..။ လူေတြ ဆက္တိုက္နီးပါး ေသၾကျပီဆိုရင္ ဒါ...သမန္းက်ားေၾကာင့္ေပါ့...။ သမန္းက်ားဆိုတာဘယ္လိုျဖစ္လာသလဲဆိုေတာ့ ေသတဲ့သူက မပုပ္မသိုးဘဲ အေမႊးေတြရွည္လာတယ္ လက္သည္းေတြရွည္လာတယ္ သူ႔ကိုႃမႈပ္တဲ႔ ဂူကိုသြားၾကည့္ရင္ အေပါက္ေတြရိွတတ္တယ္ ..။ ဒါဆို ဒီဂူထဲက သမန္းက်ားျဖစ္ေနတယ္ေပါ့...။ ညဘက္ အဲဒီအေပါက္ကေနထြက္ျပီး လူစားတယ္ေပါ့...။ ဒါေၾကာင့္လူေသတယ္ေပါ့...။ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ပါပဲ...ဒါေတြဟာ တကယ့္အျပင္မွာမျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး...။ အယူအဆေတြ အစြဲေတြျဖစ္မွာပါ...။ ငယ္ငယ္ကေတာ့မသိနားမလည္ေတာ့ ေၾကာက္ၾကတာေပါ့...။ ဒါကရြာမွာ ငယ္ငယ္က Hit ျဖစ္ခဲ့တဲ့သတင္းတစ္ပုဒ္ပါ...။ ေက်ာေပါက္သရဲအေၾကာင္း ေျပာရင္းနဲ႔ ဆက္စပ္သြားတာပါ...။

ကဲ ....ကၽြန္မရဲ့ဆရာမအေၾကာင္းကို ဆက္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္....။ ဆရာမက အရိုက္ၾကမ္းလို႔ မိဘတခ်ိဳ႔က တိုင္လို႔ ဆရာမ တာခ်ီလိတ္ကိုေျပာင္းေရႊ႕သြားပါတယ္...။ ဆရာမက ကၽြန္မတို႔တာေလမွာ 3 ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ စာသင္ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္...။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မလည္း (၇)တန္းမွာ ရန္ကုန္ေျပာင္းလာေတာ့ ဆရာမသတင္းကို ေနာက္ဆံုးၾကားမိတာကေတာ့ ယိုးဒယားဘက္ကို ထြက္သြားတာတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသြားခ်င္တာနဲ႔ သူသိပ္ျမတ္ႏိုး ကိုင္းရိႈင္းတဲ႔
--> ဗုဒၶဘာသာကိုစြန္႔လြတ္ျပီး ခရစ္ယာန္ဘာသာထဲကို ၀င္သြားတယ္လို႔ၾကားတယ္....။ ျပီးေတာ့ BBC မွာ သတင္းေၾကာ္ျငာေနတယ္လို႔လည္း ၾကားပါေသးတယ္...။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆရာမအသင္ျပေကာင္းခဲ့လို႔ အဂၤလိပ္စာအေျခခံေကာင္းခဲ့တာပါ...။ ဆရာမ ေက်းဇူးေတြအမ်ားၾကီးပါ...။ ဆရာမသာ ကၽြန္မဘေလာ့ကို ဖတ္မိခဲ့ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ စိတ္ကူးယဥ္မိပါေသးတယ္....။

“ဆရာမရယ္.....သမီး Blog ကိုဖတ္မိခဲ႔ရင္ သမီးကို ကြန္မန္႔ေလးေပးသြားခဲ့ပါေနာ္... ျပီးေတာ့ ငယ္ငယ္က သမီးကို သႏၱာမလို႔ေခၚတတ္တဲ့ ဆရာမကိုလည္း သမီးသိပ္ေတြ႔ခ်င္ေနပါတယ္...”


မိုးေငြ႔

ဗီယက်နမ်ကော်ပြန့်ကြော်.....

 ကော်ပြန့်မလိတ်ခင်သမထားသောအစာများ


ပြီးခဲ့တဲ့ပတ် ပိတ်ရက်က အိမ်မှာလုပ်စားဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဗီယက်နမ်ကော်ပြန့်ကြော်ကို ဘလောဂ်မောင်နှမတွေအတွက် ရေးချင်ပါတယ်...။ တခြားနိုင်ငံရပ်ခြားရောက်သူတွေလည်း အားလပ်ရက်တွေမှာ လွယ်လွယ်ကူကူ လုပ်စားနိုင်ပါတယ်...။ လိုအပ်တာတွေက နုတ်နုတ်စင်းထားတဲ့ ဝက်သား(သို့) ကြက်သား၊ ပဲပင်ပေါက်၊ ပဲကြာဇံ၊ ကြွက်နားရွက်မှို၊ ကြက်ဥ၊ ဆလပ်ရွက် ။ အဓိက အရသာအတွက်ကတော့ ငရုတ်ကောင်းပါပဲ...။ ဗီယက်နမ်စာတွေမှာ ငရုတ်ကောင်းနဲ့ ငါးငံပြာရည်တွေဟာ မပါမဖြစ်တဲ့ ဟင်းခတ်တွေပါ...။ ပြီးတော့ ကမ္ဘာမှာ ငရုတ်ကောင်းအများဆုံးထွက်တဲ့ နိုင်ငံလည်းဖြစ်ပါတယ်...။

ဒီကော်ပြန့်ကြော်ကို ကျမအဘိုးဆီကသင်ထားတာပါ...။ အစာတွေကိုဆလုံတစ်ခုမှာ အကုန်ရောနယ်ပြီး ကြက်ဥကို များများထည့်နိုင်ရင်ပိုကောင်းပါတယ်...။ အသား 1kg ဆိုရင် ကြက်ဥ ငါးလုံးထက်မနည်းထည့်ပါ..။ဒါမှ ကော်ပြန့်ကြော်ပြီးတဲ့အခါ အထဲကအသားတွေက ကျစ်ကျစ်ကလေးဖြစ်ပြီး စားရတာနူးညံ့ပြီး ပိုအရသာရှိပါတယ်...။ အစာတွေအကုန်ရောထားပြီးရင် ငရုတ်ကောင်း (အစေ့လိုက်လှော်ပြီး ထောင်းထည့်နိုင်ရင် ပိုကောင်းပါတယ်...။ မရှိရင်လည်း နီးစပ်ရာ စူပါမားကက်က ငရုတ်ကောင်းဗူး( black pepper )တွေကိုဝယ်နိုင်ပါတယ်...)၊ ဟင်းခတ်မှုန့်ထည့်ပြီး သမအောင်နယ်လိုက်ပြီးရင် ကော်ပြန့်ရွက်မှာ ထည့်ပြီးလိတ်နိုင်ပါပြီ...။ ကော်ပြန့်အရွက်တောင် ဗီယက်နမ်ကော်ပြန့်ရွက်အစစ်က ပလပ်စတစ်လိုပဲ ကြည်ကြည်နဲ့ လိတ်ခါနီးရေဆွတ်ပေးရပါတယ်...။ ဒီမှာတော့ ကျမက သံဈေးမှာပဲ တရုတ်ကော်ပြန့်ရွက်အပျော့ကိုဝယ်သုံးပါတယ်...။

ကြော်တဲ့အခါမှာ အသားတွေက အစိမ်းဖြစ်တဲ့အတွက် ဆီပူလာရင် မီးအေးအေးနဲ့ စိတ်ရှည်ရှည်ကြော်ရပါမယ်...။ ဒါမှ အထဲက အသားလည်းကျက် အပြင်ကကော်ပြန့်လည်းအတူးတော့ဘူးပေါ့။ ရွှေနီရောင်သန်းလာရင် ဇကာမှာဆယ်ပြီးစစ်ထားလိုက်ပါ...။ သူနဲ့စားရမယ့်အချဉ်ကတော့ ကြက်သွန်ဖြူကို ဓါးပြားရိုက်ပြီးစင်းထား၊ ငရုတ်သီးပါးပါးလှီးထားပြီးရင် ငါးငံပြာရည်၊သကြား၊သံပုရာသီးညှစ်ပြီး နံနံပင် နည်းနည်းထည့်ပါ..။






စားတဲ့အခါမှာ နည်းရှိပါတယ် ဆလပ်ရွက်တစ်ရွက်ကိုယူ ညှပ်ထားတဲ့ကော်ပြန့်ကိုထည့် အချဉ်ရည်ဆမ်းပြီး ဆလပ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်ပြီးရင် အရသာရှိရှိစားသုံးနိုင်ပါပြီ...။ ကိုးရီးယားကားမှာ ဆလပ်ရွက်နဲ့စားတဲ့ ဟင်းတွေကို တွေ့ဖူးကြမှာပါ..။ အဲဒီလိုပဲ စားရတာ...။ ပါးစပ်ကို ခပ်ကျယ်ကျယ်ဟပြီးစားရမှာမို့ ကိုယ့်ရည်းစားကို အိမ်မှာလက်စွမ်းပြပြီးကြွေးချင်သူများအတွက်တော့ အခက်တွေ့လိမ့်မယ်နော်...။ ဒါပေမယ့် လုပ်စားကြည့်ပါ...။ သိပ်ကိုအရသာကောင်းပါတယ်...။

ကဲ ...ညီမလေး ချောငယ် (ဝက်ကလေး) တောင်းဆိုထားတဲ့ ဗီယက်နမ်ကော်ပြန့်ကြော်ကို အစ်မရေးပေးလိုက်ပြီနော်...။


မိုးငွေ့ရေးသားသည်

Monday, 22 June 2009

အမျှင်.....



“ တကယ်တမ်း လူနှစ်ယောက်ကြားမှာ ကြိုးတစ်ချောင်းဖြစ်လာဖို့အတွက် အချိန်အကန့်အသတ် မလိုအပ်ပါဘူး”

အဲဒီကြိုးဟာ...နှောင်နှစ်ပေါင်းများစွာအထိ ခိုင်ခိုက်မြဲမြဲ မပြတ်မတောက်ဘဲ....... ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကိုယ်ယုံကြည်တယ်..။ အဲဒီချိန်...u ကတော့ u ဆုံစည်းရမယ့် မိသားစုအသစ်ကလေးနဲ့ ပျော်ချင် ပျော်နေ လိမ့်မယ်..။ ကိုယ်ရောပဲပေါ့...။ဒါမှမဟုတ်...ကိုယ် ခုလိုပဲ တစ်ယောက်တည်းရှိချင်ရှိနေလိမ့်မယ်...။ ဒါပေမယ့် အထီးကျန်ဆန်စွာတော့ မဟုတ်ဘူးနော်..။ မမြင်နိုင်တဲ့ ကြိုးလေးတစ်မျှင်နဲ့ ကိုယ်အသက်ဆက်ရှင်နေမှာပါ..။

သူငယ်ချင်းဆိုတဲ့ နှောင်ကြိုးလောက် ဘယ်အရာကမှ မခိုင်မြဲပါဘူး...။ သူကဖြူစင်တယ်... လွတ်လပ်တယ်... နွေးထွေးမှုလည်းအပြည့် ရှိတယ်...။ ပူလောက်မှုတွေနဲ့ ချုပ်နှောင်ထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘူး...။ တစ်ယောက်က သောကရောက်ရင် တစ်ယောက်ကဖေးမတယ်..။ ဝမ်းနည်းမှုတွေနဲ့ ကြုံရင် အားပေးနှစ်သိမ့်တယ်..။ ဝမ်းသာကြည်နူးစရာရှိရင်.. မျှဝေခံစားတယ်..။ ဒုက္ခရောက်ရင် ကူညီမယ်..။ သူကအမြဲတမ်း ထာဝရအဖော်ပဲလေ...။ ကိုယ်မျှော်လင့်ပါတယ်... u နဲ့ ကိုယ်လဲ အဲလိုပဲထာဝရ သူငယ်ချင်းဖြစ်ရမယ်...။ ဘယ်လောက် ပျော်စရာကောင်းလိုက်မလဲ စဉ်းစားကြည့်စမ်း..။ အနာဂတ်မှာ u ကတော့ u မျိုးဆက်အတွက u မေမေပေးစားမယ့် အမျိုးသမီး ဒါမှမဟုတ် u ချစ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ မလွဲမသွေ လက်ထပ်ရမှာမဟုတ်လား...။ ဒီတိုင်လည်း..u မိသားစု အသစ်ကလေးနဲ့ ကိုယ် အဆက်မဖြတ်ချင်ပါဘူး..။ u မိသားစုတွေ ဘယ်နှစ်ယောက်ပဲ တိုးလာပါစေ.. ကိုယ့်အတွက်တော့... u ဟာ ထာဝရသူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်စေချင်တယ်..။ u အကူညီလိုရင် ကိုယ်အချိန်မရွေး ရောက်လာခဲ့မယ်..။ u မှမဟုတ်ဘူး... လူတွေအကုန်လုံးကို ကိုယ်တတ်နိုင်သလောက် ကူညီမယ်..။ ကိုယ့်အသက်သေဆုံးသည်အထိ လုပ်ရမယ့်အလုပ်ပဲလေ...။ ကိုယ်ပျော်တယ်...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဖြူရောင် နှောင်ကြိုးတွေအများကြီးနဲ့ ဆက်နွယ်နေမယ့် ကိုယ့်အနာဂတ်အတွက် ကိုယ်ကျေနပ်တယ်...။


မိုးငွေ့

Thursday, 4 June 2009

Emotional Shift






ဘ၀ ဆန်လာတဲ့ ငါ့စိတ်ကူးတွေကြောင့် 
ပန်းနုရောင်အိပ်မက်တို့ အရောင်ပြောင်းသွားခဲ့ပေါ့... 
လက်တွေ့ဆန်လွန်းတဲ့ ငါ့ဘဝထဲ 
မျှော်လင့်ခြင်းစည်းချက်တွေကို 
ရိုက်ချိုးပစ်ခဲ့တာ အေးစက်လာတဲ့ အချိန်ကာလတစ်ခုပေါ့.. 
ငါမရေမရာပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသလိုရှိတဲ့ 
မင်းရဲ့ အကြင်နာတွေကို ဝေဝါးစေခဲ့တာ ... 
ခုတော့... ငါ့ရင်ခုန်သံတွေ 
အိပ်တန်းတက်သွားတဲ့ ဆည်းဆာတစ်ခုလို 
တိုးတိတ်ရပ်တန့်လို့.... 
ငါ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ အမြတ်တနိုးသိမ်းထားမိခဲ့တဲ့ 
မင်းဆီကအမှတ်တရတွေ ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ရင်တောင်.. 
ငါ့ရင်ဘတ်ထဲမှာ မင်းရှိခဲ့ဖူးတာ... အသေချာပါ... 
တစ်ချိန်မှာ .... အရာအားလုံး.. ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရင်လဲ... 
ငါလေ..မင်းကို ချစ်ခဲ့ဖူးတာ... အိပ်မက်မဟုတ်နိုင်ပါဘူး....။     ။ HNS (TG)