၀က္ေပါင္ေျခာက္နဲ႔ ပဲျပားေပါင္း

၀က္ေပါင္ေျခာက္က ခဲအိုတစ္၀မ္းကြဲေလး စင္ပူကလာလို႔လက္ေဆာင္ရထားတာ....။ အခ်ပ္လိုက္ေလးကို ကပ္ေၾကးနဲ႔ညွပ္ျပီး ထမင္းေပါင္းအုိးထဲ ခဏႏွပ္ထားရင္စားလို႔ရျပီ....။

စီးတီးမတ္က သံုသံုပဲျပားဗူးေလးတစ္ဗူး၀ယ္လာတယ္ အေပ်ာ့စားေလးပါ ပဲျပားက...။ ပဲျပားကိုေပါင္းမယ့္ ပန္းကန္ထဲအတံုးမပ်က္ထည့္ ျပီးရင္ ဓါးေလးနဲ႔ အတံုးေလးေတြလွီးေပး ပဲငံျပာရည္ေလးအေပၚက ေလာင္းျပီးေဘးမွာခဏထားထား....။ ပဲျပားေပၚတင္မယ့္ ၾကက္(သို႔)၀က္သားႏုတ္ႏုတ္စင္းကို ၾကက္သြန္ျဖဴေလးဆီသတ္ ဟင္းခတ္မႈန္႔နဲ႔ ပဲငံျပာရည္ ငရုတ္ေကာင္းေလးနဲ႔ ေၾကာ္လိုက္ အသားေလးေမႊးလာျပီဆို ေစာေစာက ပဲျပားေပၚခပ္ျပီးျဖန္႔ခင္းလိုက္...ေပါင္ေခ်ာင္ထဲကို ဆယ္မိနစ္ထည့္ေပါင္း စားခါနီး ၾကက္သြန္နီမွိတ္ကေလး လွီးျပီးျဖဴးလိုက္ အိုေကျပီ......။ လုပ္စားၾကည့္ေနာ္ လြယ္လြယ္ေလးပါ......။

မိုးေငြ႔

လမင်းလှေငယ်.....

တန်ခူးလဆန်း ၆ ရက်နေ့ညရဲ့ ကောင်းကင်ယံမှာ ချိပ်ဆွဲထားတဲ့ လခြမ်းလေးက ... ရေအိုင်မှာ ပေါလောမျောနေတဲ့ လှေငယ်တစ်စင်းလိုပဲ... လှတပတရှိလိုက်တာ.....။

နက်ပြာရောင်ကောင်းကင်းက ဒီညမှာ ခပ်ဖျော့ဖျော့ရှိလှတယ်...။ ငွေမှင်ရောင်ဖိတ်လက်နေတဲ့ လခြမ်းငယ်လေးကြောင့်ထင်တယ်...။ လနဘေးမှာ အလင်းရောင်ပြန် ဝိုင်းစက်စက်လေးရှိနေလေရဲ့.....။ ဒီညလခြမ်းလေးကြည့်ရတာ စိတ်ထဲတစ်မျိုး ကြည်နူးမိနေတယ်....။ ကြယ်တွေကင်းစင်တဲ့ကောင်းကင်မှာ သူတစ်ဦးတည်း ပြုံးနေသလိုပဲ......။

တစ်စုံတစ်ဦးရဲ့ အပြုံးတွေ ထင်ဟပ်နေလို့လား.....။ နောက်ဖေးပြုတင်းပေါက်မှာ လက်ဆေးရင်း အကြာကြီးငေးမောကြည့်မိတယ်....။ ညဉ့်လေပြေ အေးမြမြက ဆံနွယ်တွေကို ကလူကျီဆယ်သွားသေးတယ်..။

တကယ်ဆို ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်က တူညီတဲ့ ကောင်းကင်တစ်ခုတည်းရဲ့ အောက်မှာအတူရှိနေကြတာပါ...။

မင်းလည်း ကိုယ့်လို လခြမ်းကိုမော့ကြည့်နေသလား အိန်ဂျယ်..။

ကောင်းကင်ပြင်မှာ လခြမ်းငယ်ကိုအတူစီး လှေလှော်တမ်းကစားကြမယ်လေ.....။ မင်းမပျင်းအောင် ကိုယ် ပုံပြင်လေးတွေပြောပြမယ်....။ မင်းအိပ်မငိုက်အောင် မင်းကြိုက်တဲ့ အမေကန်နိုဖျော်တိုက်မယ်.......။ မင်းသီချင်းလေးတွေဆိုရအောင် ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ဂီတာတီးပေးမယ်......။ မင်းအပြုံးတွေ လတ်ဆတ်အောင် ကိုယ်စွမ်းဆောင်ပေးမယ်....။

မင်း အမြဲပြုံးပျော်ပါစေ..... ဟော...ဟိုမှာ တွေ့မြင်နေရတဲ့ ခပ်ပြုံးပြုံး လခြမ်းငယ်လေးလိုပေါ့.....။

ရှပ်အကျီၤဖြူလွလွနဲ့ လုံချည် သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်လေးတွေကို မြင်တိုင်း မင်းကိုပြေးမြင်မိတယ် ...။

ဒီည လခြမ်းငယ်လေးကိုကြည့်ရတာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်က ကမ်းခြေမှာ ပြုံးပျော်နေတဲ့ လူငယ်ကလေးတစ်ယောက်ကို လွမ်းတမိပါရဲ့.....။

အော်....ခက်ပါရဲ့ကွယ်..... အလွမ်းဓာတ်ခံရှိသူမို့.... မြင်မြင်ရာတိုင်း လွမ်းဆွေးနေရလို့...လူတွေတောင် ကိုယ့်ကို အလွမ်းမင်းသမီးလို့ဆိုကြပြီကွယ့်....။

အိန်ဂျယ်ရေ....

နေ့လည်တုန်းက မင်းကိုတွေ့လိုက်တယ်....ကွန်ရှေ့မှာထိုင်နေတဲ့ မင်းနောက်ကျောလေးကိုပါ...။ ကိုယ် နှုတ်မဆက်တော့ပါဘူး....။ ရုတ်တရက်ကိုယ့်ကို မင်းတွေ့လိုက်ရင် ရှော့ခ်ရသွားမစိုးလို့ပါ...:)

ဒီညတော့...ဘာရယ်မဟုတ်ဘူး သိပ်လှတဲ့ လခြမ်းလေးကိုမြင်ပြီး မင်းကိုသတိရသွားလို့ ရေးလိုက်တာ...။

မိုးငွေ့

အမှာစာ.....

သင်္ကြန်မတိုင်ခင်က စကာင်္ပူကနေ မချစ်(ချစ်ကြည်အေး)တို့လင်မယားအလည်ပြန်လာခဲ့ကြတယ်.....။ မချစ်က သူနဲ့ခင်မင်ရင်းနှီးတဲ့ ဘလော့ဂါတွေနဲ့ဆုံဖို့ အေးဆေးပြီး အစားအသောက်ကောင်းတဲ့ ဆိုင်နေရာလေးရှာပေးဖို့ ပြောလာတယ်...။ နောက်ဆုံး ကျမတို့ ဗဟန်း ကိုယ့်မင်းကိုယ့်ချင်းလမ်းပေါ်က “ရွှေကောင်း ဟော့ပေါ့”ဆိုင်လေးကို ရွေးလိုက်ကြတယ်....။ မချစ်ပြန်မရောက်ခင်နှစ်ရက်အလိုမှာ ကျွန်မလှမ်းပြီး ရီဆာ့ဗ်လုပ်ထားလိုက်တယ်....။ မချစ်ဖိတ်ထားတဲ့ လူဦးရေက နှစ်ဆယ်နီးပါးဆိုတော့ အယောက်နှစ်ဆယ်ခန်းမရှိဘူး ဆယ်ခန်းကို ကပ်ရပ်နှစ်ခန်းပေါင်းယူလိုက်ပြီး ကာထားတဲ့ ပါတေးရှင်းဖြုတ်ပေးမယ်...။ အိုခေဆိုတာနဲ့ ကျွန်မတို့ ရို့စ်နဲ့ချယ်ရီ အခန်းနှစ်ခန်းကိုတွဲယူလိုက်တယ်....။

တကယ့်နေ့ကျတော့ ကိုယ်မှန်းထားတဲ့ လူဦးရေထက်လာတဲ့သူကနည်းနေတယ်....။ ဆယ့်လေးယောက်ပဲလားလို့ နေဦး ပြန်တွက်ကြည့်ဦးမယ်...။ မချစ်တို့လင်မယား၊ မမြသွေးနီလင်မယား၊ မမြသွေးနဲ့လိုက်လာတဲ့ The Lady ဂျာနယ်ရဲ့ အယ်ဒီတာ မမြတ်စုလွင်၊ မဝါဝါခိုင်မင်းနဲ့သမီးလေး၊ သက်တန့်ချို ၊ မောင်ဘကြိုင်၊ ကိုကြီး(save the age)၊ ညလင်းအိမ်၊ ကြည်ကြည်(ကြည်ကြည်၏ဒိုင်ယာရီ)နဲ့ မိုးငွေ့ အားလုံးမှ ဆယ့်သုံးယောက်တည်း မလာကြတာက ဏီဏီ(ဏီလင်းညို)နဲ့ သူရဿဝါ ....။ ထူးဆန်းဖို့တော့ကောင်းတယ်နော် ကျွန်မတို့ဘလော့မောင်နှတွေက အပြင်မှတခါမှမမြင်ဖူးကြလဲ ....တကယ်အပြင်မှာတွေ့တော့ ဟိုး အရင့်အရင်ကတည်းက ပေါင်းလာတဲ့ မိတ်ဆွေတွေလိုပဲ ခင်မင်ရင်းနှီးလိုက်ကြတာ...။ ဒါဟာ တစ်ဦးကမေတ္တာ တစ်ဦးကစေတနာ ဆိုတာလေးပါမှာပါ..။ တစ်ယောက်တစ်ယောက်စကားပြောမဝလို့ အစားတောင် သိပ်မစားချင်တော့ဘူး... သဲကြီးမဲကြီးပြောနေကြတာလေ...။

အဲနေ့ညက မမြသွေးက သူ့စာအုပ်လေးကို လက်ဆောင်တစ်ယောက်တစ်အုပ်စီဝေပေးတယ်......။ အိမ်ရောက်တော့ ဖတ်ကြည့်တော့မှပဲ မမြသွေးနဲ့ကျွန်မက ဆရာကြီးလူထုဦးစိန်ဝင်းရဲ့ တပည့်တွေဖြစ်နေကြတယ်....။ အစ်မရဲ့ အင်္ဂလိပ်နာမည်က ယိုလန်ဒါတဲ့... ။ အစ်မက ကျွန်မထက် အများကြီးစီနီယာကျပါတယ်..။ ကျွန်မအဲဒီသင်တန်းရောက်တော့ ၁၉၉၅ ခုနှစ်...။ အစ်မက ကျွန်မထက်ငါးနှစ်စောရောက်တယ်.....။ အစ်မရဲ့ အိပ်မက်ကောက်ကြောင်းစာအုပ်ထဲက ဝတ္ထုတိုတွေအကုန်လုံးက ဘလော့မှာဖတ်ပြီးသားတွေပါ.....။ အဲ...မှာ ကျွန်မစိတ်အဝင်စားဆုံးက ဆရာကြီးလူထုစိန်ဝင်းကိုယ်တိုင် အမှာစာရေးပေးထားတာကိုပဲ.......။ အဲဒီအမှာစာလေးကို ကျွန်မပြန်မျှဝေချင်ပါတယ်........။ ဆရာကြီးဆီကို မရောက်ဖြစ်တာ ဆယ်နှစ်ကျော်နေပြီ ဆရာကြီးရေးတဲ့အမှာစာကိုဖတ်ပြီး ဆရာကြီးကိုသွားကန်တော့ဦးမှပါလို့ စိတ်ကူးမိသွားတယ် လာမယ့် သြဂုတ် ၁၃ ရက်နေ့က ဆရာကြီးမွေးနေ့လေ .....။ ကျွန်မတို့ သင်တန်းတက်စဉ်တုန်းက ဆရာကြီးကိုနှစ်တိုင်းမွေးနေ့ လုပ်ပေးလေ့ရှိတယ်.....။ အဲတုန်းက ဆရာကြီးအသက်က ငါးဆယ်ကျော်ရှိသေးတာ..။ ခုဆို ခုနှစ်ဆယ်နားတောင်နီးလောက်ရောပေါ့....။ ပြီးတော့ ဆရာကြီးက အဆုတ်မကောင်းတော့လို့ အောက်ဆီဂျင်ဗူးနဲ့ အသက်ရှူနေရတဲ့ဘ၀.....။ ဒီလိုကျန်းမာရေးမကောင်းတဲ့ကြားက စာတွေဆက်တိုက်ရေးနေတာ...။ 

လူထုစိန်ဝင်း အမှာစာ

တစ်ရက်မှာ မိန်းကလေးတစ်ဦးရောက်လာပြီး နှုတ်ဆက်ရင်း “ကျွန်မကို မှတ်မိလား”လို့ မေးတယ်...။ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်ပြီး သူ့မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်...။ မမှတ်မိလို့ မဟုတ်ဘူး...။ ဘယ်လိုမှ မထင်မှတ်ဘဲ ရုတ်တရက်ကြီးတွေ့လိုက်ရလို့ ငေးကြည့်နေမိတာဖြစ်တယ်...။ ခဏနေမှ “မှတ်မိတာပေါ့... မင်း... ရိုလန်ဒါပဲ”လို့ ဖြေလိုက်တော့ သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်းပြုံးသွားတယ်...။ ဒါလောက် နှစ်တွေအကြာကြီး မတွေ့ကြပေမယ့် ကိုယ်တိုင်ပေးထားတဲ့ ကျောင်းနာမည်နဲ့ ခေါ်လိုက်တာ ကြားရတော့ သူသိပ်ကို ဝမ်းသာသွားပုံရတယ်...။ သူ့နာမည်က “ဝိုင်”နဲ့စတာကြောင့် ရိုလန်ဒါ(Yolanda)လို့ မှည့်ပေးခဲ့တာပါ...။

“နှစ်တွေဒါလောက်ကြာတာတောင် ဒီနာမည်ကို ဆရာမှတ်မိနေသေးတယ်နော်” မရှိဘူးဆိုတောင် နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ် အစိတ်တော့ရှိပြီ... ။ အရင်က ပိန်ပါးပါး တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေးတောင် အခုတော့ လူကြီးတစ်ယောက်ပုံပေါက်နေပြီ အိမ်ထောင်ကျပြီးလို့ သားတောင် အတန်းတော်တော်ရနေပြီတဲ့...။

“ရန်ကုန်မှာပဲ နေပေမယ့် ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ကိုယ်မို့ မရောက်ဖြစ်ဘူး စာတွေအမြဲဖတ်နေလို့ ဆရာ့ကျန်းမာရေးသတင်းတွေတော့ ကြားနေရပါတယ် ဒီနေ့တော့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဆရာ့ကို သိပ်သတိရတာနဲ့ ဝင်လာလိုက်တာ၊ ဒီနားမှာ ရုံးကိစ္စတစ်ခုလည်းရှိလို့ လာရင်းနဲ့လေ” လို့ သူက တစ်ဆက်တည်းပြောပြတယ်...။

စကားတွေပြောရင်း ပြုံးလိုက်တော့ ငယ်ရုပ်က ပိုပေါ်လာတယ်..။ လူကြောက်တတ်တဲ့ မြန်မာမလေးတစ်ယောက်ရဲ့ သဏ္ဍန်ကို မျက်စိထဲမြင်လာတယ်...။ လူကြောက်တတ်ပြီး လူတောမတိုးရဲလို့ လူတွေဲကြားနေတတ်အောင်ဆိုပြီး သူ့ဦးလေးက ခေါ်လာတာ...။ ကျောင်းရောက်ပြီး သုံးလေးလကြာလို့ ပဲခူးတို့ ချောင်းသာတို့ သွားကြတော့တောင် တစ်ယောက်တည်း မလိုက်ရဲလို့ သူ့မောင်လေးကို လက်ဆွဲခေါ်လာခဲ့တာ...။ “မင်း အဖိုးအဖွားတွေက တကယ့် သတ္တိခဲတွေ မင်းကျမှ ကြောက်နေရလား”ဆိုပြီး သူ့ကို လူမကြောက်အောင် တော်တော်လေ့ကျင့်ပေးရတယ်...။

သူ့အဖိုးအဖွားတွေက ရန်ကုန်ဘဆွေနဲ့ ဒေါ်မြသွေးလေ...။ သူ့ဦးလေးက ရန်ကုန်ဘဆွေရဲ့သား... သူ့အမေက သမီး သူ့ဦးလေးက ပန်းချီဆရာ လူအေး စကားနည်းတယ်...။ အခုစာထိုင်ရေးနေတဲ့ စားပွဲထိပ်မှာ ချိတ်ထားတဲ့ စိန်ပန်းပြာတွေဝေနေတဲ့ ပန်းချီးကားက သူ့ဦးလေးရဲ့ လက်ရာပေါ့...။ ဇနီးနဲ့ သားသမီးတွေရှိတဲ့ တောင်ကြီးအိမ်ကို အလွမ်းပြေကြည့်ရအောင်ဆိုပြီး ဆွဲပေးထားတာ...။ ဧည့်ခန်းဘက်ကို မျက်နှာမူပြီး ချိတ်ထားတဲ့ ချောင်းသာနောက်ခံ ပုံတူပန်းချီကလည်း သူ့လက်ရာပဲ...။ ချောင်းသာကို အတူသွားကြတာကို အမှတ်တရဆွဲထားတာ...။ ဒီပန်းချီကားတွေအကြောင်း ဟိုလူဒီလူမေးကြတိုင်း သူ့ဦးလေးလက်ရာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြနေကျဆိုတော့ မကြာခဏ သတိရတယ်...။ အခုတော့ အဆက်ပြတ်နေတာကြာပြီ..။ ဘယ်ရောက်နေမှန်းတောင်မသိရတော့ဘူး...။ ရိုလန်ဒါနဲ့ ပြန်ဆုံမှာပဲ သူနိုင်ငံခြားမှာရှိကြောင်းသိရတယ်..။

ပထမတစ်ခေါက်လမ်းပေါက်ပြီးတဲ့နောက်တော့ ဒီမိန်းကလေးက မကြာမကြာရောက်လာတယ်...။ အင်္ဂလိပ်စာဝါသနာပါတဲ့ သားလေးကိုလည်းခေါ်လာတတ်တယ်...။ ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်တွေ ပြောကြရင်းနဲ့ စာအကြောင်းပေအကြောင်းတွေရောက်သွားတော့ အွန်လိုင်းမှာ သူ စာတိုပေစလေးတွေ ရေးဖြစ်နေတဲ့အကြောင်း ပြောပြတယ်..။ သူ့စာဖတ်တဲ့ အွန်လိုင်းပရိတ်သတ်လည်း အတော်အသင့်ရနေပြီတဲ့..။ “ကောင်းတယ်၊ ဒါမှ စာပေမျိုးဆက်ပြတ်မသွားမှာပေါ့”လို့ အားပေးရင်း မြန်မာပြည်ထဲက စာဖတ်ပရိတ်သတ်တွေပါ ဖတ်ရအောင် ဒီမှာထုတ်တဲ့ ဂျာနယ်၊ မဂ္ဂဇင်းတွေမှာပါ ရေးပါလို့ တိုက်တွန်းဖြစ်တယ်...။

ခေတ်လူငယ်တွေများ သိပ်မြန်တယ်..။ သူတို့စိတ်ပါပြီဆိုရင် ချက်ချင်းထလုပ်တာ...။ သိပ်မကြာဘူး ကွန်ပျူတာစာစီပြီးသား စာမူတစ်အုပ်ယူလာပြီး သူရေးခဲ့တဲ့ အွန်လိုင်းစာတွေကို စုပြီး စာအုပ်ထုတ်မလို့ အမှာစာရေးပေးပါလို့ ပြောလာတယ်...။ သူ့ကလောင်နာမည်က “မြသွေးနီ”တဲ့...။ ရဲရဲတောက်သတ္တိခဲ နယ်ချဲ့ဆန့်ကျင်ရေးသမား၊ တော်လှန်ရေးသမားကြီး ဒေါ်မြသွေးကို အမှတ်တရဂုဏ်ပြုထားတာလို့ ယူဆမိတယ်..။အမှာစာရေးဖို့ သူ့စာလေးတွေကို နှစ်ခေါက်ဖတ်ရတယ်...။ မြန်မာစာအရေးအသားကောင်းလှတဲ့ စာရေးဆရာကြီး ရန်ကုန်ဘဆွေရဲ့ မြေးပီသပါပေတယ်လို့ ချီးကျူးမိတယ်...။ အရေးအသားပြေပြစ်ညက်ညောပြီး မြန်မာစာပီသတယ်...။

ဒီခေတ်မှာ မြန်မာစာကို ပီပီသသရေးနိုင်သူ တော်တော်နည်းတယ်..။ အွန်လိုင်းစာရေးဆရာဖြစ်တဲ့ “မြသွေးနီ” ရဲ့ အရေးအသားဟာ ရောတောသောကော အရောစာမဟုတ်ဘူး..။ ကပြားကကတစ်စာ မဟုတ်ဘူး...။ မြန်မာစာပီသတယ်...။ သူ့စာတွေကို ဖတ်ကြည့်တော့ မြန်မာစာပီပီသသ ရေးတတ်ရုံတင်မဟုတ်ဘူး...။ စာတွေ တစ်ပုဒ်ပြီးတစ်ပုဒ် ဆက်ဖတ်ရင်း သင်းပြန့်ထုံမွှန်းလာတဲ့ မြန်မာရနံ့လေးတွေကိုပါ ရှူရှိုက်မိလာတယ်...။ ဖတ်ပြီး စိတ်တိုရတဲ့ စာမျိုးတွေ မဟုတ်ဘူးလို့ အာမခံရဲတယ်...။

သူ့စာလေးတွေကို “မြသွေးနီ” က “ရသဝတ္ထုတိုများစုစည်းမှု”လို့ ဆိုထားတယ်...။ ကိုယ်တိုင်ကတော့ ဝတ္ထုတိုဆိုတာထက် အင်မတန်လှပတဲ့ အက်ဆေးလေးတွေကို ဖတ်ရသလိုခံစားမိတယ်...။ ဝတ္ထုတိုဆိုတာက ဇာတ်လမ်း ဇာတ်ကွက် ဒါမှမဟုတ် ဇာတ်ကောင်များရဲ့ စရိုက်သဘာဝကို ကွင်းခနဲကွက်ခနဲမြင်ရအောင် မီးမောင်းထိုးပြသလို ရေးဖွဲ့တဲ့စာလို့ ပြောကြဆိုကြတယ်...။ မြသွေးနီရဲ့ စာလေးတွေက ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်ရှိချင်မှရှိတယ်...။ စာရေးသူကလွဲပြီး ဇာတ်ကောင်ပါချင်မှပါတယ်...။ အပိုဇာတ်ကောင်တစ်ဦးမှမပါဘဲ စာရေးသူရဲ့ အမြင်အတွေးတွေကိုပဲ ရေးပြသွားတာမျိုးလည်းရှိတယ်...။ အက်ဆေးဆိုတာ လောကသဘာဝ၊ လူ့သဘာဝကို စာရေးသူရဲ့ ရှုမြင်ခံစားမှုနဲ့ ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှုကို ရေးဖွဲ့တဲ့စာလို့ စာပေပညာရှင်များက ဖွင့်ဆိုကြတယ်...။

မြသွေးနီရဲ့ စာလေးတွေက ခပ်တိုတိုအပုဒ်ကလေးတွေမှာတောင် ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှုသဘောပါတယ်...။ ဒါကြောင့် အက်ဆေးဖတ်ရသလို ခံစားရတယ်လို့ ဆိုခဲ့တာဖြစ်တယ်...။ အက်ဆေးဆိုတာ အဆင့်မြင့်စာပေအမျိုးအစားတစ်ခုဖြစ်တယ်...။ အွန်လိုင်းစာတွေထဲမှာလည်း ပရော်ဖက်ရှင်နယ် စာရေးဆရာတွေထက် မညံ့တဲ့စာတွေရှိနေပါလားဆိုတာ သိရလို့ အများကြီးဝမ်းသာရတယ်...။ မြသွေးနီရဲ့စာအုပ်ဟာ အင်တာနက်မီဒီယမ်ကနေ ပုံနှိပ်မီဒီယာထဲ ကူးပြောင်းဝင်ရောက်လာမယ့် စာရေးသူတွေအတွက် လမ်းစတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်...။ အလားတူ ဆက်လက်ဝင်ရောက်လာကြဖို့လည်း မျှော်လင့်တယ်...။ နက်တီဇင်ခေတ် လူငယ်တွေရဲ့ အင်အားဖြည့်တင်းမှု မပါဝင်ဘဲနဲ့ နှစ်ဆယ့်တစ်ရာစုထဲကို တိုးဝင်ဖို့ ဘယ်နည်းမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ယုံကြည်တဲ့အတွက် လူငယ်တွေကို မျှော်လင့်နေတာဖြစ်ပါတယ်....။

လူထုစိန်ဝင်း၁၂-၂-၂၀၁၁

မိုးငွေ့

နွေပိတ်ရက်မှာ ဖတ်ဖြစ်သောစာအုပ်များ.....

ဖတ်တာတော့ ဒီလိုကြီးကြီးကျယ်ကျယ်တွေပဲ ဘာတစ်ခုမှလက်တွေ့မလုပ်ဖြစ်ဘူး.....။ ဖတ်လိုက် စားချင်စိတ်ပေါက်လိုက်ပေါ့....။ အော်...အော်... လောဘတွေ မောဟတွေ အသောမသတ်နိုင်တာများ......။ ကညိမ်းကမေးတယ် အူးပုပ်(ဥပုသ်)ရလိုက်လားတဲ့....။ ရဝူး....။ တစ်နေ့တစ်နေ့ စာအုပ်ဖတ် အိပ်လိုက်စားလိုက်နဲ့ လူက ဖက်တီးဖြစ်နေပြီလေ....။ စာအုပ်ကလည်း ပြထားတာ လေးငါးအုပ်ပေါ့ တကယ်တမ်းဖတ်ဖြစ်တာက...ဆရာမခင်ခင်ထူးရဲ့ ဝတ္ထုတိုတွေဖတ်ဖြစ်တယ်...။ တော်တော်လေးကိုစွဲသွားတာ လက်ကမချနိုင်ဘူး...။ အညာဓလေ့ကို အသေးစိတ်မြင်သာအောင် ရေးတတ်တဲ့ ဆရာမ....။ တကယ်ကြိုက်တယ်...။ သူ့စာအုပ်တွေကိုဖတ်ပြီး တောင်ငူစာပေဟောပြောပွဲလေးကို ကြည့်လိုက်တော့ ပိုမိုက်သွားတယ်...။ သူ့ဇာတ်ကောင်တွေကို ကွင်းကွင်းကွက်ကွက်မြင်လိုက်ရတယ်...။ သာမီးမဖတ်ရသေးတာရှိသေးတယ် သူ့စာအုပ်ထဲက ဖက်စိမ်းကွမ်းတောင်နဲ့ ပန်းကြာဝတ်မှုံ...။ ပြောကြတော့မယ် အမလေး ဒီလောက်ဟစ်ဖြစ်တဲ့ စာအုပ်ကိုမဖတ်ရသေး ကောင်းလားလို့...။ ဟိုနေ့က စာအုပ်ဆိုင်မှာသွားကြည့်တယ် ၇၀၀၀ကျပ်တဲ့ ...အဲဒါနဲ့ ပြန်ချလိုက်တယ်...။ မြို့ထဲသွားရှာဝယ်မယ် အဲမှာဈေးသက်သာလောက်တယ်....။ စာအုပ်ဆို အွန်လိုင်းက ဒေါင်းပြီးမဖတ်တတ်ဘူး တောကျတယ်ပြောပြော...။ စာအုပ်ကို အုပ်လိုက်ကိုင်ပြီး စာရွက်ကလေးကိုတစ်ရွက်ချင်း လှန်ပြီးဖတ်ချင်တာ အားရပါးရလေး....။ ဖတ်ပြီး သူများတွေလိုလဲ ရီဗြူးမရေးတတ်တာခက်တယ်....။ ဒီတော့ ဒီစာအုပ်တွေ ဒါ ဒါ ဒါတွေ ဖတ်ဖြစ်တယ်...။ ကောင်းတယ် ဖတ်ကြည့်ကြပါ အဲလောက်လေးပဲ ပြောတတ်တယ်...ကောင်းရော.....။ မပြောတတ်ဘူးဆိုပေမယ့် နဲနဲကလေးတော့ပြောပြချင်သေးတယ်။ ဖက်စိမ်းကွမ်းတောင် ဝတ္ထုတိုထဲက “ပိုးဖလံ”ဆိုတဲ့ တစ်ပုဒ်ကြိုက်တယ် ...။ အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော်အဖိုးကြီး နောက်မိန်းမငယ်ငယ်ထပ်ယူလိုက်တဲ့ဇာတ်လမ်းလေး... အဲဒီဝတ္ထုကို လူမင်းနဲ့ရိုက်ထားတယ် ဟိုနေ့တုန်းက ခွေငှားကြည့်တော့ ကြော်ငြာတွေ့လိုက်တယ်...။ ဦးစံကွန့်ကြီးယူတဲ့ အကြော်သည်သမီးလေး ခင်အေးချစ်နေရာမှာ မယ်လိုဒီ သရုပ်ဆောင်တယ်....။ စာအုပ်ကိုဖတ်ပြီးရင်တော့ ပြန်ရိုက်သမျှကားတွေက ပေါ့တာပါပဲ...။ အဲဒီဦးစံကွန့်ကြီးနေတဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ ခင်အေးချစ်တို့ မိသားစုလိုက် အကြော်ကြော်ရောင်းကြတယ်...။ မနက်မနက် ဦးစံကွန့်ကြီး လမ်းလျှောက်ပြန်လာရင် ခင်အေးချစ်က အကြော်ပန်းကန်လေးကိုင်ပြီး ဘကြီးအတွက်ဆိုပြီး လာလာပေးတတ်တယ်...။ ကြာတော့ အဖိုးကြီးက အပေါင်းအသင်းတွေ ဆေးပေးမြီးယူဖို့ မြှောက်ပင့်ပေးရင်းက ... ခင်အေးချစ်လေးကို မျက်စေ့ကျလာရော...။ ခင်အေးချစ်အမေကလဲ ဦးစံကွန့်ကြီးကို ကြည့်ပြီး သူ့သမီးနဲ့လှော်ပေးလိုက်တာ ခင်အေးချစ်နဲ့ ဦးစံကွန့်ကြီးယူမယ်ဆိုတော့ ဦးစံကွန့်သားသမီးတွေတားလိုက်ကြတာ မရပါဘူး...။ အဖိုးကြီးက ဇွတ်ပဲယူလိုက်တယ်...။ အသက်ကြီးကြီးအဖိုးကြီး မယားငယ်ငယ်ယူတော့ ဘာဆက်ဖြစ်မယ်ထင်လဲ ... အဟဲ အဲတစ်ပုဒ်ဖတ်ကြည့် တကယ်ကောင်းတာ... တော်တော်တောင် ဖတ်ပြီးလောက်ကြပါပြီ...။ အဲဒီစာအုပ်မှာပဲ ကြိုးတန်းကိုဖတ်မိတယ်...။ အဲဒါ ရုပ်ရှင်ရိုက်တော့ ကျော်ဟိန်းနဲ့ကျော်ရဲအောင်လားပဲ မကြည့်လိုက်ရပါဘူး....။ ဝတ္ထုကတော့ တိုတိုလေးနဲ့ကောင်းတယ်...။ ကျန်တဲ့ အပုဒ်တွေလဲ အကုန်ကောင်းတယ် ပြောရမယ်ဆို အများကြီး....။ ပုံဆိုးမ ကျတော့ ခွေးချစ်တတ်တဲ့သူတွေဆို ဖတ်ပြီး ငိုမလားပဲ သာမီးတောင် နောက်ဆုံးခန်းလေးသနားလို့ ငိုချင်ချင်ဖြစ်မိသေးတယ်...။ ငှက်ဖမ်းသမားထဲက ဦးသူတော်ဆိုတဲ့ အဖိုးကြီးကိုကလဲ သနားဖို့ကောင်းတယ်...။ ယက်ကန်းလွန်းဝတ္ထုတိုစာအုပ်ထဲမှာကျတော့ နွေသီး၊ အရီးနဲ့ ကြီးတော် ခွေးတို့အမေ အဲဒါလေးတွေကြိုက်တယ်..။ ဒေါ်ခင်မျိုးချစ်ကို ဝယ်ထားတာ မနှစ်ကတည်းကပါ စာအုပ်ဝယ်တိုင်းကိုယ့်လက်မှတ်ကိုထိုး နေ့စွဲကလေးတပ်ထားတော့ ပြန်ကြည့်မိတာ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ် သင်္ကြန်ကတည်းက ဝယ်ထားတာမဖတ်ဖြစ်ဘူး...။ ဒီနှစ်လဲ နဲနဲဖတ်ကြည့်တယ် သူ့စာနဲ့ကိုယ်နဲ့သိပ်မတည့်ဘူး...။ သူ့ရေးဟန်ကို သိပ်မကျက်မိသေးတာလည်းပါမယ်......။ ခင်ခင်ထူးစာအုပ်တွေချည်း စလုံးပေါင်းဖတ်နေတာနဲ့... သင်္ကြန်တတွင်းလုံး သူ့စာအုပ်ပဲဖတ်ဖြစ်တယ်...။ မင်းလူလဲမဖတ်ဖြစ်...။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ.... စာဖတ်ဖြစ်တယ်ဆိုကတည်းက သိပ်ကိုကောင်းတဲ့ အလေ့အကျင့်ဖြစ်သွားပြီ...။ ဘယ်သွားသွား စာအုပ်ကလေးတစ်အုပ်ဆောင်ထားတာ မမှားဘူး....။ ကားစောင့်ရင်းဖြစ်ဖြစ် တနေရာရာကိုသွားလို့ စောင့်ရတာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ယောက်ယောက်ကိုချိန်းပြီး ရောက်မလာသေးလို့ စောင့်နေတာပဲဖြစ်ဖြစ် စာလေးတစ်ကြောင်းနှစ်ကြောင်း ဖတ်ဖြစ်လိုက်တာကိုက ကိုယ်တစ်ခုခုရလိုက်တာပဲလေ...။ အဲ...ဒါပေမယ့် ကိုယ်ဖတ်တဲ့စာအုပ်က ကိုယ်စိတ်ဝင်စားတဲ့ စာတွေ အကြောင်းအရာလေးတွေဖြစ်ရင်ပိုကောင်းတာပေါ့ တခါတည်း ခေါင်းထဲတန်းရောက်ရော..။ ရသစာတွေကို ဖတ်တတ်ရင်တော့ အတိုင်းထက်အလွန်ပေါ့ဗျာ...။ ဒီလောက်ပါပဲ .....။ 

မိုးငွေ့

ကြယ်တွေဝှက်ထားတဲ့ည.....

နွေခေါင်ခေါင်မှာ မိုးတွေရွာချလိုက်တယ်......။

တကယ်တော့ မျက်ရည်မိုးတွေပါ.....။

ကောင်းကင်ကြီးက အမှောင်ထုတွေနဲ့ ကြယ်တွေကိုဝှက်ထားတယ်....။

ကိုယ်...ဒီည... မင်းအကြောင်းရေးခဲ့တဲ့ စာတွေ မအိပ်ဘဲ အစအဆုံးပြန်ဖတ်တယ်...။

မင်းကို လွမ်းတဲ့စိတ်က ကိုယ့်ပါးပြင်တွေကို ရွှဲစိုကုန်တယ်....ကိုယ့်အမြင်တွေကို ဝိုးဝါးစေတယ်....ကိုယ့်ရင်ခုန်သံကို လှိုက်မောစေတယ်.....။

ညက ကြယ်ကလေးတွေကို ဝှက်ထားသလို မင်းကိုလဲ ဝှက်ထားသလား အိန်ဂျယ်....။

ဒါကြောင့်မင်းကို ညထဲမှာ ကိုယ်လာရှာတာ....။

ဒီည ကိုယ့်ကို အဖော်လုပ်ပေးမယ့် ကြယ်ကလေးတွေလည်းမရှိဘူး လလဲမတွေ့ရဘူး.....။

နွေလေပူတချို့နဲ့ အဝေးက ခွေးဟောင်းသံရယ် တိုင်ကပ်နာရီဆီက စက္ကန့်တံသွားတိုင်း တချောက်ချောက်မြည်သံရယ်ပဲရှိတယ်.......။

ရင်ပူလွန်းလို့ ကိုယ့်သိပ်ကြိုက်တဲ့ မင်းဖျော်ပေးတတ်တဲ့ Ice Latte တစ်ခွက်လောက်သောက်ချင်လိုက်တာ...။

ခေါင်းတွေကိုက်လိုက်တာ ကိုယ်ညအိပ်ယာဝင်နောက်ကျတာ ရက်ဆက်နေပြီ..။

မင်းရောက်လာမလားလို့စောင့်ဆိုင်းရင်း ကိုယ်စာတွေထိုင်ဖတ်နေတယ်...။

ဒါပေမယ့် မင်းရောက်မလာတော့ဘူးဆိုတာ သေချာလာသလိုပဲ....။ ဘယ်အရာတွေက သေချာစေသလဲ ကိုယ်မပြောပြတတ်ဘူး...။ အချိန်တွေလား..???

မင်းတကယ်ပဲ...တကယ်ပဲ ကိုယ့်ကို အပြီးပိုင်ထားသွားတော့မှာလား အိန်ဂျယ်.....။

ကိုယ်ရပ်စောင့်နေပါမယ်.....။

စက်ဝိုင်းတစ်ပတ်လည်တဲ့အခါကျရင် ပြန်ဆုံမယ်လို့ ကိုယ်ယုံကြည်ထားလို့ပါ..။

စာတွေရေးရင်း ကဗျာတွေဖတ်ရင်း ကလေးတွေကိုစောင့်လျှောက်ရင်း အချိန်တွေကိုကျော်ဖြတ်မယ်....။

ညကိုပြောချင်ပါတယ် အိန်ဂျယ့်ကိုလွမ်းရင်း ရင်ကွဲနာကျသွားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကိုလဲ ဝှက်ထားပေးပါလို့....။

မိုးငွေ့

လင်းနပ်စ်.....

အဲဒီနေ့တုန်းက လင်းက ကျွန်မကိုစာအုပ်ပြပွဲသွားဖို့ သူကိုယ်တိုင်ကားမောင်းပြီး လာခေါ်ခဲ့တယ်.....။ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် စိန်ရတုဝင်းထဲမှာ လုပ်တဲ့ စာအုပ်ပြပွဲပါ....။ စာအုပ်ပြပွဲကို သင်တန်းအတွက် အထောက်အကူ အဘိဓာန်စာအုပ်သွားရှာချင်လို့တဲ့....။ စာအုပ်ပြပွဲလျှောက်ကြည့်ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ ကန်တော်ကြီးပဲလေ့စ် မြေအောက်ခန်းက ဟော့ရှော့ကလပ်မှာ ဒေးကလပ်ရှိလို့ ရောက်သွားခဲ့ကြတယ်...။ ဒေးကလပ်ဆိုတာ ဘာမှန်းကျွန်မ မသိဘူး အရင်ကလည်း တခါမှမရောက်ဖူးဘူး....။ အဲဒီရောက်တော့ လင်းက လက်မှတ်နှစ်စောင်ဝယ်ပြီးဝင်သွားကြတယ်....။ ဒီနေ့က ညီညီတာလုပ်တဲ့ပွဲတဲ့....။ ကိုမျိုးကျော့မြိုင် Unplugged ပါတယ်....။ အထဲရောက်တော့ မီးရောင်မှိန်ဖျော့ဖျော့အောက်မှာ ကိုမျိုးကျော့က “မယ်မဒီလေးလားမှားမိတယ်” ဆိုပြီး ဟောလိုဂီတာလေးနဲ့ဆိုနေတယ်....။ အကဝိုင်းထဲမှာ ကနေတဲ့သူတွေလည်းအပြည့်ပဲ...။ လင်းက ကျွန်မကိုအကကြမ်းပြင်ပေါ်ခေါ်သွားတယ် ကျွန်မမှမကတတ်တာကို...သူကတာကိုပဲ ရပ်ကြည့်နေလိုက်တယ် ကိုမျိးကျော့သီချင်းကို နားထောင်နေလိုက်တယ်...။ အဲဒီခေတ်ကခုခေတ်လို Day Club လို့မခေါ်ကြဘူး Tea Party လို့ခေါ်တယ်..။

ကျွန်မနဲ့လင်းခင်တာကြာပါပြီ ထူးထူးဆန်းဆန်းဒီနေ့ သူ့ကောင်မလေးမပါဘဲ ကျွန်မကိုလာခေါ်ပြီး ဘာမပြောညာမပြောနဲ့သူသွားချင်တဲ့ နေရာတွေခေါ်သွားပြီး အိမ်ပြန်ပို့တယ်...။ ည ရှစ်နာရီလောက်ကျတော့ လင်း”မေမေဆီကဖုန်းလာတယ်...။ လင်းမိန်းမခိုးပြေးသွားလို့တဲ့....။ ဘုရားရေ.....နေ့လည်တုန်းကမှာ ကျွန်မနဲ့လျှောက်သွားနေတဲ့ကောင်က သူမိန်းမခိုးဖို့အစီစဉ်ရှိတယ်လည်းပြောပြမထားပါဘူး.....။ ခါတိုင်းဆို သူ့ကောင်မလေးနဲ့ ဘယ်လိုဘယ်ဝါ စကားများကြသည်ဆိုပြီး ညညဆို ဖုန်းနဲ့အမြဲရင်ဖွင့်နေကျပါ.....။ အန်တီကစိတ်ပူလို့ လင်းဆီကဖုန်းရရင် သူ့ပြန်ပြောပေးပါလို့ပြောပြီးဖုန်းချသွားတယ်.....။ တကယ်ဆို လင်းက အိမ်ထောင်ပြုဖို့တော်တော်ကြီးကိုစောလွန်းပါသေးတယ်....။ ခုမှဆယ့်ရှစ်နှစ်တောင်ပြည့်သေးရဲ့လားမသိ လင်းအရမ်းကို ငယ်သေးတယ်ဆိုတာကိုတော့ သိတယ်လေ......။ ဆယ်တန်းအောင်လို့ တက္ကသိုလ်တက်ဖို့စောင့်နေတဲ့အချိန်......။ ဘယ်မိဘမဆို နှမြေသတဖြစ်မှာပဲ စိတ်ပူကြမှာပဲလေ......။ လင်းနဲ့ကျွန်မက သူငယ်ချင်းဖြစ်မယ့်သာဖြစ်တာ လင်းက ကျွန်မထက် ငါးနှစ်ငယ်တယ်....။ ကျွန်မတို့အင်္ဂလိပ်သင်တန်းမှာစဆုံတုန်းက မှတ်မိပါသေးတယ်......။ လင်းတို့သူငယ်ချင်းတွေက ငါးယောက်လားမသိ ပြိုင်တူသင်တန်းလာအပ်ကြတာ....။ ကျွန်မတို့ဆရာကြီးက အခုစာတွေရေးနေတဲ့ ဆရာကြီးလူထုစိန်ဝင်းလေ....။ ဆရာြ့ကီးက သူ့ဆီကျောင်းလာတက်တဲ့သူမှန်သမျှကို အင်္ဂလိပ်နာမည်အကုန်ပေးထားတာ....လင်းရဲ့မြန်မာနာမည်က လင်းပါလို့ဆိုပြီး Linus လို့မှည့်လိုက်တယ်.....။ ကျွန်မတို့က လင်းလို့ပဲ အဖျားဆွတ်ခေါ်ကြတာ..။ အခု...လင်းခိုးပြေးသွားတဲ့ ကောင်မလေးကလည်း လင်းတို့နဲ့ရွယ်တူပဲ ဒီကျောင်းကို ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်လာအပ်သွားကြတာပဲ....။ ကျွန်မက အဲဒီတုန်းက ပထမနှစ်စတက်နေပြီ...။ ဒါပေမယ့် လင်းတို့အဖွဲ့က သူတို့နဲ့ရွယ်တူ ဆယ်တန်းအောင်လေးထင်ပြီး ကျွန်မကို နင်နဲ့ငါနဲ့ပဲစကားပြောတယ်....။ နောက်တော့ကျွန်မအသက်ကိုသိသွားတော့လည်း လင်းတစ်ယောက်ထဲ ကျွန်မကို နင်နဲ့ငါနဲ့ပဲဆက်ပြောတယ်....။ အိုခေလေ ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး....။ ခင်မင်တဲ့သူငယ်ချင်းတွေပဲလေ... ပြောမနာဆိုမနာပေါ့.....။ ကျွန်မတို့သင်တန်းမှာ လင်းတကယ်စပြီး ချစ်ကြိုက်မိတာက လင်းထက်သုံးနှစ်ပိုကြီးတဲ့ မြန်မာဆန်ဆန်နဲ့ ကိုယ်လုံးသိပ်လှတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကိုပါ.....။ ကျွန်မနဲ့လည်း သိပ်ခင်တဲ့သူငယ်ချင်းမလေးပါ...။ သင်တန်းပြီးရင် ဟိုဖက်တစ်လမ်းက ဝက်သားတုတ်ထိုးဆိုင်မှာ သူငယ်ချင်းတွေတဖွဲ့ကြီး သွားထိုင်စားတတ်ကြတယ်....။ ပြီးရင် BC မှာစာအုပ်သွားဖတ်ကြတယ်......။ အဲတုန်းက ကျောင်းသားဘဝက ပျော်ပျော်ပါးပါး လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပဲ.....။ သူငယ်ချင်းကများတော့ မွေးနေ့တွေက တန်းစီပြန်ရော ...။ တော်ကြာသူ့မွေးနေ့မို့ Feel မှာသွားကျွေးမယ် Burger King မှာသွားစားမယ် တချို့ကြတော့ အိမ်မှာမုန့်ဝိုင်းလုပ်ပြီး စုစားကြမယ်စသဖြင့်ပေါ့....။ အင်းလျားကန်ဘောင်သွားကြတယ်.....။ ပျော်စရာကြီးပါပဲ...။ ဒါပေမယ့် လင်းနဲ့ အဲဒီမမနဲ့ကလဲ နောက်ပိုင်း ပြဿနာခဏခဏဖြစ်ကြတယ်......။ လင်းက အရမ်းသဝန်တိုတတ်တာလေ သူ့မမနဲ့ပတ်သက် စကားပြောတဲ့သူတွေနဲ့ပေးစားလို ပေးစားနဲ့ပေါ့.....။ သူတို့တွဲတာ တစ်နှစ်ကျော်လောက်ပဲရှိမယ်ထင်တယ်....ပြတ်သွားကြရော.......။ နောက်တော့ လင်းက သူတို့အဖွဲ့ထဲက ကောင်မလေးနဲ့ရည်းစားဖြစ်သွားတယ်....။ ပြောမယ့်သာပြောတာ ဒီကောင်အတော်စွံတာ....အပြောအဆိုက ကလေးဆန်ပါတယ်.....။ လင်းက အရပ်ရှည်တယ် ခြောက်ပေတစ် နှစ်လောက်များရှိမလားဘဲ....။ ဆံပင်နဲနဲခွေတယ်.။ မျက်နှာက သွယ်သွယ်ရှည်ရှည်...။ အရပ်ကရှည်လို့ လမ်းလျှောက်ရင်နဲနဲကိုင်းချင်နေသေးတယ်.....။ ပြုံးလိုက်ရင် ပါးချိုင့်ကလေးတွေ ပါးနှစ်ဘက်လုံးမှာရှိတယ်...။ သွားလေးတွေ ညီညီညာညာရှိတယ်...။ ဒါကြောင့် ကောင်မလေးတွေခိုက်တာနေမှာ........။ လင်းတို့က မောင်နှမနှစ်ယောက်ပဲရှိတယ်....။ လင်းအစ်မလည်းချောတာပဲ ချစ်စရာကောင်းတယ်....။ နည်းနည်းထူးဆန်းတာလေးပြောပြချင်သေးတယ်..... ကျွန်မဘဝတစ်လျှောက်မှာ ဒီရန်ကုန်ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်းပေါ့ ပေါင်းသင်းသမျှအခင်ဆုံး သူငယ်ချင်းတွေအကုန်လုံးလိုလို ကြည့်လိုက်ရင် အမြဲတစေ မောင်နှမနှစ်ယောက် နှစ်ယောက်ဖြစ်နေတာများတယ်... ။ မောင်နှမမှာတောင်မှ အကြီးက မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး အငယ်က ယောက်ကျားလေးအဲလို မောင်နှမတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ဖြစ်နေတာ တော်တော်လေးအံ့သြဖို့ကောင်းတယ်...။ လင်းမှာအမေပဲရှိတာ အဖေမရှိတော့ဘူး..။ လင်းမေမေက အစိုးရရုံးမှာ အလုပ်လုပ်တယ်....။ ဖိုးစိန်လမ်းထဲကတိုက်ခန်းမှာနေတယ်.....။ လင်းတို့မိသားစုနဲ့က အပြင်မှာသိပ်မမြင်ဖူးပေမယ့် ဖုန်းနဲ့တော့ ခင်နေတာပါ......။ ခုတော့ လင်းမေမေလဲ သူ့သားအတွက် သောကတွေဘယ်လောက်ရောက်နေမလဲ....။ အငယ်ဆုံးကလည်းဖြစ် ငယ်ကလည်းငယ်သေးဆိုတော့ပိုဆိုးပေါ့။ လင်းတို့ဘယ်ကို ခိုးပြေးကြတယ်ဆိုတဲ့သတင်း မရပါဘူး...။ ကျွန်မဆီကို သူလုံးဝဖုန်းမဆက်ဘူးလေ သူ့မေမေဆီပြန်ရောက်မယ်ဆိုတာသိနေတာကိုးး...။ နောက်နေ့ကျတော့ အန်တီက ကျွန်ဆီဖုန်းဆက်လာတယ် လင်းတို့နဲ့အဆက်သွယ်ရပြီတဲ့.... (    )မြို့မှာရောက်နေတာတဲ့....။ ပြန်လာဖို့ပြောထားတယ်တဲ့.....။ ခိုးပြေးပြီးပြီဆိုတော့လဲ လင်းကို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မိန်းမပေးစားရတော့မယ်လေ သူလဲဘယ်လိုလုပ်စိတ်ကောင်းပါ့မလဲ...။ ကျွန်မလဲ ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့နဲ့ပဲ နားထောင်ပေးရတာပေါ့ ကိုယ်ကလည်းငယ်သေးတော့ လူကြီးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုဖြေသိမ့်စကားပြောရမှန်းနားမလည်သေးဘူးလေ.....။ လင်းသာ...ဒီစာကိုဖတ်မိလို့ ကျွန်မကိုဆဲချင်ဆဲတော့ လင်းတို့မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေရာကို ကျွန်မတကယ် မမှတ်မိတော့ဘူး....။ ယုဇနဂါးဒင်းလား ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာလားတစ်ခုခုပဲ....။ အဲ...ကောင်မလေးအိမ်မှာ ပြန်ပြီး အမှတ်တရဗီဒီယိုတွေရိုက်ကြ ကြိုးတွေတားကြ လက်ဖွဲ့ွတွေဖောက်ကြတာတော့ မှတ်မိသေးတယ်.....။ အဟဲ အကောင်းခန်းလေးကို မှတ်မိတာပဲ လင်းရယ် ငါ့ကို ခွင့်လွတ်လိုက်ပါနော်...။ အဲဒီနောက် လင်းနဲ့ သိပ်အဆက်သွယ်မရှိတော့ဘူး.....။ လင်းကောင်မလေးက ကျွန်မတို့နဲ့အပေါင်းသင်းလုပ်တာကို သိပ်ကြိုက်ပုံမပေါ်ဘူးလေ......။ လင်းအရင်ကောင်မလေးနဲ့ကျွန်မကသိပ်ခင်တာကိုးး...။ လင်းအမျိုးသမီးလေးက သဝန်တိုအရမ်းတိုဆိုပဲ...ကောင်းတယ်ဒီကောင်ဝဋ်လည်တာ...။ ပြီးတော့ ကျောင်းတွေလည်းဖွင့်တော့ တက္ကသိုလ်တက်တာနဲ့ သင်တန်းဖက်လည်း မရောက်ဖြစ်တော့ဘူး....။ ဒါနဲ့ ဝေးသွားကြရော......။ နောက်တစ်နှစ် နှစ်နှစ်ပဲ လင်းတို့ လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး အင်္ဂလန်ကိုထွက်သွားကြလို့ကြားလိုက်တယ်..။ အဲဒီကစပြီး လင်းနဲ့လုံးဝအဆက်သွယ်ပြတ်သွားတာ ဒီနေ့ထိဆိုပါတော့......။ တလောက ဖဘမှာ လင်းအမျိုးသမီးလေးကိုပြန်တွေ့လို့စကားပြောဖြစ်ကြတယ်....။ သူမြန်မာပြည်ပြန်ရောက်နေတာတဲ့... လင်းနဲ့သမီးလေးတစ်ယောက်ရထားတယ်တဲ့...ခလေးလေးက သုံးနှစ်ကျော်ကျော်လောက်ရှိနေပြီ ချစ်စရာလေး...အမေနဲ့ပိုတူတယ်....။ လင်းရော ဖဘမသုံးဘူးလားလို့မေးတော့ မသုံးဘူးဆိုတာနဲ့ လင်းနဲ့ဆက်သွယ်လို့ရတဲ့ တခြားလိပ်စာတွေကိုလည်း ကျွန်မ မတောင်းမိတော့ပါဘူး....။ လင်းပုံတွေကိုကြည့်ချင်တယ်ပြောတော့ သူ့ဖဘဖိုတိုထဲမှာတင်ထားတယ်ဆိုလို့ ကျွန်မဝင်ကြည့်ဖြစ်သေးတယ်.....။ ဒီကောင်နိုင်ငံခြားသားကြီးကျနေတာပဲ အရပ်က ကလန်ကလား ဆံပင်ကလဲ အရှည်ထားသေးတယ်.... ဝလာတယ် အရပ်ရှည်တော့ ထွားထွားကြီးဖြစ်နေတာပေါ့......။ ခုတော့ ကလေးဖအေ ရင့်ကျက်တဲ့ ယောကျာၤးကြီးလုံးလုံးဖြစ်နေပါပြီ........။ ကျွန်မတို့စခင်တုန်းက လင်းက ပိန်ပိန်ရှည်ရှည် ဆယ်တန်းအောင်လေးရှိသေးတာကိုးး...။ ကျွန်မ တစ်ခါတုန်းက တို့ရွာမှာ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ငယ်ငယ်တုန်းက အကြောင်းတွေရေးတာတွေလည်း ကုန်သလောက်ရှိပြီလေ....။ ဒါကြောင့် ကျောင်းစတက်တဲ့အချိန် သင်တန်းတွေတက်တဲ့အချိန်တုန်းက အကြောင်းလေးရေးဦးမှပါလို့တွေးမိတော့ လင်းကို အရင်ဆုံးပြေးမြင်မိတာ...။ ဆယ်တန်းအောင်ပြီးနောက်ပိုင်း စတက်ဖြစ်တဲ့ သင်တန်းဆိုတော့ ဒီသူငယ်ချင်းအကြောင်းအရာတွေနဲ့ပဲစရတာပေါ့.....။ ကျွန်မ အဲဒီသင်တန်းတုန်းက သူငယ်ချင်းတွေကို ပြန်တွေ့တာ သုံးယောက်ပဲရှိသေးတယ် ဖဘကျေးဇူးကြောင့်ပေါ့နော်...။ တစ်ယောက်က အခုအပြာရောင်တောင်တန်းများဘလော့နဲ့ မမဝသုန်ရယ် လင်းရဲ့အမျိုးသမီးလေးရယ် အင်္ဂလန်မှာကျောင်းတက်နေတဲ့ နန်းစီနွမ်းဆိုတဲ့ ကျိုင်းတုံက ရှမ်းမလေးပါ....။ 

နောက်ထပ်သူငယ်ချင်းအကြောင်းလေးတွေကိုလဲ အလျဉ်းသင့်သလို ရေးဖြစ်သွားဦးမှာပါ.....။ အော်...ဒါနဲ့ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်း"လင်း"ဆိုတာ ကညိမ်းနိုင်ရဲ့လင်းတော့မဟုတ်ဘူးနော် မှားနေမှာစိုးလို့ :)...။

မိုးငွေ့

နှစ်သစ်နှုတ်ဆက်စာ.....

သာမီးရဲ့ ခပ်ညံ့ညံ့လက်ရာ ပိတောက်ပန်းလေး

မိုးလေးတစ်ဖျောက်နှစ်ဖျောက်ရွာလိုက်လို့ထင်ပါ့.... မနက်လင်းချင်း ဝရံတာထွက်ကတည်းက မျက်စောင်းထိုးနားက အပင်ကကြွေတဲ့ ပိတောက်တွေ ကတ္တရာလမ်းပေါ် ပျံ့ကျဲလို့......။ ဒီမနက်မြင်မြင်ရာ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ခေါင်းမှာ ပိတောက်ပန်းတွေဝေလို့.......။ ပိတောက်ကကိုယ်အကြိုက်ပန်းထဲက မဟုတ်ပါဘူး....။ တကယ်ဆို ကိုယ်က ပန်းတွေကို သိပ်မနှစ်သက်တတ်တဲ့ မိန်းမ မဆန်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ......။ ပန်းမကြိုက်တဲ့ အကောင်ပလောင်လေးတွေကို မချစ်တတ်တဲ့သူရဲ့ နှလုံးသားဟာ နူးညံ့နိုင်ပါ့မလား....။ ဒီနေ့ အလုပ်နောက်ဆုံးတက်ရမယ့်နေ့...။ လက်စသတ်စရာရှိတာတွေလုပ်ရုံပါပဲ....။ ကိုယ့်အလုပ်စားပွဲဆီကို ညီမတစ်ယောက်က ပိတောက်ပန်းခက်ကလေးကိုင်ပြီးရောက်လာတယ်.....။ ကိုယ့်အထင်တော့ သူတို့လမ်းနားက အပင်ကရလာလို့လာပေးတယ်ပေါ့....။ အမနာမည်နဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက် လာပေးသွားတာတဲ့....။ လာပေးတဲ့ကောင်လေးကလဲ... အစ်ကိုတစ်ယောက်ကပေးခိုင်းလိုက်တာလို့ပြောသတဲ့..။ ဟမ်!!!! ကိုယ့်ကို ဘယ်သူ ပိတောက်ပန်းပေးတာလဲ.....???? ပိတောက်ခက်ကလေးကို ကိုင်ပြီး ကိုယ်အတွေးများနေမိတော့တယ်...။ ဆက်စဉ်းစားနေရင် အလုပ်ဖြစ်မှာမဟုတ်...။ ပန်းကို ဘုရားကပ်လိုက်တယ်......။ ကိုယ်မှပန်းမပန်တတ်တာ....။ အပွင့်ဝါဝါလေးတွေကိုကြည့်ရတာ အပြစ်ကင်းစင်လိုက်တာ ရနံ့ကလေးမွှေးပျံ့ပျံ့နဲ့ ပိတောက်မကြိုက်တတ်တဲ့ ကိုယ်တောင် အဲဒီပန်းကလေးကို ကြိုက်ချင်သလိုလိုဖြစ်သွားတယ်... (သူဆွဲဆောင်နေတာလေ)။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီပိတောက်ခက်ပိုင်ရှင်ကိုတော့ ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်...။ နှစ်သစ်မှာ ပိတောက်ပန်းမကြိုက်တဲ့ ကိုယ့်ကို သိပ်လှပြီး မွှေးပျံ့တဲ့ ပိတောက်ခက်ကလေးတစ်ခက်နဲ့ ပဟေဠိဆန်ဆန် နှုတ်ဆက်လိုက်လို့ပါပဲ.....။ အိန်ဂျယ်.......အိန်ဂျယ်များလားဟင်........ မမျှော်လင့်ရဲပေမယ့် ကိုယ့်မျှော်လင့်ချက်ငွေ့ငွေ့ကလေးက လေထဲမှာ စက္ကန့်ပိုင်းကလေးပဲလွင့်ပြယ်သွားတယ်...။ အိန်ဂျယ်က ကိုယ်အလုပ်လုပ်တဲ့နေရာကိုမှမသိတာ......။ မင်းဆီက ပိတောက်ပန်းတစ်ခက် ရေချမ်းတစ်စက်လောက်တောင်မှာ ကိုယ့်မှာမျှော်လင့်ပိုင်ခွင့်မရှိတော့ဘူးလား.......။ စောစောက ကြည်နူးရာကနေ အတွေးစတွေက စိုနင့်တဲ့ဖက်ကူးလာတယ်....။ ဒါနဲ့ မှတ်မှတ်ရရလေးဖြစ်သွားအောင် မတတ်တခေါက်နဲ့ အိန်ဂျယ့်အတွက်ရည်ရွယ်ပြီး ပိတောက်ပန်းခက်ကလေး ဆွဲလိုက်မိတော့တယ်......။ မဆုံဖြစ်ပေမယ့် ဒီစာလေးနဲ့နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ် အိန်ဂျယ်......။ ပျော်ရွှင်အေးချမ်းသော နှစ်သစ်လေးဖြစ်ပါစေ။ 

မိုးငွေ့

နွေရာသီအလွမ်း.....

သွားကြမယ်မဟုတ်လားကွယ်...........။

အဲဒီအရပ်မှာ မြက်ခင်းတွေစိမ်းလန်းလို့...... စကားပန်းပင်တွေစီတန်းလို့.......အေးချမ်းလိုက်ပါဘိ..

ဟိုးး ခပ်ဝေးဝေးဆီက တောင်ကျရေသံတွေတဝေါဝေါနဲ့.......

နွေရဲ့ ပြယုဂ် ဥသြသံတွေ ညံစီလို့.......

လေပူတွေ တချက်တချက်တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်လာသေးတယ်......

သစ်ရွက်ကြွေတစ်ခု ကိုယ့်အပေါ်လွင့်ကျလာတယ်......

အရွက်ဖားဖားရှည်ရှည်နဲ့ ဝါကျင့်ခြောက်သွေ့နေပြီ.......

ကိုယ်သစ်ရွက်စိတ်ပေါက်ပြီး သူ့နေရာမှာခဏကလေးနေကြည့်မိတယ်....

သစ်ကိုင်းကလေးကနေ ပျိုမျစ်စိမ်းဖန့်တဲ့ သစ်ရွက်နုနုကလေးဘဝကနေ အစိမ်းရောင်လေးတွေက နေရောင်ခြည်ကစွမ်းအင်တွေကိုယူပြီး တဖြေးဖြေး ပြောင်းလဲရင့်သန်လာတယ်......ပြီးတော့ အခုကိုယ့်လက်ထဲရောက်နေတဲ့ ရမ်းရော်ပြီးကြွေကျသွားတဲ့ အထိပေါ့.......

သစ်ရွက်တွေလည်း ဘာထူးသလဲ လူတွေလိုပဲ သက်တမ်းကုန်တော့ ကြွေခရရှာတာပါပဲ......

အဝါရောင်လိပ်ပြာငယ်လေးတစ်ကောင် ကိုယ့်နားရစ်သီရစ်သီနဲ့ ဝဲလာတယ်.......

ကိုယ်ဖမ်းလိုက်ရမလား အိန်ဂျယ်........

လက်ဖဝါးလေးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီးမှ..... လိပ်ပြာလေးတွေရဲ့ အတောင်ပံက သွေးကြောမျှင်လေးတွေဟာ တို့ထိရက်စရာမရှိ နုဖတ်လွန်းလို့ ကိုယ်လက်ပြန်ရုတ်လိုက်မိတယ်..။

လိပ်ပြာကလေး သူ့ဘာသာသူလွတ်လွတ်လပ်လပ်ပျံသန်းပါစေ........

ဟိုးးး အဝေးဆုံးအထိ........

မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအထိ........

မင်းက မြက်ခင်းစိမ်းပေါ်က ကြွေကျနေတဲ့ စကားပန်းပွင့်တွေကို တစ်ပွင့်ချင်းလိုက်ကောက်နေတယ်....

ငယ်တုန်းက သင်ခဲ့ဖူးတဲ့စာလေးမှတ်မိနေသေးတယ်.....

“တရုတ်စကားပန်း

နွားတင်းကုပ်နားမှာရှိသည်

အဆုတ်အဆုတ်ပွင့်သည်

အပွင့်ကိုပြုတ်၍အသုပ်သုပ်စားရအောင်”

ဒီနေရာလေးက

လူတွေနဲ့အဝေးဆုံး......

အတ္တ လောဘ မာန်မာနတွေနဲ့ အဝေးဆုံး......

အတင်းဖျင်းပြောသူတွေနဲ့ အဝေးဆုံး...............

မိုးခြိမ်းသံကြားရတယ်..........

ဒီအရပ်မှာက ဒီလိုပဲ နွေခေါင်ခေါင်မှာ မိုးခြိမ်းတတ်သတဲ့......

ဝူးခနဲ အသံမြည်အောင် လေပြင်းတစ်ချက်ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေးတိုက်လိုက်တယ်.....

လေနဲ့အတူ မိုးစက်တချို့ကပ်ပါလာမှန်း မျက်နှာကိုလာထိလို့သိလိုက်ရတယ်...........

မိုးတွေကျလာရင် ကိုယ်တို့ ဟိုးးး လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးဆီ ပြေးသွားကြမယ်လေ.......

ဒါမှမဟုတ်......တောင်ကျရေတွေစီးလာတဲ့ မြစ်ကမ်းပါးမှာ သွားထိုင်ကြမယ်လေ.......

ဘယ်လိုလဲ အိန်ဂျယ်......... ဒီနေရာမှာမင်းပျော်ရဲ့လား........

တစ်သက်လုံးစိတ်ချမ်းသာချင်ရင် အပင်စိုက်တဲ့.........

ကိုယ်တို့ အတူတူ အပင်ကလေးတွေစိုက်ကြမယ်လေ.........

အပင်ကနေပွင့်လန်းလာမယ့် အပွင့်ကလေးတွေကို နေခြည်နုနုအောက်မှာ အတူထိုင်ကြည့်ကြမယ်....:)

လိုက်ခဲ့မယ် မဟုတ်လား အိန်ဂျယ်...........

အရာအားလုံးနဲ့ အဝေးဆုံး ............

အဲဒီနေရာဆီကို.........။

မိုးငွေ့

ထမ္ဆမ္းဂူႏွင့္ေမြေတာ္ကကၠဴသို႔ အလည္တစ္ေခါက္.....

က်မတို႔စီးလာတဲ႔ရန္ၾကီးေအာင္ကားက ေတာင္ၾကီးျမိဳ႔ေအးသာယာမွာ မနက္သံုးနာရီခြဲကတည္းက ၀င္ပါတယ္...။ ေတာင္ေပၚကို ဟိုင္းလက္ေလးျပန္ငွား...။ ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ဟိုတယ္ကိုအရင္မ၀င္ျဖစ္ဘူး တစ္မနက္တည္းနဲ႔ တစ္ညစာေပးရမယ္ဆိုေတာ့ အဆုတ္ေဆးရံု၀င္ထဲမွာရွတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအစ္မအိမ္မွာပဲ ခန၀င္နားလိုက္တယ္.....။ ဧည့္သည္ေတြလာမယ္ဆိုေတာ့ အိမ္ရွင္အစ္မက ခနနားဖို႕ကို အိပ္ယာေတြေသခ်ာခင္းေပးထားတယ္ ေစာင္အထူၾကီးေတြအထပ္လိုက္ပဲ...။ မုိးမလင္းခင္အထိ ခန၀င္ေကြးလိုက္ၾကတယ္....။ သိပ္ေတာ့မေအးေတာ့ဘူး...။ မနက္လင္းေတာ့ မ်က္ႏွာသစ္ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျပီး အ၀တ္အစားလဲ မနက္စာကို တိုဖူးေႏြး၀င္စားၾကတယ္...။ အဲဆိုင္က ေတာင္ၾကီးမွာ နာမည္ၾကီးပါတဲ႔ ....။ အဲ...ဆိုင္နာမည္ကိုေတာင္မွတ္ခဲ႔ဖို႔ေမ့သြားတယ္.....။ တိုဖူးေႏြးတစ္မ်ိဳးတည္းေရာင္းတာ အီၾကာေကြးနဲ႔စားရတယ္....။ မနက္စာစားျပီးေတာင္ ငွားထားတဲ႔ ေတာင္းေအ့စ္ကားေရာက္လာတယ္...။ ဟိုပုန္းျမိဳ႔ကို က်မတို႔စဆင္းေတာ့ ခုႏွစ္နာရီခြဲမွာ....။ ေႏြမို႔လို႔ထင္တယ္ စိုက္ခင္းေတြ သိပ္မ်ားမ်ားစားစားမေတြ႔ရဘူး....။ လမ္းတေလွ်ာက္ေတာ့ တဲေလးေတြနဲ႔ သခြားေမႊးသီးနဲ႕ စေတာ္ဗယ္ရီေတြကိုေရာင္းေနၾကတာေတြ႔တယ္....။ လမ္းေတြက ေကြ႔ေကြ႔ေကာက္ေကာက္ေတြမ်ားတယ္....။ ဒီလမ္းက က်ိဳင္းတံုတာခ်ီလိတ္သြားတဲ႔လမ္း....။ ျမင္ဖူးသမွ်လိႈဏ္ဂူေတြထဲမွာေတာ့ ေက်ာက္ခက္ပန္းဆြဲေတြက အလွဆံုးပဲ...။ လက္နဲ႔ဖန္တီးယူထားတာ မဟုတ္တဲ႔ တကယ့္ အံ့မခန္းသဘာ၀ကဖန္ဆင္းေပးထားတာ..။ လိႈဏ္ဂူထဲေလွ်ာက္ၾကည့္ ဓါတ္ပံုရိုက္ျပီး ...အျပန္က် သက္သတ္လြတ္ထမင္းေကၽြးပါတယ္...။ တဲအၾကီးၾကီးထဲမွာ ၀ါးထုိင္ခုံတန္းနဲ႔ စားပြဲေတြလုပ္ထားေပးတယ္... က်မတို႔အဖဲြဲ႔ေတာ့မစားျဖစ္ပါဘူး...။ တကယ္က စားရမွာေနာ့..။ ဒါမွ သူတို႔အစားအစာကိုကုိယ္သိမွာေလ....။ ကိုယ္ရင္ေလးလဲမရွိလို႔ မဖူးခဲ႔ရဘူး...။ ေတာင္ၾကီးကိုျပန္တက္ေတာ့ ဆယ္နာရီခြဲပဲရွိေသးတယ္....။ ေစာေစာက အလာတုန္းက ေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ စေတာ္ဗယ္ရီေတြ သခြားေမႊးေတြကို ကားရပ္ျပီး၀ယ္တယ္....။ ျပည္ေတာင္းေလာက္ရွိတဲ႔ စေတာ္ဗယ္ရီသီးေတြ ႏွစ္ေထာင္ဖုိးတဲ႔.....။ အသီးေတြက လတ္ဆတ္ျပီး ရဲေနတာ...။ ကားထဲမွာတစ္လမ္းလံုး ႏိႈက္စားလာတာ...။ ေတာင္ၾကီးျပန္ေရာက္ေတာ့... ေမာခမ္းဆိုင္မွာ ထမင္းစားပါတယ္...။ ရွမ္းဟင္းေတြသိပ္ေကာင္းတယ္ မစားရတာၾကာျပီေလ....။ ေဆာရီးကြယ္.....အစားငမ္းျပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ေမ့သြားတယ္...။ မွာစားျဖစ္တာေတြကေတာ့ ၀က္စတူးဟင္း ၾကက္သားမုန္ညင္းခ်ဥ္ေၾကာ္ ဆလတ္ရိုးသုပ္ ေရႊပဲရြက္ဟင္းခ်ိဳ အသဲအျမစ္အစိုေၾကာ္... ဟင္းနာမည္တစ္ခုေျပာျပဦးမယ္ ၾကက္ေၾကာင္မၾကီးသုပ္တဲ႔... ။ ဘယ္လိုမ်ားသုပ္ထားသလဲလို စပ္စုခ်ဥ္စိတ္နဲ႔ မွာလိုက္တယ္တစ္ပြဲ...။ ၾကက္သားျပဳတ္ကိုမွ်င္ျပီး ၾကက္သြန္နဲ႔ ျမီးရွည္ထဲထည့္တဲ႔ ပဲငပိအစပ္ကိုထည့္သုပ္ထားတာပါ...။ မာလာဟင္းအရသာမ်ိဳးနဲ႔ခပ္ဆင္ဆင္ရယ္ ...စားေကာင္းသေတာ့....။ ေန႔လည္စာစားျပီး ေကာက္ညွင္းေမႊးန႔ံသင္းေနတဲ႔ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းေလး ေသာက္လိုက္ ရွမ္းထန္းညက္ခဲေလးကိုက္လိုက္နဲ႔ေပါ့.. စည္းစိမ္ရွိလိုက္တဲ႔ျဖစ္ခ်င္း...။ ကဲ..ကဲ အားလံုးသေရက်ေအာင္ ေရးလို႔ ေမတၱာပို႔ေနၾကဦးမယ္......။ ေအာက္ကပံုေလးခဏၾကည့္ျပီး က်မတို႔ ေမြေတာ္ကကၠဴကိုဆက္သြားၾကစို႔......။

ထမ္ဆမ္းဂူ အ၀င္၀

လိႈဏ္ဂူအ၀င္ေပါက္ အထက္နားမွာထုထားတဲ႔ျမင္းရုပ္

အဲဒီျမင္းရုပ္ေတြက ေက်ာက္သားလားသစ္သားလား ေသခ်ာမခြဲႏိုင္ခဲ႔ဘူး လက္ရာေတာ့ေျမွာက္ပါ့

ထမ္ဆမ္းဂူကိုစေတြ႔တဲ႔ ကိုရင္ေလး

မႈိပံုထီးပံုျဖစ္ေနတဲ႔ ေက်ာက္ခက္ပန္းဆြဲ လိႈဏ္ဂူေရွ႕က စမ္းေခ်ာင္းေလး

ေမြေတာ္ကကၠဴသြားတဲ႔လမ္းက ေနာက္တစ္လမ္းတဲ႔.....။ ေက်ာက္တစ္လံုးဖက္ကိုသြားတဲ႔လမ္းလို႔ေျပာတာပဲ.....။ လမ္းၾကမ္းတယ္.....။ ရထားလမ္းကို ၾကိဳၾကားၾကိဳၾကားေတြ႔ရတယ္.....။ ေတာ္ေတာ္ေ၀းေ၀းေမာင္းရတယ္ ႏွစ္နာရီနီးပါးပဲ......။ ကကၠဴရြာကိုျဖတ္ျပီး ေညာင္ပင္အုပ္အုပ္ၾကီးေတြအမ်ားၾကီးရွိတဲ႔ ေနရာမွပဲ... ေစတီျဖဴျဖဴေတြကို အမ်ားၾကီးဖူးေတြ႔လိုက္ရတယ္......။ ေစတီတခ်ိဳ႔ကို ျပန္လည္ျပဳျပင္ထားတာရွိတယ္... အမ်ားစုကေတာ့ နဂိုအေဟာင္းအတိုင္း ...။ ထူးျခားခ်က္က ေစတီတိုင္းရဲ႔ထီးေတာ္မွာ ခ်ိပ္ဆြဲထားတဲ႔ ဆည္းလည္းသံေလးေတြပဲ ေလတိုက္တိုင္း လႈပ္ခတ္ျမည္ေနတဲ႔ အသံေတြက သိပ္ကိုေအးခ်မ္းၾကည္ႏူးဖုိ႔ ေကာင္းတာပဲ......။ ထီးေတာ္ေတြနဲ႔ ဆည္းလည္းေတြက သံေခ်းေတြနဲ႔မဲေနျပီ......။ အတြင္းဆံုးက ေစတီၾကီးကို လက္ယာရစ္ဖူးေတာ့... ေစတီရဲ႔ထီးေတာ္ေပၚက ဆည္းလည္းသံေလးက သိပ္ကိုသာယာတာပဲလို႔ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ဆည္းလည္းေတြအမ်ားၾကီးထဲက သူ႔တစ္လံုးတည္း လႈပ္ခတ္ျမည္ေနတယ္....။ အဖြဲ႔သားေတြ ဓါတ္ပံုေလွ်ာက္ရိုက္ အျပင္ျပန္ထြက္လာေတာ့ ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာရွိတဲ႔ ဧရာမေညာင္ပင္ၾကီးေတြကတန္းစီးေနတာမ်ား အပင္ေအာက္မွာေစ်းေရာင္းသူေရာင္း ခံုတန္းလ်ားမွာ အိပ္သူအိပ္နဲ႔။ ဘယ္ကတည္းကစိုက္ထားတဲ႔ ေညာင္ပင္ေတာ့မသိဘူး တစ္သက္မွာ ဒီေလာက္ၾကီးမားျပီးျမင့္တဲ႔ ေညာင္ပင္မ်ိဳးတခါမွမေတြ႔ဖူးခဲ႔ဘူး...။ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ အပင္နားကပ္သြားေတာ့ ေလးေအးေလးတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ ကိုယ္ပါ အိပ္ခ်င္လာတယ္.....။ ဓါတ္ပံုရိုက္ျပီးေနာက္တဖက္မွာ ရွိတဲ႔ ေညာင္ပင္ၾကီးဆီကို ေစ်းသည္ေတြေစ်းေရာင္းတဲ႔နားဓါတ္ပံုထပ္သြားရိုက္တယ္.....။ ေရေအးေအးေလးေသာက္ခ်င္တာ...။ ဒီမွာ ေရခဲမရပါတဲ႔..။ အင္းေလ ...ဒီေလာက္ေခါင္တဲ႔ေနရာမွာမွေရခဲေမးရသလား ကိုယ့္ကိုယ္ကုိျပန္ အျပစ္တင္မိသြားတယ္...။ ေဖာ့ဗူးေတြနဲ႔အေအးဗူးေတြကို ေရစိမ္ထားတာပဲရွိတာ...။ ကားအ၀င္မွာရွိတဲ႔ အုတ္ၾကြတ္ေတြမိုးထားတဲ႔ အေဆာက္အဦအၾကီးထဲမွေတာ့ ေရခဲရႏိုင္ပါသတဲ႔...။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြစီးတဲ႔ ဘတ္စ္ၾကီးေတြကေတာ့ အဲဒီဖက္ကိုဦးတည္သြားၾကတယ္..။ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားအတြက္ အထူးေရာင္းခ်ေပးတဲ႔ စားေသာက္ဆိုင္ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္အေအးတစ္ခြက္ကိုေတာ့ တစ္ေထာင္ေက်ာ္ႏွစ္ေထာင္ ေလာက္ကေတာ့ အသာကေလးေပးရမယ္...။ ေတာင္ၾကီးကိုျပန္လာေတာ့ ညေနမေစာင္းေသးဘူး....။ ရာသီဥတုကပူတယ္ဆိုတာ ကားထဲမွာေလွာင္ေနတတာလဲ ပါတယ္...။ အျပင္ေလကေတာ့ ေအးတယ္ဗ်.....။ ခရီးလဲပန္းလာပီဆုိေတာ့ နားဦးမယ္ေနာ္.....။ ေနာက္ေန႔ခရီးစဥ္ေလးကိုဆက္ပါဦးမယ္.....။