ကောင်းမွန်ရာဘုံဘ၀ ရောက်ရှိပါစေ ကိုကြီးကျောက်...

ထုံးစံအတိုင်း မန်းဒေးရုံးပြန်ဖွင့်ရင် ကွန်စဖွင့်တာနဲ့ ဘယ်သူတွေပို့စ်အသစ်တင်သလဲ ဖဘမှာ ဘာတွေဖြစ်နေကြသလဲနဲ့ စပ်စုရတာလေ..။ ဒီနေ့တော့ ဖဘမှာ မသက်ဝေရဲ့ စတေးတပ်စ်က ကိုကြီးကျောက် R.I.P တဲ့...။ ကျမ အဲဒီစကားလုံးကို မယုံနိုင်လို့ ကော်မန့်တွေကို ဖတ်ကြည့်တယ်...။ အမချစ်ကြည်အေးဘလော့ မကြီးရွှေစင်ဘလော့နဲ့ မသက်ဝေဘလော့မှာလဲ အားလုံးတင်ထားကြတယ် ...။ ဒါဆို ကိုကြီးကျောက်ရဲ့ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ပို့စ်အသစ်တွေကို ကျမတို့ ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီးမဖတ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့နော်....။ တကယ်စိတ်မကောင်းဖြစ်မိပါတယ်...။ ကင်ဆာမဟုတ်ဘူး ပြန်နေကောင်းသွားပြီလို့သိရကတည်းက ဝမ်းသာနေမိတာ....။ ကိုကြီးကျောက်ကို ကျမစသိတော့ အမချစ်ဘလော့မှာ “ကိုကြီးကျောက်အတွက် ဆုတောင်းပေးကြရအောင်”ဆိုတဲ့ နိုးဆော်စာလေးကြောင့် ကိုကြီးကျောက်ရဲ့ ရွှေရတုမှတ်တမ်းဘလော့ကို ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်...“ယမမင်းသို့ ခြေလှမ်း ၁၈၀”ဆိုတဲ့ ပို့စ်ကိုစဖတ်ရတာပါပဲ..။ ခုတော့ ကိုကြီးကျောက် လူလောက ကနေရော ကျမတို့ ဘလော့လောက...ကနေပါ အပြီးပိုင်ထွက်သွားခဲ့ပြီတဲ့..။ မယုံနိုင်စရာပါပဲ....။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်း ဒီလမ်းကို တစ်နေ့ မလွဲမသွေသွားကြရမှာပဲလေ....။ ကိုယ်ထွက်မသွားခင်... အားလုံးအပေါ်ကောင်းကျိုးပေးခဲ့ ကုသိုလ်လုပ်ခဲ့ဖို့ပဲလိုပါတယ်...။ ကိုကြီးကျောက်ဟာ ထွက်မသွားခင်... သူ့ပို့စ်ကိုလာလည်တဲ့သူအားလုံးကို တာဝန်ကျေသွားခဲ့ပါတယ်...။ သူ့စာလာဖတ်သူအားလုံးကို တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်းတော့ ပျောရွှင်ပြုံးရယ်စေခဲ့တာချည်းပဲ....။ ကျမတို့ သူ့ပို့စ်ကို သူ့အရေးအသားကို သူ့ရဲ့ ဟာသယဉာဉ်တွေကို အမြဲလွမ်းဆွတ်နေရတော့မှာပါ...။ ပြီးတော့ ငါ့တူမကြီး မိုးငွေ့လို့ ခေါ်တတ်တဲ့ ကိုကြီးကျောက်ကို အမြဲသတိတရရှိနေတော့မှာ...။ တကယ်တော့ ဒီနေ့ပို့စ်အသစ်တစ်ခုတင်မလို့ပဲ...ခုလိုသတင်းကြားရတော့ တော်တော်စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိတယ်..။ ဒီနေ့တော့..... ကိုကြီးကျောက်အတွက် ဝမ်းနည်းလွန်းလို့ ဒီပို့စ်တင်ပါတယ်...။ ကျမတို့ အားလုံးဆုတောင်ပေး ကြရအောင်....ကိုကြီးကျောက်တစ်ယောက် ကောင်းမွန်ရာဘုံဘဝကို ရောက်ရှိပါစေ....။

 မိုးငွေ့

ကိုကြီးကျောက်လို နေလိုက်ကြစမ်းပါ...

ကျမအပါအဝင် ဘလော့ဂါအတော်များများ နေထိုင်မကောင်းဖြစ်ကြရာမှာ စာရေးဝါသနာပါသူဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ ကိုယ့်ဝေဒနာ ခံစားချက်တွေကို စာတတန်ပေတတန်နဲ့ ရေးဖွဲ့ရင်ဖွင့်တတ်ကြပါတယ်...။ တိုင်းတပါးမှာ အလုပ်သွားလုပ်သူ မောင်ငယ်နှမငယ်တွေက ပိုပြီးအထီးကျန်တတ်ကြပါတယ် ...။ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာနဲ့ မိဘရဲ့ အရိပ်အောက်က ကင်းကွာနေလို့ နေထိုင်မကောင်းဖြစ်ချိန်မှာ ပိုပြီးအားငယ်စိတ်ဝင်တတ်ကြတယ်...။ ကိုယ်ချင်းစာမိပါတယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျမကိုယ်တိုင် မိဘနဲ့အတူမနေရတာ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် လုံးလုံးပဲလေ..။ အဖေက ငယ်ငယ်ကတည်းကဆုံးသွားတော့ အမေနဲ့အတူပြန်နေရတာ ငါးနှစ်ပဲရှိပါသေးတယ်...။ ပြည်ပမဆိုထားနဲ့ မြန်မာပြည်ထဲမှာတောင် တခြားမြို့ကနေ ရန်ကုန်မှာ အလုပ်လာလုပ်ကြတဲ့ သူတွေလဲ ကိုယ့်အိမ် ကိုယ့်မိဘမောင်နှမတွေနဲ့ဝေးတော့ ဒီလိုပဲ ခံစားကြတာပဲ...။ ကျမရဲ့ ကဗျာစာအုပ်စင်အောက်က ကဗျာဆရာမ ညီမလေးတစ်ယောက်ဆိုရင်လဲဒီလိုပဲ မနေ့က အလုပ်မှာ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေလို့တဲ့ ကျမဆီဖုန်းဆက်လာတယ် လေသံက သဲ့သဲ့လေးရယ် နေမကောင်းဘူးလားဆိုတော့... သွားကိုက်နေလို့အမတဲ့..။ အံဆုံးပေါက်လို့ နာနေတာ ခွင့်ယူပြီးပြန်ဖို့ကို ရုံးမှာတစ်ယောက်မှပြန်မလာသေးလို့ လာသမျှဖုန်းတွေကို အသံမထွက်ချင်ဘဲ ဖြေဖြေနေရလို့တဲ့လေ...။ အဲလိုလေးပေါ့ဗျာ ဘလော့ဂါမောင်ငယ်ညီမငယ်တွေ တော်တာ်များများ နေမကောင်းဖြစ်ရင် ကျမဆီဖုန်းဆက်သူဆက်... လိုင်းပေါ်မှာရင်ဖွင့်သူဖွင့်ကြပေါ့....။ ကျမဟိုတလောက တော်တော်လေးနေမကောင်းဖြစ်တော့ ပေါက်ကရပို့စ်တွေရေးတင်ဖြစ်သေးတယ်...။ ပေါက်ကရရယ်လို့လဲ ပြောလို့မရပါဘူး...။ တကယ်တော့ နာမကျန်းဖြစ်ပြီဆို ယမမင်းကို တစ်နေ့သုံးခါလောက်က မျက်စောင်းထိုးနေပြီလေ...။ လူဆိုတာမွေးလာကတည်းက သေမျိုးချည်းပဲ...။ သေခြင်းတရားဆိုတာ အဆန်းတကြယ်မှမဟုတ်ဘဲ..။ လူတိုင်းအမြဲသတိချပ်နေရမယ့်အရာလေ...။ သေရမှာကို မကြောက်ပါဘူးလို့ ဟစ်ကြွေးနေပေမယ့်လည်း တကယ်တမ်းသေရတော့မယ်ဆို ကျန်ရစ်ခဲ့မယ့် သံယောဇဉ်တွေမပြတ်နိုင်တာနဲ့ ကိုယ့်အတ္တနဲ့ကိုယ် မသေချင်ကြပြန်ဘူးပဲ....။ သေခြင်းတရားကို တကယ် အချိန်အတိအကျနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မယ့် ကိုကြီးကျောက်လိုလူမျိုးကို အတုယူစေချင်ပါတယ်...။ တကယ်တော့ ကိုကြီးကျောက်ရဲ့ ရွှေရတုမှတ်တမ်းကို ကျမခုမှစပြီးရောက်ဖူးတာပါ....။ အမချစ်ကြည်အေးပို့စ်မှာ ကိုကြီးကျောက်ကို ဝိုင်းပြီးဆုတောင်းပေးကြပါဆိုတာ တွေ့လိုက်ပေမယ့် ကိုကြီးကျောက်ဆီကိုမရောက်လိုက်ဘူး...အဲဒီချိန်တုန်းက ကိုယ့်အပူနဲကိုယ်...။ ဒီပို့စ်လေးက ရွှေရတုမှတ်တမ်းကို အလည်အပတ်သွားပြီး နောက်ဆုံးပို့စ်ဖြစ်တဲ့“ဝင်ကစွပ်ကျောက်” “ယမမင်းထံသို့ခြေလှမ်း၁၈၀” အပါအဝင် အခြားပို့စ်အဟောင်းတွေကိုဖတ်ပြီး ကိုကြီးကျောက်ရဲ့ အရေးအသား စိတ်ဓါတ်ကြံ့ခိုင်မှုတွေကို လေးစားဂုဏ်ယူလွန်းလို့ ရေးဖြစ်သွားတာပါ....။ ဒီလိုပဲဖြစ်ရမယ်လေ... သေခြင်းတရားကို တည်ငြိမ်စွာ ဘာဝနာပွားများရင်း သတ္တိရှိရှိရင်ဆိုင်တတ်ရမယ်....။ ကိုကြီးကျောက်ရဲ့ ဟာသယဉာဏ်လေးဖက်ပြီး ရေးသားထားတာလေးကိုဖတ်ရတော့ ကျမ မျက်ရည်ဝဲမိတယ်....။ ကာယကံရှင်ဘယ်လိုနေမလဲမသိပေမယ့် ကျမကတော့ ခံနိုင်ရည်မရှိသေးဘူးပဲ...။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်နော်... ခုလို အွန်းလိုင်းလေးရှိနေတာအဆင်ပြေတယ်ဗျာ....။ ကိုယ့်ခံစားမှုစိတ်ထွက်ပေါက်ကို စာလုံးတွေအဖြစ်ပြောင်းလဲ ပစ်နိုင်ကြတာဟာလဲ...ပါရမီတမျိုးပါပဲ...။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်စေ ကိုကြီးကျောက်ရဲ့ ရွှေရတုမှတ်တမ်းကနေ ကျမတို့ ပို့စ်အသစ်ကလေးတွေ ထပ်ထပ်ပြီး ဖတ်ရဦးမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်...။ ကိုကြီးရဲ့ ချစ်စရာကောင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အရေးအသားတွေဟာ... ကျမတို့ ဘလော့ဂ်လောကမှာ မှတ်တိုင်တစ်ခုအဖြစ် မားမားမတ်မတ်ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့မှာပါ...။ ဒီပို့စ်လေးအတွက် ရွှေရတုမှတ်တမ်းကနေ ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ ပုံကိုယူသုံးထားတဲ့ အတွက် ကိုကြီးကျောက်စိတ်မဆိုး လောက်ဘူးလို့ ယုံကြည်ပါတယ်...။ ကိုကြီးကျောက် စိတ်အေးချမ်းစွာဖြင့် နေ့ရက်တွေကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်...။

မိုးငွေ့