ကျမအပါအဝင် ဘလော့ဂါအတော်များများ နေထိုင်မကောင်းဖြစ်ကြရာမှာ စာရေးဝါသနာပါသူဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ ကိုယ့်ဝေဒနာ ခံစားချက်တွေကို စာတတန်ပေတတန်နဲ့ ရေးဖွဲ့ရင်ဖွင့်တတ်ကြပါတယ်...။ တိုင်းတပါးမှာ အလုပ်သွားလုပ်သူ မောင်ငယ်နှမငယ်တွေက ပိုပြီးအထီးကျန်တတ်ကြပါတယ် ...။ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာနဲ့ မိဘရဲ့ အရိပ်အောက်က ကင်းကွာနေလို့ နေထိုင်မကောင်းဖြစ်ချိန်မှာ ပိုပြီးအားငယ်စိတ်ဝင်တတ်ကြတယ်...။ ကိုယ်ချင်းစာမိပါတယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျမကိုယ်တိုင် မိဘနဲ့အတူမနေရတာ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် လုံးလုံးပဲလေ..။ အဖေက ငယ်ငယ်ကတည်းကဆုံးသွားတော့ အမေနဲ့အတူပြန်နေရတာ ငါးနှစ်ပဲရှိပါသေးတယ်...။ ပြည်ပမဆိုထားနဲ့ မြန်မာပြည်ထဲမှာတောင် တခြားမြို့ကနေ ရန်ကုန်မှာ အလုပ်လာလုပ်ကြတဲ့ သူတွေလဲ ကိုယ့်အိမ် ကိုယ့်မိဘမောင်နှမတွေနဲ့ဝေးတော့ ဒီလိုပဲ ခံစားကြတာပဲ...။ ကျမရဲ့ ကဗျာစာအုပ်စင်အောက်က ကဗျာဆရာမ ညီမလေးတစ်ယောက်ဆိုရင်လဲဒီလိုပဲ မနေ့က အလုပ်မှာ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေလို့တဲ့ ကျမဆီဖုန်းဆက်လာတယ် လေသံက သဲ့သဲ့လေးရယ် နေမကောင်းဘူးလားဆိုတော့... သွားကိုက်နေလို့အမတဲ့..။ အံဆုံးပေါက်လို့ နာနေတာ ခွင့်ယူပြီးပြန်ဖို့ကို ရုံးမှာတစ်ယောက်မှပြန်မလာသေးလို့ လာသမျှဖုန်းတွေကို အသံမထွက်ချင်ဘဲ ဖြေဖြေနေရလို့တဲ့လေ...။ အဲလိုလေးပေါ့ဗျာ ဘလော့ဂါမောင်ငယ်ညီမငယ်တွေ တော်တာ်များများ နေမကောင်းဖြစ်ရင် ကျမဆီဖုန်းဆက်သူဆက်... လိုင်းပေါ်မှာရင်ဖွင့်သူဖွင့်ကြပေါ့....။ ကျမဟိုတလောက တော်တော်လေးနေမကောင်းဖြစ်တော့ ပေါက်ကရပို့စ်တွေရေးတင်ဖြစ်သေးတယ်...။ ပေါက်ကရရယ်လို့လဲ ပြောလို့မရပါဘူး...။ တကယ်တော့ နာမကျန်းဖြစ်ပြီဆို ယမမင်းကို တစ်နေ့သုံးခါလောက်က မျက်စောင်းထိုးနေပြီလေ...။ လူဆိုတာမွေးလာကတည်းက သေမျိုးချည်းပဲ...။ သေခြင်းတရားဆိုတာ အဆန်းတကြယ်မှမဟုတ်ဘဲ..။ လူတိုင်းအမြဲသတိချပ်နေရမယ့်အရာလေ...။ သေရမှာကို မကြောက်ပါဘူးလို့ ဟစ်ကြွေးနေပေမယ့်လည်း တကယ်တမ်းသေရတော့မယ်ဆို ကျန်ရစ်ခဲ့မယ့် သံယောဇဉ်တွေမပြတ်နိုင်တာနဲ့ ကိုယ့်အတ္တနဲ့ကိုယ် မသေချင်ကြပြန်ဘူးပဲ....။ သေခြင်းတရားကို တကယ် အချိန်အတိအကျနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မယ့် ကိုကြီးကျောက်လိုလူမျိုးကို အတုယူစေချင်ပါတယ်...။ တကယ်တော့ ကိုကြီးကျောက်ရဲ့ ရွှေရတုမှတ်တမ်းကို ကျမခုမှစပြီးရောက်ဖူးတာပါ....။ အမချစ်ကြည်အေးပို့စ်မှာ ကိုကြီးကျောက်ကို ဝိုင်းပြီးဆုတောင်းပေးကြပါဆိုတာ တွေ့လိုက်ပေမယ့် ကိုကြီးကျောက်ဆီကိုမရောက်လိုက်ဘူး...အဲဒီချိန်တုန်းက ကိုယ့်အပူနဲကိုယ်...။ ဒီပို့စ်လေးက ရွှေရတုမှတ်တမ်းကို အလည်အပတ်သွားပြီး နောက်ဆုံးပို့စ်ဖြစ်တဲ့“ဝင်ကစွပ်ကျောက်” “ယမမင်းထံသို့ခြေလှမ်း၁၈၀” အပါအဝင် အခြားပို့စ်အဟောင်းတွေကိုဖတ်ပြီး ကိုကြီးကျောက်ရဲ့ အရေးအသား စိတ်ဓါတ်ကြံ့ခိုင်မှုတွေကို လေးစားဂုဏ်ယူလွန်းလို့ ရေးဖြစ်သွားတာပါ....။ ဒီလိုပဲဖြစ်ရမယ်လေ... သေခြင်းတရားကို တည်ငြိမ်စွာ ဘာဝနာပွားများရင်း သတ္တိရှိရှိရင်ဆိုင်တတ်ရမယ်....။ ကိုကြီးကျောက်ရဲ့ ဟာသယဉာဏ်လေးဖက်ပြီး ရေးသားထားတာလေးကိုဖတ်ရတော့ ကျမ မျက်ရည်ဝဲမိတယ်....။ ကာယကံရှင်ဘယ်လိုနေမလဲမသိပေမယ့် ကျမကတော့ ခံနိုင်ရည်မရှိသေးဘူးပဲ...။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်နော်... ခုလို အွန်းလိုင်းလေးရှိနေတာအဆင်ပြေတယ်ဗျာ....။ ကိုယ့်ခံစားမှုစိတ်ထွက်ပေါက်ကို စာလုံးတွေအဖြစ်ပြောင်းလဲ ပစ်နိုင်ကြတာဟာလဲ...ပါရမီတမျိုးပါပဲ...။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်စေ ကိုကြီးကျောက်ရဲ့ ရွှေရတုမှတ်တမ်းကနေ ကျမတို့ ပို့စ်အသစ်ကလေးတွေ ထပ်ထပ်ပြီး ဖတ်ရဦးမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်...။ ကိုကြီးရဲ့ ချစ်စရာကောင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အရေးအသားတွေဟာ... ကျမတို့ ဘလော့ဂ်လောကမှာ မှတ်တိုင်တစ်ခုအဖြစ် မားမားမတ်မတ်ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့မှာပါ...။ ဒီပို့စ်လေးအတွက် ရွှေရတုမှတ်တမ်းကနေ ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ ပုံကိုယူသုံးထားတဲ့ အတွက် ကိုကြီးကျောက်စိတ်မဆိုး လောက်ဘူးလို့ ယုံကြည်ပါတယ်...။ ကိုကြီးကျောက် စိတ်အေးချမ်းစွာဖြင့် နေ့ရက်တွေကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်...။
မိုးငွေ့
6 comments:
ကၽြန္ေတာ္လဲ ၾကားၾကားခ်င္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ၀င္ကစြပ္ေက်ာက္ မတင္ခင္ညက စကားေျပာျဖစ္ေသးတယ္ အရင္တိုင္းပဲ ပံုမွန္အသံတိုးတိုးပဲ ေသခ်ာတာက သူတည္ၿငိမ္ေနတယ္ဆိုတာပဲ။ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ပဲ။ ထံုးစံအတုိင္း စကားေျပာရင္းေတာင္ သူဟာသ ေျပာတုန္းပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္တို႕ ယံုၾကည္သလို စာေတြ ဆက္ေရးႏိုင္မွာပါ။
မမုိးေငြ႕ေရ ဘေက်ာက္ရဲ႕ သတိၱကုိ မခ်ီးက်ဴးဘဲ မေနနုိင္ပါဘူး။ တကယ့္ သတၱိခဲပါ... ။
ဘေက်ာက္ဟာ နတ္သမီးရဲ႕ Favourate Blogger တေယာက္ၿဖစ္ပါတယ္။
ဘေက်ာက္ေရးခဲ႔တဲ႔ အေတြ႕အႀကံဳနဲ႔ တကယ္႔ အၿဖစ္အပ်က္ေတြကို အရမ္းစိတ္ဝင္စားတယ္။
အထူးသၿဖင္႔ သရဲအေႀကာင္း၊ ေမွာ္အေႀကာင္း၊ အဲဒါမ်ိဳးေတြေပါ႔...။
ေနာက္တခုက...
ၿဖစ္ႏိုင္ရင္ ဘေက်ာက္ကို (ေနမေကာင္းတဲ႔အေႀကာင္း) Attention မေပးမိႀကဖို႕ ၊ ဘေက်ာက္အေနနဲ႕ အဲဒီေဝဒနာႀကီးကို ေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနႏိုင္ေစဖို႕ ၊လူမမာတေယာက္လို မဆက္ဆံႀကဖို႕ နဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္စရာအေႀကာင္းေတြပဲ ေရးႀက ေၿပာႀကရေအာင္လား...။
ဘေက်ာက္ေနေကာင္းပါေစလို႕ ဆုေတာင္းရင္း..
အကုန္လုံးက စိတ္ပူၾကတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..မိုးေငြ႕ေရ... ဘေက်ာက္ကေတာ့ ခုထိ လူေကာင္းတေယာက္လို စားေသာက္ေနထိုင္ သြာလာ နိုင္တုန္းမို႔..ဆရာဝန္ေျပာတာ သိတ္အယုံအၾကည္မရွိပါ..
သူေျပာတဲ့အတိုင္းျဖစ္ေတာ့လဲ..ဘာျဖစ္လဲ..အေရးမစိုက္ေပါင္ ဆိုျပီးေနလိုက္တာပဲ..၊ဘဝမွာ တစ္ကေနျပန္ျပန္စရတာေတြက မ်ားေနခဲ့ျပီမို႔.. ခုလဲ တစ္ က ျပန္စရမွာ မတုန္လႈပ္ေတာ့ဘူး..င့ါတူမေရ့
ကၽြန္မ တခါမွ မေရာက္ဖူးေပမဲ့ ကိုႀကီးေက်ာက္အေၾကာင္း ေရးထားတာေတြ႔လို႔ လာဖတ္သြားပါတယ္။ ကိုႀကီးေက်ာက္အတြက္ အတူတကြ ဆုေတာင္းေပးသြားပါတယ္။
အမေရ ေသျခင္းတရားကို က်န္းမာေရးေကာင္းတဲ့ လူေတြေတာင္မွ တေန႕သံုးခါေလာက္ ဆင္ျခင္တာ အ၇မ္းေကာင္းပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တကယ္ရင္ ဆိုင္လာရတဲ့အခါမွာ စိတ္သက္သာရာရတာေပါ့။ ထုတ္ေျပာလို႕ ေသမယ္လို႕ သိေနတဲ့လူေတြ ၇ွိသလို ထုတ္မေျပာေပမယ့္ ေသဖို႕ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကသူေတြ လည္းရွိပါတယ္။အဲေတာ့ အားလံုူးကိုေမတၱာပို႕လိုက္ၾက ရေအာင္လား
ခင္မင္လွ်က္
ကိုကိုးအိမ္(မႏၱေလး)
Post a Comment