အချိန်အားလေးရှိတုန်း ကော်ဖီလေးတစ်ခွက်သောက် ...ပြီးခဲ့တဲ့ 2011 နဲ့ 2012 များဆီက အက်ဆေးတွေ ကဗျာတွေ စာစုလေးတွေပြန်ဖတ်ပြီး... အဲအချိန်များဆီကို တော်တော်လေး တမ်းတမ်းတတနဲ့ လွမ်းမိသွားတယ်...။ အတိတ်ကာလဆိုတာ ဘယ်တော့မှပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ အရာတွေဆိုတာကို သတိချပ်ရင်းလည်း ရင်ထဲနင့်နင့်နဲနဲခံစားသွားရတယ်...။ ခါးသက်တဲ့ကော်ဖီတွေ အေးစက်သွားတဲ့အထိ ကိုယ့်အတွေးတွေ ဟိုး.... အဝေးကို လွင့်လွင့်ပျံ့ပျံ့..။
အဲဒီအချိန်တုန်းက ကိုယ်ဟာ...အရောင်စုံတဲ့ တိမ်တွေဆီလွင့်မျောရင်း လှပတဲ့စကားလုံးတွေကို ဖန်းဆင်းခဲ့ဖူးတယ်...။ နှင်းဆီပန်းနီနီရဲရဲပန်းစည်းလေး အမှတ်တရ ရခဲ့ဖူးတယ်...။ နူးညံ့တဲ့ ကဗျာလှလှလေးတွေရဲ့ စကားလုံးတွေအဖြစ်လည်း ကိုယ်စားပြုခဲ့ရဖူးတယ်...။ ကြည်နူးစရာကောင်းတဲ့ ရွှေရောင်ညတစ်ညမှာ လပြည့်လကို ငေးမောရင်းလည်း အတူဖြတ်သန်းခွင့် ရခဲ့ဖူးတယ်...။ ကြယ်ရောင်နည်းတဲ့ ညကို ကော်ဖီနဲ့အတူတူမြည်းခဲ့ဖူးတယ်...။ သူပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ရင်ခုန်သံပါးပါးလျားလျားလေးတွေကိုလည်း ဘယ်ဖက်အိပ်ကပ်ထဲ သိမ်းထားခဲ့ဖူးတယ်...။ ကိုယ့်လက်ဖဝါးထဲကို သူထည့်ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ အလွမ်းတွေကို ဖမ်းဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ဖူးတယ်...။
ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ အရာတွေနဲ့ အချိန်တွေကို လွမ်းဆွတ်ကြည့်ရတာဟာ ခါးသက်နာကျင်လှ ပေမယ့် အဲဒီခံစားမှုကို နောင်တတစ်ခုလို့မသတ်မှတ်ဘဲ တစ်သက်သာ သိမ်းဆည်း ထားရမယ့် အမှတ်တရပို့စ်ကဒ်လေးတစ်ခုလို့ပဲ ကိုယ်ခံယူချင်ပါတယ်..။
နေရာအသစ်ကိုရောက်ပြီး ဘဝအသစ်စ အချစ်အသစ်နဲ့ဖြစ်နေတဲ့ သူ့ကို ဘယ်လိုမှတွေ့ဆုံပတ်သက်မှု မရှိနိုင်(မရှိသင့်)တော့ပေမယ့် အိပ်မက်ထဲတစ်ခဏရောက်လာခဲ့တဲ့ သူ့အတွက် ချရေးဖြစ်သွားတဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ဒိုင်ယာရီလေး...။
မိုးငွေ့
အိန်ဂျယ်ရေ.............
ဒီနေရာလေးကို မှတ်မိသေးလား...။
ကိုယ်နဲ့တစ်ဖက်ကမ်းမှာ မင်းရပ်နေခဲ့တဲ့ မြက်ပင်ရှည်တွေကြားထဲက
အဝါရောင်ပန်းပွင့်ကလေးတွေလေ...။ အဲဒီတုန်းက မင်းရှိတဲ့ ကမ်းကို ကိုယ်အရောက်သွားဖို့ မြစ်ကိုဖြတ်မယ့် တံတားတစ်စင်း နွယ်တစ်ငင်တောင်ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး...။ ခုတော့ မြက်ပင်စိမ်းစိမ်းတွေကြားမှာ ပန်းပွင့်ဝါကလေးတွေက ဟိုတုန်းကထက်တောင် အများကြီးပွင့်နေကြတယ်....။ ကောင်းကင်ကြီးကိုမျက်နှာမူပြီး ပန်းခင်းပေါ် လှဲလှောင်းချလိုက်ရတဲ့ ခံစားမှုက ဘာနဲ့မှမတူဘူး...။ ခုလို ကိုယ်ရောက်လာတော့လည်း ဟိုတုန်းက မြက်ပင်ရှည်တွေကြား ပုဝါဖြူစလေး တစ်စကွယ်ပျောက်သွားသလို မင်းလည်း ပျောက်ချင်းမလှပျောက်ဆုံးနေခဲ့ပြီ...။
ငွေရောင်နှင်းပွင့်တွေ တဖွဲဖွဲကျဆင်းနေတဲ့ ရေခဲမြစ်ရဲ့ ဟိုမှာဖက်ကမ်းမှာတုန်းက နှင်းတွေစိုနေတဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ချည်ဂါဝန်အနားစတွေနဲ့ ပိတ်ဖိနပ်ပါးတစ်စုံတောင် ခုတော့ ခြောက်သွေ့နေကြပြီ...။
မင်းရောက်မလာပေမယ့်လည်း ကိုယ့်ကို နှစ်သိမ့်ချော့မြူဖို့
လေညှင်းလေးတွေ တသွဲ့သွဲ့တိုက်ခတ်နေလေရဲ့......
မြက်ပင်တွေနဲ့ ပန်းပွင့်ဝါကလေးတွေ ဟိုမှာဒီမှာ ယိမ်းထိုးကခုန်နေလေရဲ့....
မီးခိုးရောင် တိမ်တိုက်တွေကြားထဲ ငှက်ကလေးတွေ တစ်ကောင်စ နှစ်ကောင်စပျံသန်းနေလေရဲ့....
သိပ်မကြာခင်မှာ မိုးတွေရွာချတော့မယ်ထင်တယ်....။
မိုးပေါက်လေးတွေနဲ့အတူ မင်းရောက်လာဦးမလား အိန်ဂျယ်...။ မိုးစက်တွေနဲ့သီထားတဲ့ ငွေရောင်ကြိုးမျှင်စကနေ မင်းဆင်းလာခဲ့မယ်မဟုတ်လား...။
ကိုယ်ကတော့ မိုးတွေကျလာသည်ဖြစ်စေ မကျလာသည်ဖြစ်စေ မင်းကို စောင့်နေဦးမယ် ....။
အရင်အဟောင်းပြန်ဖတ်ချင်သူများအတွက်...
ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာအိန္ဂ်ယ္
အခ်စ္=အျဖဴေရာင္ပု၀ါေလး
မိုးရာသီအလြမ္း(၁)
မိုးရာသီအလြမ္း(၂)
မိုးရာသီအလြမ္း(၃)
မိုးရာသီအလြမ္း(၄)
မိုးရာသီအလြမ္း(၅)
မိုးရာသီအလြမ္း(၆)
မိုးရာသီအလြမ္း(၇)
မိုးရာသီအလြမ္း(၈)
မိုးရာသီအလြမ္း(၉)
မိုးရာသီအလြမ္း(၁၀)
မိုးရာသီအလြမ္း(၁၁)
မိုးရာသီအလြမ္း(၁၂)
မိုးရာသီအလြမ္း(၁၃)
