တစ်ခါက လပြည့်လသည် သူမဘဝကို အမှတ်တရများစွာ ထင်ကျန်စေခဲ့သော ညများကို ဖန်းဆင်းပေး ခဲ့ဖူးပါသည်..။ ငယ်စဉ်က ကုက္ကိုတန်းရွာမှာ သူမမိဘများဆုံးပါးသွားတော့ သူမအသက် ခြောက်နှစ်ပင်မပြည့်သေးပါ...။ တစ်ဦးတည်း တစ်ကောင်ကြွက်သူမကို အဖေ့ညီမ အဒေါ်ဖြစ်သူက ကျွေးမွေးထားခဲ့ပါသည်..။ အဒေါ်ကလည်း အိမ်ထောင်မရှိ တစ်ကိုယ်တည်းသမား...။ ဈေးထဲ ကုန်စိမ်းများရောင်း၍ သူမကို ကျောင်းထားပေးပါသည်...။ သူမတို့ ရွာဦးကျောင်းမှာ တိုင်ဆောင်မုန်းလရောက်လျှင် ဘုရားပွဲကို ကြက်ပျံမကျ စည်ကားသိုက်မြိုက်စွာ ကျင်းပလေ့ရှိသည်...။ သူမကတော့ ပွဲကြိုက်သူမဟုတ်တာမို့ (ရွာမှာရှားပါးလေးပေါ့) တိုင်ဆောင်တိုင်လပြည့်ည လမင်းကြီး ထိန်ထိန်သာ နေချိန်မှာ သူငယ်ချင်းများနှင့် ထုတ်စည်းတိုးတမ်း၊ ဂုံညင်းဒိုးပစ်တမ်း၊ အိမ်ကြီးအိမ်ငယ်တမ်း ကစားရတာကိုပို၍ နှစ်သက်ပါသည်...။ တစ်ခါမြို့ကနေအဒေါ် ဝယ်လာပေးဖူးသော သွပ်နန်းကြိုးနှင့် ယမ်းများသုတ်လိမ်းထားသည့် မီးရှူးမီးပန်းများကို ကစားရတာအလွန်ပျော်ပါသည်..။ ကျောင်းသွားလျှင် စီးရသော စက်ဘီးကလေး၏ နောက်ထိုင်ခုံတန်းတွင် မီးပန်းများကိုချိပ်လျက် မီးရှို့ပြီး စက်ဘီးနင်းရသော အရသာသည် လူအများကြိုက် ဇာတ်ပွဲနှင့်တော့မလဲနိုင်ပါ။ ပြီးတော့ ကုက္ကိုပင်ကြီးဆီ သွပ်နန်းကိုကွေး၍ မီးပန်းများကို ပစ်တင်ပြီး အပင်မှာချိပ်ဆွဲလျက် မီးပန်းများဖွားကနဲ ဖွားကနဲ လင်းနေသည်ကို ကြည့်ကြပြီး သူမတို့ ကလေးတစ်စုပျော်ရွှင်စွာ လက်ခုတ်တီးသေးသည်...။ ဤသည်မှာ သူမကလေးဘဝက လပြည့်လများကို နှစ်သက်တတ်ခဲ့သည်များဖြစ်သည်...။
*********
ခေါင်းရင်းပြူတင်းပေါက်မှ လရောင်တချို့...ကုတင်ပေါ်ပြန့်ကျဲနေသော သူမဆံပင်များဆီသို့ ဖြာဆင်းကျနေသည်။ တချိန်က ဒီလပြည့်လ အလင်းရောင်တွေက သူမဘဝကို အပြောင်းအလဲ ဖြစ်စေခဲ့တာ အမှန်ပင်..။ ခုတော့...သူမစိတ်တွေနွမ်းလျနေသည်...။ ဒီနေ့တနေကုန်သူမ စိတ်ရောလူရောအပင်ပန်းဆုံးနေ့...။ ခုအိပ်ချိန်မှသာ နားစက်လှဲလျောင်းရတော့သည်..။ ခါတိုင်း သူမ ဘယ်လောက်ပင် ပင်ပန်းပါစေ လရောင်ခြည်က သူမစိတ်ကို အေးမြလန်းဆန်းစေမြဲပါ...။ ခုတစ်ခါ လပြည့်လကတော့ သူမ၏နွမ်းနယ်မှုကို မကုစာပေးနိုင်တော့အောင် ကံကြမ္မာရဲ့ လှည့်ကွက်က မျက်စိတစ်မှိတ်ဆိုသလိုပါပဲ...။ ငယ်စဉ်ကတည်းက တစ်ကောင်ကြွက်ဘဝနှင့် ကြီးပြင်းခဲ့သော သူမအဖို့... မောင်သည်သာလျှင် အားကိုးအားထားရာ မဟုတ်ပါလား...။ ခုတော့ သူမဘဝထဲကရော လောကကြီးကိုပါ အပြီးပိုင်နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ..။ အထီးကျန်ဆန်သောဘဝဖြင့်နေခဲ့တာ သူမအတွက် နေသားကျနေပါပြီးမှ...“မောင်” ဆိုတဲ့ ချစ်စရာကောင်းသော လူသားကလေးတစ်ယောက်သည် သူမဘဝအား နူးညံ့နွေးထွေးသော ကြိုးမျှင်များဖြင့် ချည်နှောင်ကာ ထားရစ်ခဲ့လေပြီ...။ သူမသည် သံရုံးစာကြည့်တိုက်တွင် အလုပ်လုပ်ရင်း သူမဝါသနာပါသော စာပေကိုလည်း တစ်ဘက်က လေ့လာကာ ဝတ္ထုတို၊ ဆောင်းပါး၊ ကဗျာ စသဖြင့်ရေးသားပြီး စာအုပ်တိုက်သို့ ပို့လေ့ရှိသည်..။ ခုခေတ် ဖက်ရှင်မဂ္ဂဇင်းအတော်များများမှာ သူမရေးသည့် နိုင်ငံခြားရုပ်ရှင်ဆောင်းပါးများ၊ ကဗျာနှင့် ဝတ္ထုတိုများ နေရာယူနေပြီ...။ စာဖတ်ပရိတ်သတ်လဲ တော်တော်ပင်ရနေပါပြီ..။ သူမနှင့် မောင်ဆုံတွေ့ပုံလေးကို ပြောပြချင်ပါသည်...။ ထိုနေ့က Strand Hotel စာတန်းဖတ်ပွဲသို့ သူမတက်ရောက်လာခဲ့သည်..။ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ မဂ္ဂဇင်းတိုက်အတွက် ကုန်ကြမ်းရှာထွက်တာရယ်...သူမ မသိသေးသော အကြောင်းအရာများကိုလာ၍ နားထောင်ခြင်းပင်..။ ထိုနေ့က စင်ပေါ်တွင် လည်ကတုံး အဖြူအောက်ခံကို အနက်ရောင်တိုက်ပုံနှင့် မရမ်းရောင်အကွက်စိပ်ပုဆိုးကို တွဲဝတ်ဆင်ထားသော ထိုအမျိုးသား၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုသည် သူမကို ပထမဆုံး ဆွဲဆောင်လိုက်သည်...။ သူမ သက်တမ်းမှာ ထိုကဲ့သို့သော မြန်မာအမျိုးသားဝတ်စုံနှင့် အလွန်လိုက်ဖက်ကြည့်ကောင်းသော သန့်ပြန့်သော ယောကျာ်းမျိုး မမြင်ဖူးခဲ့တာသေချာသည်...။ သူ၏ မျက်နှာကျပုံမှာ မေးရိုးခိုင်ခံ့စွာ ယောကျာ်းပီသသော သဏ္ဍန်အပြင် ပါးပြင်မေးတလျှောက်မှ သပ်ရပ်စွာရိပ်ထားသော ပါးဒိုင်းမွှေး စိမ်းမြမြကိုလည်း မြင်နေရသည်။ သူအရပ်အမောင်းမှာ သူမခန့်မှန်းမိသလောက်တော့ ခြောက်ပေနီးပါးမြင့်မည်ထင်သည်..။ သူမအရပ် ငါးပေငါးနဲ့ဆို ခေါင်းတစ်လုံးစာလောက်မြင့်မည်...။ မြင်ရတာ ဟောလီးဝုမှ ပရက်ပစ်လိုလို အက်ရှတန်ကူချာတို့လိုမျိုး...။ သူမ၏ သုံးသပ်ထင်မြင်ချက်များကို အသာထား၍ စင်နှင့်နီးကပ်ရာသို့ သွားလိုက်သည်..။ ပါလာသောရစ်ကော်ဒါကိုဖွင့်ပြီး သူမစာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် Hilight များကိုသီးသန့် မှတ်ယူပါသည်..။
ဆက်ပါဦးမည်.....
မိုးငွေ့
No comments:
Post a Comment