သံစဉ်များနဲ့မှောင်မိုက်ည.....

ဟင့်အင်း ကိုယ်မအိပ်ချင်သေးပါဘူး.....။ ခုနေသွားအိပ်လဲ အိပ်ပျော်မှာမှမဟုတ်ဘဲ.....။ မင်းဆိုပြခဲ့ဖူးတဲ့ သီချင်းလေးကို နားကျပ်လေးနဲ့ နားမှာတပ်ပြီး မိုးလင်းပေါက် လည်နေအောင် ကိုယ်နားထောင်ရမလား......။

အနှောက်အယှက်တွေကများလိုက်တာ.......။ စကားလဲ ကောင်းကောင်းမပြောရပါဘူး.....။ မတွေ့တာတော်တော်ကြာတဲ့အထဲမှာ စကားတော်တော်လေးပြောဖြစ်တဲ့ညလေးပါ...။ ထုံးစံအတိုင်းပေါ့ လိုင်းကချာတော့.....။ ခုချိန်ထိ ကိုယ်တို့အေးအေးဆေးဆေး မတွေ့ရသေးဘူးနော်...။ တစ်ခါလောက် သီချင်းအတူသွားနားထောင်ရအောင်လေ....နော် ...အိန်ဂျယ်.... ကိုယ်နဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်မဟုတ်လား..။

ကိုယ်က မင်းလိုသီချင်းမဆိုတတ်ပါဘူး...ဒါပေမယ့် သီချင်းတွေကိုချစ်တယ်...မင်းလိုပဲလေ....။ ဂီတရဲ့ ပျံ့လွင့်ဆွဲဆောင်မှုနဲ့အတူ ကိုယ်တို့ချစ်ခြင်းတွေလည်း ပျော်ဝင်နေတာပါ......။ အိန်ဂျယ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ချစ်ခြင်းတွေကို သံစဉ်တွေကြားထဲမှာ ကိုယ့်ရဲ့ အက်ဆေးလှလှတွေထဲမှာ အဖြူရောင်တိမ်အုပ်တွေထဲမှာ.... လေပြေနုနုမှာ မဆုံးတန်းတွေ့မြင်ကြရမှာပါ........။

လွမ်းတယ် အိန်ဂျယ်......။

မင်းကိုလွမ်းတိုင်း မင်းဆိုပြခဲ့ဖူးတဲ့ သီချင်းကို အထပ်ထပ်နားထောင်တယ်....။ မင်းအမြဲဇာတ်လိုက်နေရာကပါတဲ့ အက်ဆေးတွေကို ပြန်ပြန်ဖတ်တယ်..........။ ကိုယ့်အက်ဆေးထဲမှာ မင်းနေသားကျလောက်ရောပေါ့ နော်......။ အပြင်ဘက်မှာမပြောနဲ့ ကိုယ်တို့မှာ အက်ဆေးထဲမှာတောင် တွေ့ဆုံနိုင်ခွင့်မရှိပါလား.... အလွမ်းတွေချည်းပြည့်ကျပ်သိပ်နေတယ်........။

မင်းကရော...အိန်ဂျယ်... တခါတလေလေးများ ကိုယ့်ကို သတိရလွမ်းဆွတ်တတ်ပါသလား.........။ ကိုယ့်မှာ မင်းအဲလိုလေးခံစားမှုဖြစ်လာစေလောက်တဲ့ စွမ်းအားမရှိလောက်ဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုမဲ့နေခဲ့ဖူးတယ် အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ.......။

မိုးငွေ့