ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းေျပးရတာကို သိပ္ေခတ္စားၾကတယ္...။ ရန္ကုန္ေက်ာင္းလာတက္ေတာ့ ဒီက ျမိဳ႕ကေလးေတြက ေက်ာင္းေျပးတာသိပ္မေတြ႔ရဘူးဗ်...။ အင္းေလ......ဆယ္တန္းအထိ ေက်ာင္းတက္ေတာ့လဲ မိဘေတြအၾကိဳအပို႔နဲ႔ ေက်ာင္းကားနဲ႔လာတဲ႔သူကမ်ားေတာ့ ေက်ာင္းေျပးဖို႔အခြင့္အေရးက နည္းတယ္ေလ...။ ကၽြန္မတို႔ေတာမွာက်ေတာ့ ဘယ္အေဖအေမကမွ လိုက္ၾကည့္တာမဟုတ္ဘူး..။ မနက္ေက်ာင္းသြားမယ္ ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္ အိမ္မွာထမင္းျပန္စားၾကမယ္...။ အဲ...အဲဒီမွာအခြင့္အေရးပဲေပါ့ ေက်ာင္းေျပးဖို႔က...။
ငယ္ငယ္တုန္းက ကၽြန္မတို႔တက္ခဲ့တဲ႔ အ.လ.က(၁)ေက်ာင္း၀င္း ပတ္ပတ္လည္က ၀န္းက်င္ေလးကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္...ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းကရြာရဲ႔ ေနာက္ဘက္ျခမ္းမွာရွိပါတယ္...။ ေက်ာင္းရဲ႔ညာဘက္မွာ ငါးကန္ေတြရွိတယ္.. အဲဒီ ငါးကန္းေနာက္မွာက နန္းေဖါင္းတုိ႔အဘိုးရဲ႔ မက္မန္းသီးျခံ..။ ေက်ာင္းဘယ္ဘက္မွာက တာေလးေခ်ာင္း ... ေခ်ာင္းကမ္းပါးအနီးမွာေတာ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြေနတဲ႔ အိမ္တန္းလ်ားရွိပါတယ္...။ အေနာက္ဘက္ျခမ္းမွာက... လယ္ကြင္းျပင္ ...။ အဲဒီပတ္၀န္းက်င္ရဲ႔ဆြဲေဆာင္မႈလဲအဓိကပါတာေပါ့ ေက်ာင္းေျပးရတဲ႔အေၾကာင္းအရင္းက...။ ေက်ာင္းေျပးျပီး ဘယ္ေတြသြား ဘာေတြလုပ္ၾကသလဲဆုိေတာ့...။ ငါးကန္ထဲမွာ ပုဇြန္ေလးေတြသြားဖမ္းၾကတယ္...။ ၾကာပန္းေတြခူးျပီး ဆြဲၾကိဳးလုပ္၀တ္ၾကတယ္...။ အဲဒီၾကာကန္ထဲမွာ ကၽြဲေခါင္းသီးလဲသီးေတာ့ ခူးစားၾကပါေသးတယ္...။ ေနာက္ နန္းေဖါင္းတို႕အဘိုးျခံမွာ မက္မန္းသီးအစိမ္းေတြခူးျပီး ပဲပုပ္နဲ႔ေထာင္းစားၾကတယ္( သေရေတာင္က်လာျပီ းP ) ...။
အဆိုးဆံုးဗ်ာ...ေက်ာင္းေနာက္ဘက္က လယ္ကြင္းထဲသြားျပီး စပါးမပ်ိဳးရေသးခင္ ေရအိုင္ေလးေတြရွိရင္ ငါးဖမ္းၾကတယ္ လယ္ပုဇြန္လံုးေတြႏႈိက္ၾကတယ္...။ ေပ်ာ္စရာၾကီးဗ်...။ ျပန္လာရင္ ဆရာမကိုမ်က္ႏွာလုပ္ျပီး ပါလာတဲ့ငါးေတြကို ဟင္းခ်က္စားဖုိ႔ေပးခဲ့ေသးတယ္...။ အဲဒီတုန္းက ဆရာမေဒၚခင္ျဖဴေ၀မေရာက္ေသးလို႔ ..။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ၾကက္ဥၾကိမ္စာအမိပဲ...။ အဲဒီလယ္ကြင္းကို နည္းနည္းဆက္သြားရင္ ဆင္ပံုစံေက်ာက္တုံုးၾကီးေတြရွိတယ္...။ အဲဒီေက်ာက္တုံုးေတြက ဟုိးအရင္ေခတ္ကတည္းက ရွိေနတာ...။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့မသိဘူး ...ငယ္ငယ္ကေတာ့ ေျပာၾကတာပဲ ...အဲဒီဆင္ေက်ာက္တံုးေဘးက ေက်ာက္တံုးေသးေသးေလးေတြက သူေမြးထားတဲ႔ ကေလးေလးေတြတဲ႔...။ ေနာက္တစ္ခါသြားရင္ ထပ္တိုးလာတဲ႔ ေက်ာက္တံုးေလးေတြက ဆင္မေက်ာက္တံုးၾကီးကေမြးတာလို႔မွတ္ၾကတယ္...။
တစ္ခါက အဲဒီေက်ာင္းေနာက္ဘက္ လယ္ကြင္းနဲ႔ေက်ာင္းၾကားမွာ တာေလေခ်ာင္း ထဲကိုစီး၀င္သြားတဲ႔ စမ္းေခ်ာင္းအေသးေလးတစ္ခုရွိတယ္...။ အဲဒီေခ်ာင္းထဲမွာ ငါးဖမ္းတဲ႔ဇကာနဲ႔ ငါးေတြဖမ္းျပီး ကုန္းေပၚတက္လာေတာ့ ေျခခလည္နဲ႔ေျခသူၾကြယ္ၾကားမွာ ေပ်ာ့စိစိနဲ႔ဘာပါလိမ္႔လို႔ၾကည့္လိုက္တာ ေမွ်ာ့ၾကီးေတာ့.... အဲ ဟုတ္ဘူး ...ေမွ်ာ့မဟုတ္ဘူး...။ ကၽြတ္ျဖစ္မယ္နဲ႔တူတယ္ အေကာင္းသိပ္မၾကီးဘူး...။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္.....က်မက အဲလိုေပ်ာ့စိစိအေကာင္မွန္သမွ် အကုန္ေၾကာက္တယ္.....။ (အဲ အားနည္းခ်က္ေတြသိကုန္ျပီ)... ။ ေမွ်ာ့တို႕ ကၽြတ္တို႔ တီေကာင္တို႔ဆုိတာ ဆားေၾကာက္တယ္ေလ...။ အဲဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက တံေတြးနဲ႔ေထြးလိုက္ ျပဳတ္က်သြားလိမ့္မယ္လို႔ေျပာေတာ့ လုပ္ၾကည့္လိုက္တာ...။ တကယ္ဟုတ္တယ္ဗ်...။ စမ္းေခ်ာင္းထဲက ေရစိမ္ေနတဲ႔ ကၽြဲကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘုရားေရ...ကၽြဲေမွ်ာ့ဆိုတာ အဲဒါပဲ... ကၽြဲၾကီးရဲ႔ေက်ာျပင္မွာ ေမွ်ာ့ေတြမ်ား ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေသြးစုပ္ထားၾကလဲေတာ့မသိဘူး မဲနက္ေဖါင္းကားေနၾကတာ အသည္းယားစရာပါပဲ....။
အားနည္းခ်က္ကို သိလက္စနဲ႔ေတာ့ တစ္ခုေလာက္ေျပာျပရဦးမယ္...။ ကၽြန္မတို႔ရြာက လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ဟုိဘက္ ဒီဘက္ ကုကၠိဳပင္တန္းၾကီးရွိတယ္ေလ...။ ေႏြဦးေပါက္ဆိုရင္ သစ္ပင္ကေန ခူယားေကာင္ေတြ တြဲေလာင္းက်ေနတာ မနည္းေရွာင္သြားရတယ္...။ ခူယားအေမြးအသားနဲ႔ထိရင္ အနီျပင္ၾကီးေတြျဖစ္ျပီး ယားလာရင္ ဆန္ေစ့ကို၀ါးျပီးလိမ္းရတယ္တယ္...။ ဒါကေတာ့ ေတာဓေလ့ေဆးျမီးတိုေလးေပါ့...။ မယားတဲ့ခူေကာင္ေတြလည္းရွိေသးတယ္ ..။ သူက အေကာင္နည္းနည္းၾကီးျပီး အေမြးထူထူနဲ႔ မဲနက္ေနတာ ..အျဖဴေရာင္ဆြတ္ဆြတ္လည္း ရွိတတ္ေသးတယ္...။ အတန္းထဲမွာ ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႔ အဲဒီခူေကာင္က ကိုင္လာေဆာ့လို႔ကေတာ့ ကၽြန္မအတန္းထဲကိုလံုး၀မ၀င္ေတာ့ဘူး... အဲဒီလိုေၾကာက္တာ...။ ကၽြန္မတို႕ အိမ္ေနာက္ေဖး ေရအိမ္ေရွ႔က အဘြားစိုက္ထားတဲ႔ သရက္ပင္ကမရွင္ႏိုင္ေတာ့လို႔ တစ္ပင္လံုးလဲ ခူးယားေကာင္ေတြ ျမင္ရက္စရာမရွိအျပည့္ေပါ့...။ အဲဒီအပင္က ခူေကာင္ေတြက အိမ္သာထဲေရာ အိမ္သာတံခါးမွာေရာ လက္ကိုင္မွာေရာ...ေနရာအျပည့္ယူထားလိုက္ၾကတာ...။ ကၽြန္မလံုး၀အိမ္မွာ အိမ္သာမတက္ေတာ့ဘူး...။ ရြာထိပ္မွာရွိတဲ့ နန္းေဖါင္းတို႔အိမ္ကို စက္ဘီးနဲ႔ အိမ္သာသြားတက္ရတယ္...။ တကယ္ပါပဲ...။
ကၽြန္မတို႕ငယ္ငယ္က ေဆာ့ခဲ့ၾက ကဲခဲ့ၾကတာ ေတာ္ေတာ္ပါပဲ...။ တာေလေခ်ာင္းဆိုလဲ ေန႕တိုင္းလိုလိုကို ေရသြားကူးၾကတာ...။ အဲလို ေနပူမေရွာင္ မိုးရြာမေရွာင္ ေရသြားသြားကူးလြန္းလို႔ ငယ္ငယ္ကဆို အသားမည္းေနေရာပဲ.... ရုပ္က ကုလားဆင္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မကိုဆို ကုလားမ...(အီကုလား) လို႔ရွမ္းလိုေခၚေခၚၾကတယ္...။ ေခ်ာင္းထဲမွာ လံုခ်ည္ေတြကိုပူေပါင္းလုပ္ျပီး ေရးစီးအတိုင္းေမ်ာပါျပီး ေဆာ့ၾကတယ္...။ ကမ္းပါးကေန ဒိုင္ပင္ထိုးခ်တယ္...။ ေရထဲေမ်ာလာတဲ႔ သဖန္းသီးေတြလဲ လုေကာက္ၾကတယ္...။ အင္း...သဖန္းသီးဆိုလို႔ ကၽြန္မတို႔ တာေလရြာရဲ႔အဓိပၸါယ္ကို ေျပာျပခ်င္ေသးတယ္...။ “တာ” ဆိုတာက ဆိပ္ကိုေခၚတာ “ေလ”ကေတာ့သဖန္းသီး ကိုေျပာတာ...။ အဲဒီေခ်ာင္းရဲ႔အရင္းျမစ္အစမွာ သဖန္းပင္ေတြသိပ္ေပါတာတဲ႔...။ အဲဒါေၾကာင့္ “သဖန္းဆိပ္”ေခ်ာင္းလို႔ ေခၚၾကတာ...။ သဖန္းပင္ကေန အသီးေတြေၾကြျပီး ေမ်ာေမ်ာလာတတ္တာေပါ့...။
ရြာမွာေမြးျပီးၾကီးျပင္းခဲ႔တာကို ကၽြန္မေတာ့ သိပ္သေဘာက်တယ္...။ ေဆာ့စရာေတြက မကုန္ခမ္းႏိုင္ဘူး...။ ျမိဳ႔မွာလို အိမ္ထဲပဲေနျပီး အရုပ္ေတြ ဂိမ္းေတြနဲ႔ မၾကီးျပင္းခဲ႔ရတာကိုပဲေက်းဇူးတင္တယ္...အေဖနဲ႔အေမကို..။ ေျမၾကီးေတြ သဲေတြနဲ႔ သဘာ၀က်က် ကစားရေတာ့... ပထ၀ီဓါတ္ခ်ိဳ႔တဲ့မႈ လည္းမရွိေတာ့ဘူးေပါ့...။ သၾကၤန္နားနီးရင္လဲ ပုစဥ္းရင္ကြဲေတြကို အျပိဳင္အဆိုင္ဖမ္းၾကေသးတယ္...။ ၀ါးလံုးပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ထိပ္ဖ်ားမွာ ပိႏၷဲေစးေတြသုတ္ျပီး ပုစဥ္းေတြကို လုိက္ကပ္ၾကတယ္....။ ဒီေန႔ေတာ့ျဖင့္ ဘယ္သူအေကာင္ ဘယ္ႏွစ္ဆယ္ရလဲဆိုျပီး ျပန္လာရင္ ေျပာၾကေသးတယ္...။ ပုစဥ္းရင္ကြဲေအာ္တဲ႔ အသံကိုေတာ့ ၾကားဖူးၾကမွာပါ...။ အဲဒီခ်ိန္မွာဆို ကၽြန္မတို႕အိမ္ေနာက္ဘက္က သရက္ျခံထဲမွာတင္ ဆူညံေနေရာ...။ ပုစဥ္းရင္ကြဲမွာအူမပါပါဘူး...။ အူမရွိရတဲ႔အေၾကာင္းကိုေတာ့ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းမွာ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္အေနနဲ႔ သင္ခဲ႔ဖူး ၾကမွာပါ...။ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ပုစဥ္းေတြကို အေတာင္ျဖဳတ္ျပီး ဖင္ၾကားထဲ အေခ်ာင္းေခ်ာင္းေလးေတြ လွီးထားတဲ႔ ဂ်င္းေခ်ာင္းထိုးထည့္ျပီး ေၾကာ္စားၾကတယ္....။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ငရဲၾကီးတဲ့လုပ္ရပ္ပဲဗ်...။ ငယ္ငယ္ကေတာ့မသိဘူးေလ...။ အေပ်ာ္အေနနဲ႔ လုပ္ၾကတာစံုလို႔ေပါ့....။ ခုေနာက္ပိုင္းကေလးေတြေတာ့အဲလို ဖမ္းမဖမ္းမသိေတာ့ဘူး...။
မိုးေငြ႔
