ညရောင်ရဲ့ကကွက် (၂).....

အဲဒီညက မီရှယ်လ်မွေးနေ့ကို ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုမှာဖိတ်ထားလို့ မလာရင်သေခန်းဖျက်မယ် ဘာမယ်နဲ့ ချိန်းခြောက်ထားပြန်တော့ ရေချယ်လ်လဲ လူမှုရေးပွဲတစ်ခုကနေ ညီမတစ်ယောက်နဲ့အတူ အပြေးလွှား ရောက်လာရတယ်...။ ရောက်လာတော့လဲ ဝိုင်းရယ်ကြသေး...။

“ရေချယ်လ်တို့ကတော့ ဖက်ရှင်အဆန်းထွင်လာပြန်ပြီ”တဲ့...

ဟုတ်မှာပေါ့ ပြောကြမှာပဲလေ...ခုလို ဆယ်ကျော်သက်မွေးနေ့ပွဲလေးမှာ ရေချယ်လ်အပြင်အဆင်က ဘုရားသွားကျောင်းတက်စတိုင်လ်ပေါက်နေတာကိုး... ဆင်စွယ်ရောင် ချည်သားလက်တိုရင်ဖုံးအကျီၤနဲ့ အညိုခံမှာ အစက်ပျောက် သေးသေးလေးတွေပါတဲ့ ရေခဲသားထမီအပျော့ကလေးဝတ်ထားတာ....။ လှည်းကူးဘက်မှာ ရေချယ်လ်တို့မောင်နှမတွေဦးစီးပြီး မိဘမဲ့ကလေးကျောင်းလေးတစ်ခုမှာ ရံပုံငွေပွဲလေးတစ်ခုလုပ်တာ.... မောင်နှမတွေရဲ့ ဆိုင်ရာဆိုင်ရာသူငယ်ချင်းတွေ အသိမိဆွေတွေအတော်များများလည်း လူအားရော ငွေအားရော လာရောက်ကူညီပေးကြပါတယ်....။ အဲဒါနဲ့ အိမ်ပြန်အဝတ်စားလဲဖို့အချိန်မရတာနဲ့ တန်းလာလိုက်တာ...။

အဲဒီကော်ဖီဆိုင်မှာ ကိုယ်ကြိုက်တာကိုယ်မှာစားပြီး သီချင်းဆိုဖို့ ကာရာအိုကေခန်းတွေယူထားလိုက်သေး... ရေချယ်လ်ကတော့ ယိုးဒယားစာစပ်စပ်ကလေးတွေပဲမှာစားလိုက်တယ်...။ မွေးနေ့ရှင်က ဘလက်သောက်မလား ဗိုကာသောက်မလားဆိုတော့...ဗိုကာကို စပရိုက်နဲ့စပ်ပြီးသောက်လိုက်တယ်...။ သိပ်ပြီး အဝင်မကောင်းလှဘူး...။

ဒါနဲ့စားသောက်ပြီး တစ်ယောက်တစ်ပေါက်ပြောရာကနေ ဒီမှာ သီချင်းမဆိုတော့ဘူး ကလပ်သွားကြမယ် ဖြစ်သွားေ့ရာ...။ မလိုက်တော့ဘူးအတင်းငြင်းလည်း မရ... ခါတိုင်းမောင်နှမတွေနဲ့သွားနေကျ ခုက မောင်လေးတွေလည်းမပါဘူး...။ ပြီးတော့ ထမီနဲ့ ကလပ်သွားရဦးမယ်...။ နောက်ဆုံးငြင်းမရတာနဲ့ လိုက်သွားလိုက်ရတယ်...။ ဟိုရောက်တော့ သူများကတာထိုင်ကြည့်ပေါ့တဲ့...။ တစ်ယောက်ကလည်း သူ့အိမ်ဒီနားမှာပဲ ဘောင်းဘီဝင်လဲမလားတဲ့...။ ဟင့်အင်း...အဲလိုကျတော့လည်း သူများအဝတ်မဝတ်တတ်ဘူး..။ ဒီတိုင်းပဲသွားဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်...။

ရေချယ်လ်နဲ့ပါလာတဲ့ ညီမကလဲစကပ်ဝတ်ထားမို့ သူက အကသရဲ... အသံကြားတာနဲ့ မီးတွေပြိုးပြိုးပြက်ပြက် တွေ့ဒါနဲ့ လူကမနေနိုင်တော့ဘူး လှုပ်ရွလာရော...။ ဝိုင်းမှာခဏပဲထိုင်ပြီး သူက အကကြမ်းပြင်ပေါ်ရောက်နေပြီ...။ ဆယ်ယောက်တစ်ဖွဲ့လုံးမှာ ရေချယ်လ်တစ်ယောက်ထဲ ဝိုင်းစောင့်ဖြစ်သွားတယ်...။ အင်းလေ...ထမီနဲ့ ဘယ်လိုဝင်ကလို့ဖြစ်မလဲ..။ ပျင်းပျင်းနဲ့ သူတို့ကတာကြည့် သီချင်းတွေလိုက်ညည်း.....ဖွင့်ထားတဲ့ ဝိုင်ပုလင်းထိုင်သောက် အဲဒါပဲလုပ်ရတော့တာပေါ့....။ ဒီညတော့ နိုင်ငံခြားသားတွေများတယ်....။ ခဏနေတော့ ကောင်လေးတွေတစ်စု ရေချယ်လ်တို့ဝိုင်းနားရောက်လာကြတယ် ။ ပထမတော့ သတိမထားမိဘူး...သူတို့ချင်း ကျွတ်စီကျွတ်စီနဲ့ပြောနေကြတာ...။ နောက်တော့ အလျှိုအလျှိုနဲ့ သွားကကြတယ်...။ အမှောင်ထဲမှာ “ကျွတ်”ခနဲ ညည်းသံကြားမှ တစ်ယောက်ကျန်ခဲ့မှန်း သိလိုက်တယ်...။ ရေချယ်လ်ကြည့်လိုက်တာ့... မျက်မှန်သေးသေးနဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ...။ ဟားးးး လာတူနေတယ်.....ထူးထူးဆန်းဆန်း...သူကလဲ ရှပ်အကီၤျၤအဖြူနဲ့ အောက်ကလဲ ပုဆိုးဝတ်ထားတယ်...။ အမှောင်ထဲမှာမို့ ဘာအဆင်ဝတ်ထားသလဲ မသိရဘူး...။

ရေချယ်လ်ထိုင်တဲ့ခုံနဲ့ သူထိုင်တဲ့ခုံက နံရံကပ်တစ်တန်းတည်း... လူနှစ်ယောက်ထိုင်စာအကွာပဲဝေးကြတယ်...။

သူက သူ့ရှေ့က ရေသန့်ကို ခွက်ထဲထည့်ပြီး ရေချယ်လ်သူ့ကိုကြည့်လိုက်တာကို ခြေမကိုင်မိလက်မကိုင်မ ိဖြစ်နေတယ်..။ သူကတော့ ရေချယ်လ်ထမီဝတ်ထားတာကို သတိထားမိမယ်မထင်ဘူး..။ ရှက်ရှက်နဲ့ခေါင်းငုံ့ နေတယ်...။ စိတ်ထဲ နည်းနည်းတော့ ရယ်ချင်မိသွားတယ် ကြံကြံဖန်ဖန် ဒီလိုလဲ ကြုံတတ် သေးတယ်...။ သူတို့နှစ်ယောက်က ဘဝတူတွေ... ကြည့်ရတာသူလဲ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ယောက် ချောက်တွန်းတာ ခံလာရပုံပဲ...။

“ရှင်နဲ့ ကျမ ဘဝတူနေပြီ”

ရေချယ်လ်ဝိုင်တစ်ငုံသောက်ပြီး လှမ်းပြောတော့ သူက သူ့ကိုပြောသလားဘာလားမသေချာသေး... မျက်မှန်အောက်ကနေပြူးကြည့်နေသေးတယ်...။ ဝိုင်ခွက်နဲ့သူ့ကိုထိုးပြတော့မှ....။

“ဟုတ်တယ်ဗျ...သူငယ်ချင်းတွေဇွတ်ခေါ်လာလို့... ကျနော်က ဒီလိုနေရာမျိုးသိပ်ကြိုက်တာမဟုတ်ဘူး...

ပြီးတော့ မိန်းကလေးတွေ ယမကာသောက်တာလဲ ကြည့်မရဘူး”

ခုမှတွေ့တဲ့သူစိမ်းယောက်ကျားတစ်ယောက် သူမကို ဒဲ့ပြောတာခံရတော့ ရေချယ့်လ်ခင်ဗျာ ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ... ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားတယ်...။ ဟွန်းးး ဘယ်လို ဘုကလန့်ကောင်လေးပါလိမ့် စကားပြောပုံကိုက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကလေသံနဲ့...။ ရေချယ်လ် အောင့်သက်သက်နဲ့ စကား ဆက်မပြောတော့ဘဲ... သူငယ်ချင်းတွေကရာဆီကြည့်နေလိုက်တယ်...။

“နေပါဦး ခင်ဗျားဝတ်စားဆင်ယင်ပုံက ရိုးပုံရိုးအနဲ့ ဘယ့်နှယ့် ဒီလိုနေရာမျိုးရောက်နေတာလဲ”

ဟောကြည့်...သူနဲ့စကားမပြောချင်ပါဘူးဆိုမှ ကိုယ်တော်ချောက စကားလာဆက်နေတယ်...။

“ရှင်နဲ့ အတူတူပဲဆိုပါတော့...”

“ဒါပေမယ့်လည်း ရိုးတယ်လို့လဲ မဆိုသာဘူး ခင်ဗျားက မိန်းကလေးတန်မဲ့ ဝိုင်လဲသောက်တတ်သေး”

ရော်....ခက်ပြီ.....။ အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ မိန်ကလေး ဝိုင်သောက်တာဘာဆန်းလဲ ဒီခေတ်ထဲမှာ...။ ဒီကောင်လေး ဘယ်ခေတ်ကလာသလဲ မေးချင်စမ်းရဲ့...။ ကလပ်မှာလာထိုင်သေး ...မိန်ကလေးဝိုင်သောက်တာ သူ့အတွက် အထူးအဆန်းဖြစ်နေသလား...။ ပုံစံကြည့်တော့ ရေချယ်လ်နဲ့ ရွယ်တူလောက်ပါပဲ...အလွန်ဆုံးကြီးလဲ လပိုင်းပေါ့...။ ရေချယ်လ်ခပ်မဲ့မဲ့လေး လက်ပိုက်နေလိုက်တယ်....။ ဒီတော့ သူက အသံထွက်အောင် ရယ်လိုက်သေး...။ မသိရင် ရေချယ်လ်နဲ့သူ ငယ်ငယ်ကပေါင်းလာတဲ့ သူငယ်ချင်းကျနေတာပဲ...။

“ ဘာလဲ ခင်ဗျားက ကျနော် အမှန်တိုင်းပြောတာကို စိတ်ခုသွားတာလား”...တဲ့

ဒီလူငယ်လေး မှုန်ကုတ်ကုတ်နဲ့ စတတ်နောက်တတ်သေးတာပဲ...။

“ကျနော့်နာမည် နေမျိုးဇော်ပါ...ခင်ဗျားကရော”

ရေချယ်လ်သူ့ကိုလှည့်ကြည့်တော့ သူကလက်ကမ်းပေးနေတယ်...။ အလဲ့...ဒီလိုကျတော့ သူကလူမှုရေး မညံ့ဘူးပဲ။ တခဏအတွင်းမှာ ရေချယ်လ်နဲ့သူ အချင်းချင်းအကဲခတ်မိနေကြတယ်..။ ရေချယ်လ် ပြန်ပြီး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်တယ်...။

“ မေဦးပါ... သူငယ်ချင်းတွေတော့ ရေချယ်လ်လို့ခေါ်တာများတယ်”

မိုးငွေ့