Thursday, 26 January 2012

ချွေမချရဲတဲ့သစ်ပင်.....





အ လွ မ်း  တွေ ထု ပ် ပိုး
ရ င် ခု န် သံ တ စ် ချို့  နဲ့
စို က် ပျိုး ခဲ့ တဲ့ အ ပ င်
နွ ယ် မျှ င် တွေ တောင်
အ ထ ပ် ထ ပ် ရ စ် ပ တ် နေ ပြီ
တ က ယ် ဆို
အဲ ဒီ အ ပ င် မှာ
အကိုင်း အ ခ တ် ‌တွေ
ဝေ ဖြာ နေ တာ
အ ကြ င် နာ တွေ ပေါ့
ချို မြ တဲ့ အ ချ စ် တွေ က
ရ င့် မှ ည့် လွ န်း လို့
သူ့ အ ရှေ့ မှာ
ကြွေ မ ကျ ရုံ တ မယ် ပါ ပဲ။
အိ ပ် မ က် ထဲ ပဲ
အ ခါ ခါ ချွေ ချ
အ ပင် လေး က
ပို လှ မ ယ် ထ င် တ ယ်။
အ ပြ င် မှာ ချွေ မ ချ ရဲ
ကို ယ် အ ကျ နာ မှာ စိုး တယ်  လေ ။

ကျမ၏ကဗျာဆရာ

9 comments:

ပ်ိဳးယု၀သုန္ (Pyo Yu Wathone) said...

ခ်ိဳျမေနျပီဆိုုရင္ေတာ့.သူကေခၽြခ်မွာပါဟာ.. ေၾကြမက်နဲ႕.. ဒဏ္ရာေတြရကုုန္မယ္...
ဖတ္ရင္းကဗ်ာေလးကခ်ိဳလိုုက္တာလိုု႔...

ညိမ္းႏိုင္ said...

ရုတ္တရက္ဖတ္လိုက္တာ ေရြမခ်ရဲတဲ့သစ္ပင္တဲ့....ဟီး...။
ကဲပါေလ....သူကေခၽြမခ်ဘူးဟုတ္လား....ရင့္မွည့္ေနတာ
ေတာင္ ေခၽြမခ်ရဲရင္ တုတ္နဲ႕သာထိုးခ်ဗ်ာ....ၾကာတယ္..:P

mstint said...

မေခြ်ရက္လည္းေႂကြခ်ိန္တန္ရင္
ေႂကြခါက်လို႔ေျမခရရွာတယ္မိုးေငြ႔ေရ။
ဒါကမလြန္ဆန္ႏိုင္တဲ့သဘာဝတရားေပါ့ေနာ္။
စိတ္ဓာတ္အစဥ္ၾကည္လင္ေအးျမပါေစကြယ္။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

Han Kyi said...

ငါသာပန္းျဖစ္ရင္တဲ့ ရဲရဲပြင့္ၿပီး ရဲရဲေၾကြလိုက္မယ္ တဲ့
ၾကားဖူးတဲ့ စာသားပါ...

ကဗ်ာေလးလွတယ္ သႏၲရသကို သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ေလး ရသလိုပဲ . . .

Candy said...

ကဗ်ာေလး အရမ္းေကာင္းတာပဲ မမရယ္
သူ႔ရဲ႔ ေရးဟန္ေလးေတာင္ မမတင္လြန္းလို႔ ကန္ဒီမွတ္မိေနၿပီ :)

အသိ တေယာက္ေယာက္ေရးဟန္နဲ႔ တူေနသလိုပဲ ဘယ္သူလဲေတာ့ မသိပါ ဟီး အဲ့လိုေတာ္တာ :P

ကိုရင္ said...

ေခၽြမခ်ရက္ရင္ ေရႊခ်လိုက္ပါ အမ :D

ညီလင္းသစ္ said...

ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေလျပင္းေတြ အလာကိုပဲ ေစာင့္ေနေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕...၊ ကဗ်ာေလးက သိမ္ေမြ႔ၿပီး လွတယ္...။

ညီရဲသစ္ said...

ကဗ်ာေလးက ခ်စ္စရာေလး ဖတ္ရတာ ရင္ထဲေအးျမသြားသလုိ ခံစားလုိက္ရတယ္...

သိဂၤါေက်ာ္ said...

ေခၽြမခ်ပဲနဲ႕ သူ႕အလိုလို ေၾကြက်သြားမွာ စိုးတယ္..