ကျမဆီကို လိပ်ပြာလေးတွေရောက်မလာခဲ့တာကြာပြီပဲ.....
ရောက်မလာတော့လည်း ရှာမိပြန်တယ်.....။ ညက သူ့ကို အိပ်မက်မက်တယ်...။ အိပ်မက်ထဲမှာ ကျမဆီကို စာတိုက်ကနေပို့လိုက်တဲ့ စာရောက်လာလို့ ဖွင့်ဖောက်ကြည့်တော့ သူ့ဓါတ်ပုံတချို့နဲ့ စာအုပ်တွေ စာတွေပါတယ်လို့ မြင်မက်တယ်....။ စာထဲမှာ ကျမကိုသူမပြောဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ စကားတွေအတွက် တောင်းပန်တဲ့အကြောင်းရေးထားတာ...။ တကယ်က ကျမဆီကို လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်ကတည်းက သူ့ပို့ထားခဲ့တဲ့စာနှစ်စောင်ကို ကျမရဲ့ ကိုယ်စောင့်နတ်တွေက အိပ်မက်အဖြစ် စာသွားဖတ်ကြည့်ဖို့ နှိုးဆော်လိုက်တဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုဖြစ်မှန်းသိခဲ့ရတယ်...။ ကျမတို့ နှစ်ယောက်စိတ်ချင်း အဆက်အသွယ်ရှိနေကြတုန်းလား ?
အတူတူရှိစဉ်က ကျမတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ကြောင်းတစ်ခါမှသေချာမပြောခဲ့ဖူးဘူးလို့ မှတ်မိတယ်...။ ကျမတို့ စကားတွေတော့ အများကြီးပြောခဲ့ဖူးကြတယ်... ကော်ဖီဆိုင်တွေ မထပ်အောင် ထိုင်ခဲ့ဖူးတယ်... သူ့အကြိုက်ဆုံးနေရာကို ခရီးအတူသွားခဲ့ကြဖူးတယ်....။ အဲဒီမြို့ဟောင်းလေးမှာပဲ လမ်းကြားလေးတစ်ခုမှာ ခြုံပင်တစ်ခုကနေ လိပ်ပြာတွေ ရာနဲ့ချီအုပ်လိုက် ပတ်လည်ဝိုင်းပျံသန်းနေကြတာကို တွေ့လိုက်ရဖူးတယ်...။ နောက်တော့ ကျမအကြိုက်ဆုံးနေရာကို သူနဲ့အတူခရီးမသွားဖြစ်တော့ဘဲ ဝေးသွားကြတာကိုလည်း မှတ်မိနေတယ်....။
လူနှစ်ယောက်ရဲ့ ဆုံတွေ့မှုဟာ ရေစက်ကြောင့်မဟုတ်ရင် ဝဋ်ကြွေးကြောင့်လို့ ပြောကြတယ်....။ ကျမတို့နှစ်ယောက်ကတော့ ရေစက်တစ်ဝက် ဝဋ်ကြွေးတစ်ဝက်နဲ့ ဆုံကြတာလို့ သူပြောဖူးတယ်...။ ခုတော့ ကျမတို့နှစ်ယောက်ရေစက်ရော ဝဋ်ကြွေးရော ကုန်ဆုံးသွားကြပါပြီ...။
ဒါပေမယ့် အိပ်မက်ထဲက လိပ်ပြာဝိညာဉ်လေးတွေကတော့ ကျမတို့နား မကြာမကြာ ဝဲပျံနေကြလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်....။
မိုးငွေ့
No comments:
Post a Comment