ကိုယ်ရဲ့နောက်ဆုံးချိန်လေးမှာ...

လွမ်းလိုက်တာ u ရယ်....။ ရင်ထဲမှာ နင့်ခနဲပဲ...စကားလုံးတွေနဲ့ ကိုယ်ပြည့်စုံအောင်မပြောပြတတ်ဘူး။ ကိုယ်သတိတရရှိနေချိန်မှာ.... u ကတော့ ကွန်ပျူတာကိုရောင်းပစ်... အဆက်သွယ်ဖြတ်ပြီး.... ကင်မရာတစ်လုံးနဲ့ မြို့အနှံ့ဓါတ်ပုံတွေစုဆောင်းနေနိုင်တာပေါ့...။ u စိတ်နှလုံးကို တခါတခါနားမလည်နိုင်တော့ပါဘူး....။ ခုတလော ကိုယ်သိပ်နေလို့မကောင်းဘူး....။ တကယ်လို့များ u ပြန်ရောက်မလာခင်မှာ ကိုယ်တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ရင်...u နဲ့ ကိုယ်တွေ့လိုက်ရမှာမဟုတ်တော့ဘူး...။ ဒီရက်ပိုင်း စိတ်ထဲက မကောင်းဘူး... ဝမ်းနည်းစိတ်က အမြဲလွှမ်းမိုးနေတယ်...။ ကိုယ်ငိုချဖို့ကြိုးစားကြည့်တယ်...။ မျက်ရည်တွေက ထွက်မလာဘူး....။ ဝမ်းနည်းဆို့နင့်မှုတွေကြောင့် လည်ချောင်းထဲမှာ ခါးသက်သွားတယ်.....။ ကိုယ်ဟာ... ဒီလောကကြီးထဲကနေ အပြီးအပိုင်ထွက်ခွာသွားရမယ့်ရက်ကိုသာ တိတိကျကျသိနေခဲ့ရင်.... နေရမယ့်နေ့ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကိုယ်ဘာတွေလုပ်မိမလဲ....။ ခေါင်းတွေနောက်ပြီး ကိုယ်လျှောက်တွေးနေမိတယ်...။ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက် သေလွန်ပြီး တဲ့အခါကောင်းရာမွန်ရာ ရောက်ဖို့အတွက် ကောင်းမှုကုသိုလ်တော့လုပ်ရမယ်...။ အမေနဲ့မောင်နှမတွေနဲ့အတူ ဘူဖေးဟော့ပေါ့ သွားစားကြမယ်... ညကျရင် အမေနဲ့ ညီမလေးကြားမှာတိုးဝှေ့ပြီးအိပ်မယ် ။ နောက်နေ့ကျ စိတ်မချပေမယ့် အမေ့ကိုကန်တော့ပြီး ကိုယ်လုပ်ရမယ့်အရာအားလုံးကို စေ့စေ့စပ်စပ် စီစဉ်ရမယ်..။ ပထမဦးဆုံး ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်သမျှကို ပရဟိတလုပ်ငန်းတွေမှာ လိုအပ်သလို လှူချင်တယ်....။ ကိုယ့်ရဲ့ အနန္တမေတ္တာရိပ်မွန်က ကလေးတွေကို ဟင်းသွားချက်ကျွေးမယ် ကလေးတွေနဲ့အတူကစားမယ် သီချင်းတွေဆိုမယ်....။ နောက်နေ့ကျရင် အဖွားဆီသွားမယ် အဖွားဆံပင်တွေရှည်နေရင် ဆံပင်ညှပ်ပေးမယ် လက်သည်းတွေညှပ်ပေးမယ် ခေါင်းလျှော်ပေးမယ် ပြီးရင် အတူထမင်းစားမယ် စကားတွေထိုင်ပြောမယ် ။ ရတနာသုံးပါးကိုတော့ နေ့စဉ်မပျက် နှလုံးသွင်းရင်း ဘုရားရှိခိုးမယ် ပရိတ်တော်တွေရွတ်မယ် မေတ္တာပို့မယ် တရားတော်ခွေတွေကိုနာယူမယ်....။ ကိုယ်အသွားချင်ဆုံး နေရာတွေကို ဟိုးး အဝေးမှာရောက်နေတဲ့ ညီမလေးHN ကိုလှမ်းခေါ်ပြီး အတူသွားကြမယ်။ အဲဒီထဲမှာ u ပြန်လာရင် u နဲ့အတူသွားမယ်လို့ပြောထားတဲ့ တောင်ပေါ်နေရာလေးလဲပါမယ်...။ ခရီးသွားနေစဉ် လမ်းတလျှောက်က လူတွေကို တတ်နိုင်သမျှ ကူညီဖြည့်ဆည်းသွားမယ်...။ မဟာမြတ်မုနိဘုရားလေးဆူလုံးဖူးမယ် နောင်ဘဝမှာလဲ ချစ်ခင်တဲ့သူတွေနဲ့ပြန်တွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းမယ် ။ လှပတဲ့ရေတံခွန်တွေရှိရာနေရာတွေသွားမယ်....။ ရေတံခွန်ကရေအိုင်ထဲမှာ ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ စကားဖြူပန်းတစ်ပွင့် ခေါင်းမှာပန်ပြီး အကြာကြီးမျက်စိမှိတ်ပြီး စိမ်နေချင်တယ်....။ u နဲ့အတူသွားမယ်ဆိုတဲ့ နှင်းတောင်မှာ နှင်းခဲတွေကို အဆုတ်လိုက်လုံးပြီး u ကိုပစ်ပေါက်ချင်သေးတယ်...။ အမြင့်ဆုံးတောင်ထိပ်တစ်ခုမှာ မတ်မတ်ရပ်ပြီး အသံကုန်အော်ဟစ်ပစ်မယ်.....။ နောက်ဆုံးတစ်ရက်ကိုတော့ ကိုယ်အသွားချင်ဆုံးကမ်းခြေလေးမှာ u နဲ့အတူ u ကိုယ်တိုင်ချက်ကျွေးတဲ့ ညနေစာလေး စားချင်တယ်....။ ခရီးတလျှောက်မှာ ရိုက်လာတဲ့ ဓါတ်ပုံတွေထည့်ထားတဲ့ စတစ်ကို u လက်ထဲထည့်ပေးမယ်...။ တစ်ချိန်မှာ u ရဲ့ ဓါတ်ပုံပြပွဲလေးမှာ ချိပ်ဆွဲပြသဖို့ တချို့ပုံတွေအသုံးဝင်ပါလိမ့်မယ်....။ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ u မျက်လုံးလေးတွေကို စိုက်ကြည့်ချင်တယ်... အဲဒီထဲမှာ ကိုယ့်အတွက် ပူဆွေးသောကရိပ်တွေပါမနေဘဲ ကိုယ်သွားတော့မယ့်လမ်းကို ကိုယ့်ရဲ့ခရီးကို ပို့ဆောင်နှုတ်ဆက်ရာမှာ သာမန်ခရီးတစ်ခုကို လိုက်ပါပို့ဆောင်သလိုခံစားမှုမျိုးပဲ ရှိနေစေချင်တယ်...။ u လုပ်နိုင်ပါ့မလား....။ ကိုယ့်ရဲ့နောက်ဆုံးထွက်သက်ဟာ u ရင်ခွင်ထဲကနေ နေဝင်ချိန်နဲ့အတူ တိတ်တဆိတ်လေး နှုတ်ဆက်သွားတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်အတွက်နဲ့ u မျက်ရည်လေးတစ်စက်တောင် မကျစေချင်ပါဘူး...။ ကိုယ့်ရဲ့ရုပ်ကလပ်ကို ဝါးဖောင်လေးနဲ့ဟိုးးး ပင်လယ်ကြီးထဲကိုမျောလိုက်ပါ။ ဒီလိုဆိုတော့လဲ မသေခင် ကိုယ်လုပ်ချင်တာတွေက တော်တော်များသားပဲ။ 

မိုးငွေ့

ပထမဦးဆုံးရင်ခုန်သံ.....

ညီမလေး နှင်းဆီနက်က စီဘောက်မှာလာအော်သွားတယ်.... ညီမရဲ့ ပထမဆုံးရင်ခုန်သံကို နားထောင်ပြီးရင် အစ်မမိုးငွေ့ရဲ့ ရင်ခုန်သံကိုလဲ နားထောင်ချင်ပါတယ်တဲ့....။ လကုန်ရက်ဆိုတော့ ရုံးမှာ အလုပ်ရှုပ်တယ်... စာတွေမရေးအားလို့.... မနေနိုင်တဲ့အဆုံး ဘလောက်တွေကို ဖွင့်ထားတယ်.... ဘယ်သူတွေကွန်မန့်လာပေးလဲ.... အလုပ်လုပ်ရင်း ချောင်းချောင်းကြည့်ရတာ အမော....။ နဲနဲအားတော့မှ..... သူငယ်ချင်းတွေအိမ်တွေဆီ လိုက်လည်တော့မှ.... ဘလက်ရို့စ်က...သူ့ရဲ့ ပထမဦးဆုံးရင်ခုန်သံကို ရေးပြီး.... ပို့စ်လာဖတ်သူအားလုံးကိုလဲ ပြန်တဂ်ထားသေးတယ်ဗျာ....ကဲ....။ ကျွန်မအရမ်းကြောက်တဲ့ တဂ်ပို့စ်ကို စရေးရတော့မှာဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ ရင်တုန်တယ်....။ ဒီခေါင်းစဉ်လေးနဲ့ ကိုယ်ရေးမယ့်အကြောင်းအရာကို တာဝန်မယူနိုင်မှာစိုးလို့ပါ....။ ဒါပေမယ့်လည်း တော်ပါသေးရဲ့.... ညီမ နှင်းဆီနက် တဂ်တဲ့ အကြောင်းအရာက ကျမရေးဖို့ စဉ်းစားထားပြီးသားမို့ နည်းနည်းတော့ အသက်ရှုချောင်သွားတယ်....။

ညီမနှင်းဆီနက်နဲ့ တိုက်ဆိုင်တာ ညီမရဲ့ ပထမဆုံးရင်ခုန်သံနဲ့ ကျမရဲ့ ပထမဆုံးရင်ခုန်သံဟာ ခုနှစ်ချင်းသွားတူနေတာပဲ.......။ ကျမလဲ 1993 ဆယ်တန်းအောင်တော့ အိမ်ပြန်တုန်းက စတွေ့ခဲ့တာပဲ....။ ကျမတာချီလိတ်မှာခဏနေနေတုန်း သူငယ်ချင်းမီးမီးဆိုတဲ့ကောင်မလေးက ကျမတို့ကို ညဘက် မယ်ခေါင်ဂိတ်နားက ရွှေဝါထွန်းပန်းခြံဆိုလား....ကျမ သိပ်မမှတ်မတော့ဘူး..... အင်း အဲဒီပန်းခြံထဲက စားသောက်ဆိုင်မှာ ထမင်းခေါ်ကျွေးတယ်...။ အဲဒီခေတ်အခါတုန်းက စာသောက်ဆိုင်တွေမှာ စင်တင်တေးဂီတ စပြီး ခေတ်စားတဲ့ အချိန်ပေါ့....။ အဲဒီမှာ သီချင်းဆိုတဲ့ အစ်ကိုကြီးကို စတွေ့တော့...... ကျမသိပ်ကို သဘောကျသွားခဲ့ပါတယ်...။ ညီမဘလက်ရို့စ်တွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ အစ်ကိုကြီးလိုပဲ.... သူ့မျက်နှာလေးက တည်ငြိမ်အေးချမ်းလိုက်တာ.......။ သီချင်းဆိုလဲ သိပ်ကောင်းတယ်....။ အဲဒီတုန်းက ကိုညီထွဋ်သီချင်းတွေ ဟစ်ဖြစ်တဲ့အချိန်ပေါ့...။ ကျမတို့ သူ့ကိုသီချင်းတစ်ပုဒ်တောင်းလိုက်တယ်....။ “Every Time You Go A Way” ဆိုတဲ့သီချင်းလေးပါ ကိုညီထွဋ်ပြန်ဆိုထားတဲ့ သီချင်းလေး....ခေါင်းစဉ်ကို ကျမ မမှတ်မိတော့ဘူး.... စာသားလေးတော့ရသေးတယ်... “ကြယ်တံခွန်အချစ်လေးရေ....ဟိုးအဝေး.....ပြန်ဆုံရန်လမ်းဝေး....ဝေးပြီ..... အဲဒီသီချင်းလေး....။ ကျမတို့တောင်းတဲ့သီချင်းကို သူဆိုပေးပါတယ်....။ သူငယ်ချင်းက သူသီချင်းဆိုပြီးရင် မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ကျမတို့ဝိုင်းကို ခေါ်ထားပါတယ်....။ သီချင်းဆိုပြီတော့သူ ရောက်လာပါတယ်....။ အဲဒီချိန်တုန်းက ကိုလေးဖြူစပေါ်တဲ့ခေတ် ကိုညီထွဋ်တို့ ဟစ်ဖြစ်တဲ့ခေတ်.... Rocker တွေစတိုင်လ် ဆံပင်ရှည်ထားကြတဲ့ခေတ်မှာ အဲဒီအစ်ကိုကြီးဆံပင်ကလည်း ကျောလည်လောက်ထိရှည်တယ်...။ ကျမဘဝမှာ ဒီလိုအေးချမ်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ယောက်ကျားမျိုး ပထမဦးဆုံးရင်ခုန်သံနဲ့ အတူ ဆုံဖူးခဲ့တာပါ...။ မျက်ခုံးကောင်းကောင်းနဲ့ မျက်လုံးတွေမဲနက်လို့ နှာတံစင်းစင်း.... အို...... မျက်နှာတစ်ခုလုံးဘာမှ အပြစ်ပြောစရာမရှိဘူး။ ဆံပင်ရှည်ထားပေမယ့် ဂျစ်ပ်စီမဆန်ဘူး....။ သူက တောင်ကြီးသားတဲ့... အင်းလူမျိုးလို့ပြောတယ်....။ အင်းသားစစ်စစ်တွေက သိပ်ချောကြတယ်ကြားဖူးတာ... ခုမှလက်တွေ့ မြင်ဖူးတာ...။ အဲဒီတုန်းက ဆယ်ရှစ်နှစ်အရွယ်ဆိုတော့ ရင်ခုန်လို့အကောင်းဆုံးအရွယ်လေ.....။ အဲဒီအစ်ကိုကြီးနဲ့ ပတ်သက်လို့လဲ စိတ်ကူးတွေယဉ်ရတာအမောပေါ့....။ သူက ကျမထက် ငါးနှစ်ကြီးတယ်....။ ကျမအဲဒီအစ်ကိုကြီးနဲ့ ခင်သွားပြီး ရန်ကုန်ပြန်ရောက်တဲ့ အထိ အဆက်သွယ်ရှိသေးတယ်....။ သူက စီးရီးထုတ်ဖို့ကြိုးစားနေတဲ့သူပေါ့....။ ကျမကသာရန်ခုန်ပြီး တဘက်သတ်စိတ်ကူူးယဉ်ခဲ့တာ.... သူကတော့ ကျမကို ညီမလေးတစ်ယောက်ထက် မပိုခဲ့ပါဘူူး....။ အဲဒီတုန်းက ကလေးအတွေးနဲ့ အော်....သူဟာ အဖြူထည်ယောက်ကျား တစ်ယောက်ပါလားလို့ သတ်မှတ်ခဲ့တယ်...။ တကယ်လည်း ကျမအပေါ်လုံးဝဖြူစင်ခဲ့တဲ့သူပါ....။

ကျမရန်ကုန်ပြန်ရောက်တော့ပြီး သင်တန်းတွေဘာတွေတက်ရင်းနဲ့ အစ်ကိုကြီးကိုမေ့မရခဲ့ပါဘူး....။ သူရန်ကုန်လာမယ်လို့စာရတော့ ဝမ်းသာမဆုံးဖြစ်ခဲ့တယ်....။ ကျမက အဒေါ်နဲ့မှီခိုနေတဲ့ အချိန် အဖေကလည်းမရှိတော့ဘူး.... အဖေမရှိလို့ငါဒီလို သူများနဲ့နေနေရတာဆိုပြီး ဝမ်းနည်းစိတ်ဝင်နေတဲ့အချိန်ပေါ့။ ကျမဘဝဖြစ်ပျက်ဝမ်းနည်းသမျှကို သူ့ဆီစာရေးရေးတတ်နေတော့... ကျမကို အမြဲအားငယ်တတ်သ ူတစ်ဦးအဖြစ် သူမြင်ပြီး.... စိတ်မကောင်းသွားပုံရပါတယ်...။ ကျမကို “မီးအိမ်ရှင်မလေးပေါ်လီယာနာ” စာအုပ်ကို သူကို်ယ်တိုင် လက်မှတ်ထိုးပြီး အမှတ်တရပေးခဲ့တယ်....။ ကျမကလဲ အဲဒီချိန်တုန်းက တစ်ခုခုခံစားရရင် စာအုပ်ထဲချရေးရင်ဖွင့်ဖြစ်တဲ့ အကျင့်ကရှိနေပြီလေ....။ ဒီတော့ သူလဲ ကျမကို စာနဲ့ပြန်နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့တာဖြစ်မှာပါ....။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကို ....ညီမလေးဘဝမှာ.... ပထမဦးဆုံးသော ရင်ခုန်သံနဲ့ဆုံတွေ့လိုက်ရတဲ့သူဟာ.... ညီမလေးအပေါ်သိပ်ကို စိတ်ကောင်းစေတနာထားတဲ့ ဖြူစင်ရိုးသားတဲ့ ယောက်ကျားတစ်ယောက်ဖြစ်နေလို့ပါပဲ......။ ပြီးတော့ ညီမလေးရဲ့စိတ်ဓါတ်ကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့တဲ့ စာအုပ်မျိုးကို လမ်းညွှန်ပေးခဲ့တဲ့ အတွက်လဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်....။ သူ စီးရီးမသွင်းဖြစ်ဘဲ.... တာချီလိတ်ကိုပြန်သွားပါတယ်....။ ကျမတို့ အဆက်အသွယ်မရှိကြတော့ပါဘူး.... ။ ကျမလဲ ကျမဘဝတက်လမ်းအတွက် တက္ကသိုလ်တွေမဖွင့်ခင် သင်တန်းတွေတက်ရတယ်....။

နောက်ခြောက်နှစ်အကြာမှာ.... 1999ခုနှစ် ကျမတို့ မန္တလေးမှာ ဖက်ရှင်ဆိုင်သွားဖွင့်တော့....ဆိုင်အတွက် ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ တာချီလိတ်ကို ကျမတစ်ခေါက်ပြန်ရောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်....။ ကျမသူ့ကိုတော့ သိပ်ပြီး သတိတရမရှိတော့ပါဘူး....။ ဒါပေမယ့်လည်း တာချီလိတ်ပြန်တုန်း သူနဲ့ ဆုံဦးမလားလို့အတွေးတော့ ရောက်မိတယ်...။ ဆုံတော့ ဆုံဖြစ်တယ်ဗျ....။ ကျမ မယ်ဆိုင်ဘက်ကမ်းအသွား ဂိတ်မှာလက်မှတ်ဖြတ်တော့ သူက ဟိုဘက်ကမ်းကနေပြန်လာတာ...။ ဆံပင်တော့ အရင်လို မရှည်တော့ပါဘူး...။ မျက်နှာလေးကတော့ ပိုပြီး ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်လာပါတယ်....။ သူက ကျမကို မမှတ်မိတာပဲလား.... မမြင်လိုက်တာပဲလားတော့မသိဘူး.... ကျမသူ့ကို မြင်လိုက်ပေမယ့် သွားနှုတ်ဆက်ဖို့ ချည်တုံချတုံဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ.... သူကကျမရှိရာဆီကနေ ကျော်သွားနေပြီ...။ နောက်တော့ သူငယ်ချင်းကပြောပြတယ်.... သူအိမ်ထောင်ကျသွားပြီတဲ့....။ အင်းလေ..... ကျမသူ့ကို စသိတုန်းက သူက 23နှစ်အရွယ်....။ အခု 29နှစ်ဆိုတာ ယောက်ကျားတစ်ယောက်အတွက် အိမ်ထောင်ကျသင့်တဲ့ အရွယ်ပဲလေ....နော်။ ခုကျမစာရေးနေတဲ့ အချိန်မှာဆိုရင်တော့ သူအသက်လေးဆယ်အရွယ်ကို ရောက်နေပါပြီ....။ သားသမီးတွေတောင်ဘယ်နှစ်ယောက်ရလို့ ဘယ်အရွယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲဆိုတာမသိတော့ပါဘူး...။ ပြီးတော့ သူတာချီလိတ်မှာ ရှိချင်မှလည်းရှိတော့မှာပါ.....။

လူတိုင်းလူတိုင်းရင်ထဲမှာ.... ကိုယ့်ရဲ့ ပထမဆုံးရင်ခုန်သံကိုတော့ သတိထားမိခဲ့မှတ်မှတ်ရရ သိမ်းထားတတ်ခဲ့ ကြမှာပါ....။ ဒါဟာ...ဘဝမှာ ဘယ်တော့မှမေ့မရနိုင်တဲ့..... သိပ်ကိုနူးညံ့ကြည်စင်တဲ့ သော့ခတ်သိမ်းဆည်း ထားရမယ့် ခံစားမှုမျိုးလေးပါပဲ...။

ကဲ...မမနှင်းဆီနက်လေး....ရေးပြီးပြီနော်.... ။

မိုးငွေ

အမေများနေ့.....

မေလ ဒုတိယပတ်ရဲ့ တနင်္ဂနွေနေ့ဟာ ကမ္ဘာ့အမေများနေ့.....။ ဒီလိုနေ့မှာ ကဗျာအားဖြစ်လည်းကောင်း စာအားဖြင့်လည်းကောင်း...အလျှိုအလျှို အသီးသီး...ရေးကြတယ်....တင်ကြတယ်....။ ကဲ... အမမိုးငွေ့ဒီနေ့ဘာလုပ်ဖြစ်သလဲ....။ ဒီနေ့ အမေများနေ့ မေကြီးကြိုက်တဲ့ မိုင်ရောနစ်ကိတ်မုန့် ဝယ်ကျွေးတယ်။ ကျမရဲ့ ဒုတိယအမေလို့ပြောလို့ရတဲ့ ကျမကိုငယ်စဉ်ကတည်းက ကျွေးမွေးစောင့်လျှောက်ခဲ့တဲ့ အဒေါ်ကိုလည်း သူကြိုက်တဲ့.... အစိမ်းရောင်အုန်းသီးအစာသွတ်မုန့်လုံး...နဲ့ သာကူလုံးဝယ်ကျွေးဖြစ်တယ်.....။ ဒါကတော့ မိုးငွေ့ရဲ့ အရိုးစင်းဆုံး အမေများနေ့ကို ဂုဏ်ပြုတာပါပဲ....။ မိုးငွေ့ချစ်တဲ့ အမေများကို သေတပန်သက်တစ်ဆုံး ကျွေးမွေးခွင့်ရဖို့ ....

 

စိတျခြမ်းသာလို့ အသက်ရာကျော်ရှည်ပါစေ....။

အမေ့အလွမ်း အမေရေ........... ရပ်ဝေးမြေခြား တိုင်းတပါးမှာ

နေထိုင်မကောင်းဖြစ်တဲ့အခါ Justify Full အိမ်ကိုလွမ်းတဲ့ဝေဒနာဟာ မကြေငြာဘဲနဲ့ ဟောဒီရင်မှာနေရာအပြည့်ယူလာတော့တယ်။ အမေ့အပြုံး အဖေ့အပြုံး ညီအကိုမောင်နှမတွေ တရုံးရုံးနဲ့ တဝုံးဝုံးဆူညံနေခဲ့တာ အိမ်အိုလေးတစ်လုံးကို လွမ်းလွမ်းနေတာလဲ ဟောဒီရင်ထဲကပါပဲ.........။ နေမကောင်းတဲ့အခါ စိုးရိမ်ပူပန်မှ ု မျက်ရည်စတွေနဲ့ ပြုစုထွေးပွေ့ အမေ့ရင်ငွေ့နွေးနွေးကို ပြန်ပြီးတမ်းတ လွမ်းနေရတာလဲ ဟော ဒီရင်ထဲကပါပဲ............။ နေပူထဲမှာဆော့ကစား အပြင်းဖျားတုန်းက အဖေဆူမှာစိုးလို့ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတဲ့အခါ နဖူးလေးကို အသာလာစမ်း ကျနော့်ပါးလေးကို အမေနမ်းတာလည်း ပြန်လည်တမ်းတ လွမ်းနေရတာ ဟောဒီရင်ထဲကပါပဲ.............။(ကာရံလေး)

ဒီနေ့ ကွန်နက်ရှင်မကောင်းလို့ နောက်ကျမှတင်ခဲ့ရတယ် အမေ..... သမီးနောက်မကျသေးပါဘူးနော်....။

အမေချစ်တဲ့သမီး မိုးငွေ့

ပလာတူးငါးႏွုင့္မုန္႔ဟင္းခါးဖတ္ဆလပ္

ယိုးဒယား သေရစာေလးတစ္မ်ိဳးပါ....။ က်မတို႔နယ္စပ္မွာဆို ေန႔လည္ဘက္ ထမင္းစားျပီး သေရစာအျဖစ္ လုပ္စားတတ္ၾကပါတယ္...။ ျမန္မာေတြ မုန႔္ဟင္းခါးသုပ္္လုပ္စားသလိုေပါ့...။

ဒီပံုကေတာ့ ေစ်းထဲက၀ယ္လာတဲ႔ ငါးေသတၱာငါးလို႔ေခၚတဲ႔ ပလာတူးငါးကို အူေတြထုတ္ေရစင္စင္ေဆးျပီး ဇကာထဲထည့္ထားတာပါ

ျပီးရင္ ဆားမ်ားမ်ားခတ္ထားတဲ႔ ေရဆူဆူအိုးထဲကို ငါးေတြကိုနစ္ခ်လိုက္တယ္... ငါးက်က္ျပီလို႔ထင္တဲ႔အထိ နစ္ထားျပီး ျပန္ဆယ္ထုတ္လိုက္ပါ...။ ေရစစ္ရင္ ဆီပူပူထဲ ထည့္ေၾကာ္လိုက္...။ ငါးေၾကာ္အရသာေလးက ငံက်ိက်ိနဲ႔ က်မတို႔ငါးဆားနယ္လို႔အရသာမ်ိဳးပါပဲ

အဲဒီငါးေၾကာ္ေလးကိုႏြင္ျပီး ဆလပ္ရြက္ေပၚမွာ မုန္႔ဖတ္တစ္လုတ္စာထည့္ ငါးေၾကာ္ထည့္ အခ်ဥ္ရည္စမ္းျပီး ထုပ္စားလိုက္ရံုပဲ...။ ရန္ကုန္မွာ ပဲျပားအစာသြတ္တို႔ ငါးဖယ္အစာသြတ္တို႔ုလုပ္စားသလိုေပါ႔..။

ပံုမွာပါတဲ႔အတိုင္း အားလံုးထည့္ျပီး ဆလပ္ရြက္ကိုထုပ္လိုက္ ျပီးရင္ပါးစပ္ေလး ခပ္က်ယ္က်ယ္ဟျပီး ထည့္လိုက္..။ အိုး အရသာကေတာ့ ဂြတ္မွ ဂြတ္ပဲဗ်ိဳ႔...။ ေအာ္ အခ်ဥ္ရည္လုပ္နည္းေလးေျပာျပဦးမယ္...။ ၾကက္သြန္ျဖဴကို ႏုတ္ႏုတ္စင္း... ငရုတ္သီးစိမ္းပါးပါးလီွး...။ ယိုးဒယားၾကက္ဖတံဆိပ္ ငရုတ္အခ်ိဳရည္ ဆမ္းလိုက္.. ပုဇြန္ထမ္းငံျပာရည္နည္းနည္းထည့္ သံပုရာသီးညစ္ျပီး နံနံပင္ျဖဴးလိုက္ရင္ျပီးျပီ...။ အဓိကကေတာ့ ငါးေၾကာ္နဲ႔ အခ်ဥ္ရည္အရသာပါပဲ...။ စားလိုက္ေတာ့ ခ်ဥ္ငံစပ္ကေလးေပါ့...။ တစ္လုတ္စားျပီးရင္ မရပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆက္ဆက္ျပီးစားခ်င္ေနေရာ....။ မယံုရင္ လုပ္စားၾကည့္ၾကပါ...။ ရွမ္းလိုေတာ့ အဲဒီမုန္႔ကို “ေခါက္ဆင့္ပါထူး”လို႔ေခၚတယ္...။ “ေခါက္ဆင္”့ဆိုတာက မုန္႔ဖတ္ကိုေခၚတာ.. “ပါထူး”ကေတာ့ ပါလာတူးငါးကိုေျပာတာေပါ့..။

ေႏြရာသီးေနပူပူျပင္းျပင္းမွာ ထမင္းစားမေကာင္းၾကေတာ့ ခုလို သေရစာေလးပဲခံတြင္းေတြ႔ေအာင္ လုပ္စားၾကတာေပါ့....။


မိုးေငြ႔

King & Queen

တက္ကသိုလ်မရောက်ခင်က စာအုပ်တွေဖတ်ပြီး ကျောင်းတက်ရတဲ့အရသာကို သိပ်ပြီးမြည်းစမ်းချင်ခဲ့တာ...။ တက္ကသိုလ်မှာ Fresher Welcome လို့ခေါ်တဲ့ မောင်မယ်သစ်လွင်ကြိုဆိုပွဲကိုလဲ ကြားဖူးနားဝနဲ့ ဘယ်လိုမျိုးပါလိမ့်လို့ စိတ်ဝင်တစားရှိခဲ့တယ်...။ ကျမတို့ပထမနှစ်ကျောင်းစတက်တော့ ကျမက လမ်းမတော်လိပ်စာနဲ့မို့ ကြည့်မြင်တိုင်(RC 3) မှာတက်ရပါတယ်...။ အဲဒီတုန်းက ဗိုလ်တထောင်နယ်မြေ(RC1)၊ လှိှုင်နယ်မြေ(RC2) စသဖြင့် ကိုယ်နေတဲ့ မြို့နယ်အသီးသီးကနေခွဲပြီးကျတဲ့ ကျောင်းမှာတက်ရတယ်...။ အဓိပတိလမ်းမနဲ့ ကံ့ကော်တော၊ ဂျက်ဆင်နဲ့ ဦးချစ်လဘက်ရည်ဆိုင်၊ သစ်ပုတ်ပင်ကြီးနဲ့ မာလာဆောင်၊ အင်းလျားဆောင်တို့ရှိရာဖြစ်တဲ့ ရန်ကုန်ပင်မတက္ကသိုလ်ကြီးကတော့ နယ်မြေခွဲတက္ကသိုလ်ကနေ ဒုတိယနှစ်ဖြေပြီးမှ တတိယနှစ်နဲ့နောက်ဆုံးနှစ်သမားတွေ ဒါမှမဟုတ် ဒုတိယနှစ်မှာ ဂုဏ်ထူးပါတဲ့သူတွေ၊ တတိယနှစ်မှာ Q ဝင်တဲ့သူတွေမှ အဲဒီမှာ ဆက်တက်ခွင့်ရတာပါ...။ ပထမနှစ်မှာ ကျမစိတ်ဝင်စားတဲ့ မောင်မယ်သစ်လွင်ကြိုဆိုပွဲကြီးကို လှော်ကားဥယျာဉ်မှာ ပျော်ပွဲစားထွက်ရင်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ အတန်းထဲကသူတွေ King နဲ့ Queen ကိုရွေးချယ်ကြပါတယ်...။ (လှော်ကားကိုရွေးရကြောင်းကတော့ ကျမတို့မေဂျာက Zoology ဖြစ်နေတာကြောင့် အဲဒီက ဘေးမဲ့ထားတဲ့ အကောင်ပလောင်တွေကို လေ့လာလို့ရအောင်ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပါ....) အရင် ကျမတို့ကျောင်းမတက်ခင် ကျမတို့စီနီယာတွေခေတ်မှာတော့ အဲဒီ King နဲ့ Queen ကို တရားဝင်ကို ရွေးချယ်သတ်မှတ်ကြတာပါ...။ အဲဒီတုန်းက စီးပွားရေးတက္ကသိုလ်က အီကိုကွင်းဆိုရင်နှစ်တိုင်း ပေါ်ပြူလာဖြစ်တယ်....။ အီကိုကွင်းချောလို့လှလို့ ဆိုပြီး ကျောင်းတိုင်းက ယောက်ကျားလေးတွေက စိတ်ဝင်တစား အငမ်းမရလာလာကြည့်ကြတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်..။ King နဲ့ Queen ဆိုတာ ကိုယ့်အတန်းထဲက အလှဆုံးအချောဆုံး ကောင်လေးနဲ့ ကောင်မလေးကိုရွေးရတယ်လို့ပဲ ကြားဖူးပါတယ်...။ တကယ်တမ်း ရွေးလိုက်တော့လဲ ကျမမျှော်လင့်ထားခဲ့သလို မဟုတ်ဘဲ ကျောင်းသားတွေက နောက်ပြီး တကယ့်ရုပ်အဆိုးဆုံးကောင်လေးတစ်ယောက်ကို King အဖြစ်ရွေးလိုက်ကြတယ်...။ Queen အဖြစ်ရွေးခံထားရတဲ့ ကောင်မလေးက ချစ်စရာလေးပါ... မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်း ဆံပင်ရှည်ရှည်စင်းစင်းကလေးနဲ့...။ အဲဒီကောင်မလေး အထက်တန်းကျောင်းမှာကတည်းက ကျမနဲ့ တစ်ကျောင်းထဲ..။ စဉ်းစားသာကြည့်လိုက်ကြတော့ဗျာ... ဒါတမင်သက်သက် ကောင်မလေးကိုချောက်တွန်းသလို ဖြစ်မနေဘူးလား...။ သူနဲ့တွဲ့ဖက်ပြီး လူစိတ်ဝင်စားခံရမယ့် King ကအသားမဲမဲ သားခေါခေါနဲ့ မျက်နှာမှာတောင် ကျောက်ပေါက်ပါသေး.... သေရောဗျာ..။ ဒီလိုနဲ့ ကျမတို့ရဲ့ မောင်မယ်သစ်လွင်ကြိုဆိုပွဲကြီးက ရယ်စရာလေးနဲ့ ပွဲသိမ်းသွားခဲ့တယ်...။ နောက်နေ့တွေကျောင်းတက်တော့ ကျမတို့ရဲ့ Zool King ကြီးက လူတကာစိတ်ဝင်တစား လာကြည့်မှာကို ကြိုတင်တွက်ဆထားပုံရပါတယ်...။ အဝတ်အစား စတိုင်တောင်ပြောင်းလိုက်ပါတယ်...။ ခါတိုင်းဝတ်တဲ့ ရှပ်အကျီၤတွေအစား ရောင်စုံ စပို့စ်ရှပ်တွေဝတ်လာပါတယ်....။ အဲဒီလိုပေါ့နော်...ကျောင်းသားအချင်းချင်း နောက်ပြောင်ရာကရွေးလိုက်တာ သူ့အတွက်တော့အခက်တွေ့သွားတာပေါ့...။ အဲဒီတုန်းက Physic မေဂျာက Queen က အဆိုတော် မဒီပေါ့...သူတို့မေဂျာက King လဲချောတယ်....။ နောက် Botany က Queen လဲ ချစ်စရာလေး ဆံပင်လေးတွေက ညိုညိုလေးနဲ့ ဖြောင့်စင်းနေရော....သူလဲကျမတို့လသာ(၂)ကပဲ ။ မပိုး(ပိုးဒါလီသိန်းတန်)တို့ကျတော့ ကျမတို့ပထမနှစ်တက်တာနဲ့ သူကတတိယနှစ်ကို မိန်းထဲပြောင်းသွားရပြီ...။ ကျမတို့ ကျောင်းက အတော်အသင့်တော့ အနုပညာရှင်တွေ ရှိကြတယ်...။ ကျောင်းတော်ဆီက နောက်ထပ် ဇာတ်လမ်းလေးတွေအကြောင်းကို ကျမဆက်ရေးပါဦးမယ်... ။ ခုတော့ King&Queen ဆိုတဲ့ အမြည်းလေးနဲ့ပဲ ကျမရဲ့ စကားဖြူပန်းတွေ၊ စိန်ပန်းတွေပွင့်တဲ့ တစ်ခါတုန်းကတက္ကသိုလ်က တကယ့်အဖြစ်အပျက်လေးကို ရေးလိုက်ပါတယ်...။

မိုးငွေ့

ပင္လယ္ငါးက်ည္းေျခာက္ဆီပူထိုး

ေငြေဆာင္ကမ္းေျခက ျပန္ေရာက္ကတည္းက ညီမပန္းခင္ေလးအတြက္ ဘာမုန္႔မွမ၀ယ္ခဲ႔ရလို႔ ပင္လယ္ငါးက်ည္းေျခာက္ေၾကာ္ လုပ္ျပီးေပးလိုက္မယ္လို႔ သူ႔ဘေလာ့ဂ္မွာသြားေအာ္ထားတယ္...။ အဲဒါေလးေၾကာ္တဲ႔ဆီကို ခရီးကမေရာက္ေသးဘူး...။ စီေဘာက္မွာ ပန္းခင္းေလးသတိလာေပးေတာ့မွ ဟုတ္ေပသားပဲ... ငါေတာ့ ပံုေျပာသလိုျဖစ္ေနျပီမျဖစ္ဘူးဆိုျပီး... သၾကၤန္ရံုးပိတ္ရက္ကေလးမွာ ရံုးျပန္ဖြင့္ရင္စားရေအာင္လို႔ အမီလုပ္ထားေပးလိုက္တယ္...။ ပန္းခင္းေလးနဲ႔ က်မတိို႔က အရင္က တစ္ရံုးထဲ အလုပ္အတူလုပ္ၾကတာ ခုမွ ညီမေလးက စက္ရံုဘက္ေျပာင္းသြားတာ....။

ေငြေဆာင္ရြာထဲ ထမင္းစားထြက္ၾကတုန္းက က်မတို႔စားတဲ႔ ပင္လယ္စာဆိုင္တစ္ခုက ၀ယ္ခဲ႔တာပါ...။ အဲဒီငါးေျခာက္က ဆိုင္တိုင္းမွာမေတြ႔ရဘူး ရွားတယ္ေျပာပါတယ္...။ အစိတ္သားတစ္ထုပ္ကို ေလးေထာင္ေပးရတယ္...။ သူက ေရခ်ိဳငါးက်ည္းေလာက္အေရာင္မမည္းဘူး...။ မီးခိုးေရာင္ေလးပဲ...။ ငါးေျခာက္တို႔ထံုးစံ နည္းနည္းေတာ့ အငံဓါတ္ရွိတာေပါ့..။

ငါးက်ည္းေျခာက္ဆီပူထိုးလုပ္ရတာလြယ္ပါတယ္...တျခားငါးေျခာက္နဲ႔ ငါးခူ ဆီပူထိုးေတြလုပ္တဲ႔ အတိုင္းပါပဲ...။
ပထမဦးစြာ ငါးေျခာက္ေတြကို ဆီနဲ႔အရင္ေၾကာ္ထားရပါမယ္...။ ျပီးရင္ ၾကက္သြန္နီ ပါးပါးလီွးထားတာကို ေၾကာ္ျပီး ဆယ္ထားပါ...။ ဆီအသန္႔ျပန္ထည့္ျပီး ေထာင္းထားတဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴကို ေရႊေရာင္သန္းလာတဲ႔အထိေၾကာ္ျပီး ငရုတ္သီးအၾကမ္းမႈန္႔ကို ၾကိဳက္သေလာက္ထည့္ေၾကာ္ပါ.......။ ငါးေျခာက္ကငံျပီးသားမို႔ ဆား၊ ငံျပာရည္ထည့္္စရာမလိုေတာ့ပါဘူး...။ အခ်ိဳမႈန္႔ကေလးနည္းနည္းထည့္ျပီး ေစာေစာက ေဘးဖယ္ထားတဲ႔ ငါးေျခာက္နဲ႔ ၾကက္သြန္နီေၾကာ္တို႔ကို ထည့္ျပီး သမေအာင္ေမႊလိုက္ရင္ ပင္လယ္ငါးက်ည္းေျခာက္ ဆီပူထိုးဟင္းေလး တစ္ခြက္ရသြားပါျပီ...။

ကဲ...ညီမေလးပန္းခင္းေလးေရ... ရံုးမွာ ရွဴးရွဴးွရဲွရွဲနဲ႔ ငါးက်ည္းေျခာက္ဆီပူထိုးေလးကို ထမင္းပူပူေလးနဲ႔စားရင္ ျမိန္သြားပါျပီ..ေန႔လည္စာအတြက္ေတာ့...ဟုတ္ျပီလား...။ အေ၀းေရာက္ေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ငါးေျခာက္မရွိခဲ႔ရင္ ငါးအစိမ္းနဲ႔လည္း ေျခာက္ေျခာက္ေၾကာ္ျပီး ဆီပူထိုးဟင္းေလးခ်က္စားႏိုင္ၾကပါတယ္....။

မိုးေငြ႔

အတွေးစများ

ဒီသင်္ကြန်ပိတ်ရက်မှာ ပို့စ်များများတင်ဖို့အတွက် စာတွေရေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်မှန်းထားခဲ့တာ...။ တကယ်တမ်း အင်တာနက်အဆင်မပြေတာနဲ့ ခေါင်းထဲ ဘာမှထွက်မလာတာနဲ့... ရေရေရာရာ ဘာမှမရေးဖြစ်ခဲ့ဘူး...။ ကျမ ဘလော့ဂ်လောကထဲရောက်တဲ့ သက်တမ်း တစ်နှစ်ကျော်ကာလမှာ... ရေးထားခဲ့သမျှပြန်ပြီး သုံးသပ်လေ့လာကြည့်တော့...ဘာမှသိပ်အားရစရာမရှိခဲ့ဘူး...။ ဘယ်လိုအားနည်းချက်တွေများရှိနေသလဲလို့ ပြန်စမ်းစစ်ကြည့်တော့... အဓိက ကကျမစာဖတ်သူတွေကို ဦးစားပေးလိုက်တာပါပဲ...။ ကျမ ဘလော့ဂ်ရေးတိုင်း နိုင်းနိုင်းစနေတို့လို ဘလော့ဂ်ဂါကြီးတွေကို သိပ်အားကျပြီး သူတို့လိုဖြစ်ချင်တာလဲပါခဲ့တယ်...။ ကိုယ့်စတိုင်နဲ့မဟုတ်ဘဲ သူများပုံစံကို ကူးချသလိုဖြစ်နေတယ်...။ ဥပမာဗျာ.... ကျမဘလော့ထဲကို ဝင်လာဖတ်ရင် မဂ္ဂဇင်းတစ်အုပ်ကို ဖတ်ရသလို ကဏ္ဍစုံစုံလင်လင်ပါစေချင်တယ်...။ ဘာသာပြန်၊ ဝတ္ထု၊ လူမှုရေးရာ၊ ဘာသာရေး၊ ဆောင်းပါး၊ ဟင်းချက်နည်း စသဖြင့် အစုံရေးချင်နေတယ်...။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုဘာကို အားသန်သလဲဆိုတာကို သတိမမူမိဘူး...။ အစုံတင်ချင်တာပဲရှိနေတယ်...။ “ပုံရိပ်များအခင်းအကျင်း” ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာဆိုရင် ကျမအားနည်းချက်ကို ထင်ထင်ရှားရှား တွေ့မြင်ကြပါလိမ့်မယ်...။ ဓါတ်ပုံပညာပိုင်း ညံ့ဖျင်းတာရယ်... ဓါတ်ပုံတချို့ကိုဘာသာပြန်တာတွေမှာ လိုအပ်ချက်တွေအများကြီးရှိနေပါတယ်...။ ဒီတော့ ကျမဘာကို အားသန်သလဲ ကျမဘာကိုရေးချင်နေသလဲ... ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးခွန်းပြန်ထုတ်ကြည့်လိုက်တယ်...။ ကျမဘာကို ရေးချင်ပါလိမ့်..။ အဲဒါပဲ လူဆိုတာ မသေခင်အချိန်ထိတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားဖို့လိုတယ်တဲ့...။ သေလွန်သွားသည်အထိ ကိုယ်ဘာဖြစ်ချင်မှန်းမသိ ဘာလိုချင်မှန်းမသိ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ရှာမတွေ့တဲ့ သူတွေများ ဒုနဲ့ဒေးပါပဲ...။ အဲဒီစာရင်းထဲ ကျမပါမသွားချင်ဘူး အမှန်တိုင်းဝန်ခံရရင်...။ ဒီတော့ ပိတ်ရက်အတွင်းမှာ အလုပ်မရှိတော့ အိပ်လိုက်စားလိုက် တီဗီကြည့်လိုက်နဲ့ တစ်နေ့တော့ Movie 5 နဲ့ MRTV4 အစီအစဉ်တွေကြည့်ရင်း ဖြူဖြူကျော်သိန်း ရဲ့ အင်တာဗျူးလေးကို သွားကြည့်လိုက်မိတယ်..။ အင်တာဗျူးဝါးရဲ့မေးခွန်းတိုင်းက သိပ်ကောင်းသလို ဖြူဖြူကျော်သိန်းပြန်ဖြေနဲ့ အဖြေတွေကလဲ သိပ်ကိုလှပါတယ်..။ အမေရိကားမှာ တင်ဆက်တဲ့ Britney Spear ရဲ့ Concert ကိုသွားကြည့်ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံနဲ့ အဆိုတော်ဘဝအကြောင်းတွေ ဘာစီးရီးတွေလုပ်နေသလဲ စတဲ့ အကြောင်းအရာတွေပါ...။ နောက် စင်ပေါ်မှာ တင်ဆက်ရတဲ့ Performer တွေဖြစ်တဲ့ အလျှောက် Performence အပိုင်းတွေနဲ့ ဖြူဖြူရဲ့ ထူးခြားတဲ့ costume design တွေအကြောင်းပေါ့...။ အနုပညာရှင်ဆိုတာ ကိုယ့်ဝိဉာဉ်မှာ ဆည်းပူးနေတဲ့ ကိုယ်ကျွမ်းကျင်ဝါသနာပါရာ တတ်မြောက်တဲ့ အနုပညာကို တွန့်ဆုတ်မှုမရှိ အတိုက်အခိုက် အခက်ခဲကြားက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ချပြရမယ်....ဒါမှ အနုပညာရှင်ပီသမယ်။ အဲဒီမှာ ကျမကြိုက်တဲ့ စကားလေးတစ်ခုက ဖြူဖြူပြောသွားတာ “သူဟာပရိတ်သတ်အကြိုက်ကို ဘယ်တော့မှ ဦးစားမပေးဘူး...သူကြိုက်တာကိုပဲ သူလုပ်လိုက်တယ်... အဲဒီအပေါ်မှာ ပရိတ်သတ်နဲ့ သူနဲ့ ရင်ခုန်သံချင်း ထပ်တူညီသွားတယ်” ဆိုတာပဲ....။ ဒီလိုပဲ ကျမတို့ စာရေးသူ(စာရေးဝါသနာပါသူ) အနေနဲ့လည်း ကိုယ်အားသန်ရာ ရင်ဘတ်ထဲကထွက်လာတဲ့ ကိုယ်ရေးချင်တဲ့စာကိုပဲ ရေးချဖော်ပြသင့်ပါတယ်...။ မခင်ဦးမေရဲ့ review ဆိုတဲ့ပို့စ်မှာ ပြောသွားသလိုပေါ့ ကိုယ်စိတ်ချမ်းသာတာကိုပဲ ရေးတော့မယ် ... စာဖတ်သူတွေ ကြိုက်ကြိုက်မကြိုက်ကြိုက်...။ တစ်ခါတစ်ခါ ကွန်မန့်တွေမျှော်ရတာလဲ ကိုယ်ကိုယ်ကို ရှက်လာသလို...။ နိုင်းနိုင်းစနေဆိုရင် ဘာသာပြန်တွေပဲတင်လွန်းအားကြီးလို့ စာဖတ်သူတချို့ ပြစ်တင်ရှုံ့ချ တိုက်ခိုက်တာကို မကြာခဏလိုလိုခံရပါတယ်...။ သူပြောသလိုပဲ သူသည် ဘာသာပြန်ကိုပဲ အားသန်သည်... အခြား ကဗျာတွေ ခံစားမှုပိုင်းတွေကို သူမရေးတတ်ဘူး...။ အဲဒီလို အကြိမ်ကြိမ်ဝန်ခံထားခဲ့လည်းပဲ...ပြောခံနေရဆဲပါပဲ...။ ဒါကတော့ ဘလော့ဂ်ရေးသူ အတော်များများကြုံရတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုပါပဲ...။ စီဘောက်မှာ မဟုတ်က ဟုတ်ကတွေလာရေးမယ်... ဆဲဆိုချင်ဆိုသွားမယ်... ခနဲ့တဲ့တဲ့ရေးသွားမယ်... အစုံပေါ့ဗျာ...။ တချို့ ကျမရဲ့သူငယ်ချင်း ကဗျာဆရာတွေဆို သူတို့ကဗျာတွေ အကူးချခံရတာတွေရှိသေးရဲ့...။ တကယ်တော့ ဘလော့ဂ်ဂါတွေဟာ စာရေးရတာကို အသေအကြေ ဝါသနာပါလွန်းလို့သာ အချိန်အကုန်ခံ ငွေကုန်ခံ လိုင်းမကောင်းရတဲ့ကြားထဲက (ကျမတို့မြန်မာပြည်ကဘလော့ဂ်ဂါတွေပြောပါတယ်)ညမိုးပဲချုပ်ချုပ် စွန့်စားပြီး ရေးနေကြရတာပါ...။ ရေးတယ်ဆိုတာကလဲ အလကားသက်သက် ကီးဘုတ်ပေါ် လက်ချောင်းလေးရောက်တာနဲ့ စာတွေ သူ့အလိုလို ထွက်လာတာမဟုတ်ဘူးလေ...။ ခေါင်းထဲက ထွက်လာတဲ့စာကို ထွက်လာတဲ့ အချိန်အခါနဲ့ ကိုယ် ကွန်ပျူတာရှေ့ရောက်တာနဲ့လည်း တိုက်ဆိုင်ဦးမှ....။ ကျမတို့ဆီမှာက လက်တော့ကိုယ်စီနဲ့ အင်တာနက်လိုင်းကို ဘုံးပေါလအော သုံးခွင့်ရကြတာမှမဟုတ်ဘဲ...။ အဲလေ...ပြောရင်းနဲ့ ဘယ်တွေရောက်ကုန်လည်းမသိဘူး...။ အတွေးတွေလည်းချော်ကုန်ပြီ...။ အော်...ပြောရဦးမယ်...ကျမ ဘလောက်ရေးတဲ့ သက်တမ်းတလျှောက်တော့ တဂ်ပို့စ်တစ်ခါမှ ရေးခိုင်းတာမခံရသေးဘူး...။ ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ ကျမအဲဒါကို အကြောက်ဆုံးပဲ (သူများတွေကိုတော့ တဂ်ဖူးတယ်) ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျမသူတို့ရေးခိုင်းတာ မရေးနိုင်မှာ သိပ်စိုးရိမ်ပါတယ်...။ အင်းးး...အတွေးစတွေဆွဲထုတ်တာ နဲနဲရှည်သွားတယ်...သီးခံပေးကြပါလို့ မပြောလိုတော့ပါဘူး...။ ကျမ ဒီနေ့ထိ ကိုယ်ဝါသနာပါရာ စာရေးခြင်းကို ခုလို ဘလော့ဂ်ပေါ်တင်နိုင်အောင် အကောင်ထည်ဖော် ဖန်တီးပေးခဲ့တဲ့ မော်စကိုက ကျမမောင်လေးကို ဘယ်တော့မှမမေ့ပါဘူး...။ 

မိုးငွေ့