ကျွန်မနှင့် အသင်နားမလည်နိုင်သော မိန်းမတစ်ယောက်.....

ဒီပို့စ်ဟာ မယ့်ကိုးရဲ့ အိုင်ဒီယာမဂ္ဂဇင်းကအခန်းဆက်ဝတ္ထုကို စာအုပ်ပြန်ထုတ်ထားတဲ့ စာကိုဖတ်ပြီး ရီဗျူးပြန်ရေးတာမဟုတ်ပါဘူး…။ ကျွန်မရီဗျူးလည်းမရေးတတ်ပါဘူး….။ မယ့်ကိုးကို ကျွန်မ မသိပါဘူး…။ သူ့ဘလော့ကိုတောင်မှ သူ့စာအုပ်ဖတ်ပြီးမှရောက်ဖူးတာ…။ ကျွန်မက ဘလော့သိပ်အလည်နည်းပြီး ကိုယ့်ဘလော့ရိုးလ်မှာအသစ်တက်လာတဲ့ ဘလော့တွေကိုတောင်မှာ စုံအောင်သွားမဖတ်နိုင်တဲ့သူပါ….။ ကျွန်မမှာ ဖဘအကောင့်နှစ်ခုရှိပါတယ်…။ ဒုတိယတစ်ခုမဖွင့်ခင် ကတည်းက မယ့်ကိုးကို မယ်ကိုးဆိုပြီးကျွန်မသူငယ်ချင်းထဲမှာ တွေ့ဖူးနေပါတယ်… ဘလော့ဂါတစ်ယောက်ဆိုတာကိုတော့ မျက်မှန်းတန်းမိနေပေမယ့် သူ့ဘလော့ကို သွားမလည်ဖူးခဲ့ပါဘူး…။ နောက်တော့ ကျွန်မအမျိုးတွေနဲ့သူငယ်ချင်းတစ်ချို့ကို အဲဒီဖဘမှာထားခဲ့ပြီး… ဘလော့ဂါမောင်နှမတွေချည်းစုထားဖို့ ဖဘတစ်ခုထပ်ဖွင့်ပါတယ်…။ ဟိုဖက်အကောင့်မှာ အကုန် unfriend လုပ်ပြီး ဒီဖက်အသစ်မှာ ပြန်ပြီး invite လုပ်တော့လည်း မယ်ကိုးပြန်ပါလာခဲ့ပါတယ်…။ သူ့ဘလော့မပြောနဲ့ သူ့ဖဘဝေါလ်ကိုတောင်မှ ကျွန်မတကြိမ်ကလေးမျှ သွားမချောင်းဖူးပါဘူး…။ ရင်းနှီးတဲ့ဘလော့မောင်နှမတချို့ Notes တွေရေးလို့ တဂ်လာရင် မယ်ကိုးကို (နာမည်ခပ်ဆန်းဆန်းမို့)အဲဒီမှာတွေတွေ့ရတတ်တယ်…ဒီလောက်ပါပဲ….။

ခုတလော ဘလော့ဂါတွေစုပြီး စာအုပ်ထုတ်ကြတာ တော်တော်လေးကို အလုပ်ဖြစ်ပါတယ်….။ အလုပ်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ စာအုပ်ကထုတ်ထားတဲ့အရေအတွက်တောင်မလုံလောက်ဘဲ ဒုတိယအကြိမ် တတိယအကြိမ်တွေပြန်ပြန်ရိုက်နေရတဲ့အထိကြားရပါတယ်….။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုံးချင်းဝတ္ထုရှည်တွေကို အမြဲဖတ်လာခဲ့ရာက ခုလိုတစ်အုပ်တည်းမှာ စာရေးသူမျိုးစုံရဲ့ အရေးအသား ခံစားမှုရသတွေကို မြည်းစမ်းရတာကို လူတွေပိုသဘောတွေ့လာပုံရတယ်လို့လည်းထင်ပါတယ်…။ ခုခေတ်က သူများနဲ့မတူတဲ့ပုံစံတွေကို ကြိုက်ကြတာမျိုးလေ…။ အဲဒီလူတွေထဲမှာ ကျွန်မလည်း အပါအဝင်ဖြစ်ပါတယ်…။ ကိုယ့်ဘလော့မောင်နှမအချင်းချင်းဆိုတော့ ပိုပြီးတောင်အားပေးရဦးမယ် မဟုတ်လား…။ မယ့်ကိုးစာအုပ်ကိုဝယ်ဖြစ်သွားပုံကဒီလိုပါ….။ ခါတိုင်းကျွန်မက အိမ်နားကစီးတီးမတ်မှာပဲ ဝယ်နေကျ မြို့ထဲကစာအုပ်ဆိုင်လဲမရောက်ဘူးလေ…။ နယ်မှာဆေးသွားကုနေတဲ့ တစ်ဝမ်းကွဲဆရာဝန်မောင်လေးတစ်ယောက်က စာအုပ်တွေ ဆယ်အုပ်နီးပါးလောက်မှာလို့ ရုံးကကလေးမလေးကို သွားအဝယ်ခိုင်းလိုက်တာ… အဲဒါမယ့်ကိုးစာအုပ်ကိုပါ ဝယ်ခဲ့ပေးစမ်းပါလို့ မှာလိုက်တာ…။ အဲဒီချိန်ထိ အမှုမှတ်မဲ့ဘဲ မယ်ကိုးကနေ မယ့်ကိုးပြောင်းထားမှန်းလဲမသိပါဘူး…။ စာအုပ်ကြော်ငြာကို ဖဘမှာ အစ်မမြသွေးဆီက တွေ့လိုက်လို့ထင်တယ်… (တွေ့လား...ကျွန်မမှတ်ဉာဏ်မကောင်းဘူး…) ဒါမှမဟုတ် သတင်းစာကြော်ငြာမှာလား မသေချာတော့ (ခွင့်လွှတ်ပါ…စာအုပ်ဝယ်ဖြစ်သွားတာက အကြောင်းရင်းမှန်မဟုတ်လား)။

ကျွန်မက စာအုပ်တစ်အုပ်ဝယ်တိုင်း နေ့စွဲတပ်တယ် လက်မှတ်ထိုးတယ်….။ ဒီဇင်ဘာ(၂၆)ရက်နေ့နေ့စွဲနဲ့ ဝယ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မယ့်ကိုးစာအုပ်လေးက အဖုံးအမာနဲ့… စိတ္တဇဆန်ဆန် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကျောကို ခပ်မှုန်မှုန်ကလေးဆွဲထားတဲ့ မယ့်ကိုးရဲ့လက်ရာ ပန်းချီလေးပါ…။ စာရေးတတ်တဲ့အပြင် ပန်းချီပါဆွဲတတ်တယ်ဆိုတော့ ပါရမီကနည်းလား…။ အဲဒီတော့မှပဲ…လုပ်ပြီ ဒီပုံနှိပ်တဲ့သူတွေတယ်ပေါ့ဆတာကိုးလို့အထင်လွဲလိုက်မိသေးတယ်…။ မယ်ကိုးကို မယ့်ကိုးလုပ်ထားတယ်ပေါ့….။ နာမည်ပြောင်းလိုက်တယ်ဆိုတာ မယ့်ကိုးဘလော့ကို သွားလည်တော့မှသိတာကိုး..။ စာမျက်နှာ(၇၀)သာပါတဲ့ ခပ်ပါးပါး စာအုပ်ရှည်မျောမျောလေးမှာ… စကားလုံးတွေ ခံစားမှုတွေကတော့ ထူထူထဲထဲလေးလေးပင်ပင်နဲ့….။ စာအုပ်ခေါင်းစဉ်နဲ့ မျက်နှာဖုံးပန်းချီကိုမြင်လိုက်ကတည်းက ခံစားမှုတစ်ချို့ကိုကြိုရနေသလိုလိုပါပဲ….။ မယ့်ကိုးကို ကျွန်မမသိပါဘူး…။ သူဘယ်လိုမိန်းကလေးမျိုးလည်း ဘယ်လိုစာတွေကိုရေးခဲ့ဖူးလည်း ဆိုတာကိုလည်း မသိပါဘူး…။ ဒီစာအုပ်ကိုဖတ်ပြီးမှသာ ကျွန်မရဲ့ဘလော့ရိုးလ်မှာ သူ့ကိုလင့်ချိပ်ထားမိတာပါ…။

ကျွန်မက စာဖတ်နှေးသူတစ်ယောက်ပါ…။ စာဖတ်ရင် တစ်လုံးမကျန်ဖတ်တတ်တယ်… တစ်မျက်နှာတစ်မျက်နှာကိုလည်း အကြာကြီးဖတ်တယ် နားလည်အောင် ကိုယ်တိုင်ခံစားနှစ်ဝင်ပြီး ဖတ်ရတာကိုကြိုက်တယ်…။ စာဖတ်ရင်လည်းအမြဲဇာတ်ကောင်နေရာကဖတ်တတ်လို့ ဝမ်းနည်းတဲ့အခါမျိုးဆို မျက်ရည်တွေဘာတွေကျတဲ့ထိဖြစ်ရတတ်တယ်…။ အရင်ကအလုပ်မလုပ်ခင် အားနေတုန်းက စာအုပ်ဖတ်ရင် မိုးလင်းပေါက်သွားတတ်တဲ့အခါမျိုးရှိဖူးတယ်… စာအုပ်မပြီးမချင်းဖတ်တာ တစ်ပိုင်းတစ်စမထားခဲ့ချင်တာ…။ ခုတော့အလုပ်လုပ်တော့ ညဉ့်နက်တဲ့အထိနေလို့မဖြစ်ဘူးလေ…။ ဒါကြောင့် မယ့်ကိုးရဲ့ စာအုပ်ပါးပါးလေးကို ကျွန်မနှစ်ခါခွဲပြီး ဖတ်ပါတယ်…။ သူ့စာဖတ်ပြီး သူ့ဆီက sence တစ်ခုခုကိုရလိုက်တယ်…ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ မပြောပြတတ်ဘူး….။ မိခင်မေတ္တာကို အငမ်းမရငတ်မွတ်နေတဲ့ မိန်ကလေးတစ်ယောက်နေရာကို ကျွန်မခဏရောက်သွားခဲ့တယ်…..။ ကျွန်မဘဝမှာ အဲဒီမိန်ကလေးလိုခံစားမှုမျိုး မခံစားခဲ့ဖူးပေမယ့်.. သူ့ခံစားမှုကိုသိနေခဲ့တယ်… နာလည်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်…သူမျှော်လင့်သလိုမျိုး စာဖတ်ရင်း မျှော်လင့်ကြည့်မိတယ်… စာမျက်နှာတွေကုန်သွားမှာကို မသိစိတ်က ကြောက်နေမိတဲ့အထိပဲ…။ တကယ်လည်း ဇာတ်သိမ်းသွားခဲ့တဲ့အထိ မျှော်လင့်ချက်က ခပ်ရေးရေးတောင်မရလိုက်ပါဘူး….။ ဖတ်ရင်းနဲ့လည်း အသက်ရှူကြပ်လာတယ်...ဇာတ်ကောင်မိန်းကလေးရဲ့ မွန်းကျပ်မှုကို ကူးစက်ခံစားသွားလို့ဖြစ်မယ်....။ အဲလိုအခါမျိုးမှာ နာကျင်တဲ့စိတ်ဒဏ်ရာမျိုးကိုရခဲ့ဖူးလို့ မယ့်ကိုးရဲ့စာကို နှစ်သက်သွားမိဟန်တူပါတယ်….။ 

စာရေးသူမယ့်ကိုးကတော့ သူဟာ လူမကြိုက်တဲ့စာတွေကိုရေးနေတဲ့သူ လို့ပြောပါတယ်….။ ကျွန်မကတော့ သူများမကြိုက်တာ သူများမလုပ်တာမျိုးတွေကို နှစ်သက်တတ်သူမို့လားတော့ မသိဘူး.. မယ့်ကိုးရဲ့ ဝါကျခပ်တိုတို သူများနဲ့မတူတဲ့အရေးအသား ဆန်းပြားတဲ့ရေးဟန်တွေကို သဘောကျမိတယ်….။ မယ့်ကိုးကို ကျွန်မမသိပါဘူး…ခုချိန်ထိလဲ မသိပါဘူး….။ ဖဘမှာ သူ့စာအုပ်ပုံလေးတင်ပြီး သူ့ကိုတဂ်ထားလို့ သူကော်မန့်လာပေးတာ ဒါ..ပထမဆုံးအကြိမ် သူနဲ့စကားပြောဖူးချင်းပါ….။ ကျွန်မနဲ့သူ ဂျီမေးလ်လင့်လည်းမရှိပါဘူး…။ မယ့်ကိုးဆိုတဲ့မိန်းကလေးဟာ ကျွန်မထက်အများကြီးအသက်ငယ်တဲ့ သူဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်…။ ဒါပေမယ့် သူ့အရေးအသား သူ့ပုံစံကိုနှစ်သက်လို့ ကျွန်မထက်ငယ်သူပေမယ့် သူ့ကိုလေးစားမိပါတယ်…။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မကိုယ်တိုင်မရေးတတ်တဲ့ အရေးအသားမျိုးကို ရေးနိုင် ထုဆစ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အရေးအချင်းဆိုတာ ဘုရားကပေးတာပါ…။ လူချင်းမသိပေမယ့် မရင်းနှီးပေမယ့် အနုပညာချင်းရင်းနှီးတဲ့ ညီမငယ်မယ့်ကိုးကို စာတွေများများရေးပါ စာအုပ်တွေထပ်ထုတ်ပါလို့ ဒီပို့စ်လေးနဲ့အားပေးလိုက်ပါတယ်….။ 

ပို့စ်ခေါင်းစဉ်လေးက ဖဘမှာကိုဏီတဂ်ထားတဲ့ သူ့ Notes ရဲ့ခေါင်းစဉ်လေးကို ပြန်ယူထားတာပါ…:)

မိုးငွေ့

ဆောင်းရနံ့.....

ဆောင်းမနက်ခင်းရဲ့ နေခြည်နုနုအောက်မှာ ပန်းတွေ … ပန်းတွေ လှလိုက်တာ… အရောင်စုံအသွေးစုံ အပွင့်အခက်တွေနဲ့ လှချင်တိုင်းလှနေကြတယ်…..။ ပန်းတွေအများစုက ရှမ်းပြည်ကနေ သယ်လာရောင်းကြတာ… တချို့တွေက တိုက်ကြီး မှော်ဘီ ပဲခူး စတဲ့မြို့တွေက ခြံထွက်တွေကို ခူးယူလာရောင်းကြတယ်…။ နှင်းဆီပွင့်ကြီးတွေများ အပွင့်ကြီးကို စွံကားနေတာပဲ အပွင့်လေးကို ဇကာလေးနဲ့စွပ်ထားလိုက်သေးတယ်…။ ဘာအနံ့မှမရှိတဲ့  တရုတ်ပြည်ကလာတဲ့နှင်းဆီ… တစ်ပွင့်ကိုသုံးရာကျပ်တဲ့…။ အရိုးတုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်နဲ့ သုံးလေးရက် အသာလေးခံတယ်…။ ဆောင်းရာသီမှာပန်းတွေက အမျိုးပိုစုံပြီးရောက်လာကြတယ်…။ စက္ကူပန်းလို့အတွန့်လေးနဲ့ အပွင့်သေးသေးနုတ်နုတ် အရိုးပွပွကြီးကြီးတွေနဲ့ အရောင်ကနှစ်မျိုးရှိတယ် ခရမ်းပြာရောင်နဲ့ ပန်းနုရောင် ဘာပန်းခေါ်သလဲတော့မသိဘူး…ဒါလဲ တရုတ်ကလာတာနေမယ်…။ ပန်းအစစ်ပေမယ့် ပန်းခြောက်နဲ့ပိုတူနေတယ်…အရိုင်းစည်းတစ်စည်းကို လေးထောင်ကျပ်တဲ့…။ အဖြူရောင်အပွင့်သေးသေးလေးတွေနဲ့က စိန်မှုန်ပန်းတဲ့ နာမည်လေးနဲ့လိုက်အောင် ပန်းစည်းလေးကကြည့်လိုက်ရင် စိန်မှုန်လေးတွေလိုပဲလက်နေတယ်… အပွင့်ဖြူဖြူသေးသေးတွေကြားမှာ ခရမ်းရောင်အပွင့်သေးသေးတွေက ကြိုကြားကြိုကြားပွင့်နေကြတယ်….။ 

ဒီလိုပွင့်လင်းရာသီမှာ ပွဲလမ်းသဘင်တွေကလဲများသလို အလှူမင်္ဂလာပွဲတွေလည်းများတော့ ပန်းဈေးကွက်ကပိုကောင်းနေတာပေါ့…။ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ ပန်းအမျိုးအစား အရောင်တွေကို စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်သုံးလို့ရတယ်လေ…။ ဂန္ဓာမာပန်းတွေကလည်း အပွင့်အရွယ်စုံ အရောင်သွေးစုံ။ ကာနေရှင်းဆိုလဲ ရောင်စုံ… လီလီ လက်ထပ်ပန်း…မြေမြို့ပန်း ဒေစီပန်း…သစ္စာပန်း…အို..အစုံအစုံပါပဲ…။

ဟိုအရင် ငယ်စဉ်တုန်းက တောင်ပေါ်ဒေသမှာနေခဲ့ဖူးတော့ ဆောင်းရာသီရဲ့ ချမ်းခိုက်တုန်အေးမှုကို ညမအိပ်နိုင်လောက်အောင် အန်တုခဲ့ရဖူးတယ်…။ ပြီးတော့ မွေးရာပါ နှာခေါင်းပေါက်တစ်ဖက်ကပုံမှန်ထက်သေးနေလို့ အသက်ရှူရတာ ပိုအားစိုက်ရတယ်… နှာခေါင်းနဲ့မလုံလောက်တဲ့အခါ ပါးစပ်နဲ့ပါရှူရတဲ့ အခါမျိုးရှိခဲ့တယ်…။ အထူးသဖြင့် ဆောင်းရာသီလိုအချိန်မျိုး နှင်းတွေပိန်းပိတ်နေအောင်ကျ နေရောင်ကိုတောင် တနေလုံးနေမှမမြင်ရတဲ့ နေ့မျိုးကို ဖြတ်သန်းရတဲ့အခါမျိုးဆို ညအိပ်ယာဝင်ဖို့တောင်ကြောက်ခဲ့ဖူးတယ်…။ အေးလွန်းလို့ နှာစေးတယ် နှာစေးတော့ နှာခေါင်းပိတ်ရော... ဒီတော့ အသက်ရှူလို့မရတော့ဘူး… ခေါင်းအုံးကို မြင့်မြင့်ခုအိပ်ရတယ်…ညသန်ခေါင်း အိပ်မောကျတော့မယ်ဆို အသက်ရှူမရလို့ ထထိုင်နေရတဲ့ညမျိုးတွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတော့ ဆောင်းရာသီကို ကိုယ်ကြောက်တတ်လာခဲ့တယ်…။ ကိုယ်အရွယ်ရောက်လာတော့ တောင်ပေါ်ဒေသကိုစွန့်ခွာပြီး မျှတတဲ့ရာသီဥတုရှိတဲ့ မြေပြန့်အရပ်ကိုလာနေရတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ညမအိပ်ရတော့တဲ့ နှာခေါင်းပိတ်တဲ့ ဒုက္ခတော်တော်လေးကိုဝေးသွားတယ်….။ ဒီရာသီဥတုလေးနဲ့ ကိုယ်နဲ့တော်တော်အစဉ်ပြေနေတယ်… ဒီနေ့အချိန်ထိဆိုပါတော့..။ ဆောင်းရာသီကို သဘောကျမိတာက ခုလိုပန်းပွင့်ကလေးတွေ ကြွားကြွားနဲ့ဖူးပွင့်ခွင့်ရှိတာတခုထဲကိုပါပဲ…။ အေးတာကိုတော့ ကိုယ်ကကြောက်နေမိတာလေ….။

အရောင်စုံလှပကြွရွနေတဲ့ ပန်းစည်းသေးငယ်အသွယ်သွယ်ကို ကြည့်ရင်း… လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်တုန်းက ဆောင်းနံနက်ခင်းတွေကို သတိရမိသွားတယ်….။ ကိုယ်နေခဲ့ဖူးတဲ့ တောင်ပေါ်ဒေသမြို့ကလေးက တကယ်တော့ တောင်တွေပတ်လည်ဝိုင်းနေတဲ့ ချိုင့်ဝှမ်းဒေသလေးပါ…။ အဲဒီဒေသမှာ တောင်ပေါ်ဒေသမှာရှိတတ်တဲ့ ချယ်ရီပန်းတို့လိုပန်းမျိုးတွေ မပွင့်ပါဘူး…။ ကိုယ်မှတ်မိသလောက်တော့ စိန်ပန်းနီ စိန်ပန်းပြာပင်တွေကတော့ ကိုယ်တို့ရဲ့ အလယ်တန်းကျောင်းဝင်းထဲမှာ တော်တော်များများရှိတယ်…။ နောက်… ကိုယ်မမွေးခင်ကတည်းက ရှိနေခဲ့တဲ့ လမ်းမရဲ့ ဟိုဖက်ဒီဖက်မှာ စီတန်းနေတဲ့ လုံးပတ်ကြီးကြီး ကုက္ကိုပင်ကြီးတွေ…အဲဒီကုက္ကိုပင်ကြီးမှာ သဘာဝအလျှောက်ကပ်ပြီးပေါက်တဲ့ အဝါရောင် ခရမ်းရောင် သစ်ခွပန်းတွေ တွဲလောင်းလေးတွေ ပွင့်လို့ရယ်…  ။ အဲဒီဒေသမှာ ဆောင်းတွင်းဖက်ဘာပန်းတွေပွင့်သလဲ ကိုယ်သေချာမမှတ်တော့…။ ပြီးတော့ ပန်းပင်တွေ ပန်းပွင့်တွေကို စီးပွားဖြတ်စိုက်ပျိုးသူတွေလဲမရှိကြဘူး…။ 

ကိုယ်မှတ်မိတာတော့ ကိုယ်တို့အိမ်နောက်ဖေး ရေတွင်းနားမှာ… နှင်းဆီပင်တွေရှိတယ်… ပြီးတော့ ဇော်စိမ်းပန်းပင်တွေ ဒီလောက်ပဲ…။ သြော်….ပြီးတော့ အရွက်ဖားဖားနဲ့ ပိန်းရွက်ပင်တွေ ဟုတ်တယ် ဒါလောက်ပဲ…။ ဈေးထဲမှာ ဘုရားပန်းအိုးထိုးဖို့ ပန်းမရတဲ့နေ့မျိုးမှာဆို အဖွားက ဇော်စိမ်းပန်းတွေကိုပဲ ခူးဖြတ်ပြီး ကပ်လေ့ရှိတယ်…။ အဲဒီပန်းက ရေမှန်မှန်လဲပေးရင် တစ်ပတ်ဆယ်ရက်မကခံတယ်တဲ့…။ နှင်းဆီပန်းပင်တွေက ပိုးကျတယ်…။ ကိုယ်က ပိုးကောင်လေးတွေကိုကြောက်တတ်တော့… အဲအပင်နားကိုမကပ်တော့…။ မှတ်မှတ်ရရ ၂၀၀၀ခုနှစ်တုန်းက ဗယ်လင်တိုင်းနေ့ကို ပန်းစည်းရဖူးတယ်…တော်တော်လည်းလှတဲ့ ပန်းစည်းလေးပါ…။ ပန်းစည်းလေးကိုဖြေ ပန်းအိုးထိုးမယ်လုပ်တော့…လားလား… ပိုးကောင်ကြီးက တုတ်တုန်ခဲခဲကြီးနဲ့ ရိုးတံမှာကပ်နေတာစိမ်းနေတာပဲ…အဲလို…အဲလို…ကြောက်တယ်ဆို ပိုကြုံရတတ်တယ်…။

 မနက်စောစော ဈေးသွားတဲ့လမ်းတောက်လျှောက် လမ်းဘေးခြုံပင်မှာ အလေ့ကျပေါက်တတ်တဲ့ တောစံပါယ်ပန်းတွေကိုတော့ ငယ်တုန်းက ဈေးသွားတိုင်း ခူးခူးတတ်တယ်…လက်ဖဝါးထဲ အပြည့်အလျှံရတဲ့အထိ ခူးသွားတယ်… ဈေးထဲရောက်တော့ ဈေးသည်အဒေါ်ကြီးတွေဆီက နှီးတစ်ခုတောင်းပြီး အမျှင်သေးတောင်ခွာယူ ခူးလာခဲ့တဲ့ တောစံပါယ်ပန်းလေးတွေကိုသီလိုက်တယ်….။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဘုရားပူဇော်တယ်…။ အဲဒီပန်းလေးကိုတော့ချစ်တယ်…။ ရိုးစင်းတဲ့ဘဝနဲ့ လုံးဝအဖြူသက်သက် ဘာပကာသနမှာမပါတဲ့ပန်းကလေး…။ သူ့ကိုဘယ်သူကမှ ပွဲလမ်းသဘင်မှာသုံးဖို့တကူးတကန့်လာပြီး မခူးယူကြဘူး….။ သူ့ဘဝလေးကတခြားပန်းတွေနဲ့စာရင် ပိုပြီးလွတ်လပ်တယ်…။ အပင်မှာဖူးတယ် ငုံတယ် ပွင့်တယ် ဝေတယ်…အချိန်တန်တော့ကြွေတယ်…။ ပြန်တွေးမိရင်း လွမ်းမိပါတယ်လေ….။ ကိုယ်တောစံပါယ်လေးကို မြင်ခွင့်မရတာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်လာခဲ့ပြီ…။ ခုဆို ရာသီတွေပြောင်း နှစ်လတွေဟောင်းသွားတော့ တောစံပါယ်လေးပေါက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ခြုံပင်လေးတွေလည်း မရှိလောက်တော့ပါဘူး…။ လမ်းတွေလည်း အရင်လိုဖုန်တလုံးလုံးနဲ့မြေလမ်း ခဲလမ်းမဟုတ်တော့… ကတ္တရာစေးတွေမဲနက်နေတဲ့ လမ်းမကြီးဘေးက တောစံပယ်ခြုံပင်လေးလည်း လူတွေခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းတဲ့အထဲပါသွားရောပေါ့…..။

ဒီမနက်တရုတ်တန်းဈေးက တွေ့ခဲ့တဲ့ပန်းရောင်စုံတွေကြောင့် ကလေးဘဝတုန်းက ဆောင်းမနက်ခင်းဆီကိုခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တဲ့ အတွေးစတွေကို စာတပုဒ်ရေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်….။

မိုးငွေ့

လိမ္မောရောင်ညနေ.....

အဲဒီနာမည္ႏွစ္လံုးကို...ကိုယ္ေရရြတ္လိုက္ေတာ့ သူကရယ္ျပီး “ ဟဟ ရင္ခုန္သြားလား” တဲ႔…..။ ဟင့္အင္း… ကိုယ့္ရင္ခုန္သံေတြကို မင္းကိုယ့္ဆီကအျပီးပိုင္ႏႈတ္ယူသိမ္းဆည္းသြားခဲ႔ျပီပဲေလ….။ ကိုယ္ရင္မခုန္ပါဘူး….။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္မင္းကိုတမ္းတမ္းမက္မက္သတိရသြားတယ္… လြမ္းဆြတ္သြားမိတယ္…. အဲဒီစကၠန္႔ပိုင္းေလးအတြင္းမွာကိုေလ…။

ေဆာင္းရာသီညေနမို႔ ေစာေစာစီးစီးအေမွာင္ေတြက အလင္းေရာင္ကိုရိတ္သိမ္းသြားၾကတယ္….။ ကိုယ္ရဲ႔ အိမ္ျပန္လမ္းက မေအးတဲ႔ေဆာင္းတြင္းေလေတြနဲ႔ကားအေငြ႔ေတြဖုံနံ႔ေတြေရာေထြးေနခဲ႔လို႔ေပါ့…။ 

“ဒီေန႔အိမ္ျပန္ေနာက္က်တယ္ေနာ္…”တဲ႔… နေဘးကျဖတ္သြားတဲ႔ေကာင္ကေလးရဲ႔အသံတစ္ခုေၾကာင့္…လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဟိုဒီေလွ်ာက္လႊင့္ေနတဲ႔အေတြးေတြကခ်က္ခ်င္းစုမိသြားျပီး ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္းမင္းကို တမ္းမက္စြာသတိရသြားတယ္…ရိပ္ခနဲ၀ဲတက္လာတဲ႔မ်က္ရည္တခ်ိဳ႔က အေရွ႔ကထိုးလိုက္တဲ႔ကားမီးေရာင္ေအာက္မွာ ဘယ္သူမွမျမင္လိုက္ေပမယ့္ လက္ခနဲျဖစ္သြားလိမ္႔မယ္။ ကိုယ့္ကိုေျပာသြားတဲ႔ ေကာင္ေလးကိုဘယ္သူဘယ္၀ါမွန္းကိုယ္မသိပါဘူး…ကိုယ့္ကိုမ်က္မွန္းတန္းမိေနတဲ႔ ရပ္ကြက္ထဲကတစ္ေယာက္ေယာက္ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္ ဒါေပမယ့္ မင္းနဲ႔ရြယ္တူအဲဒီေကာင္ေလးေျပာသြားတဲ႔အသံကိုၾကားရံုနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ မင္းကိုလြမ္းဆြတ္ေနတဲ႔စိတ္ကခ်က္ခ်င္းၾကီး ႏုိးၾကြလာခဲ႔သလဲ…။

သီခ်င္းေတြလိုက္နားေထာင္ၾကည့္တယ္…..။ မင္းနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ထြက္က်လာမယ့္စကားလံုးလွလွေတြနဲ႔ သူတို႔ကိုကိုယ္လက္ေဆာင္မေပးရတာၾကာျပီေလ….။ ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္မဟုတ္ခဲ႔ေပမယ့္ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္လိုပါပဲ…ဟုတ္တယ္ ဘယ္ေတာ့မွျပန္ေျပာျပလို႔မကုန္ႏိုင္တဲ႔ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္က မင္းပဲေလ….။ (တခါက စကားစပ္မိရင္း ကိုယ့္ရဲ႔ ဇာတ္ေကာင္ကေလးမင္းကို စာေရးသူတစ္ေယာက္ကသူ႔ဇာတ္ေကာင္ေလးနဲ႔တြဲေပးဖို႔ကမ္းလွမ္းလာခဲ႔ဖူးတယ္….။ ကိုယ္ၾကည္ျဖဴစြာပဲသေဘာတူလိုက္ပါတယ္…။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူေရးေနတဲ႔ဇာတ္ေကာင္ေလးကလဲ သူသိမ်ားျပီးစိတ္၀င္စားခံေနရတဲ႔သူ… မင္းလိုဇာတ္လိုက္နဲ႔တြဲဖက္လိုက္ရင္ စာဖတ္သူေတြေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားၾကမွာပဲလို႔ ေတြးျပီးပီတိျဖစ္ခဲ႔ဖူးတယ္…။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမိ်ဳးေၾကာင့္ ကိုယ့္မိတ္ေဆြစာေရးသူကလဲ သူကမ္းလွမ္းေျပာဆိုခဲ႔ဖူးသလို ခုခ်ိန္ထိအေကာင္ထည္မေဖာ္ျဖစ္ေသးပါဘူး…ေအာ္..အဲဒီစာေရးသူျပန္လာရင္ မင္းနဲ႔အတူဘီယာအတူေသာက္ဖို႔ေျပာထားေသးတယ္ ) ဒါကစကားခ်ပ္ပါ…။

ဖဘမွာလည္းမင္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ႔ အရိပ္အေငြ႔တခ်ိဳ႔ေတာင္ မျမင္ရတာၾကာျပီ…။ မင္းက ကိုယ့္ကို unfriend လုပ္သြားေပမယ့္ ကိုယ့္ဆီမွာက်န္ေနေသးတဲ႔မင္းသူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႔ေတြတင္တဲ႔ စေတးတပ္ေတြမွာ တခါတေလမင္းေကာ္မန္႔လာေပးတဲ႔အခါ မင္းကိုေတြ႔ရတတ္ေသးတယ္ေလ…..။ ႏွစ္သစ္မွာ ကိုယ္အရာအားလံုးကိုေမ႔ထားခဲ႔တယ္…မင္းအပါအ၀င္ေပါ့…..။ သို႔ေပမယ့္လည္း တုိက္ဆိုင္မႈမရွိလည္း လြမ္းတရသူမို႔..ေမ့ေဖ်ာက္ဖို႔ကိုယ္မၾကိဳးစားေတာ့ပါဘူး…။

ခ်စ္ေသာအိန္ဂ်ယ္…ကိုယ္သာမင္းဘ၀မွာ ေသဆံုးေပ်ာက္ကြယ္သြားသူျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္….မင္းကေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀မွာ ဘယ္ေတာ့မွေသဆံုးမသြားမယ့္ ကိုယ့္အနားမွာထာ၀ရရစ္၀ဲေနမယ့္ အျဖဴေရာင္အေငြ႔ပါးပါးေလးတစ္ခုပါ…..။ 

မိုးေငြ႔

ကမၻာငယ္ေလး.....

ဒီသီခ်င္းေလးကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနားေထာင္ေနၾကတယ္...။ ဘယ္စီးရီး ဘယ္အမ္ဘမ္ထဲကလဲေတာ့ မသိဘူး ဆိုတဲ႔သူ႔က 9 One တဲ႔ featuring က အိမ္႔ခ်စ္ဆိုထားတာ...။ ေအးေအးေလးနဲ႔ နားေထာင္လို႔ေကာင္းပါတယ္...။ 9 One က rapping ဆိုတယ္္ အိ္မ္႔ခ်စ္က melody လိိုက္ထားတာ....။ မဆိုးပါဘူး....။ ခုေခတ္သီခ်င္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို လုိက္နားေထာင္ႏိုင္ေသးတာပဲလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိျပန္ေတြးမိတယ္.....။ ေနာက္ပိုင္း ကိုယ္တို႔လိုလူလတ္ပိုင္းေတြက ေခတ္သီခ်င္း လူငယ္အၾကိဳက္သီခ်င္းေတြကို ဆူဆူညံညံမို႔ သိပ္နားမေထာင္ျဖစ္ၾကဘူးေလ...။ အမ်ားအားျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ျဖစ္မွသာ ဘာသီခ်င္းေတြအသစ္ထြက္တယ္ လူၾကိဳက္မ်ားတဲ႔သီခ်င္းက ဘာလဲဆိုတာသိတာကိုး..။

ျပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္နဲ႔ ေ၀းကြာေနတဲ႔ တိုင္းတပါးေရာက္ ျမန္မာညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြလဲ အပ္ဒိတ္ေလးျဖစ္ေအာင္လို႔ ကိုယ္နားေထာင္ျဖစ္ေနတဲ႔ လူငယ္ၾကိဳက္ ခပ္ေအးေအးနဲ႔ နားထဲ၀င္ႏိုင္မယ့္ သီခ်င္းမ်ိဳးေတြကို ေရြးျခယ္ျပီး တင္ေပးခ်င္တဲ႔ ဆႏၵေလးေတြေၾကာင့္ပါ...။ ေျပာသာေျပာေနတာ တကယ္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားမွာကလိုင္းေကာင္းလြန္းလို႔ ယူက်ဳကေန သီခ်င္းအသစ္ေတြကို ေမႊေႏွာက္ရတာ  ကိုယ္ေတြထက္ေတာင္ အပ္ဒိတ္ျဖစ္ေနၾကပါေသးတယ္...။

ကိုယ္ပိုင္ကမၻာငယ္ေလးထဲမွာ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြ စိတ္ရႈပ္စရာေတြကို တခဏေဘးဖယ္ထားျပီး သီခ်င္းေလးကို နားဆင္သြားၾကပါဦးလို႔...း)

မိုးေငြ႔

မီးမီးေလွ်ာက္စားခဲ႔တာေလးေတြ.....

 chewing junior က puff မုန္႔ေလးေတြ(Junction Square)

 
 

ေကြ႔သယိုအရည္နဲ႔ ေအာလ်န္႔အေအး...(Love Boat, Myayni Gone City Mart)

 ၀က္စတူးေျမအုိးထမင္း(Moon Bakery)

 ကိုးရီးယားေျမအိုးထမင္းသုပ္(Moon Bakery)

 

 က်န္မဆိုင္ဘဲေပါင္း အေဒ႔ၚအိမ္ကဟင္းအိုးကိုအလြတ္မေပးဘဲ ရိုက္လာတာ

 အခ်ိဳပြဲသီးစံုေရခဲမုန္႔သေဘာၤ(Black Canyon)
 

Blue Mountaion(Black Canyon)

Ice Lemon Tea (Moon Bakery)

 ထန္းလ်က္ဒိန္ခ်ဥ္(Moon Bakery)

အားလံုးကိုတစ္ရက္ထဲစားခဲ႔တာဟုတ္ဘူးေနာ္...း)

ငါအေၾကာင္းနဲ႔ငါ့ကံ.....

မီးမီးခဲ ေနာက္ဆံုးထြက္ထားတဲ႔ Miss Call အမ္ဘမ္ထဲကပါ....။ မစ္ေကာထဲမွာ ဒီသီခ်င္းကို လူၾကဳိက္မ်ားၾကတယ္...။ ကိုယ္လဲၾကိဳက္တယ္...။ မီးမီးခဲရဲ႔ အသံၾသရွရွေလးနဲ႔ ခပ္ေဆြးေဆြးေလးဆိုထားတာကို သိပ္သေဘာက်တယ္...။ အသဲကြဲသီခ်င္းေတြခ်ည္း နားေထာင္ေနမိတာေတာ့ အသဲကြဲေနတာလို႔အထင္လြဲကုန္ဦးမယ္...။ အသဲကြဲေနတာကပို႔စ္ေတြထဲမွာပါ...။ အျပင္မွာက ဒီမိန္းမအသည္းမာလြန္းလို႔ပါ...ဟဲ..ဟဲ...။ အစကတည္းက သီခ်င္းနားေထာင္ျဖစ္ရင္ အဲလိုခပ္ေအးေအး ခပ္ေဆြးေဆြးသီခ်င္းေတြကိုပဲၾကိဳက္တာကိုး...။ ျပီးေတာ့ ဒီသီခ်င္းေတြက ခံစားခ်က္ရွိေနရင္လည္း ထြက္ေပါက္အျဖစ္နဲ႔နားေထာင္ေကာင္းသလို ...အိပ္မေပ်ာ္တဲ႔ညေတြ အတြက္လည္း အိပ္ေဆးျဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္...။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့အေဖာ္ေကာင္းပဲ...း) ။

ဒီသီခ်င္းထဲကလိုပဲ... ကိုယ့္အေၾကာင္းနဲ႔ကိုယ့္ကံပဲေပါ့...မဟုတ္လား....။ ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲေနာ္......။

“အသက္ရွင္ေနခ်ိန္မွာ ၾကိဳးစားခြင့္ရွိေသးတာကို သတိမျပဳမိတဲ႔ အန္တိုနီယိုက အရူး” တဲ႔...မိုးသက္ဆီကမ'လာတာ...။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ကိုယ္...“အန္တိုနီယို”လို အရူးလို႔မေျပာခ်င္ပါဘူး... သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔သူ႔ကံေပါ့ေနာ္...။

မိုးေငြ႔

အတောက်ပဆုံးကြယ် (သို့) နီကီမီနာ့ဂျ် .....

စင်ပေါ်မှာ “နီကီမီနာ့ဂျ်”လို့ ကျော်ကြားတဲ့ သူ့နာမည်အရင်းက “အိုနီကာ တန်ညာမရာ့ဂျ်” ၁၉၈၄ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ (၈)ရက်နေ့ဟာ သူ့မွေးနေ့။ သူက ထရီနီဒက်ဇာတိ အမေရိကန်ရက်ပါအဆိုရှင်၊ တေးရေး၊ အကသမား၊ အသံသရုပ်ဆောင်နဲ့ ရုပ်သံစတား။ မိဘတွေဖြစ်တဲ့ ကာရိုးလ်နဲ့ ရောဘတ်မရာ့ဂျ် တို့ဟာ အိန္ဒိယသွေးပါတဲ့ ထရီနီဒက်တွေ။ နီကီက အကိုနဲ့မောင်ရဲ့ကြားက ဘွားအေရဲ့ အသည်းကျော် အိမ့်ဆည်းလည်း။ သူ့အသက်ငါးနှစ်မှာ ထရီနီဒက်ကနေ နယူးယောက်ကိုရွှေ့ခဲ့တယ်။ “အလစ်ဇဘတ်ဘလက်ဝဲလ်”အလယ်တန်းကျောင်းကို တက်တယ်။ အဲဒီမှာ“ကလယ်ရ်နက်”အမှုတ်သမားဖြစ်လာတယ်...။ ဂီတ၊ အမြင်ဆိုင်ရာ အနုပညာနဲ့ ပါဖောမန့်ဦးစားပေး“လာဂါးဒီးယား”ကျောင်းကနေအထက်တန်းကျောင်းအောင်တယ်။ ကျောင်းဆင်းပွဲဒရမ်မာမှာ ဝင်ကပြီး သီချင်းဆိုဖို့လုပ်တာ တကယ့်ရက်မှာအအေးမိပြီး အသံပျောက်သွားတယ်။ အစက သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ စစချင်း သူကျတဲ့ ဇာတ်ရုပ်ကို ဘယ်လိုမှ အံမဝင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ (၁၉)နှစ်သမီးမှာ ဘရွှန့်ဇ်ရပ်ကွက်က Red Lobsters ဆိုင်မှာ စားပွဲထိုးဝင်လုပ်တယ်..။

ကြိုးစားတယ်။ ခြစ်ခြုပ်တယ်။ အဲဒီအလုပ်နဲ့တင် BMWရအောင်ဝယ်စီးတယ်။ ဒါပေမယ့် စားသုံးသူတွေအပေါ် ဆက်ဆံရေးကျဲလိုက်မိလို့ အလုပ်ထုတ်ခံရတယ်။ Wall Street ရဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတစ်ခုမှာ စားသုံးသူဝန်ဆောင်မှုဆိုင်ရာ လက်ထောက်အုပ်ချုပ်ရေး အရာရှိ ဝင်လုပ်တယ်။ နောက်ပိုင်း ရုံးပိုင်းဆိုင်ရာမန်နေဂျာဖြစ်လာတယ်...။

နောက်ပိုင်းနာမည်ကျော် Hoodstars အနုပညာအဖွဲ့ထဲမှာ “ရက်ပါ”ဝင်လုပ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ထင်တိုင်းမပေါက်တာတွေ၊ ညှိလို့မရတာတွေကြောင့် မချင့်မရဲဖြစ်ရခြင်းတွေနဲ့ အတူ သူထွက်ပစ်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ Myspace မှာ ကိုယ်ပိုင်သီချင်းလေးတွေတင်တယ်။ နာမည်ကျော်ရက်ပါ“ဂရေဗီ”ကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့တဲ့ Dirty Money Entertainment ရဲ့ CEO “ဖရန်ဒီ” က သတိပြုမိသွားတယ်။ သူ့ကိုအရလိုက်ချိတ်တယ်။ ကောက်မွေးလိုက်တယ်။ နယူးယောက် မြေအောက်ရက်ပါတွေအကြောင်း ဒီဗီဒီထုတ်ဖြစ်တယ်..။ 

ပထမဆုံး Mixtape Playtime Is Over ကို ၂၀၀၇ ခုနှစ်မှာထုတ်တယ်။ ဒုတိယတစ်ခု Sucka Free ကို ၂၀၀၈ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လမှာထုတ်တယ်။ Underground Music Award ရဲ့ ၂၀၀၈ ခုနှစ်ကောင်းဆုံးအမျိုးသမီး အနုပညာရှင်ဆုရတယ်။ Beam Me up Scotty ဆိုတဲ့ တတိယ အယ်လဘမ်ကို အဲဒီနှစ်ထဲမှာပဲ အရထုတ်တယ်။ XXL မဂ္ဂဇင်းမှာ ဝင်သရုပ်ဆောင်လိုက်သေးတယ်။ ၂၀၀၉ ခုနှစ်မှာ Young Money Entertainment နဲ့စာချုပ်ချုပ်တယ်။ နာမည်ကျော်ရက်ပါ Lil Wayne က သူ့ကိုရှာတွေ့သွားတယ် ။ 5 Stars Chick ဗီဒီယိုနဲ့သူ တအားပေါက်သွားတယ်။ တခြားသူရဲ့ အခွေတစ်ခွေမှာ လူလုံးဝင်ပြပြီးနောက် Bed Rock ဆိုတဲ့ Singleမှာ တစ်ယောက်တည်း ရက်ပ်ဝင်ဆွဲတယ်။ သောင်းသောင်းသည်းသည်းဖြစ်သွားတယ်။ Billboard  100 နံပါတ်(၂)ချိတ်တယ်။ အဲဒီနှစ် ဒီဇင်ဘာမှာ We are the money အယ်လ်ဘမ်ထွက်တယ်။ Billboard 200 မှာ Top 10 ဝင်တယ်..။

၂၀၁၀ နိုဝင်ဘာမှာ သူ့အယ်လ်ဘမ် Pink Friday ထုတ်လိုက်တော့ Us Billboard 200 မှာ ထိပ်ဆုံးရောက်သွားတယ်။ Recording Industry Association of America (RIAA) မှ ပလက်တီနမ်အဆင့် မှတ်တမ်းဝင်သွားတယ်။ သူလည်း Us Billboard 100 မှာ ပထမဆုံးသော Single(၇)ချပ်ရ အမျိုးသမီးအနုပညာရှင်အဖြစ်မှတ်တမ်းဝင်သွားတယ်။ အဲဒီထဲက(၇)ပုဒ်မြှောက် Super Bass သီချင်းဟာ တစ်လအတွင်း ချပ်ရေ(၄)သန်းကျော်ရောင်းရတယ်။ RIAA ရဲ့“ပလက်တီနမ်(၄)ဆ”မှတ်တမ်းဝင်သွားတယ်။ အမေရိကန်ရဲ့ အကောင်းဆုံး Single ဖြစ်သွားတယ်။

၂၀၁၂ ဧပြီမှာ ဒုတိယမြှောက်အယ်လ်ဘမ် Pink Friday: Roman Reloaded ထွက်လာတယ်။ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ချပ်ရေတစ်သန်းကျော်ရောင်းလိုက်ရတယ်။ ၂၀၁၂ခုနှစ်ရဲ့ နိုင်ငံတကာအဆင့် အရောင်းရဆုံး အယ်လ်ဘမ်ဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒီအထဲက Star Ship နဲ့ Pound the Alarm သီချင်းတွေဟာလည်း နိုင်ငံတကာအဆင့် Top 10 မှာဝင်သွားတယ်။ ဒီနှစ်ထဲမှာ နီကီမီနာ့ဂျ်တို့ Pink Friday Tour နဲ့ Pink Friday Reloaded Tour ဆိုတဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲအစီအစဉ်နှစ်ခုရအောင်လုပ်သွားတယ်..။

အဝတ်အစားဖက်မှာ သူကိုယ်တိုင်တွေးဖက်ရှင်တွေကိုမက်တယ်။ “ကောက်ခနေ” ဆိုတဲ့ ဗြိတိသျှ အလယ်ပိုင်းသားတို့ရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယဉ်မှုကို အခြေခံထားပြီး ရှေးရိုးတွေကို ဆန်းအောင်ထွင်ဝတ်တတ်တယ်..။ အရောင်စုံအရောင်ပြေးအရောင်ပျောက်တွေဝတ်တတ်တယ်။ ဆံတု ခေါင်းဆောင်းစုံအောင်သုံးတယ်။ ဖက်ရှင်စံပြဖြစ်လာတယ်။ Ice Age 4:Continental Drift မှာ အသံနဲ့သရုပ်ဆောင်တယ်။ အင်မတန်အစဉ်အလာကြီးတဲ့ American Idol အစီအစဉ်ရဲ့ ဒိုင်တစ်ဦးအဖြစ်ကနေ ဂျနီဖာလို့ပါဇ်အနားယူတော့ ဟောဒီလူသစ်တန်းကလေး နီကီကို တန်းနေအောင် အစားထိုးလိုက်တယ်။ Addidas MAC Comsmetic နဲ့ Pepsi တို့ရဲ့ Main Feature ဖြစ်လာတယ်။  BET Award (၆)ခုရတယ်။ American Music Award(၂)ခုရတယ်။ MTV Music Award (၂)ခုရတယ်။ Billboard ရဲ့ ၂၀၁၁ ခုနှစ်အတွက် အတောက်ပဆုံးကြယ် ဆုရတယ်။ MTV ရဲ့တစ်နှစ်တာအတွင်း “Hot”အဖြစ်ဆုံးအနုပညာရှင်အဖြစ် မှတ်တမ်းအတင်ခံရသလို ဒီလိုမှတ်တမ်းဝင်တဲ့ ပထမဦးဆုံးအမျိုးသမီး အနုပညာရှင်လည်းဖြစ်သွားပြန်တယ်။ ဒါကြောင့် နယူးယောက်တိုင်းမ်စ်က အလွှမ်းမိုးနိုင်ဆုံးအမျိုးသမီးလို့ ကင်မွန်းတပ်တယ်။ 

တချို့က သူ့ကို ယောက်ျားသားတွေနဲ့သာမက မိန်းမသားချင်းပါ ချစ်ခန်းဖွင့်တတ်သူလို့ ယိုးကြတယ်။ သူက “ကျွန်မ ဘယ်မိန်းမနဲ့မှဒိတ်မလုပ်တတ်ဘူး”လို့အပြတ်ပြောတယ်..။ “ အင်း..ဘယ်ယောကျ်ားနဲ့မှလည်း ဒိတ်မလုပ်တတ်ဘူး” တဲ့ မှတ်ကရော။ “ကျွန်မ လူတိုင်းကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံတယ် ဘယ်တော့မှ မကောင်းမပြောဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မကို လူတွေက သီးသီးသန့်သန့်ကြီး သဘောထားနေကြတယ်။ ကျွန်မ သီးသီးသန့်သန့်ကြီးမဖြစ်ချင်ဘူး” တဲ့ သူကတော့ စိတ်ရှင်းရှင်း လူတင်းတင်းနဲ့ အလုပ်ကိုပြင်းပြင်းထန်ထန် လုပ်တတ်သူတစ်ဦးပါပဲ...။

People Magazine : Issue 11.05/ December 2012 မှပြန်လည်ကူးယူဖော်ပြပါသည်။

မိုးငွေ့