နတ်သမီးပုံပြင်

ဆရာဝန်က မှတ်ချက်ချလိုက်ပြီ.... ကျမရောဂါကို....။ အလွန်ဆုံးခံရင် ခြောက်လတဲ့....။ ဘုရားရေ.....လို့ တပြီး ကျမ မတုန်လှုပ်မိပါဘူး....။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျမ ဒီလိုဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုရင်ဆိုင်မလဲဆိုတာကို ကြိုတင်တွေးဆထားပြီးသားမို့ပါ....။ ဒီနေရာမှာ မေးစရာရှိရင်ရှိမယ်.... လူတစ်ယောက် လူ့လောကထဲကနေ အချိန်မတန်သေးဘဲ... ခွဲခွာသွားရမယ့်ကိစ္စမှာ ဘယ်လိုပဲ ကြိုတင်တွေးထားပါစေ... တကယ်တမ်းရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ နားနဲ့စပ်စပ်ကြားရတဲ့အခါ အနည်းနဲ့အများတော့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ် သွားကြမှာပဲ...။ ဒါပေမယ့် ကျမ...သေခြင်းတရားကို မကြောက်ပါဘူး...။ ကျမတို့တွေဟာ...မွေးလာကြတယ် လူဖြစ်လာကြတယ်ဆိုကတည်းက သေဖို့လူဖြစ်လာကြတာပဲလေ....။ အတ္တတွေလျှံနေတဲ့ လောကကြီးထဲမှာ အဓိပ္ပါယ်ရှိရှိနေထိုင်သွားဖို့ကလည်း တစ်နေ့ သေဖို့ပါပဲ.....။ ဒီမတိုင်ခင်ကလည်း ကျမပုံမှန်အလုပ်လုပ်ရင်း ... အားလပ်ရင်အားလပ်သလို တွေးနေမိတယ်...။ တစ်ခါတစ်ခါ ညအိပ်ချိန်ထိတောင် တွေးလွန်းလို့ အိပ်ပျက်ပြီး လူကမျက်တွင်းဟောက်ပက်နဲ့...။ သေရမယ့်ရောဂါကိုယ့်ကို မသတ်ပစ်ခင်မှာ အတွေးတွေက အရင်သတ်လိမ့်မယ်ထင်တယ်...။ ဘယ်ရယ်မဟုတ် ဟိုဟိုဒီဒီ... ။ ကျမ မရှိတော့ရင် ကျမချစ်တဲ့မိသားစု ဘယ်လိုနေထိုင်ကျန်ရစ်ခဲ့မလဲ....။ တလောက မောင်တစ်ဝမ်းကွဲတစ်ယောက် ဆုံးသွားတယ်..။ရုတ်တရပ်နှလုံးရပ်ပြီးဆုံးသွားတာ...။ သူ့အသက်တော်တော် ငယ်သေးတယ်...။ လူ့ဘဝဆိုတာ ခုမှသူခြေလှမ်းစဖို့ပြင်နေတုန်း....။ သူသေနေ့စေ့တယ် ခေါ်ရမလား...။ ရက်လည်မှာ ဘုန်းဘုန်းတရားဟော ပါတယ်....။ သေခြင်းတရားနဲ့ပတ်သက်လို့ပေါ့..။ သေခြင်းတရာမှာသုံးမျိုးရှိတယ်တဲ့...။ ကံကုန်လို့သေရတာရယ်.... သက်တမ်းကုန်လို့သေရတာရယ် နဲ့ နောက်ဆုံးတစ်ခုက ဥပ္ဆေတကကံနဲ့ မတော်တဆသေဆုံးရတာရယ်ပါ...။ ကျမမောင်လေးကတော့ သက်တမ်းမကုန်သေးပေမယ့် ကံကုန်လို့သေဆုံးသွားရတာပါ....။ ဒါဖြင့်......မကြာခင်မှာသေဆုံးရတော့မယ့် ကျမရဲ့သေဆုံးခြင်းကရော သေခြင်းသုံးမျိုးမှာ ဘယ်တစ်ခုမှာအကျုံးဝင်မလဲ ....။ သေချာတာတော့ မတော်တဆမဟုတ်တဲ့ သက်တမ်းမချို့ခင်မှာ ကံကုန်ရတော့မယ့် သေခြင်းမျိုးမှာဖြစ်ရမှာပါ...။ ကဲ....ဘာလုပ်ရင်ကောင်းမလဲ.... သေရမယ့်အချိန်ကို တိတိကျကျမသိနိုင်ပေမယ့် အချိန်အကန့်သတ်တစ်ခုကိုတော့ သိလိုက်ရပြီ....။ အဲဒီချိန်တွင်းမှာ ကျမသာမန်လူကောင်းတစ်ယောက်လိုမျိုးပဲ သေဆုံးမယ့်နေ့အထိ ရက်တိုတိုလေးအတွင်း နေထိုင်သွားချင်ပါတယ်...။ ကျမကို သေခါနီးလူနာလို သနားတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ဝိုင်းကြည့်ပြီး ဂရုနာသက်တာမျိုးမလိုချင်ဘူး...။ ကျမပုံမှန်လုပ်နေကျအလုပ်တွေဆက်လုပ်နေမယ်...။ ကျမလုပ်နိုင်မယ့် အင်အားရှိနေသေးသရွေ့ပေါ့...။ တတ်နိုင်သလောက် ဘုန်းဘုန်း ဦးဆေကိန္ဒဆီမှာ သွားပြီး တရားနာချင်တယ်..။ နောက်ဆုံးကျမ အိပ်ယာထဲလဲသွားရင်တောင်မှ အိမ်သားတွေကလွှဲလို့ ဘယ်သူနဲ့မှ မတွေ့ဆုံချင်ပါဘူး... ကျမတစ်ယောက်တည်းပဲ ငြိမ်ငြိမ်ဆိတ်ဆိတ်လေးနေချင်တယ်....။ ကျမနားမှာ စာရေးနိုင်တဲ့ လက်တော့တစ်လုံးရှိနေရင်ရပြီ.....။ ဒီလိုဆန္ဒရှိခဲ့ပါလျက်နဲ့ ဟော... လာပြန်ပြီသူတို့တွေ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျမဆီကို တစ်ယောက်မှမလာကြပါနဲ့....။ ကျမ အိပ်ယာပေါ် ငြိမ်သက်သက်ကလေးပဲ အိပ်နေချင်တယ်...။ သူတို့တွေပြောဆိုနေတာကို ကြားနေရတာ နားထဲ ရထားဆယ်စင်းလောက်ခုတ်မောင်း သွားသလိုပဲ... မကြားချင်ပါဘူး ဒီလို သနားဂရုနာသက်တဲ့ အသံတွေ ....။ ဒါဟာ သနားစရာမှမဟုတ်ဘဲ...။ တစ်နေ့လူတိုင်း ဒီလမ်းကိုသွားရမှာချည်းပဲ...။ လူတိုင်း ဒီအတွက် အမြဲအသင့်ဖြစ်နေသင့်တယ်...။ မေ့လျော့မနေသင့်ပါဘူး...။ အချိန်ကျရင် ကျမက အတင်းထူထပြီး ဘာအရသာမှ မရှိတဲ့ အစာရေစာတွေ ပါးစပ်ထဲ အတင်းမရမက ထိုးထည့်ကြဦးမယ်...။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလဲ ပိုက်တွေတန်းလန်းနဲ့....။ တော်ပါပြီ ကျမဒီလိုဆက်ခံစားရမယ့်အတူတူတော့ မြန်မြန်သာခေါ်သွားကြပါတော့...။ ကျမလက်ချောင်းတွေကို လက်သေးသေးတစ်ခု လာဖမ်းဆုတ်ကိုင်နေတယ်...။ ကျမ အားယူပြီး မျက်လုံးကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်....။ ဂါဝန်အနီရောင်ကလေးနဲ့ ကလေးမလေး.... ။ ကျမမျက်လုံးတွေေ၀ဝါးနေတယ်...။ မျက်ရည်တွေကြောင့်လား..။ အိုး... ကျမမငိုဖြစ်တော့တာကြာနေပြီပဲ...။ ဒါဆို ကျမမြင်ကွင်းတွေက ဘာကြောင့်ဝါးနေသလဲ...။ ကျမမျက်လုံးတွေကို ပြန်မှိတ်လိုက်ပြီး တစ်ချက်အားယူလိုက်တယ်...။ ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ခုနကထက် အမြင်ကပိုကြည်လင်သွားတယ်...။ စောစောက ကလေးမလေးက ကျမရဲ့ ဘယ်ဘက် လက်ညိုးလက်ခလယ်နဲ့ လက်သန်းကြွယ်သုံးချောင်းကို သူ့လက်သေးသေးလေးနဲ့ ဆုတ်ကိုင်ထားတာ....။ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနဲ့ ကျမကို ကြည့်နေတယ်...။ နေပါဦး သူ့ကို ကျမသိပါတယ်... ဒီကလေးလေးကို ကျမသိနေပါတယ်...။ အို.... သူက ...သူကလေးက ကျမငယ်ငယ်တုန်းကနဲ့ တစ်ရုပ်တည်းတူနေပါလား...။ ဝတ်ထားတဲ့ ဂါဝန်လေးကအစ....။ ဘေးဘီဝဲယာကိုကြည့်တော့ ဘယ်သူမှမရှိကြဘူး...။ ဒီကလေးလေးက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ...။ ကျမငယ်ငယ်ကနဲ့ စွတ်ချွတ်တူနေရအောင်လဲ ကျမမှ သမီးလေးမွေးမထားတာ... ကျမမှာက မောင်နဲ့ကျမရုပ်ကို တစ်ဝက်ဆီပိုင်ထားတဲ့ သိပ်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနားကားကားလေးနဲ့ သားလေးတစ်ယောက်ပဲရှိတာ....။ ကလေးမလေးက ကျန်တဲ့လက်တစ်ဘက်နဲ့ ကျမပါးပြင်ကို လာပွတ်သတ်လိုက် ဆံပင်လေးသပ်လိုက်နဲ့လုပ်နေတယ်...။ ကျမအခန်းထဲကို အဖြူရောင်အလင်းတန်းကြီးက ဘယ်ကနေဘယ်က ရောက်နေမှန်းမသိ ကျမဘေးပတ်ပတ်လည်က အရာဝတ္ထုတွေကိုလဲ ဘာမှမမြင်ရတော့ဘူး....။ ကျမကိုယ်မှာလဲ သိပ်လှတဲ့ အဖြူဆွတ်ဆွတ် ချည်ဂါဝန်တစ်ထည် ခေါင်းမှာစကားဖြူပန်းကုံးလေး စောစောက ကလေးမလေးကလဲ ကျမလက်ကိုကိုင်ထားဆဲ.... ဘယ်ကနေရောက်လာတာလဲ ဘယ်သူ့သမီးလဲမေးတော့လဲ ဘာမှပြန်မဖြေဘဲ ကျမကိုကြည့်မြဲကြည့်နေတယ်...။ အလင်းတန်းဆီကို လက်ညိုးထိုးပြပြီး ကျမလက်ကိုဆွဲပါတယ် ကျမထိုင်ချလိုက်တော့ ကျမပါးပြင်ကို သူတစ်ချက်နမ်းလိုက်ပါတယ်...။ အဲဒီချိန်လေးမှာပဲ ကျမခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဝါကွမ်းစိုင်တစ်ခုလိုပဲ ပေါ့ပါးသွားတယ်... ကျမနားက ကလေးမလေးလဲ မရှိတော့ဘူး ကျမနောက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျမကုတင်နားမှာ လူတွေဝိုင်းနေကြတယ်...။ အသိတစ်ချက် ခေါင်းထဲဝင်လာတယ်... အိုကေ...... ဒီလောက်ဆို ကျမသဘောပေါက်ပြီ ကျမအသက်ငွေ့ငွေ့ကလေး ထွက်သွားခဲ့ပြီ... ။ အနီရောင်ဂါဝန်လေးနဲ့ ကလေးလေးက ကျမရဲ့ အိန်ဂျယ်လေးဖြစ်မယ်....။ ကိုမျိုးကျော့ သီချင်းထဲကလိုပဲ တံခါးပေါက်တစ်ခုပွင့်နေတယ် အဲဒီနောက် ပေါ့ပေါ့လေးပဲ ကျမထွက်သွားခဲ့တယ်...။

မိုးငွေ့