ရာသီဥတုက မှုန်မှိုင်းအေးစက်လို့..... နေရာတိုင်း မီးခိုးရောင် နှင်းမြူခိုးတွေထနေတယ်...။ ကိုယ့်ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာတော့ တံမြက်စည်းပင်ရှည်တွေက ကိုယ့်အရပ်နဲ့ရွယ်တူ... တချို့အပင်တွေက ကိုယ်ထက်တောင်ရှည်နေပါသေးတယ်...။ လေအေး တစ်ချက်ဝေ့လိုက်တိုင်း...နှင်းစက်မှုန်လေးတွေက ကိုယ့်ပါးပြင်ကို စူးခနဲလာထိမှန်ကြတယ်...။ ဒီလိုအရောင်...ဒီလိုအေးစိမ့်မှု... ဒီလိုနေရာလေးကို ရောက်လာတာ...ဟိုးးး ငယ်စဉ်တုန်းက အချိန်ကို ပြန်ပြီး အမှတ်ရစေတယ်..။ အဲဒီတုန်းက ဆောင်းရာသီ နှင်းတွေပိန်းပိတ်နေအောင်ကျတုန်းက... ဒီလိုမီးခိုးရောင်မှိန်မှိန်တွေနဲ့ ခပ်ဆင်ဆင်တူလှတယ်...။
ဂါဝန်ဖါးဖါးနဲ့ အနွေးထည်ခပ်ပါးပါးတစ်ထည်တည်း... ခေါင်းကိုတော့ ပုဝါခြုံထားရင်း... ခြေလှမ်းတွေ ရှေ့ဆက်သွား နေကြတယ်..။ လမ်းတလျှောက် နှင်းမှုန်လေးတွေနဲ့ တံမြက်စည်းပင်အဖျားတွေက လေတိုက်တိုင်း ကိုယ့်ကိုလာပြီး ကလူကျီစယ်နေကြတယ်...။ တံမြက်စည်းပွင့်တွေမှာ အရောင်ဖျော့ဖျော့နဲ့ ပန်းသွေးရောင်လေးပါနေသလိုပဲ...။ ဒါပေမယ့်လည်း ပန်းရောင်တော့မဟုတ်ဘူး...။ ငွေမှင်ရောင်လေးမှာ ပန်းဖျော့ရောင်လေးရောစပ်ထားတဲ့ အရောင်မျိုး...။ ကိုယ်အဲဒီအရောင်မျိုးကို သိပ်ကြိုက်တာ...။ ခု...ကိုယ်ဝတ်ထားတဲ့ ချည်ဂါဝန်အရောင်လေးနဲ့ မသိမ်းမယိမ်းပဲ...။ ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်တော့ နှင်းတွေအရမ်းကျနေလို့လား တိမ်တွေကိုလည်း မမြင်ရပါဘူး...။ တခါတခါ... နှင်းပွင့်ကလေးတွေ လင်းခနဲ လက်ခနဲ အရောင်တွေကိုတော့ မြင်နေရသလိုလို...။ ကိုယ်စီးထားတဲ့ ပိတ်ဖိနပ်လေးနဲ့ ဂါဝန်အနားစတွေက နှင်းတွေနဲ့စိုထိုင်းစပြုနေပြီ...။ အင်းလေ.... ဒီနေရာကိုရောက်ဖို့ ကိုယ်ဘယ်တုန်းကတည်းက ခရီးနှင်ခဲ့သလဲ??? ဟင့်အင်း.... ကိုယ်မမှတ်မိတော့ဘူး....။ ပြီးတော့ ... ကိုယ်အခု...ဘယ်ကိုသွားနေသလဲ????
ဟော....ရှေ့နားမှာရေစီးသံတွေ တဝေါဝေါကြားနေရတယ်...။ ဂါဝန်လေးမပြီး အပြေးတစ်ပိုင်း ကိုယ်သွားလိုက်တယ်...။ ချောက်ကမ်းပါးကြီးရဲ့ ဟိုးးး အောက်ဘက်မှာ ရေတွေစီးနေလိုက်တာ ဖွေးလက်လို့...။ စောစောကအသံကြားရုံနဲ့တင် ရေစီး ဘယ်လောက်သန်မလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းမိတယ်...။ ခု...တကယ်မြင်ရချိန်မှာ ပိုပြီးတော့တောင်သေချာသွားတယ်...။ ဒါချောင်းတစ်ခုလား....။ မဖြစ်နိုင်ဘူး....။ ပေသုံးဆယ် အကျယ်လောက်သာ ရှိပေမယ့် ဒီလိုရေစီးမျိုးနဲ့ မြစ်တစ်ဆင်းပဲဖြစ်မှာပါ...။ တစ်ဘက်ကမ်းကို လှမ်းကြည့်တော့ လူတစ်ရပ်စာနီးပါး မြင့်နေတဲ့ မြက်ပင်ရှည်တွေက စိမ်းစိုလို့....။ အဲဒီကြားထဲ ဘာပန်းမှန်းမသိတဲ့ အဝါရောင်အပွင့်သေးသေးတွေ ကြိုကြားကြိုကြား ပွင့်နေကြတယ်...။ ခုမှ...ကိုယ်သတိထားကြည့်မိတယ်...။ ရေခဲမြစ်ရဲ့ ဟိုမှာဘက်ကမ်း မျက်စိတဆုံးက မြက်ပင်စိမ်းစိမ်းနဲ့ အဝါရောင်ပန်းပွင့်တွေချည်းပဲ...။ ကိုယ်ရပ်နေတဲ့ ဒီဘက်ကမ်းမှာတော့ ငွေမှင်ရောင်ဖျော့လေးတွေ လှုပ်ရမ်းနေတဲ့ တံမြက်စည်းပင်တွေချည်းရယ်.....။ အစိမ်းရောင်မျဉ်းနဲ့ ငွေမှင်ရောင်မျဉ်းနှစ်ကြောင်းကြားမှာ စီးဆင်းနေတဲ့ ရေဖွေးဖွေးတွေ.....။
လေကြမ်း တစ်ချက်တိုးလိုက်ချိန်မှာတော့ ကိုယ့်ခေါင်းပေါ်က...ခြုံပုဝါ အဖြူရောင်လေး.... လေနဲ့အတူ လွင့်သွားတယ်....။ ကိုယ်လိုက်ဖမ်းဖို့မမှီတော့ဘူး....။ သူက လေအရှိန်နဲ့ တစ်ဘက်ကမ်းက မြက်ပင်ရှည်တွေဆီ လွင့်သွားနေတယ်....။ ပုဝါလေးကို ကိုယ်မမှိတ်မတုန် လိုက်ကြည့်တဲ့ချိန်မှာပဲ... ပုဝါအဖြူလေးက .... မြက်ပင်စိမ်းတွေကြားထဲက ဘယ်ချိန်ကထွက်ပေါ်လာမှန်းမသိတဲ့ အဖြူရောင်အရာဝတ္ထု တစ်ခုပေါ်ကို အုပ်မိုးကျသွားတယ်....။ မဟုတ်ဘူး.... ပုဝါလေးက ဖမ်းဆုပ်ခံလိုက်ရတာပါ...။ လှှုပ်ရှားမှုကြောင့် အဖြူရောင်ဟာ အရာဝတ္ထုတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ ... သက်ရှိလူသားတစ်ယောက်ဖြစ်နေတာပါ....။ ကိုယ်က လိုက်ကြည့်လိုက် မြူခိုးတိုက်တွေက ကိုယ့်မြင်ကွင်းကို ကွယ်သွားလိုက်နဲ့....။ အဖြူရောင်ကတော့ ကိုယ့်ပုဝါလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ခပ်စိမ်းစိမ်းပြန်လှမ်းကြည့်နေတယ်လို့ သေချာမမြင်ရပေမယ့် ကိုယ်ခံစားမိနေတယ်....။ ခဏကြာတော့.... မြင်ကွင်းတွေပြန်လည် ကြည်လင်လာတယ်...။ အိုးးး သူ.... သူက ကိုယ့်ရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အိန်ဂျယ်လေးပဲ....။ ဟုတ်ပြီ.... ကိုုယ်မှတ်မိပြီ...။ ဒီခရီးကိုထွက်လာခဲ့တယ်ဆိုတာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အိန်ဂျယ်ကို ရှာပုံတော်ထွက်လာခဲ့တာပဲ...။ ကိုယ်တစ်ချက်ပြုံးပြပြီး.... သူ့ကို လက်ဝှေ့ရမ်းပြလိုက်တယ်.....။ ကိုယ့်အပြုံးတွေဖျော့တော့နေမလားပဲ...။ ဒါပေမယ့် သူခံစားသိရှိနိုင်မှာပါ....။
သူကတော့ ကိုယ့်ကိုမသိတဲ့ သူတစ်ယောက်လို ခပ်စိမ်းစိမ်း ကြည့်မြဲကြည့်နေဆဲပါပဲ....။ ကိုယ်....လက်ဖဝါးနှစ်ဘက်ကို အုပ်ပြီး... “အိန်ဂျယ်....ရေ”လို့ အော်ခေါ်လိုက်တယ်...။ ကိုယ့်အသံတွေလည်ချောင်းထဲကနေတောင် ထွက်မလာကြဘူး...။ ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ကိုယ့်နှုတ်ခမ်းပေါ်လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ အုပ်လိုက်မိတယ်...။ ဘုရားရေ.... ကိုယ့်အသံတွေဘယ်ပျောက် ကုန်ပြီလဲ...။ ကိုယ်ထပ်ပြီး ကြိုးစားခေါ်ကြည့်တယ်....။ နိုးးး.. အသံတွေက ထွက်မလာပြန်ဘူး...။ ပါးပြင်ပေါ်မှာ နွေးခနဲ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတယ်...။ ကိုယ်လှမ်းကြည့်နေဆဲမှာပဲ အိန်ဂျယ်က ကိုယ့်ပုဝါအဖြူလေးနဲ့အတူ မြက်ပင်ရှည်တွေကြားထဲကနေကွယ်ပျောက်သွားတယ်...။ ဟိုဘက်ကမ်းကို ကိုယ်ဘယ်လိုကူးသွားရမလဲ တံတားများရှိမလားလို့ အမောတကောနဲ့ လိုက်ရှာကြည့်တယ်...။ ဟင့်အင်းး...ဘာတံတားမှမရှိဘူး... ဘာနွယ်ကြိုးမျှင်မှလဲ မတွေ့ရဘူး...။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်လား တဖြေးဖြေးအသက်ရှူရတာ ကြပ်လာတယ်..။ အာခေါင်တွေလဲခြောက်လာတယ်....။ ပြီးတော့…လောကကြီးတစ်ခုလုံးအမှောင်ထုတွေဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်...။
မိုးငွေ့
5 comments:
သိပ္ေကာင္းအတဲ့ အေရးအသား း))))
မွတ္ခ်က္ ။ ။ အေနာ္ တစ္ တစ္ တစ္ း)))
သိမ္ေမြ႕လိုက္တဲ့ အေရးအသား...
ခင္မင္လ်က္
ေန၀ႆန္
စာသား အႏုအလွ ကေလးမ်ားကို ရြရြေလးဘဲ ဖတ္သြားပါတယ္
ခင္မင္စြာျဖင္႔
ေရႊစင္ဦး
စာသားႏုႏုေလးကို ခံစားခ်က္ႏုႏုေလးနဲ႕ ႏုႏုရြရြေလး အားေပးသြားပါတယ္ မမိုးေရ...။
တကယ့္ကို စာအႏုအလွေလး...၊ဖတ္ျပီး လြမ္းသလိုလို...
Post a Comment