လည်မှာ စည်းထားတဲ့ အဖြူရောင်ပုဝါစလေးက နှင်းငွေ့တွေရောပါနေတဲ့ လေအေးနဲ့အတူ... ကိုယ့်ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်နေကြတယ်...။ ရာသီဥတုက မှုန်မှုန်မှိုင်းမှိုင်းနဲ့ ကမ်းခြေတစ်ခုလုံး နှင်းဇာပဝါချတာခံထားရတယ်..။ လှိုင်းလုံးဖွေးဖွေးတွေကတော့ ထွက်ပြေးသွားလိုက် သောင်ပြင်ကို ပြေးလာရိုက်ခတ်လိုက်နဲ့ မမောပန်းနိုင်အောင်ပါပဲ...။ ဟိုးးး.......မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီက... ပုဇွန်ဆီရောင်နေလုံးကြီးကတော့ တအိအိနဲ့ထွက်လာဖို့ အားယူနေဆဲ...။ သိပ်မကြာခင်... နှင်းဇာပဝါချထားတဲ့ ကမ်းခြေတစ်ခုလုံး ရွှေရောင်ပါးပါးလေးတွေ အစားထိုးဝင်ရောက်လာတော့မှာ...။ သိပ်လှတဲ့ လောကသဘာဝရဲ့ တဖြေးဖြေးချင်း အရောင်ပြောင်းလဲမှုကို ကိုယ်တကယ်စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်...။ ယုန်မွှေးအနွေးထည် ခပ်ပါးပါးဝတ်ပြီး အေးစိမ့်တဲ့ ဒဏ်ကို လက်ပိုက်ပြီး နွေးထွေးမှုယူမိတယ်...။ အေးစက်တဲ့ ပါးပြင်နှစ်ဘက်ကို နွေးထွေးတဲ့ လက်ဖဝါးနှစ်ခုလာအုပ်ထားပေးရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲလို့ စိတ်ကူးမိတယ်...။ ကိုယ့်စိတ်ကူးကို အကောင်ထည်မဖော်နိုင်မှန်းလည်းသိနေတယ်...။ ဘာဖြစ်လဲလေ... သဘာဝအလှနဲ့ ကိုယ်အနွေးဓါတ်ယူလို့ရသားပဲလို့ ဖြေသိမ့်လိုက်တယ်...။ သီချင်းသံလေးတစ်ခုကိုကြားရတော့ မနက်စောစောစီးစီး ဘယ်သူကများ ဂီတာတီးကြသလဲလို့ စပ်စုလိုက်တော့ မလှမ်းမကမ်းမှာ လူငယ်တစ်စု မနက်ခင်းကို သီချင်းသံချိုချိုနဲ့ ကြိုဆိုနေကြတာကို တွေ့လိုက်တယ်...။ မင်္ဂလာပါ....မနက်ခင်းလေးရေ.... မင်းကို ကိုယ်အားကျလိုက်တာ... မင်းကို ကြိုဆိုမယ့်သူတွေက သူတို့ တတ်နိုင်တဲ့ ပုံစံတွေ ရှုဒေါင့်တွေနဲ့ ကြိုဆိုကြတယ်..။ ကိုယ်ကတော့ .............ကိုယ်ကတော့ဖြင့် အဲလို ကြိုဆိုမယ့်သူ မရှိပါလားလို့ သိမ်ငယ်စိတ်ကလေးဝင်သွားမိတယ်...။ ဟော.........နေလုံးကြီး ပီပီပြင်ပြင်ထွက်လာပြီ.... ။ တဝမ်းတခါးအတွက် လှုပ်ရှားသွားလာသူတွေလဲ ကမ်းခြေမှာ လူးလားခေါက်ပြန် လျှောက်နေကြပြီ...။ လှိုင်းလုံးကြီးတွေကတော့ ပုတ်ခတ်ဆဲ....။ ငှက်တချို့လဲ အစာရှာထွက်လာကြပြီ...။ မလှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ သက်မဲ့တွေနဲ့အတူ မလှုပ်ရှားတဲ့ သက်ရှိကိုယ်တစ်ယောက်တည်း...။ သိပ်လှတဲ့ ရွှေရောင်နံနက်ခင်းလေးကို အမှတ်တရတစ်ခုခု ကိုယ်ပေးခဲ့ချင်တယ်...။ အဲဒါကတော့ သဲသောင်ပြင်ပေါ်က ကိုယ့်ခြေရာလေးတွေပါပဲ...။ ကိုယ့်အမှတ်တရတွေကို လှိုင်းလုံးတွေလဲ ယူဆောင်တိုက်စားသွားနိုင်ကြသလို ...နေခြည်နုနုလေးတွေကလဲ ထိတွေ့ယူငင်သွားနိုင်ပါတယ်..။ ကိုယ့်ရင်ထဲက အလွမ်းတွေကိုသာ... ဘယ်သူတစ်ယောက်ကမှ နှုတ်ယူသွားနိုင်စွမ်း မရှိလောက်အောင်...သူ “အမှတ်တရ”ပေးခဲ့တာ.............။
မိုးငွေ့
5 comments:
ကမ္းစပ္မွာ ေလွ်ာက္မေနနဲ႔...
ဆူနာမီလာေနျပီ....ေျပးထား...
ဆာႏႈမီ ဆာႏႈမီ . . ၈.၉ တဲ့ သိပ္မျပင္းဘူး မမီး း))) ႀကည့္ေျပး ရန္ကုန္ျပန္မေ၇ာက္ပဲ ေနမွာေနာ္ း))))))
တီ-ဆူနာမီနဲ႔ သူမ်ားတင္တဲ႔ ပို႔စ္တစ္ေန႔တည္းျဖစ္သြားတယ္....။
အမွတ္တရေတာ့ အမွတ္တရပဲ...ဒါေပမယ့္ ေၾကကြဲစရာေတာ့ေကာင္းတယ္...
အဲဒီအတြက္ သတိရတုိင္း ဆုေတာင္းေပးၾကရေအာင္...။
မုိးႀကီးတစ္ေယာက္..ေသာင္ကမ္း ကေန ခြာသင့္ေနၿပီ..ခြာသင့္ေနၿပီ
စာမ်က္ႏွာေပၚမွာလဲ ၾကာေနပါၿပီ...ၾကာေနပါၿပီ
အျဖဴေရာင္ေတြေရာ..ေမာင္ငယ္ေတြေရာ
ထားခဲ့လုိက္ေတာ့..ထားခဲ့လုိက္ေတာ့..( ဟိ ) :P
အဲဒီလို ကမ္းေျခ သဲေသာင္ ပင္လယ္နဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ အေရးအသားေလးေတြကို သိပ္ႀကိဳက္တာေပါ့။
Post a Comment