အဖိုးနဲ့အဖွားအကြောင်းကို အစက တစ်ယောက်ချင်းတစ်ပို့စ်ဆီရေးမလို့ စဉ်းစားထားတာ ..။ ဒါပေမယ့် အဖိုးအကြောင်းရေးရင် အဖွားအကြောင်းပါရေးရမယ့်အတူတူ တပို့စ်ထဲပဲရေးလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့တယ်..။ ကိုယ့်ဆွေမျိုးများအကြောင်းရေးရင်တော့ ကိုယ့်ပေါင်ကိုလှန်ထောင်းရတဲ့ အဖြစ်က မဖြစ်မနေကြုံရမှာပဲ...။
အဖိုးနဲ့အဖွားက ဗီယက်နမ်လူမျိုးစစ်စစ်တွေ အဖိုးက ဟိုချီမင်းဘက်က အဖွားက ဟနွိုင်းက တောင်နဲ့မြောက် အရင်က မတည့်ကြဘူး..။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်မှာ ထွက်ပြေးရာက တရုတ်ပြည်ကတဆင့် နယ်စပ်ကနေ ကျိုင်းတုံမြို့ကိုရောက်လာကြရင်း အိမ်ထောင်ထူ လက်တွဲလိုက်ကြတာ...။ အဒေါ်တွေပြောတာတော့ အဖွားက စစ်ဖြစ်ခေတ်တုန်းက အဖိုးမတိုင်ခင် အရင်အိမ်ထောင်ရှိခဲ့ဖူးတယ်တဲ့ ဗိုလ်မှူးတစ်ယောက်လို့လဲပြောတယ်..။ စစ်ပြေးရင်း အဖိုးနဲ့တွေ့သွားကြတာတဲ့...။ အဖွားက တရုတ်ပြည်ကွမ်တုံမြို့မှာ အကြာကြီးနေခဲ့လိုက်သေးတယ် ..။ အဖွားကတော့ သူတရုတ်ပြည်က သကြားလုံးစက်ရုံမှာလုပ်ဖူးခဲ့လို့ သကြားလုံးတွေစားရင်း သွားမကောင်းတော့တဲ့အကြောင်း ကျွန်မတို့ငယ်ငယ်တုန်းက ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လို့ပြောပြဖူးတယ်..။ အဖွားက အနှိပ်ခံရတာကြိုက်တယ် ငွေအကြွေစေ့နဲ့ အုန်းဆီလေးလိမ်းပြီး နောက်ကျောတွေမှာ အနီစင်းကြောင်းကြီးတွေ ထင်နေအောင် မက်ကလောင်ခြစ်ရတာကို ကြိုက်တယ်...။ ကျွန်မ ကလေးဘ၀ အဆော့မက်တဲ့ အချိန် နေ့လည်ထမင်းစားပြီး အဖွားက လာနှိပ်ပေး မက်ကလောင်လာခြစ်ပေးလို့မပြောခင် အပြင်ထွက်လည်ဖို့ အလစ်ချောင်းနေတတ်တယ်...။ အဲဒါတွေလုပ်ရမှာ ပျင်းတယ်လေ...။ ကျွန်မရဲ့ အငယ်ဆုံးညီမလေးဆို အဖွားနဲ့အတူအိပ်တော့ အဖွားခြေထောက်ကိုနှိပ်ပေးရင်း မိုးလင်းထိ အဖွားခြေရင်းနားမှာ ခွေခွေလေးနဲ့ အိပ်ပျော်သွားတတ်တာ..။
တရုတ်ပြည်မှာနေလာခဲ့ဖူးတော့ အဖွားက ကွမ်တုံစကားကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်ပြောတတ်တယ်..။ ပြီးတော့ တရုတ်ပြည်က မုန့်ညှင်းချဉ် ဂျူးမြစ်ချဉ် မုန်လာဥချဉ်တို့ကို လုပ်တတ်တယ်...။ အိမ်မှာ အဖွားချဉ်ဖတ်အိုးတွေက စဉ့်ရည်သုတ်အိုးကြီးတွေနဲ့ မီးဖိုချောင်နံရံပတ်ပတ်လည်မှာ အပြည့်ပဲ...။ ဆောင်းတွင်းမုန်လာရွက်တို့ မုန်လာဥတို့ ဂျူးတို့ပေါတဲ့အချိန်ဆို အဖွားက ကုန်ကြမ်းတွေဝယ်ပြီး ဆားနယ် နေလှန်း အဲဒါတွေအရင်လုပ်ရတယ် ပြီးမှ ကြံသကာ ဆား ငရုတ်သီးမှုန့်တို့ တရုတ်မဆလာ(ပါကောရှောက်ကော)တို့ ထည့်နယ်ပြီး အိုးထဲထည့်သိပ် အချဉ်တည်ထားရတာ..။ အဖွားက တာချီလိတ်ဟိုဖက်ကမ်း ထိုင်းနယ်စပ် မယ်ဆိုင်မြို့က ဈေးထဲကိုပြန်သွင်းတယ်။ တခါတလေ ရွာထဲကလူတွေအိမ်စားဖို့လာဝယ်ရင် ရောင်းပေးတယ် ..။ ကျွန်မခုနှစ်နှစ် ရှစ်နှစ်အရွယ်တုန်းကဆို အချဉ်ဖတ်တွေလာဝယ်ရင် မီးဖိုချောင်ထဲက ချဉ်ဖတ်အိုးကြီးထဲကနေ ပလတ်စတစ်အိပ်လေးနဲ့ တူလေးနဲ့ညှပ်ပြီးထည့်ရောင်းပေးရတယ်...။ အဖွားက ဒါတင်မကဘူး အိမ်ရှေ့မှာဖွင့်ထားတဲ့ ကုန်ဆုံဆိုင်အတွက်လည်း မယ်ဆိုင်ကို ပစ္စည်းတွေ တစ်ပတ်တစ်ခါလောက် သွားသွားဝယ်တတ်တယ် အဖွားပစ္စည်းသွားဝယ်ရင် ပန်းသီးတွေ မုန့်တွေဝယ်လာတတ်တယ်..။ ပန်းသီးကတော့ ချက်ချင်းမစားရဘူး အိမ်မှာ အဖွားတို့က မြေစောင့်နတ် အမ်းကုန်းကြီးကိုးကွယ်တော့ အမ်းကုန်းကို အရင်တင်တယ် ..။ သူ့နတ်ကွန်းက အိမ်ဧည့်ခန်း သို့မဟုတ် လှေခါးေြ့ခရင်း မြေကြီးမှာ ထားထားရတာ ရေနွေးကြမ်းတို့ သစ်သီးတို့တင် အမွှေးတိုင် ဖယောင်းတိုင်ထွန်းပြီး ပူဇော်ပသရတယ်..။ အဖွားတို့က ကွန်မြူနစ် စနစ်ကနေ ကြီးပျင်းလာတော့ ဘာသာတရားယုံကြည်ကိုးကွယ်မှု မရှိကြဘူး..။ နောက်ပိုင်း ရှမ်းပြည်မှာ မိုင်းဖုန်းဆရာတော်ပေါ်လာတော့မှ ဘုန်းဘုန်းတရားတွေနာရင်းကမှ ဗုဒ္ဓဘာသာကိုကိုးကွယ် လာကြတာ..။ အိမ်အပေါ်ထပ်မှာ ဘုရားစင်ထားတယ် အဖိုးက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ စုဆောင်းရတာကြိုက်တော့ ကျွန်မတို့အိမ်က ဘုရားဆင်းတုတော်က ရှေးဟောင်းဘုရားဖြစ်မယ် သစ်သားဆင်းတုလား ကြေးလားမသိဘူး အရောင်မဲမဲနဲ့...။
အဖွားနဲ့အဖိုးက စီးပွားရေးအမြင်တွေ တော်တော်ရှိကြတယ်ဆိုရမယ်...။ အိမ်မှာ အိမ်ဆိုင်ဖွင့်ထားတာ အစုံရတယ်...။ တောင်ကြီးတို့ ဘာတို့ဖက်က လက်ဖက်ခြောက်ကုန်သည်လာရင် အဖွားက ပိတ်သာချိန် ရာနဲ့ချီဝယ်ပြီး အိမ်အပေါ်ထပ်က အခန်းထဲမှာလောင်ထားတတ်တာ..။ ပြီးတော့မှ နေပူလှန်းပြီး အမှုန်တွေကိုပြာထုတ် တစ်ဆယ်သား ငါးဆယ်သားအထုပ်တွေပြန်ထုပ်ရောင်းတယ်.. (ကျွန်မတို့ငယ်ငယ်က အဲလက်ဖက်ခြောက်ဂုန်နီအိတ်နားမှာ တူတူပုန်းတမ်းကစားနေကျပေါ့)...။ ဒီလိုပဲ မြေပဲပေးချိန်ဆို အခွန်ပါပြီးသား မြေပဲတွေဝယ်ပြီး နေလှန်း မြေပဲဆံတွေကို နေ့လည်ပိုင်း တူသေးသေးလေးနဲ့ထုပြီး အခွံခွာ အစိပ်သား ငါးဆယ်သားထုပ်တွေထုပ်ရောင်းတယ်...။ အိမ်မှာ သိုးမွှေးချည် ပုဆိုး စားသောက်ကုန် အစ သောက်ဆေးထိုးဆေး မိတ်ကပ်အလှကုန်အလယ် ရေနံဆီတို့ ယမ်းစိမ်းတို့ သံထည်တို့အဆုံး အကုန်ရောင်းတယ်...။ အိမ်နောက်ဖေးခြံထဲမှာ မချစ်စုသရက်ပင် အပင်တစ်ရာနီးပါးစိုက်ပြီး အသီးသီးရင် ကီလိုနဲ့ပြန်ရောင်းတယ်..။ အကြွေသီးလေးတွေကို ဆားရည်စိမ်ပြီး ငရုတ်သီးမှုန့်နဲ့ရောင်းတယ်...။ အဖွားက စီးပွားရေးကိုပဲ ဖိစီးလုပ်ကိုင်ရတာအပြင် အဖိုးရဲ့ ဆိုးဒဏ်ကိုလည်းခံရသေးတယ်..။ အဖိုးက ကျိုင်းတုံမှစပြီး အခြေချစဉ် သားသမီးသုံးယောက်ထွန်းကားပြီး ကတည်းက မိန်းမပွေတော့တာပဲ အမြင်ကပ်လို့ပြောတာပဲလားမသိ အဖွားကတော့ သူကိုယ်ဝန်တစ်ခါရှိတိုင်း အဖိုးက မိန်းမတစ်ယောက် ယူတယ်လို့ ပြောပြဖူးတယ်..။ ကျိုင်းတုံ မိုင်းဖြတ် မိုင်းလင်းမှာနေပြီး ခုနှစ်ယောက်မြှောက်နဲ့ရှစ်ယောက်မြှောက် အမွှာအဒေါ်တွေကိုတော့ တာလေမှာ အခြေချတော့မှမွေးကြတာ...။ ကျိုင်းတုံမှာတုန်းကဆို အဖွားက ရုပ်ရှင်ရုံရှေ့မှာတောင် ကြံချောင်းတွေရောင်းဖူးတယ်တဲ့..။
အဖိုးက မိန်းမပွေရှုပ်ပေမယ့် သူ့အလုပ် သူ့စီးပွားရေးကတလိုင်း...။ အဖိုးက ဆေးအကြောင်းနားလည်ထားတော့ ဟိုခေတ်က ဆေးမှူးလည်းဟုတ်တယ်..။ လူနာတွေကို ကုပေးတယ် ဆေးပေး ဆေးထိုးလုပ်တယ်...။ အိမ်ရှေ့ ကုက္ကိုပင်အောက်မှာ ကြည့်မှန်ချိပ်ဆွဲ ထိုင်ခုံဆင်ပြီး ဆံသဆိုင်ဖွင့်တယ်...။ ဆံပင်ညှပ်ဆရာကို ကော်မရှင်ပေးပြီး ညှပ်ခိုင်းတယ်..။ အဲခေတ်က ဆိုင်ကယ်တွေမပေါသေးတော့ အဖိုးက အငှားစက်ဘီးတွေ ဆယ်စီး ဆယ့်ငါးစီးလောက်ထောင်ထားတာ..။ စက်ဘီးတစ်စီးကို တစ်နေကုန်ငှားရင် ဘယ်လောက်ဆိုပြီး ငှားစားတယ်..။ ဂျစ်ကားခေတ်ရောက်တော့ ကုန်တင်ကားငှားစားတယ် ကျိုင်းတုံတာချီလိတ် ဆွဲတာပေါ့..။ ခေတ်နဲနဲပြောင်းလာတော့ ဗွီဒီယိုရုံဖွင့်တယ်...။ အဖိုးက အလောင်းကစားလည်း ဝါသနာထုံသေးတယ်..။ နေ့လည်ဖက်ဆို ကျွန်မတို့အိမ်အလည်ခန်းမှာ စားပွဲတစ်ဝိုင်းဝိုင်းပြီး မာကျောက်တွေကစားတတ်ကြတယ်..။ အဖိုးအရွယ်အဖိုးတွေလေးငါးယောက်လာပြီး ကစားကြတယ်..။ သူတို့မာကျောက်ဝိုင်းနားက သစ်သားတိုင်နှစ်တိုင်မှာ သမင်ချိုနဲ့ ဆိတ်ချိုတစ်ခုဆီရှိတယ်။ မာကျောက်လာကစားတတ်တဲ့ အဖိုးသူငယ်ချင်းတွေစောင်းလာတဲ့ ဦးထုပ်တို့ လောင်းကုတ်တို့ကို အဲမှာချိတ်ဖို့အဖိုးက လုပ်ပေးထားတာ..။ တခါတလေ အဖိုးက သုံးဆယ်ခြောက်ကောင်ဒိုင်လည်း လုပ်သေးတယ်..။ သုံးလုံးထီလည်းရောင်းတယ်...။ ဆန်စက်လည်းထောင်တယ်...။ ကြက် ဝက် ဘဲ အကုန်မွေးတယ်...။ ငယ်ငယ်တုန်းက ညနေဖက် ဝက်စာ ကြက်စာ ဘဲစာတွေ ကျွေးခဲ့ဖူးတယ်...။ ဝက်စာက ဖွဲနဲ့ ပိန်းရွက်ပြုတ်ရောနယ်ရတယ်...။ ဘဲစာလဲခပ်ဆင်ဆင်ပဲ ဆန်ကွဲနဲ့ဖွဲဖျော်ပြီးကျွေးတယ်..။ ကျွန်မတို့ ရေတွင်းနားမှာ ဘဲတွေရေကူးဖို့ ကွန်ကရစ်ကန်သေးသေးလေး လုပ်ပေးထားတယ်..။ ကြက်ကတော့ အလွယ်ဆုံးပဲ ဆန်ကွဲပဲကျွေးတယ်..။
အဖိုးမဆုံးခင် အနှစ်သုံးဆယ်လောက် ကတည်းက အဖွားနဲ့အတူမနေတော့ဘူး...။ နောက်အိမ်ထောင်နဲ့ တခြားရွာမှာနေတယ်...။ အဖိုးမိန်းမရှုပ်တုန်းက အဖိုးယူထားတဲ့ မိန်းမ ပွဲရှိလို့ ပွဲထဲကိုလာလည်တယ် အသံကြားတာနဲ့ အိမ်ကအဒေါ်တွေက ပွဲထဲထိသွားရန်တွေ့ပြီး ရိုက်ကြပုတ်ကြအဲလိုလုပ်တတ်တာ..။ ကျွန်မတို့ငယ်ငယ်က အဖိုးက တာလေကို တစ်ပတ်တစ်ခေါက် မဟုတ်ရင် နှစေ်ခါက်လောက် လာတတ်တယ်...။ နေ့လည်ခင်းဖက် အဖိုးက သူ့ဆိုင်ကယ်ကြီးစီးပြီး နေကာမျက်မှန်ကြီးတပ်လို့ ရောက်လာရင် ကျွန်မတို့မောင်နှမတွေအတွက် သူ့ကုန်ဆုံဆိုင်က မုန့်တွေ အချိုရည်တွေ နို့ဗူးတွေ ယူလာပေးတတ်တယ်...။ ကျွန်မအောက်ကမောင်လေးဆို အဖိုးလာတာနဲ့ မုန့်ဖိုးတန်းတောင်းတော့တာပဲ ဟိုအရုပ်လိုချင်လို့ ဒီဟာဝယ်ချင်လို့နဲ့ မျိုးစုံဂဂျီဂဂျောင်ကျတတ်သေးတာ...။ အဖိုးက သူ့ကို ဆိုင်ကယ်ပေါ်တင်ပြီး လျှောက်စီးရင် သဘောကျရော...။ အဖိုးကမြေးတွေကို ချစ်သလောက် အဖွားကတော့မဟုတ်ဘူး... သံယောဇဉ်နည်းတယ်..။ ကွန်မြူနစ်ပိုဆန်တယ် အဖွားက...။ ကျွန်မတို့က အဖွားနဲ့အတူနေရတော့ မနက်မိုးလင်းရင် အဖွားဝယ်ကျွေးတာပဲစားရတာ နေ့လည်ဖက်ဆို ကျွန်မမောင်လေးက အချိုရည်သောက်ချင်တယ်လို့ အဖွားကို သွားသွားဂျီတိုက်တတ်တယ်...။ (အဖွားကပြောတတ်သေးတာ “များများစားရင် များများချေးဖြစ်တယ်တဲ့”...) မောင်လေးညည်းတဲ့လေသံကို ခုထိကြားယောင်တုန်း “အူး ခိုက်ရာ့နမ့်ကျိမ်း..” “သား အချိုရည်သောက်ချင်တယ်”ဆိုတာကို ရှမ်းလိုပြောတာ..။ အဲဒါ စိတ်ထဲစွဲနေတတ်လို့ ကျွန်မဆို ခုချိန်ထိ လမ်းမှာ ကလေးလေးတွေတွေ့ရင် မုန့်ဝယ်ဝယ်ကျွေးတတ်တဲ့ အကျင့်ဖြစ်နေတာ..ကိုယ်တွေငယ်ငယ်တုန်းကအဖြစ်ကို ကိုယ်ချင်းစာလို့လေ...။
အခု တရုတ်နှစ်သစ်ကူးရောက်ခါနီးတော့ ငယ်ငယ်တုန်းက အိမ်မှာ နှစ်ကူးလုပ်တာကို သတိရတယ်...။ ဗီယက်နမ်က တရုတ်နှစ်ကူးလုပ်တာနဲ့ ထုံးစံချင်းအတူတူပဲ...။ အိမ်မှာ အဲချိန်ဆို ဝက်ခေါင်းဝယ်ပြီး ကြွက်နားရွက်မှိုနဲ့ ဗီယက်နမ် ဝက်သားထုပ်လုပ်တယ်....။ ကောက်ညှင်း ပဲဝါလေးနဲ့ ဝက်သုံးထပ်သားနဲ့လုပ်တဲ့ ဗီယက်နမ်ကောက်ညှင်းထုပ်လုပ်တယ်...။ ခေါက်ဆွဲကြော်တယ်..။ အဖွားဆီက အဖွားလက်ရာကို အမွေရထားတာ ခေါက်ဆွဲကြော်နည်းပဲ...။ ဝက်သားထုပ်နဲ့ ကောက်ညှင်းထုပ်ကို ကျွန်မအဒေါ်အမွှာထဲက အကြီးတစ်ယောက်ပဲ လုပ်တတ်တယ်...။ သူ့ဆီက နည်းလေးသွားသင်မလားလို့ စဉ်းစားထားတယ်..။ အဖိုးဆီကရတဲ့ အမွှေကတော့ အဖိုးဗီယက်နမ်သွားပြီးပြန်လာတုန်းက လုပ်ကျွေးတဲ့ ကော်ပြန့်ကြော်..။ ကော်ပြန့်ကြော်နည်းကိုလည်း တင်ထားဖူးပါတယ်..။ နောက်တော့မှ Grandma recipe, Grandpa recipe ဆိုပြီး ချက်နည်းလေးတွေတင်ပေးပါဦးမယ်..။ နှစ်ကူးပြီဆို ဂါဝန်လှလှလေးတွေ ကြိုးသိုင်းဖိနပ်လေးတွေ အသစ်ဝတ်ရတော့ သိပ်ပျော်တာ..။ ပြီးတော့ အန်ပေါင်းလည်းရသေးတယ်လေ..။ ကန်တော့တဲ့နေ့ဆို ဟင်းတွေချက်ပြီး ကျွန်မတို့ရွာစွန်မှာရှိတဲ့ နတ်စင်မှာ သွားကန်တော့ကြတယ်...။ နတ်ပေါင်းစုံရှိတဲ့ နတ်နန်းကြီးပေါ့...။ တရုတ်အန်းကုန်းဘိုးဘိုးကြီးတို့ ကွမ်ရင်မယ်တော်တို့ကို သွားကန်တော့ကြတာ..။ ကန်တော့ပြီး နောက်နေ့က ဥပုသ်နေ့ အဲနေ့ဆို ဘာမှမလုပ်ရတော့ဘူး အိမ်ဆိုလည်း တံခါးပိတ်ထားရတယ် တံမြက်စည်းမလှဲရဘူး အဝတ်မလျှော်ရဘူး ဟင်းမချက်စားရဘူး...။ မနေ့ကကျန်တဲ့ ဟင်းတွေပေါင်းပြီး ပြန်နွှေးစားရတယ်..။ ဟင်းပေါင်းဖြစ်ပေါ်လာပုံကတော့ အဲဒါပဲ...။ ရာသီဥတုက အရမ်းအေးခဲတုန်ခိုက်တော့ မနေ့ကဟင်းတွေက မသိုးဘူးလေ...။ အကုန်လုံးအေးခဲနေတာ...။ အဲဒါတွေကို အိုးကြီးတစ်လုံးထဲမှာ အကုန်ရောပြီး ပြန်နွှေးလိုက်...။ အရိုးပြုတ်ရည်ထဲ မုန့်ညှင်းချဉ်ဖတ်နဲ့ ကြက်သားဟင်း ဝက်သားဟင်း ဘဲသားဟင်း အကုန်ရော ပဲကြာဇံလေးထည့်ပြီး ပွက်ပွက်ဆူအောင်ထားပြီး ရတာနဲ့ခပ်စား သိပ်ကောင်းတာ အားလုံးရောထားတော့ ချိုနေရောပဲ..။
အဖိုးဆုံးတာ ပြီးခဲ့တဲ့ ၂၀၁၃ နွေရာသီတုန်းက ...။ အဖိုးနာရေးအကြောင်းအဲတုန်းက ပို့စ်ရေးဖူးခဲ့သေးတယ်...။ အသက် (၉၇)မှာဆုံးတယ်...။ အဖွားကတော့ ပြီးခဲ့တဲ့ ဒီဇင်ဘာ ၂၀၁၆ မှာ အသက်(၉၃) မှာဆုံးသွားခဲ့တယ်...။ အဖွားကိုတော့ သဂြိုလ်ပြီး အရိုးအိုးကို အဖိုးဂူဘေးနားပဲ ပြန်မြှုပ်ပေးတယ်...။ အဖိုးက သွေးတိုးရှိတယ် မဆုံးခင် နှစ်နှစ်သုံးနှစ်ကတည်းက လေဖြတ်ထားတာ..။ အဖွားကတော့ ပါကီဆန်ရောဂါကိုလွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ငါးနှစ်လောက်ကတည်းက ရခဲ့ပြီး နောက်ဆုံး ဆေးရုံမှာ တစ်လနီးပါးနေရပြီး လူကြီးရောဂါနဲ့ပဲ ဆုံးပါးသွားခဲ့ပါတယ်...။ အဖိုးကနယ်မှာဆုံးတော့ အဖိုးအသက်ကိုမမီလိုက်ဘူး...။ အဖွားဆုံးတော့ မျက်စိရှေ့တင်ပဲ...။ အောက်ဆီဂျင်ရှူနေရင်းနဲ့ အသက်ရှူနှုန်းက တဖြေးဖြေးနဲ့ ကျဲကျဲလာတာ...။ ကျွန်မနဲ့ နွားနို့ဖူးစာအဒေါ် (အဲလိုပြောမှသိမယ်ထင်လို့)က အဖွားလက်ကို ဆုတ်ကိုင်ထားပြီး အဖွားအသက်ထွက်သွားတဲ့အထိ မေတ္တာသုတ်ရွတ်ပေးနေခဲ့တာ...။ အဖွားကို အအေးခန်းမပို့ဘဲ ညတွင်းချင်း အိမ်ပြန်သယ်ပြီး ရေမိုးချိုးပေးကြတယ်...။ သားသမီးတွေအကုန်လုံး အဖွားကိုရေဝိုင်းချိုးပေးရတာပေါ့..။ မြေးတွေထဲမှာက ကျွန်မရယ် မောင်လေးရယ် နှစ်ယောက်ပဲရေချိုးပေးခွင့် ရလိုက်တယ်...။ ကျန်တဲ့သူတွေက ခရီးထွက်နေတာနဲ့ ရောက်မလာသေးတာနဲ့...။ အဖွားကိုရေးချိုးပေးတော့ အားလုံးက ရေလောင်းသူလောင်း ဆပ်ပြာတိုက်သူတိုက် ခေါင်းလျှော်ပေးသူလျှော်ရတော့ ကျွန်မက ပျော့ကျနေတဲ့ အဖွားဇက်ကို ထိန်းပေးထားရတယ်...။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ရွာမှာတစ်အိမ်အိမ်မှာ နာရေးဖြစ်ပြီဆိုတာနဲ့ အလောင်းကိုရေချိုးပြင်ဆင်တာကို သွားစပ်စုနေကျ.....။ ခုတော့ ကိုယ့်အဖွားဆိုတော့ မကြောက်ပါဘူး....။ ဒါတောင် သူ့သားသမီးထဲက ကြောက်လို့လာမကိုင်တဲ့ သူတောင်ရှိသေး...။ ဒါကိုကြည့်ပြီး သံဝေဂတောင်ရရမှာ...။ အဖွားရေချိုးပြီးတော့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ကုတင်ပေါ်မတင်ကြပြီး အဝတ်အစား လဲပေးကြတယ်..။ ကျွန်မနဲ့အမေနဲ့က ခေါင်းဖီး ပေါင်ဒါလိမ်းလုပ်ပေးခဲ့တယ်...။ အိမ်မှာ ဆေးမထိုး ဘာမှမလုပ်ဘဲ နှစ်ရက်ထားပေမယ့် အဖွားကို သဂြိုလ်မယ့်နေ့ အခေါင်းဖွင့်တော့ အဖွားမျက်နှာ အသားအရေလေးက ဒီတိုင်းလေးပဲ အကောင်းတိုင်း ညိုမဲမသွားသေးဘူး...။ ကြည်လင်ဖွေးဖြူဆဲ..။ အိပ်ပျော်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ကုသိုလ်ကံကောင်းပါပေ့အဖွား...။ အဖိုးရော အဖွားရော ကောင်းရာမွန်ရာနေရာကို ရောက်သွားပါပြီ...။ ကျွန်မတို့သာ လူ့လောကထဲ အပူပင်တွေ သောကဗျာပါဒတွေနဲ့ ကျန်ရစ်နေဆဲ..။
မိုးငွေ့
