ကတ္တီပါဖိနပ်စီး ရွှေထီးဆောင်းခဲ့သော စာရေးဆရာ....

ခေါင်းစီးကိုဖတ်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုညွှန်းတာလည်းဆိုတာ သိနေလောက်ပါပြီ။ ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မ ဦးသာဓုနဲ့သားများရေးတဲ့ စာအုပ်တွေဖတ်လာရာမှာ အကြီးဆုံးသား စာရေးဆရာ ဒါရိုက်တာမောင်ဝဏ္ဏရေးခဲ့တဲ့ စာတွေကို တခါဖူးမျှမဖတ်ခဲ့ဖူးပါဘူး...။ ကံအားလျော်စွာ စာအုပ်ပြပွဲတစ်ခုကနေ “ပန်းတွေနဲ့ဝေ” လုံးချင်းစာအုပ် လက်ဆောင်ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့စာဖတ်သူမဟုတ်သော သူတစ်ယောက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဒီကနေကျေးဇူးတင်ပါရစေ..။ 

ဆရာမောင်ဝဏ္ဏဟာ ဖခင်ကြီးဆီမှာ အနီးကပ်ရုပ်ရှင်ပညာတွေကို အသေးစိပ်လေ့လာသင်ယူပြီး စာပေလောကထဲကို ၁၉၇၄ မှာ ပထမဆုံးရေးသားခဲ့တဲ့ “လေထဲကအိမ်ကလေး”ဆိုတဲ့ ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ်နဲ့ ရှုမဝမဂ္ဂဇင်းမှာဖော်ပြခံခဲ့ရပါတယ်...။ ဝတ္ထုကိုအနေနဲ့ပဲထားပါ ရုပ်ရှင်အဖြစ်ပြန်သရုပ်မဖော်ပါနဲ့လို့ စာရေးသူကိုယ်တိုင်ပြောခဲ့တဲ့ ဆရာမောင်သာရ ရဲ့ နာမည်ကြီး ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ဖြစ်တဲ့ “ကတ္တီပါဖိနပ်စီး ရွှေထီးဆောင်း”(မင်းသားမြတ်လေး၊ မင်းသမီးမြတ်မွန်တို့အဓိကပါဝင်သရုပ်ဆောင်ထား) ကို ပြန်လည်ရိုက်ကူးပြီး ၁၉၇၁ ခုနှစ်မှာ ပထမဆုံးကားမှာပဲ ဒါရိုက်တာဆုရရှိခဲ့ပါတယ်...။ အဲဒီနောက် ဇာခန်းဆီးနောက်ကွယ်မှာ၊ ခြေဖဝါးတော်နုနု၊ နှောင်းတမြေ့မြေ့၊ ပန်းတွေနဲ့ဝေ၊ ချစ်တဲ့သူငယ်လေ ၊ ခုနစ်စဉ်အလွမ်း၊ ရယ်စရာ မောစရာ၊ ရင်ထဲက ဆောင်းရာသီ စတဲ့ နာမည်ကြီး ဇာတ်ကားများကို ဆက်လက် ရိုက်ကူး ခဲ့တယ်။  

၁၉၉၀ ခုနှစ်မှာ ခုနစ်စဉ်အလွမ်း ဇာတ်ကားနဲ့ ဒုတိယ အကြိမ် အကောင်းဆုံး ဒါရိုက်တာ အကယ်ဒမီဆုကို ရခဲ့တယ် ။ ခြေဖဝါးတော်နုနုမှာ စာရေးဆရာ အောင်လင်းရဲ့ ဝတ္တုတပုဒ်ဖြစ်ပြီး အရင်က ရှုမ၀ ဦးကျော်ကနေ ရုပ်ရှင်ရိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားတဲ့ ဇာတ်ကား တကားဖြစ်တယ်လို့ သိရပါတယ်...။ ဆရာကိုယ်တိုင်ရေးသားခဲ့တဲ့ ပန်းတွေနဲ့ဝေ ဇာတ်ကားဟာ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် နောက်ခံ အချစ်ဇာတ်လမ်း ဝတ္တုတပုဒ်ဖြစ်ပြီး အဲဒီခေတ်က လူငယ်ထု အပေါ်သြဇာတော်တော် သက်ရောက်ခဲ့တဲ့ဇတ်ကား တစ်ကားဖြစ်ခဲ့ပါတယ် ။ ပန်းတွေနဲ့ဝေက အချစ်ကို နူးနူးညံ့ညံ့လေးဖွဲ့ပြီး တက္ကသိုလ်ကျောင်းကြီးရဲ့ အငွေ့အသက်ကို အများကြီးခံစားရစေတဲ့ ရုပ်ရှင်တကားပါ။ အနုပညာအပေါ် ရိုးသားပြီး သဘာဝနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ရသမြောက်စွာ ထိထိမိမိ သရုပ်ဖော်နိုင်ခဲ့တဲ့ စာရေးဆရာ၊ ရုပ်ရှင်ဒါရိုက်တာ တယောက်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ် ။ ပန်းတွေနဲ့ ဝေ သီချင်းကို နာမည်ကြီးအဆိုတော် စန္ဒာရားလှထွဋ်က ဇာတ်ဝင်သီချင်းအဖြစ် ဖန်တီးခဲ့ရာမှာ လူအများကြိုက်နှစ်သက်တဲ့ သီချင်းတပုဒ်ဖြစ် ခဲ့ရပါတယ် ။ စာရေးဆရာဒါရိုက်တာမောင်ဝဏ္ဏဟာ မောင်စိန်သောင်းနှင့် မနှင်းရည် ဝတ္တုတိုများ၊ ပန်းတွေနဲ့ဝေ၊ ချစ်တဲ့သူငယ်လေ၊ အိပ်မက်စိမ်း၊ အရွယ်လွန်၊ တွေဝေနေသည်၊ ချစ်စခင်စမှော်ရုံမှာလေ၊ မောင့်အပြင်မောင့်ညီကိုတွေ့ မေ့အလွမ်းပြေ အစ ရှိတဲ့ လုံးချင်း ဝတ္ထုပေါင်း များစွာကိုလည်း ရေးသား ခဲ့ပါတယ်...။ ဆရာမောင်ဝဏ္ဏဟာ မကွယ်လွန်မီ ၆လခန့်အထိ ချင်းတွင်း မဂ္ဂဇင်းမှာ “သူလို ကိုယ်လို” အခန်းဆက် ဆောင်းပါးများကို ရေးသားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအခန်းဆက်ဆောင်းပါးမှာ   ၁၉၆၂ ခုနှစ် ပြည်သူပိုင်မသိမ်းခင် စာသင်ကျောင်းနှင့် ပညာရေးစနစ် အကြောင်း၊ တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားဘ၀ ၁၉၇၄ ခုနှစ် နောက်ပိုင်း နိုင်ငံရေးနှင့် ပတ်သက်၍ ခေတ္တ အထိန်းသိမ်းခံရပုံ၊ အဲဒီနောက် ဖခင် ဦးသာဓု ဆီမှာ ရုပ်ရှင်ပညာကို သင်ကြားရင်း စာပေနှင့်ရုပ်ရှင်လောကထဲ ဝင်ရောက်ခဲ့ပုံများကို ရေးသားထားခဲ့ပါတယ်...။

ဆရာရေးခဲ့တဲ့စာအုပ်တွေထဲက “ပန်းတွေနဲ့ဝေ” တစ်အုပ်ပဲဖတ်ဖူးသေးတယ် ကျန်စာအုပ်များကို လိုက်ရှာဖတ်လိုက်ပါဦးမယ်..။  “ပန်းတွေနဲ့ဝေ”မှာ တက္ကသိုလ်နောက်ခံ အချစ်ဇာတ်လမ်း ရိုမန့်ဇာတ်လမ်းလေးတစ်ပုဒ်ပါ..။ ဆရာ့အရေးသားတွေက ရှင်းလင်းတယ် အဲဒီဝတ္ထုမှာ ဇာတ်ကောင်မင်းသမီးကို ဖွဲ့နွဲ့ရေးသားရာမှာ မိန်းမတစ်ယောက်မှာရှိတဲ့ ခန္ဓာဖွဲ့စည်းပုံ ရှိုက်ဖိုကြီးငယ် အမို့အမောက် ကောက်ကြောင်းတွေကို ဖတ်ရတာ မရိုင်းဘဲ သဘာဝကျကျ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်နဲ့မကွယ်မဝှက်ရေးထားတာကိုတွေ့ရတယ်...။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ငါးနှစ်ကျော်လောက်က ကျွန်မ စာရေးဆရာရုပ်ရှင်မင်းသားကြီး ဦးဝင်းဦးရဲ့ ရှားရှားပါးပါးစာအုပ် တစ်အုပ်ကို ဖတ်ခဲ့ဖူးပါတယ်...။ ဇာတ်လမ်းနောက်ခံက သြစတေးရီးယားနောက်ခံရေးထားတာပါ ကျွန်မတို့မမွေးခင်ကတည်းက ထွက်ခဲ့တဲ့ စာအုပ်ဆိုပေမယ့် အရေးအသား အသုံးအနှုန်း ပတ်ဝန်ကျင် အနေအထားတွေက တော်တော်ခေတ်မီပါတယ်..။ ဆရာဦးဝင်းဦးလည်း မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အလှကိုဖော်ကျူးရာမှာ အလွန်အနုစိပ်ပြီး နာမဝိသေသနအသုံးတွေသိပ်ကိုလှပပါတယ်...။ ဖတ်ဖူးသူများသိမှာပါ...။ ဒါကြောင့် ဆရာမောင်ဝဏ္ဏ ရဲ့ “ပန်းတွေနဲ့ဝေ” အရေးအသားတွေကို ကျွန်မ သိပ်ပြီး မှင်သက်မှုမရှိခဲ့တာပါ..။ အဲဒီဖက်ခေတ်က စာပေစီစစ်ရေးအဖွဲ့တွေ ဘယ်လို စီစစ်မှုတွေရှိခဲ့သလဲ ကျွန်မမသိပါဘူး...။ ကျွန်မတို့ခေတ်ကျမှ “အမှတ်တရ”မှာ ဆရာမဂျူးတစ်ယောက် ပုရိသစာရေးဆရာများရဲ့ အဝေဖန်ကို တော်တော်ခံခဲ့ရရှာတာပါ...။ “အမှတ်တရ”မှာ အရှင်းဆုံးနဲ့ အဆုံးစွန်ထိပြောရမယ်ဆိုရင် ညစ်ညမ်းစကားလုံးတစ်လုံးမှ မပါပါဘူး...။ စာဖတ်သူကို မြူဆွယ်စိတ်ကြွစေမယ့် စကားလုံးလည်းတစ်လုံးမှ မပါခဲ့ပါဘူး...။ “living together”ဆိုတဲ့ လက်မထပ်ဘဲ အတူနေတဲ့ ပုံစံကို ဂျူးက စတင်မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သလိုလို အဲလိုတွေပြောခံခဲ့ရတာပေါ့...။ ဒါပေမယ့် အဲဒီခေတ်တုန်းက အမြင်ကျဉ်းမြောင်းခဲ့ကြလို့လား..။ ပြောကြမယ်ဆိုရင် ခုခေတ်ထိလည်း မျက်စိတွေ နားတွေ စိတ်တွေ မကျယ်ကြသေးဘူးလို့ပြောရင် ကျွန်မကို စိတ်ဆိုးကြမလားဘဲ...။ တခါက အစ်မချစ်ကြည်အေး သူ့ဝတ္ထုတိုလေးတွေ စုစည်းထားတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ထုတ်ဝေခဲ့ပါတယ်...။ စာအုပ်နာမည်က “ချစ်ကြည်အေးရဲ့ ချစ်ကြည်အေး” အဲဒီစာအုပ်ထဲက ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ်(ခေါင်းစဉ်မမှတ်မိတော့ပါ)မှာ အစ်မက ကြယ်သီးတွေကို တစ်လုံး နှစ်လုံး သုံးလုံးဆိုပြီး ရေတွက်ပြတဲ့ အခန်းလေးတစ်ခန်း ထည့်ရေးထားပါတယ်...။ ဇာတ်လမ်းအစလေးမှာ ဗူးကလေးတစ်ခုထဲက ကြယ်သီးလေးကိုပြန်ထုတ်ကြည့်ရင်း အတိတ်ဇာတ်ကြောင်းလေးကို ပြန်တွေးတာနဲ့ စပါတယ်...။ အစ်မချစ်ကြည် စာအုပ်မိတ်ဆက်ပွဲမှာ စာရေးဆရာ ဆရာမတွေ စင်ပေါ်တက်ပြီး အားပေးစကား အမှတ်တရစကားပြောကြားရာမှာ.. ဆရာမ မိချမ်းဝေက  ဒီစာအုပ်ထဲမှာ ဇာတ်အိမ်ဇာတ်လမ်းနဲ့အရေးအသားကောင်းကြောင်း  ဒါပေမယ့် နောင်များမှာ စာရေးရင် ညစ်ညမ်းစကားလုံးတွေကို ရှောင်ရေးစေချင်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်သက်ရောက်တဲ့ စကားမျိုးပြောသွားခဲ့ပါတယ်...။ သူ အဲဒီတစ်ပုဒ်ကို ရည်စူးပြီးပြောသွားတာ အစ်မချစ်ကြည်ရဲ့ စာကိုအကုန်ဖတ်ဖူးထားတော့ ဒက်ခနဲသိလိုက်ပါတယ်...။ ဆိုလိုတာက ဒီဖက်ခေတ်မှာ ကြယ်သီး တစ်လုံး နှစ်လုံး သုံးလုံး ဖြုတ်တာကို လှလှပပနဲ့ (မရိုင်းဘဲ)ရိုမန့်ဆန်ဆန်ရေးသားထားတာကို ခွင့်လွတ်သင့်တယ်လို့ထင်ပါတယ်..။ စာဖတ်သူများရော ဝေဖန်သူများပါ သဘောထားကျယ်ပြန့်သင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်...။ အဓိက ပြောချင်တာက ဟိုဖက်ခေတ်တုန်းက စာရေးဆရာများရဲ့ စာအရေးအသားပေါ်မှာ လွတ်လပ်ခွင့်ရှိတာကိုပြောချင်တာပါ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မရဲ့သဘောထားအမြင်လေးကို နည်းနည်းလေး ဥပမာရှည်ရှည်ဝေးဝေးရေးလိုက်ရတာပါ။

 

ဆရာမောင်ဝဏ္ဏဟာ ၂၀၁၁ ဇန်နဝါရီလ (၁၁)ရက်နေ့၊ အသက်(၆၄) နှစ်မှာ ကွယ်လွန်ခဲ့ပါတယ်...။ ကွယ်လွန်ချိန်မှာ ဇနီး ဒေါ်ချိုရီနဲ့ သမီးကြီးစာရေးဆရာမ ဝါနု၊ သား သရုပ်ဆောင်ပြေဇင်၊ ဥက္ကာနဲ့ မြေးဖြစ်သူ ပန်းနုတို့ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်..။ ပြေဇင်ရိုက်တဲ့ ဇာတ်ကားတွေတော့ တော်တော်များများကြည့်ဖူးပါတယ်..။ ဆရာ့သားတွေထဲက သားအငယ် ဥက္ကာ(ဓါတ်ခဲ)တော့ ဆရာ့ခြေရာလိုက်မယ်ထင်ပါရဲ့ သူက ဂျပန်မှာ ရုပ်ရှင်နဲ့ ဒါရိုက်တာသင်တန်းတက်ရင်း ဖခင်ဖြစ်သူပထမဆုံး ရိုက်ကူးပြီး ဒါရိုက်တာဆုရခဲ့ဖူးတဲ့ “ကတ္တီပါဖိနပ်စီးရွှေထီးဆောင်း”ဇာတ်ကားကို ဂျပန်ရုပ်ရှင်ပွဲတော်မှာ ပြသခဲ့ပါတယ်...။ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ...။

စာရေးဆရာဒါရိုက်တာမောင်ဝဏ္ဏရဲ့ အလွမ်းဖြေအကြောင်းကို အရေးအသားကောင်းကောင်းနဲ့ “လွမ်းအောင်ရယ်တတ်သူ” ဆိုတဲ့ ဒီလင့်မှာ သွားဖတ်ကြည့်စေချင်ပါတယ်...။

မှတ်ချက်။    ။ ဧရာဝတီကိုမှီးပါသည်။

မိုးငွေ့