ငါ့ကို စက်ရုပ်တစ်ရုပ်နဲ့မင်းခိုင်းနှိုင်းရင် မင်းပိုမှန်လိမ့်မယ်...။ ငါဟာ မင်းပြောသလို ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ် မဟုတ်ပါဘူး...။ ကျောက်ရုပ်ဆိုတာ မာကျောတယ် ဘာခံစားချက်မှရှိတဲ့ အရာဝတ္ထုတစ်ခု...။ ငါကတော့ ပန်းရောင်အသည်းနှလုံးကို သံထည်ဝတ်စုံနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ပါ...။ အဲဒီအသည်းနှလုံးရှိတဲ့ အတွက် ငါ.... ခံစားတတ်တယ် .... ငါ.....နာကျင်တတ်တယ်... ငါ....ငိုတတ်တယ်.... ပြီးတော့ ငါ.... ချစ်တတ်တယ်...။ မင်းကတော့ ဘယ်ယုံပါ့မလဲ...။ သံထည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်မှာ ခံစားတတ်တဲ့ အသည်းနှလုံးမရှိဘူးလို့ မင်းတွက်ချက်ထားတာ မမှားပါဘူး...။
ငါ့ ငယ်စဉ်ဘဝဟာ အပြင်ပန်းကကြည့်ရင် သာမန်ကလေးတွေအတိုင်းလို့ ထင်ရပေမယ့် ငါက သူများတွေထက် အဆပေါင်းများစွာပိုခံစားတတ်တဲ့ အသည်းနှလုံးပါလာတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ သိနိုင်လိမ့်မယ် ငါမထင်ဘူး...။ အသက်ရှစ်နှစ်အရွယ်ကတည်းက ငါ...အဖေနဲ့ ရှင်ကွဲကွဲခဲ့ရတယ်...။ ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်မှာ အဖေနဲ့ တဖန်သေကွဲကွဲခဲ့ရပြန်တယ်...။ သူများတွေထက် ပိုခံစားကြေကွဲလွယ်တတ်တဲ့ နုနယ်တဲ့ ငါ့အသည်းနှလုံးတွေ ဘယ်လိုခံနိုင်ရည်မျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရမလဲဆိုတာ မင်းတွေးကြည့်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..။ ပြီးတော့.... ငါ... ငါ့အမေ ငါ့မောင်နှမတွေနဲ့ ထပ်ပြီး ဝေးကွာခဲ့ ရပြန်တယ်...။ နှစ်တွေ အကြာ.........ကြီးပဲ...။ ငါ့ပါးပြင်ပေါ် မျက်ရည်ပင်လယ်ဝေခဲ့တာ နင်မသိပါဘူး...။
ဒီလိုနဲ့ ဘဝကို မုန်တိုင်းထန်တလှည့် လေပြေနုအေးတလှည့်နဲ့ ငါဖြတ်သန်းလာခဲ့ရတယ်...။ အိုး.... ငါ ထပ်ပြောပြရဦးမယ်... သံချပ်ကာဝတ်စုံအောက်က ငါ့ရဲ့ ပန်းရောင်အသည်း ဘယ်တော့မှ မထိခိုက်နိုင်ဘူးလို့ မင်းထင်နေဦးမှာပေါ့...။ ဟင့်အင်း... အဲဒီစူးရှတဲ့ မျက်ဝန်းနက်နက် တစ္ဆေတစ်ကောင်ပေါ့... ငါမသိအောင် ငါ့အသည်းကို ခိုးယူသွားခဲ့ဖူးတာ...။ ငါ့ကိုလည်း အခါခါငိုအောင် သူလုပ်ခဲ့ဖူးတာ...။ ငါသူ့အကြောင်းတွေးတိုင်း အချိန်ကာလတစ်ခုအထိ ငါခံစားကြေကွဲနေခဲ့ရတယ်...။ ဒီလောက်သံထည်ဝတ်ရုံအောက်က ငါ့အသည်းကို အနာတရဖြစ်အောင်လုပ်နိုင်တဲ့သူ ဒီဘဒ္ဒကမ္ဘာမှာ တစ်ယောက်တည်းသော ငါ့လိုစက်ရုပ်ကို ဖမ်းစားနိုင်တဲ့ မာယာအပြည့်ရှိသောသူ...။ ငါ့ရဲ့ ပန်းရောင်အသည်းတွေ နဂိုတိုင်း အရောင်တောက်ပစွာ ဖျတ်ဖျတ်လူးခုန်နေလေရဲ့လို့ နင်မထင်နဲ့ဦး...။ ဒဏ်ရာဗရပွနဲ့ အမှတ်သည်းခြေမရှိ ချစ်တတ်နေဆဲ အသည်းနှလုံးအဟောင်းကြီးက ယဲ့ယဲ့ခုန်နေဆဲပေါ့..။
ငါဟာ ခံစားမှုတိုင်းကို စကားလုံးတွေနဲ့ စီခြယ်သိမ်းဆည်းထားတတ်ခဲ့တာ ကြာပြီပေါ့...။ ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားမြေပြင်ထက်မှာ စကားလုံးပျိုးစေ့တွေ ကျဲပက်လို့ ခုဆို ငါ့ဥယျာဉ်မှာ ပန်းရောင်စုံတွေ ဖူးပွင့်လို့ပေါ့...။ ငါ, စက်ရုပ်ပျိုးတဲ့ ဒီဥယျာဉ်မှာ မင်းကို နားခိုရာစခန်းအဖြစ် ငါဖိတ်ခေါ်ပါတယ်...။ ငါ့ခံစားမှုတွေကို ငါတိတ်တဆိတ် ပန်းပွင့်လေးတွေနဲ့ ကုစားနေသလား...? အကြိမ်ကြိမ် မုသားသုံးခဲ့ဖူးတဲ့ ငါ့နှုတ်ခမ်းတွေ ခုတော့ မင်းကို ငါဝန်ခံပါတယ်..။ ငါပျော်တယ်... ငါကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ငါ့နေရာမှာ ငါပျော်နေပါတယ်...။
တကယ်တော့ မင်းပြောသလို ငါဟာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်မဟုတ်ပါဘူး.....
ငါဟာ ပန်းရောင်အသည်းနှလုံးနဲ့ စက်ရုပ်ဥယျာဉ်မှူးတစ်ယောက်ပါလေ......
မိုးငွေ့
1 comment:
မာေက်ာျခင္းနဲ႔ ႏူးညံျခင္းကုိ အလွပဆုံးစကားလုံးေလးေတြနဲ႔
ယွဥ္တြဲၿပႏူိင္သြားတယ္..
စကားလုံးေလးေတြက အရမ္းႏူးညံ့လြန္းလုိ႔..အခုဖတ္ေနတာေတာင္
ျဖည္းျဖည္းေလးဖတ္ေနရတယ္ အမရဲ႔..
အားေပးပါတယ္..
ငုိနဲ႔ေနာ္..ဘယ္ေတာ့မွ :)
Post a Comment