Thursday, 28 February 2019

တိမ္ေတြေနတဲ႔အရပ္ဆီ.....(၃)



နတ္မေတာင္ကဆင္းလာျပီးေနလည္စာစား ခနနားျပီး ညေနသံုးနာရီေလာက္ ကန္ပက္လက္ျမိဳ႔ထဲကို ျပန္ထြက္ၾကတယ္ မိဘမဲ႔ကေလးေတြဆီသြားတယ္ လွဴစရာပါလာတဲ႔သူေတြလည္း ပစၥည္းေတြ စားစရာေတြလွဴေပါ့...။ ကၽြန္မက ကေလးေတြစားဖို႔ သယ္ရလြယ္ကူေပါ့ပါးတဲ႔ ေ၀ဖာမုန္႔ေတြပဲယူခဲ႔လို႔ ေ၀လိုက္တယ္...။





အသက္(၁၀၄)ႏွစ္ ခ်င္းဖြားဖြားႏွင့္ ေကာ္မန္ဒိုတပ္မွ စစ္သမီး  :P





ဒီအဖြားက အသက္ (၁၀၄)ႏွစ္ရွိျပီ အဖြားရဲ႕ေျမးမက ဒီမိဘမဲ႔ကေလးေက်ာင္းက ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမပါ။ ပါးရဲထိုးတာ အဲလိုတမ်က္ႏွာလံုးျပည့္ဖို႔က ေလးႏွစ္ေလာက္ၾကာတယ္တဲ႔။ အဖြားဒီေလာက္ အသက္ရွည္ရျခင္းရဲ႕လွ်ိဳ႔၀ွက္ခ်က္က အသား၊ အရြက္ျပဳတ္၊ ငရုတ္သီးေထာငး္နဲ႔ ထမင္းစားလို႔ပါတဲ႔ေလ  No MSG, No Chemical Substitute foods, No Artificial Foods, No fast foods တကယ္ေတာ့ အဲလို ေခတ္အစားအစာေတြနဲ႔ေ၀းျပီး ေတာထဲေတာင္ထဲ သဘာ၀က်က် စားေသာက္ေနထိုင္လို႔သာ အသက္ရွည္တာပါ...။


ကာဖီသမားဆိုေတာ့ ရြာထဲေလွ်ာက္တာနဲ႔ ေကာ္ဖီေစ့လွန္းထားတာေတြ႔တာနဲ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ 



အခြံမခြာရေသးတဲ႔ bean ေလးေတြ


ေပေျခာက္ေထာင္ေက်ာ္မွာ ေပါက္ေတာ့ ဒါဟာ Arabica ေကာ္ဖီေစ့







ဒီလို ဗူးသီးေျခာက္ေရဗူးေလးေတြမျမင္ရတာၾကာျပီ ခ်င္းတို႔ကေတာ့ ေခါင္ရည္ထည့္ေသာက္တဲ႔ဗူးတဲ႔




ႏွင္းဆီေတြဟာ ေအးတဲ႔ရာသီကိုၾကိဳက္လို႔လား ေတာင္ေပးႏွင္းဆီတို႔ဟာ အျမဲတမ္း အပြင့္ေတြအၾကီးၾကီး



ဒီျခင္းေတြကိုျမင္ေတာ့ အိမ္မွာအ၀တ္ေတာင္းလုပ္လုိက္ရေကာင္းမယ္လို႔ ဖမ္းေတြးပလိုက္တယ္



ႏွာေခါင္းေပါက္နဲ႔ပေလြမႈတ္ျပမယ့္ ခ်င္းအေဒၚၾကီး





ဒါက ၀ါးလိုအျပားေခ်ာင္းေလးမွာ ၾကိဳးေလးသံုးေလးၾကိဳးပါတဲ႔ တူရိယာ ေအာက္ခ်င္းငွက္ေတာင္ပံခတ္သံဆိုလားပဲ



ပညာေၾကးလွဴၾကတာေလ



Good Morning from Kan Pat Let (Chin State), Pine Wood Hotel


ေနထြက္တာမ်ား တကူးတကန္႔ ဗ်ဴးပိြဳင့္ထိမသြားဘဲ ကိုယ့္ဟိုတယ္မွာ မနက္စာစားရင္း ဒီလိုေလး ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္ၾကည့္လို႔ရတယ္...။ ေနာက္ဆံုးေန႔ မနက္စာစားျပီး 8နာရီက် ကားျပန္ထြက္တယ္ ခ်င္းျပည္ကျပန္ျပီေလ...။ ေတာင္ေအာက္ျပန္ဆင္းေတာ့လည္း ေလဖိအားေၾကာင့္ နားက အူျမဲအူဆဲ...။




ေန႔လည္စာကို ေခ်ာက္ျမိဳ႔နယ္ထဲမွာရွိတဲ႔ ကဇြန္းမမွာ စားၾက အေပါ့အပါးသြားၾကတယ္... 
ဟင္းေတြကေတာ့ အစံုအလင္ပဲ ...



ေန႔လည္ ဆယ့္ႏွစ္ခြဲေတာ့ ပုဂံကိုေရာက္တယ္ ပထမဆံုး ေလာကနနၵာဘုရားဖူးရတယ္ ေန႔ေခါင္းေပၚတည့္တည့္ေရာက္ခ်ိန္ဆိုေတာ့ အရိပ္ရွာျပီး ဘုရားကန္ေတာ့ရတယ္...



ေႏြဦးဆိုေတာ့ ဧရာ၀တီျမစ္ဟာ ေစာစီးစြာ ေသာင္ထြန္းေနျပီ





ေလာကနႏၵာဘုရားအ၀င္ေပါက္နားက အေၾကာ္ဆိုင္ေလး မုန္႔ႏွစ္ေလးမြမြရြရြနဲ႔ အခ်ဥ္လည္းေကာင္းတယ္..။ ကၽြန္မက ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ ခြင့္ေတာင္းေတာ့ ဖဘမွာတင္ျပီး ေၾကာ္ျငာေပးေနာ္တဲ႔...ဟဟ..။ ကၽြန္မ ဖဘမသံုးေပမယ့္ ဒီစာမ်က္ႏွာမွာေတာ့ ေၾကာ္ျငာေပးလိုက္ပါတယ္...။ ေလာနႏၵာဘုရားအ၀င္၀က ေကာင္းေကာင္းျမန္မာထမင္းဟင္းႏွင့္အသုပ္မ်ိဳးစံုဆိုင္နဲ႔ကပ္လ်က္ သစ္ပင္ေအာက္မွာေၾကာ္ေရာင္းတာပါ။



သနပ္ခါးပါးကြက္ကို သစ္ရြက္ပံုေလးေဖာ္ေပးေနတာေခးက


ဒီကေလးေလးကို စူဠာမဏိဘုရားထဲမ၀င္ခင္ အ၀ကတည္းက ျပန္ထြက္လာတာနဲ႔ သူနဲ႔ပဲ သနပ္ခါးလိမ္းမယ္လို႔ စိတ္ထဲက ေရြးထားျပီးသား (တျခားကေလးေတြအမ်ားၾကီးထဲက)...။ တခါလိမ္းရင္ ဘယ္ေလာက္ဆိုတာ ေစ်းမသိထားေပမယ့္ သနပ္ခါးလိမ္းျပီးရင္ သူ႔ကုိ မုန္႔ဖုိးတစ္ေထာင္ေပးမယ္လို႔လဲ စဥ္းစားထားျပီးသား...။ ဘုရားကန္ေတာ့ျပီး ျပန္ထြက္လာေတာ့ ကေလးေလးက ေျပးလာတယ္ သူ႔ကို အ၀င္ကတည္းက ထြက္လာရင္သနပ္ခါးလိမ္းမယ္ေနာ္လို႔ ဘိုကင္လုပ္ထားတာကိုး။ ဘုရားအ၀င္၀မွာ သနပ္ခါးအလိမ္းခံ ႏွစ္ေယာက္သား Selfieေတြ ရိုက္ျပီး ကေလးကို မုန္႔ဖုိးတစ္ေထာင္ေပးလိုက္ေတာ့... ကားေပၚတက္ခါနီးထိ က်န္တဲ႔ကေလးေတြက မုန္႔ဖိုးလိုက္ေတာင္းၾကတယ္...။ ႏိုး ႏိုး ႏိုး ကၽြန္မက အဲလိုဆို မသနားတတ္ဘူး ကိုယ့္လုပ္အားနဲ႔ကိုယ္ရတဲ႔ ပိုက္ဆံကိုပဲယူေစခ်င္တယ္...။ ေပးခ်င္တယ္..။ ခ်င္းျပည္ဖက္မွာ တစ္ခုေကာင္းတာက ရြာထဲက ကေလးေတြဟာ ဧည့္သည္ေတြ႔တာနဲ႔ ငမ္းငမ္းတက္ မုန္႔ဖိုးလိုက္မေတာင္းတတ္ၾကဘူး အဲဒီစည္းကမ္းေလး တစ္ခုကိုေတာ့ ၾကိဳက္တယ္..။ ခ်င္းျပည္က အထြက္ မေကြးတိုင္းထဲက အျဖတ္မွာ ရြာတစ္ရြာမွာ ေယာက်ၤားသားေတြခ်ည္း တန္းစီျပီး လာသမွ်ကားေတြဆီကေန လက္ျဖန္႔ေတာင္းေနတာ ေတြ႔ေတာ့ ေတာ္ေတ္ာအံ့ၾသျပီး စိတ္လည္းပ်က္သြားမိခဲ့တယ္..။ ေျခလက္ေတြေကာင္းေနတာ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုလုပ္ၾကသလဲ...။ သူတို႔ေနာက္ဖက္မွာ ထင္းစည္းၾကီးကို ေခါင္းေပၚရြက္လာေနတဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ပါ ဖ်တ္ခနဲလွမ္းေတြ႔လိုက္ေတာ့ က်စ္ခနဲ စုတ္သပ္မိတယ္...။  နဂိုထဲကမွ ကၽြန္မက Feminism ဘက္ အားသာေနတဲ႔သူဆိုေတာ့ အဲလိုအေခ်ာင္ခုိေနတဲ႔ ေယာက်ာ္းေတြဆို သိပ္မုန္းတာပဲ...။



 I love to ware Myanmar thanatkhar on my cheek


ကမၻာတစ္ဘက္ျခမး္မွာေနတဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ဓါတ္ပံုဆရာကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ခ်င္းေတာင္ခရီးစဥ္ပံုေတြလာၾကည့္ျပီး ျပန္လာရင္ သြားလည္ဦးမယ္လို႔ ေျပာသြားေသးတယ္...။ ကၽြန္မရဲ႔ ခပ္ညံ့ညံ့လက္ရာဓါတ္ပံုေတြက သူ႔လုိဆရာက်တဲ႔ ဓါတ္ပံုဆရာကိုဆြဲေဆာင္ႏိုင္ေသးသားပဲလို႔ ဘ၀င္နဲနဲျမင့္သြားမိတယ္...း)



ေနာက္ဆံုး ေရႊစညး္ခံုဘုရားဖူးခဲ႔ျပီး ေလယာဥ္ကြင္းမဆင္းခင္ ညေန ငါးနာရီမထိုးခင္Feel စားေသာက္ဆုိင္မွာ အစာေျပစားၾကတယ္...။ ေညာင္ဦးေလဆိပ္မွာ Check in ၀င္ေတာ့ ေလယာဥ္က Delay ျဖစ္တယ္တဲ႔ အစက 5:55 တက္မယ့္ေလယာဥ္က ခု 6:55 တဲ႔..။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ည ၉နာရီေက်ာ္ျပီ...။ ေမာျပီ အိပ္ေတာ့မယ္...။


မိုးေငြ႔

Sunday, 24 February 2019

တိမ္ေတြေနတဲ႔အရပ္ဆီ.....(၂)



 Me and My Mom


ကၽြန္မတို႔ စေလျမိဳ႔ကေန ထမင္းစားျပီး ေခာ်က္ျမိဳ႔ကိုျပန္ျဖတ္ျပီး ကန္ပက္လက္ကို ေလးနာရီ ထပ္ေမာင္းရတယ္ ညေနမေစာင္းခင္ေလးမွာ ကန္ပက္လက္ျမိဳ႔က သစ္လံုးဘန္ဂလိုေလးေတြရွိတဲ႔ Pine Wood Hotel ကိုေရာက္ပါတယ္...။ ဟိုတယ္ Reception က ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔ကို ဂ်င္းထန္းလ်က္ရည္ပူပူ တစ္ေယာက္တစ္ခြက္နဲ႔ ခရီးဦးၾကိဳပါတယ္...။ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ႔ ဂ်င္းရည္ပူပူေလးက ထန္းလ်က္ေမႊးေမႊးေလးနဲ႔ အရသာကေလးေလးပင္ပင္ ရွိလွတယ္...။ ပူျပင္းတဲ႔ရာသီကေန ခ်က္ခ်င္း ေအးတဲ႔ေနရာကို ေရာက္ေတာ့ ဂ်င္းထန္းလ်က္ရည္ေလးကို ေသာက္လုိက္ရတာ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး ေႏြးေထြးသြားတယ္လို႔ ခံစားလိုက္ရတယ္...။






 ကၽြန္မတို႔တည္းရတဲ႔ ဘန္ဂလိုေအးက ဟိုးေအာက္ဖက္အစြန္ကအလံုး



 ကၽြန္မတို႔နဲ႔ တစ္ခရီးထဲပါလာတဲ႔ ညီမေလးေတြ



 Pine Wood Hotel Reception ကေန အ၀င္၀ကိုျပန္စီးရိုက္ရင္ 
ဒီလိုထင္းရွဴးပင္ေလးေတြ အုပ္ဆိုင္းေနတာေတြ႔ရတယ္







 ဒါက Dinning Room ကၽြန္မတို႔ ဘန္ဂလိုေရွ႔တည့္တည့္ပဲ



 Dinning Room ေဘးက ေျမကြက္ေလးမွာ ပန္းေဂၚဖီလို ပန္းပြင့္ေလးေတြစိုက္ထားတယ္


  တိမ္တိုက္ေနာက္ခံနဲ႔ မုံညင္းပန္း၀ါ၀ါေလးေတြ


 Dinning Room တစ္ဘက္ျခမး္ကို ေလွခါးနဲ႔ဆင္းသြားရင္ ေနာက္ထပ္ ဘန္ဂလိုေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ ထင္းရွဴးပင္ ရွည္ေမ်ာေမ်ာေတြကို အမ်ားၾကီးထပ္ေတြ႔ရတယ္



 ေအးစိမ္႔တဲ႔ ရာသီေလးနဲ႔လိုက္ဖက္ေနတဲ႔ ေနခ်င့္စဖြယ္ဘန္ဂလိုေလးေတြ


 ဆလပ္ရြက္လို ပန္းပြင့္


ကၽြန္မတို႔ ကန္ပက္လက္က Pine Wood Hotel ေရာက္ျပီး ခနနားေရမုိးခ်ိဳးျပီး ညေန6နာရီခဲြေလာက္ ညစာေကၽြးပါတယ္...။ ညစာက ဘူေဖးေကၽြးတာ ႏွစ္ညစလံုး ေရာက္ေရာက္ျခင္းညက ၾကက္သားဗူးသီးခ်က္ ၀က္သားဆီျပန္ မုန္ညင္းျဖဴေၾကာ္ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းရည္ အဲဒါေတြေကၽြးတယ္ အခ်ိဳပဲြကေတာ့ ငွက္ေပ်ာသီး ဖရဲသီး ...။ ညစာကို ဓါတ္ပံုမရိုက္လိုက္မိဘူး...။ ေအးတဲ႔ေနရာက ကိုယ္နဲ႔ကီးမကိုက္ဘူးေလ ထံုးစံတိုင္း ႏွာေစး ႏွာေခါင္းပိတ္ ေနလို႔မေကာင္း...။ ေနလို႔မေကာင္းေတာ့ မေပ်ာ္...။


 နတ္မေတာင္မေရာက္ခင္ View Point ဒီေနရာေလးက တကယ္တိမ္ပင္လယ္ေပၚတဲ႔ေနရာပါ 
ကၽြန္မတို႔ ေရာက္တဲ႔အခိ်န္က ရာသီဥတုသာယာလို႔ တိမ္မျဖစ္


မနက္စာ 6:15 ေလာက္မွာ ထစားျပီး နတ္မေတာင္တက္ဖို႔ ေန႔လည္စာထမင္းဗူး တစ္ေယာက္တစ္ဗူးဆီနဲ႔ ခရီးဆက္ရပါတယ္...။ View Point မွာ Sun Rise ၾကည့္ေတာ့ ကားေပၚကဆင္းတာနဲ႔ တိုက္လိုက္တဲ႔ တိုက္လိုက္တဲ႔ ေလေတြဆိုတာေလ ေရခဲေသတၱာထဲက ေအးသလို အေအးမ်ိဳး ...။ အဲေန႕က အက်ီၤသံုးထပ္၀တ္ထားတာ နားပိတ္တဲ႔အလံုးနဲ႔ Hoddie ေခါင္းေဆာင္းထားတာေတာင္ မရဘူး...။



 တိမ္ပင္လယ္မျဖစ္ေပမယ့္ ေရာင္နီလာခ်ိန္ေလးမွာ အေရာင္ေလးေတြက မိုးျပာအႏုအရင့္နဲ႔ လိေမၼာ္လိုင္းစင္းေလးေတြေပၚေနတာက သိပ္လွတာ



 ပံုထဲမွာေတာ့ သိပ္လွတာပဲ ေမာေမာနဲ႔ ဘာမွန္းမသိ ရိုက္ထားလိုက္တာပဲ



View Point ကေန သံုးမိုင္ေလာက္ထပ္သြားေတာ့ အာဆီယံအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ နတ္မေတာင္ကိုတက္တဲ႔ ေနရာေရာက္ပါတယ္...။ အေပၚပံုရဲ႔ေနရာေလးက နတ္မေတာင္ ဆိုင္းပုတ္ရွိတဲ႔ေနရာကေန နဲနဲကေလးပဲတက္ရေသးတာ အဲဒီေနရာေရာက္ဖို႔ ေျခလွမ္း ၅၀ေလာက္ပဲလွမ္းရမယ္ထင္တယ္...။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ျမင့္ျမင့္ကို တက္လိုက္ရသလို အသက္ရွဴမ၀ဘဲ ေမာေနခဲ႔တယ္...။ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေတာင္ေမာရတာလဲလို႔ စမ္းစစ္ၾကည့္ေတာ့မွ ႏွာကႏွစ္ဖက္စလံုးပိတ္ျပီး ပါးစပ္နဲ႔ပဲ အသက္ရွဴေနရတာ ေအးစက္ေနတဲ႔ေလျပင္းေတြကထပ္တုိက္ေတာ့ အသက္ကပိုလို႔ ရွဴမရေတာ့ဘူး...။ သူမ်ားေတြအတြက္ အေမာေျပမယ့္ေလေအးက ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ မ်က္ကလူးဆန္ျပာျဖစ္ရတယ္...။ ပါလာတဲ႔ ေရဗူးကို အာစြပ္ရံုေသာက္ေသာက္ျပီးတက္ရတယ္...။ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ဓါတ္ပံုအရိုက္မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး...။  အဲဒီေတာင္တက္အစမွာတင္ ဆက္မတက္ဘဲ ေနခဲ႔ရင္ေကာင္းမလားလို႔ ေတြးမိေသးတယ္...။ အမ်ားစုက ဆိုင္ကယ္ရဖို႔ အ၀င္၀မွာကတည္းက တန္းစီျပီး ဆိုင္ကယ္နဲ႔ တက္ၾကတယ္...။ ကၽြန္မက ဆိုင္ကယ္လည္းမစီးရဲျပန္ေတာ့ ေျခလ်င္တက္ဖို႔ပဲ ဆံုးျဖတ္လိုက္တာ... ေနမေကာင္းေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးပင္ပန္းတယ္...။ သြားဖူးသမွ်ခရီးထဲမွာ အပင္ပန္းဆံုးလို႔ ဆိုရမယ္...။ ကၽြန္မက ေတာ္ရံု အပင္ပန္းခံႏိုင္တဲ႔သူပါ ဒီခရီးမွာေတာ့ မဟန္ေတာ့ဘူး...။ ေၾသာ္ ငါ အသက္ၾကီးလို႔ ခံႏိုင္ရည္နည္းေနျပီလားလို႔ ေတြးမိေတာ့... အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္တဲ႔ အေမကိုယ္တိုင္ေတာ့ ကိုယ့္ေလာက္မေမာသလို...။ အေမက လမး္တ၀က္မေရာက္ခင္မွာပဲ ဆိုင္ကယ္ငွားစီးျပီး အရင္တက္သြားလိုက္တယ္...။ သူငွားလိုက္တာမွန္တယ္ ကၽြန္မတို႔နဲ႔သာ ေတာလမ္းအတိုင္း ေျခလ်င္တက္ရင္ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းျပီး လဲသြားမွာ...။



 မာတာမိခင္နဲ႔ အေနာက္ခံရႈခင္းက နတ္မေတာင္ရဲ႕ အလွအစ






တကယ္ေတာ့ ေနမေကာင္းလို႔သာ  ေျခလ်င္တက္ရျခင္းအက်ဳိးေက်းဇူးက ဆိုင္ကယ္စီးျပီး တက္တဲ႔သူေတြ ဘယ္လိုမွမျမင္ႏိုင္မေတြ႔ႏိုင္တဲ႔ ရင္သပ္ရွႈေမာဖြယ္ရာ ျမင္ကြင္းေတြအမ်ားၾကီး...။ ကိုယ္တိုင္က ေမာေနလို႔သာ ပံုေတြ သိပ္မရိုက္လိုက္ႏိုင္တာ...။



 ေနလံုးၾကီးလည္းမ၀ါႏိုင္ေတာ့ပါ... ရိုက္ႏိုင္ခဲ႔သမွ်ထဲက အၾကိဳက္ဆံုးပံုတစ္ပံု



 ေတာင္ဇလပ္ပန္းပင္ေတြလည္း လမ္းမွာအမ်ားၾကီးေတ႔ြရတယ္














 ဘာပင္ေခၚလဲေတာ့မသိ အကိုင္ေတြမွာ ေရညွိလိုအပင္ေတြ 
အေမႊးအမွ်င္အျပည့္နဲ႔ ဒီအပင္ေတြ႔ေတာ့ ဆရာမဂ်ဴးရဲ႔ “တိမ္နဲ႔ခ်ည္တဲ႔ ၾကိဳး” နဲ႔ “ခ်စ္သူလား စကားတစ္ပြင့္ပြင့္ခဲ႔သည္” ၀တၳဳကို ေျပးသတိရမိတယ္...






 သာေမာဖြယ္ေကာင္းလြန္းလွတဲ႔ ျမင္ကြင္း













အေရွ႔ကေန ေတာင္တက္လမ္းျပေပးတဲ႔ ညီမေလးက တစ္လမ္းလံုး အိတ္တစ္လံုးနဲ႔အမိႈက္ေတြေကာက္သြားတာ ေကာက္လို႔ေတာင္မႏိုင္ဘူး



ေမာျပီေလ














 အာဆီယံစာရင္း၀င္ အမိႈက္မပစ္ရတဲ႔ 
တက္လာသမွ်လမ္းမွာေတာ့ အမိႈက္ေတြဆိုတာ ျမင္မေကာင္း 
ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ဘယ္ေတာ့ စည္းကမ္းရွိၾကမလဲလို႔


 အရပ္ရွည္အရိပ္ထြက္တဲ႔ေနက အရိုးအတြက္ Vitamin D ရတယ္ ေနဆာလံုၾကပါ ဘယ္ေနရာကိုပဲေရာက္ေရာက္ေပါ့...မနက္ ရွစ္ခြဲအခ်ိန္ကိုေနာက္ဆံုးထားျပီးလံုေပးပါ မမွီရင္ ညေန ေန၀င္ခါနီး ၄ခြဲေနေရာင္လည္း Vitamin D ရပါတယ္



ဒီတစ္ေတာင္က ေနာက္ဆံုးပါပဲ ျပီးေတာ့ အဆင္းမွာ ေနာက္ဆံုးတစ္ေတာင္ကိုတက္ဖို႔ ကၽြန္မတို႔ကားထဲက ညီမေလးေတြနဲ႔ အေမကို လမ္းမွာေတြ႔ေတာ့ အေပၚမွာ ဘာမွထူးထူးျခားျခားမရွိဆိုလို႔ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေနလို႔မေကာင္း အသက္ရွဴလို႔မ၀တာနဲ႔ ဆက္မတက္ေတာ့ဘဲ ေျခလ်င္နဲ႔ ျပင္ဆင္းဖို႔ ဆိုင္ကယ္လမ္းအတိုင္း ေလွ်ာက္လာၾကတယ္...။ ညီမေလးက သူမေလွ်ာက္ေတာ့ဘူး ဆိုင္ကယ္နဲ႔ဆင္းမယ္ဆိုေတာ့ ဆင္းလာတဲ႔ ဆိုင္ကယ္တစ္စီးကို တားျပီး အရင္ဆင္းသြားလိုက္တာ ကၽြန္မေသာက္ေနတ႔ဲေရဗူးက သူနဲ႔ပါသြားတယ္ အဲဒါနဲ႔ ေရဗူးမရွိရင္ အသက္ရွင္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး လူက မ်က္ႏွာေတာင္ ျပာႏွမ္းႏွမ္းျဖစ္ေနျပီ ေအာက္စီဂ်င္မရတာ..။ နားကလည္းအူေနေသးတယ္ ေတာင္ကျမင့္ေတာ့ Pressure မ်ားလာလို႔ျဖစ္မယ္...။ အဲဒါနဲ႔ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ဆိုင္ကယ္ငွားစီးျပီးဆင္းရတယ္ အေမနဲ႔ႏွစ္ေယာက္အတူစီးတာ ကၽြန္မက ဆိုင္ကယ္စီးရင္ ေမာင္းတဲ႔သူနားကပ္ရမွာ သိပ္ေၾကာက္တဲ႔ ဆိုက္ကိုကလည္းရွိေသး...။ ဆုိင္ကယ္ေမာင္းေပးတဲ႔ ခ်င္းဦးေလးၾကီးက ေျဖးေျဖးပဲေမာင္းေပးပါတယ္ ဆိုင္ကယ္စီးလိုက္တာပဲ ေကာင္းတယ္ မဟုတ္ရင္ ေတာင္ေျခေရာက္ဖို႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ၂နာရီေလာက္ၾကာဦးမွာ...။





သူတို႔ေ၀ေပးတဲ႔ ထမင္းဗူးကို ေတာင္ေပၚေရာက္ရင္ နားေနတဲ႔ဇရပ္မွာစားလို႔ရတယ္လို႔ ဂိုက္ကေျပာေပမယ့္ ဘယ္သူမွ ယူမလာဘဲ ကားထဲပဲထားရစ္ၾကတယ္... ေတာင္ေအာက္ျပန္ေရာက္ျပီး ဟိုတယ္ျပန္ ထမင္းဗူးကို ဟိုတယ္မွာပဲစားၾကတယ္...။ တရုတ္ၾကက္သားထမင္းေၾကာ္နဲ႔ ၾကက္ဥျပဳတ္တစ္လံုးပါတယ္..။ ထမင္းေၾကာ္မစားႏိုင္တာနဲ႔ ခ်ဥ္စပ္ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ကို ထမင္းဗူးထဲက ၾကက္ဥျပဳတ္နဲ႔စားပလိုက္တယ္...။ ရယ္ဒီမိတ္ေကာ္ဖီ ရွားတဲ႔အရပ္မွာ ပရီးမီးယားနဲ႔ စူပါရတယ္ဆိုလို႔ ပရီးမီးယားတစ္ခြက္ ေသာက္ခဲ႔တယ္..။ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္က ငါးရာ ေကာ္ဖီက ငါးရာ မဆိုးပါပု...။  ခနနားျပီး ညေနသံုးနာရီက် ပါးရဲထိုးတဲ႔ အဖြားနဲ႔ ႏွာေခါင္းပုေလြမႈတ္တဲ႔ အေဒၚၾကီးဆီကိုဆက္သြားတာေတြ ေနာက္အပိုင္းမွာ ေမွ်ာ္ပါေလ...။


မုိးေငြ႕