မိုးေငြ႔ဆိုတာ...ေကာ္ဖီခါးခါးအၾကိဳက္နဲ႔ ဖက္ရွင္တအားမိုက္သူေပါ့...း)

Sunday, 27 August 2017

အုန္းဆီနဲ႔ေရေမႊး.....



ခုေနာက္ပိုင္း အုန္းဆီရဲ႔အသံုး၀င္ပံုေလးေတြ ေတာ္ေတာ္ၾကားသိေနရတယ္..။ ကၽြန္မ မေလးမသြားခင္ ကတည္းက မေလးမွာေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက အုန္းဆီရဲ႔ အာနိသင္ေကာင္းေၾကာင္းကို ပို႔စ္ခဏခဏေရးတင္တာေတြကို ဖတ္ရတယ္..။ ဟိုသြားေတာ့ မ၀ယ္ျဖစ္ဘူး အေလးခ်ိန္မေလာက္တာလဲ ပါတယ္..။ ျပန္ေရာက္ေတာ့မွ သူ႔ကိုလွမ္းမွာလိုက္တာ တစ္လီတာပုလင္းႏွစ္လံုး၀ယ္လိုက္တယ္ သူက အြန္လိုင္းေစ်းေရာင္းတယ္ေလ..။ ဟိုတေလာကလည္း ညီမေလး ကန္ဒီက အုန္းဆီနဲ႔ပလုတ္က်င္းတဲ႔ (oil pulling)အေၾကာင္းေရးေသးတယ္...။ ကၽြန္မ၀ယ္ထားတဲ႔ အုန္းဆီက Cold Press နည္းနဲ႔ထုတ္ထားတာမို႔ ဆီမခဲဘူး ..။ ပံုမွန္ အုန္သီးျခစ္ကေန အုန္းႏို႔ညွစ္ယူ ေရခဲသေတၱာထဲ ခဲခံ အေပၚယံ အုန္းႏို႔ခဲကိုပဲဆယ္ယူျပီး အုန္းဆီခ်က္ထားတာက်ေတာ့ နဲနဲေအးတာနဲ႔ အျဖဴခဲေတြျဖစ္သြားေရာ...။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ကၽြန္မက အုန္းဆီနဲ႔ မစိမ္းခဲ႔ပါဘူး...။ အုန္းဆီကပူေတာ့ ရွမ္းျပည္အေအးပိုင္းမွာေမြးခဲ႔တဲ႔ကၽြန္မကုိ ေမြးကင္းစတုန္းက  နွာေစးတာ အေအးမိတာ မျဖစ္ေအာင္ဆိုျပီး အဖြားက ငယ္ထိပ္ကေလးကို ပြတ္ပြတ္ေပးထားတတ္တယ္တဲ႔..။ အဲတုန္းက ေဖေဖက အုန္းဆီလိမ္းရင္နံတယ္ဆိုျပီး ေယာက္ခမျဖစ္သူ ကၽြန္မအဖြားကိုေပးမလိမ္းပါဘူး..။ အဖြားကေတာ့ အုန္းဆီကို အိမ္မွာကိုယ္တိုင္ခ်က္ ပုလင္းေတြထဲထည့္ျပီး တစ္ပတ္ကို ႏွစ္ခါ သံုးခါေလာက္ အေၾကြေစ့နဲ႔ ေက်ာျပင္ကို မက္ကေလာင္ျခစ္တတ္တယ္....။ ေဆာင္းတြင္းမွာ အုန္းဆီပုလင္းေတြခဲရင္ ေနပူထုတ္ထုတ္လွမ္းရတာကို မွတ္မိေသးတယ္...။ ကၽြန္မတို႔ ကေလးဘ၀တုန္းက အိုးပုပ္ကစားရင္ အဖြားအုန္ဆီခဲေတြကိုယူျပီး ဖေယာင္းတိုင္မီးနဲ႔ ဟင္းခ်က္တိုင္းကစားခဲ႔ဖူးတယ္...။

အုန္းဆီကို ခဲလို႔ဆိုျပီး အစားထုိးဆီကလြဲလို႔ Edible အျဖစ္လူေတြ မသံုးခဲ႔တာေတာ္ေတာ္ၾကာပါျပီ..။ အုန္းႏို႔စားရင္ အုန္းဆီေတြ အူထဲခဲကုန္မယ္လို႔ အၾကမ္းေတြးၾကတာကိုး..။ ခုေတာ့ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြက အသစ္ရွာေဖြေတြ႔ရွိလို႔ အုန္းဆီရဲ႔ အသံုး၀င္ပံုေတြကို အံ့မခန္းသိၾကရပါျပီ..။ အမ်ိဳးေပါင္းေလးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ကို အက်ိဳးေက်းဇူးရွိတာေတြ႔ရပါတယ္..။ အုန္းဆီကို မနက္မိုးလင္း ဘာမွမစားမေသာက္ခင္ ထမင္းစားဇြန္းတစ္ဇြန္ေလာက္ ပါးစပ္ထဲထည့္ျပီး မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ပလုတ္က်င္းေနပါ..။ ပလုတ္က်င္းျပီးရင္ေတာ့ ေရပိုက္ပိတ္မွစိုးလို႔ လက္ေဆးကန္ထဲကိုေထြးမထုတ္ဘဲ အမိႈက္ပံုးထဲကိုေသခ်ာေထြးထုတ္ေပးပါ ျပီးရင္ ရိုးရိုးေရသန္႔ မဟုတ္ရင္ ဆားေရေႏြးေႏြးေလးနဲ႔ ျပန္ျပီး ပလုတ္က်င္းပစ္ရပါမယ္..။  အက်ိဳးကေတာ့ သြားပိုးေပါက္ျဖစ္တာကာကြယ္ေပးတယ္၊ သြားျဖဴေစတယ္၊ ခံတြင္းနံ႔ေကာင္းေစတယ္၊ အာေခါင္နဲ႔ေမးရိုးေတြကိုခိုင္မာေစတယ္၊ လူရဲ႔ Immune စနစ္ကိုျမွင့္တင္ေပးတယ္၊ အဆိပ္အေတာက္ေတြကိုဖယ္ရွားေပးတယ္၊ ေရာင္ရမ္းတာေတြကိုေလ်ာ့က်ေစတယ္..။ တျခား အျပင္ပအေနနဲ႔ဆို ေခါင္းမေလွ်ာ္ခင္ ဆံပင္ေပါင္းေဆးလဲလုပ္လိ႔ုရတယ္၊ မိတ္ကပ္ဖ်က္ေဆးလဲလုပ္လို႔ရတယ္၊ အသားအေရအတြက္ Lotion၊  ႏႈတ္ခမ္းေျခာက္တာ အက္တာေတြအတြက္ ႏႈတ္ခမ္းအျမဲစိုျပီး ျပည့္တင္းေနဖို႔ အုန္းဆီကို ခပ္ပါးပါးလိမ္းေပးလို႔ရပါတယ္..။ အေသြးအသားလြတ္စားသူမ်ားအတြက္ မုန္႔လုပ္ရင္ ေထာပတ္အစားထိုးဆီအျဖစ္ အသံုးျပဳႏိုင္ပါေသးတယ္..။

ကၽြန္မကေတာ့ မနက္တိုင္း oil pulling လုပ္တဲ႔အျပင္ကို လက္ဖက္စိမ္းရည္ေႏြးေႏြးထဲ အုန္းဆီတစ္ဇြန္း ထည့္ေသာက္ပါတယ္...။ အစာေျခစနစ္အတြက္ေကာင္းေစတဲ႔အျပင္ ၀မ္းတြင္း အဆိပ္အေတာက္ကင္းေစတယ္ အဆီက်ေစတယ္တဲ႔...။ အုန္းဆီအေၾကာင္းသိေကာင္းစရာေတြကေတာ့ ဒါအကုန္ပဲ က်န္တာေတြကို Pinterest မွာ ပံုနဲ႔တကြ အေသးစိပ္ရွာဖတ္လို႔ရပါတယ္..။






အုန္းဆီအေၾကာင္းျပီးေတာ့ ေနျခည္ဦးရဲ႔ Hope  အိမ္ခန္းသံုးေရေမႊးေလး ၀ယ္ျဖစ္တဲ႔အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္..။ Hope ..Mystical Dream by Nay Chi Oo ရဲ႔  Limited edition အခန္းသံုးေရေမႊးေလးကို စထြက္ကတည္းက ၀ယ္ခ်င္ေနခဲ႔တာ ...။ ျဖန္႔ထားတဲ႔ဆိုင္ေတြထဲက ၀ယ္ဖို႔အဆင္ေျပႏိုင္မယ့္ Cherish ဆိုတဲ႔ အလွကုန္စတိုးဆိုင္ကိုလည္း ေရြးထားျပီးသား ...။ ဒါေပမယ့္ လမ္းမၾကံဳတာနဲ႔ မ၀ယ္မ၀ယ္ျဖစ္ေနခဲ႔တာ အဲဒီေန႔က မိုးသဲသဲမဲမဲၾကားထဲက လမ္းလည္းၾကံဳေနလို႔ ရေအာင္ တခါတည္း၀င္၀ယ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္..။ ကိုယ္ေတြပဲမိုးရြာထဲလာ၀ယ္တယ္မထင္နဲ႔ ကၽြန္မေရွ႔မွာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ကၽြန္မပစၥည္းေရြးေနတုန္းမွာလည္း ထပ္ေရာက္လာေသးတယ္..။ Cherish မွာ တျခား American brand အလွကုန္ေတြမ်ိဳးစံုရတယ္..။ Kylie ရဲ႔ ေနာက္ဆံုးထြက္တဲ႔ In Love with the Ko Ko  ထဲက ႏႈတ္ခမ္းနီေတြ ေရာင္စံု အကပ္လိုက္ရတယ္..။ Hudabeauty ရဲ႔ The Nude Edition ထဲက Liquid matte ႏႈတ္ခမ္းဆိုးေဆး ေခ်ာကလက္ေရာင္ေလး၀ယ္ခဲ႔တယ္.. လက္သည္းဆိုးေဆး အ၀ါေရာင္လည္း၀ယ္ခဲ႔တယ္..။ Hope ကို အခန္းသံုးေရေမႊးအျပင္ ကားခန္းထဲခိ်တ္တဲ႔ ေရေမႊပုလင္းေလးပါ ၀ယ္လာခဲ႔တယ္...။ စပါးလင္နဲ႔ သစ္ေမႊးနံ႔ႏွစ္မ်ိဳးထဲက သစ္ေမႊးနံ႔ေလး၀ယ္ခဲ႔တာ..။ အိမ္ခန္းသံုးကေတာ့ ခုထိမသံုးရေသးပါဘူး..။ တစ္ပုလင္းကို တစ္လတိတိခံပါတယ္..။ ထုပ္ပိုးမႈပံုစံေလးလွတယ္ ဆြဲေဆာင္မႈရွိတယ္ ေနျခည္ဦးပံုပါတဲ႔ ပို႔စ္စကဒ္ေလးလည္းပါတယ္ လက္ေဆာင္ေပးလို႔ေကာင္းတဲ႔ ပစၥည္းေလးလည္းျဖစ္တယ္..။ ေၾကာ္ျငာေကာင္းပံု း)



 လႈပ္ေလေမႊးေလပဲ Hope က ... း)











ကၽြန္မဒီပို႔စ္မွာေျပာခ်င္တာေလးရွိတယ္ ပို႔စ္နဲ႔ေတာ့မဆိုင္ပါဘူး..။ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံမွာ ပညာမတတ္တေခါက္လူေတြ သိပ္မ်ားလာတာေတြ႔ေနရတယ္..။ ပိုဆိုးတာက 88 ေနာက္ပိုင္းေမြးတဲ႔ မ်ိဳးဆက္ေတြမ်ားေနတယ္..။ ႏွိမ့္က်တဲ႔ အဆင့္မမွီတဲ႔ ပညာေရးစနစ္ကေနျဖတ္သန္းလာရတာမို႔ ကေလးေတြ အျပစ္မဟုတ္ေပမယ့္ တိုင္းျပည္ကို အုပ္စိုးခဲ႔တဲ႔ သူေတြဖန္တီးထားတဲ႔ ပံုစံခြက္ပညာေရးစနစ္ကိုေတာ့ ျပစ္တင္ရႈ႔ံခ်ခ်င္တယ္..။ အဂၤလိပ္စာကိုအပထား ျမန္မာစာကိုေတာင္မွ သဒၵါမမွန္ စားလံုးေပါင္းသတ္ပံုမမွန္ၾကေတာ့ဘူး..။ တခ်ိဳ႔ဆို ဘြဲ႔ရေနျပီ စာလံုးေပါင္းမွားေနတုန္း..။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း စာေရးရင္ သတ္ပံုမွားတတ္ပါတယ္...။ ဒါေပမယ့္ သိျပီးရွမ္းျပီးမွားတာနဲ႔ လံုး၀မသိဘဲ အမွန္ထင္ျပီးမွားတာမတူပါဘူး..။ (2011 2012 ေလာက္တုန္းက ကၽြန္မေရးသမွ်ပို႔စ္ေတြကို လာလာဖတ္ျပီး သတ္ပံုအမွားေတြကို ျပင္ေပးတတ္တဲ႔ ကိုဆူးသစ္ကိုေတာင္ သတိရသြားတယ္..) ခုေခတ္ ပိုဆိုးတာ နည္းနည္းေလးတတ္ျပီး ပညာျပခ်င္ေနတဲ႔ သူေတြကမ်ားေနတယ္..။ စကားပံုရွိပါတယ္ Little Knowledge is dangerous တဲ႔...။ အဲလိုလူေတြမ်ားေနေတာ့ အနာဂတ္တုိင္းျပည္အတြက္ မေတြးရဲစရာပဲ..။ ပထမ စာတတ္ရမယ္ ျပီးရင္ ပညာတတ္ရမယ္ ပညာတတ္မွ ေတြးေတာဆင္ျခင္ႏိုင္စြမ္းရွိမယ္..။ ကၽြန္မတို႔ဆီမွာရွိတဲ႔လူေတြလိုေနတာက အေတြးအေခၚပိုင္းပဲ..။ ဘာမွမေတြးမေခၚဘဲ ဦးေႏွာက္သံေခ်းလိုက္ေနတဲ႔ လူေတြက တပံုၾကီးျဖစ္ေနတယ္..။ အဲဒီလိုနဲ႔ ေသဆံုးသြားၾကတဲ႔ သူေတြကလည္း တပံုၾကီး..။ ဘယ္အရာကိုမဆို လြယ္လြယ္ေလးပဲစဥ္းစားမယ္ ျဖတ္လမ္းလိုက္မယ္..။ ကိုယ့္ခြန္အားနဲ႔ ကိုယ့္ဥာဏ္နဲ႔ ၾကိဳးစားယူရမယ္လို႔ မရွိၾကဘူး...။ ဥပမာ လမ္းမေပၚက ကားေမာင္းသမားေတြကိုပဲၾကည့္ တန္းမစီခ်င္ဘူး သူမ်ားစီထားတဲ႔ေနရာ ေခါင္းထိုးျပီးျဖတ္၀င္မယ္.. အဲလိုေပါ့..။ ကားေမာင္းေနရင္းနဲ႔ကို လူေတြရဲ႔ စိတ္ဓါတ္အထင္းသားျမင္ရတယ္..။ ေလာကမွာ ဘယ္အရာမဆို အလြယ္တကူရရင္ အလြယ္တကူပဲ ပေပ်ာက္တတ္ပါတယ္...။ ကိုယ္လုိခ်င္တာကို ဘာမွစိုက္မထုတ္ဘဲ အလကားဆိုတာ  ဘာမွမရဘူး...။ ကၽြန္မေတာ္ရံု ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းသိပ္ေျပာေလ့မရွိပါဘူး..။ အခုက ၾကည့္မေနႏိုင္လို႔ နည္းနည္းေလးေျပာလိုက္မိတာပါပဲ..။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ေန႔စဥ္လုပ္ေဆာင္မႈတုိင္းက ႏိုင္ငံကို affect ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သတိမထားမိၾကတာပါ...။ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ျခင္းရဲ႔ လုပ္ေဆာင္မႈေကာင္းမွ သူ႔မိသားစုအတြက္ေကာင္းမယ္ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္ သူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႔ သူ႔ရပ္ကြက္အတြက္ေကာင္းမယ္ သူ႔ျမိဳ႔နယ္ အတြက္ေကာင္းမယ္ ျပီးရင္ တစ္တိုင္းျပည္လံုး တစ္ႏိုင္ငံလံုးအတြက္ထိ ထိေရာက္မႈရွိပါတယ္..။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ေန႔စဥ္လုပ္ေဆာင္မႈေတြဟာလည္း ႏိုင္ငံေရးကိုလုပ္ေနတာပါပဲ ကၽြန္မေတာ့ အဲလိုျမင္တယ္..။

စကားမစပ္ ဒီမနက္ ရံုးအလာ ရွမ္ေခါက္ဆြဲဆိုင္မွာ တိုဖူးေႏြး၀င္စားတုန္း ေဘး၀ိုင္းမွာလာထုိင္စားတဲ႔ ေမဦးနဲ႔ေတြ႔တယ္...။ အေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ပါေသးတယ္..။ ကၽြန္မစားျပီး သူတို႔အတြက္ပါရွင္းေတာ့..“ ဘာလို႔ ရွင္းတာလည္းအစ္မ”တဲ႔... သူက မ်က္လံုး၀ိုင္းေလးတဲ႔ အံ့အားသင့္ျပီး ကၽြန္မကိုေမာ့ၾကည့္ျပီးေမးတယ္...။ “အစ္မက ေမဦး ပရိတ္သတ္” လို႔လည္းဆိုေရာ... သူက စားလက္စ ရွမ္းေခါက္ဆြဲပန္းကန္ကို ေဘးခ် “အစ္မနဲ႔ ဓါတ္ပံုတြဲရိုက္မယ္”ဆိုျပီး ရွမ္းေခါက္ဆြဲဆိုင္ေရ႔ွက ငွက္ေပ်ာသီးဆိုင္ကို ေနာက္ခံထားျပီး ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ Selfie ဆြဲလိုက္ၾကတယ္...း) ။ ကၽြန္မ ပိုက္ဆံရွင္းတုန္းက ဆိုင္ရွင္ရွမ္းမက ဘယ္သူလဲသူက ရုပ္ရွင္မင္းသမီးလားတဲ႔ ကၽြန္မကို ရွမ္းလိုေမးတယ္ မဟုတ္ဘူး အဆိုေတာ္လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္...။ ေမဦးက ကၽြန္မကို မသိေပမယ့္ ကၽြန္မနဲ႔ ေမဦးက ခုေနာက္ပိုင္း ေတာ္ေတာ္ဆံုတတ္သား...။ ဘဏ္သြားလို႔တခါဆံုတယ္... ဟုိရက္ပိုင္းကေလးကပဲ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္ကို လိုက္ပို႔တာထင္တယ္ စက္ေလွခါးစီးရင္း တခါေတြ႔လုိက္ေသးတယ္..။ ခုေတာ့ ကိုယ္မနက္စာစားေနတဲ႔ ဆိုင္္မွာ တည့္တည့္တိုးတာပဲ..။ ေမဦးကို Trio အဖြဲ႔မွာ သီခ်င္းဆို ကတည္းကၾကိဳက္တာ..။ ကၽြန္မ သူ႔အသားအေရကို သိပ္ၾကိဳက္တယ္....။ အသားေရေကာင္းျပီး ညိဳညက္ေနတာပဲ...။ I love your skin... baby.....



ဒီပံုေလးကိုခြင့္မေတာင္းထားေပမယ့္ ညီမေလးေမဦး ခြင့္ျပဳေပးမယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္


မိုးေငြ႔


Wednesday, 23 August 2017

9th Anniversary.....




ဘာလုိလုိနဲ႔ ကၽြန္မ ဘေလာ့ေလး ကိုးႏွစ္ျပည့္သြားျပီ...။ တကယ္တမ္း ဒီဘေလာ့ကိုစလုပ္တာက 2008 August လမွာျဖစ္ေပမယ့္ ...ဒီဇင္ဘာက်မွ ပို႔စ္ေတြစတင္တာ ....။ 2008 ဆိုတာကို ျပန္လွမ္းၾကည့္ေတာ့လည္း ဟိုး...အေ၀းၾကီးမွာ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အခ်ိန္ေတြက ခဏေလးလိုပဲ...။ ကၽြန္မ ကိုးႏွစ္တာအတြင္းမွာ ဘာေတြေရးခဲ႔သလဲ ဘာေတြေျပာင္းလဲသြားသလဲလို႔ ျပန္ၾကည့္ၾကည့္ေတာ့ ေျပာင္းတာေတာ့ ေျပာငး္လဲသြားပါတယ္...။ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုဆိုတာ တိုေတာင္းတာနဲ႔ ရွည္လ်ားတာနဲ႔မွမဆိုင္ဘဲ လူတစ္ေယာက္ကို အမွတ္မထင္တာေတြေရာ မွတ္ထင္တာေတြေရာ အျဖစ္အပ်က္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ရင္ဆုိင္ေက်ာ္ျဖတ္ေစခဲ႔တာပဲ...။ 2008  ဘေလာ့စေရးေတာ့ ကၽြန္မအသက္က ကိုမ်ိဳးေက်ာ့ သီခ်င္းထဲကလို ၃၃... း) ။ 2008 ခုႏွစ္မွာ မိုးေငြ႔ေတြနဲ႔အတူ ေရာက္လာခဲ႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေလးတစ္ေယာက္က ဒီဘေလာ့ေလးကို ေဆာက္ေပးခဲ႔လို႔ ကၽြန္မဘေလာ့ကို “မိုးေငြ႔ႏွင့္အတူ” ဆိုတဲ႔ နာမည္နဲ႔စေရးခဲ႔တယ္...။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မလည္း မိုးေငြ႔ဆိုတဲ႔ ကေလာင္နာမည္ အလုိုလိုရသြားခဲ႔တယ္..။ တကယ္တမ္းက ဘေလာ့နာမည္သက္သက္ပဲေပးခဲ႔တာ..။ စာဖတ္သူေတြကေတာ့ ကၽြန္မကို မမိုး  မမိုးၾကီး.. မမိုးေငြ႔  မမေငြ႔ စျဖင့္ အမ်ိဳးမိ်ိဳးေခၚၾကတယ္...။ မမေငြ႔လို႔ေခၚတတ္တာ တစ္ေယာက္ပဲရွိတယ္ သူက ကိုရဲထြန္းေဇာ္ မေလးမွာေနတုန္းက ကၽြန္မတို႔ 2010 ဘေလာ့ေခတ္အစက စာေရးေဖာ္ေရးဖက္ေတြလည္းဟုတ္တယ္ ။ ခုေတာ့ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ျပီး အိမ္ကေပးစားလို႔ မိန္းမေတြဘာေတြေတာင္ရေနေလာက္ျပီ...။   အဲဒီတုန္းက စာေရးခ်င္တာပဲသိတယ္...။ ပို႔စ္တင္ခ်င္တာပဲသိခဲ႔တယ္..။ တကယ္ကိုယ္တိုင္က ဘာစာကိုအားသန္တယ္ဆိုတာ မသိေသးဘူး...။ စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ သူမ်ားကဗ်ာေလးေတြပဲ တင္ခဲ႔တယ္...။

2009 ေမလေလာက္က်မွ ကၽြန္မရဲ႔ ငယ္ဘ၀အေၾကာင္းေတြကို “တစ္ခါတုန္းကတို႔ရြာမွာ” ဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေအာက္ကေနစေရးခဲ႔တယ္...။ 2010 မွာေတာ့ အက္ေဆးလိုလို ဘာလိုလိုစာေတြကို တစ္ပုဒ္စႏွစ္ပုဒ္စေရးေနျပီ...။ ၀တၱဳတိုေလးေတြနဲ႔ ဟင္းခ်က္နည္းေတြကေတာ့ ၾကိဳၾကားေပါ့..။ 2011 ေဖေဖာ္၀ါရီကစျပီး ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးလိုက္တဲ႔ အျပင္မွာသက္ရွိထင္ရွားရွိတဲ႔ အိန္ဂ်ယ္ဆိုတဲ႔ ဇာတ္ေကာင္ေလးနဲ႔ အက္ေဆးေတြစေရးလိုက္တာ ခုဆိုရင္ 118 ပုဒ္ရွိသြားျပီ...။ 2011 ကေန 2013 ထိက အက္ေဆးနဲ႔ “အိန္ဂ်ယ္စာစု”ေတြကို လက္သြက္သြက္နဲ႔ ေရးေနတဲ႔ ႏွစ္ေတြေပါ့...။ 2014 မွာ ႏွစ္၀က္ေလာက္ေရးျပီး 2015 ႏွစ္ဦးပိုင္းမွာ ေနာက္ဆံုး ေႏြဦး(၅)ဆိုတဲ႔ အိန္ဂ်ယ္စာစုကိုေရးျပီးေနာက္ ႏွစ္ကုန္ထိ ဘေလာ့နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ၾကာ အဆက္ျပတ္သြားခဲ႔တယ္...။ အလုပ္မ်ားတာေရာ စိတ္ရႈပ္တာေတြေရာေၾကာင့္ပါ..။ 2016 ဇန္န၀ါရီလကစျပီး  ကၽြန္မ ဘေလာ့ကို “မိုးေငြ႔ႏွင္႔အတူ”မဟုတ္ဘဲ ကၽြန္မရဲ႔ ကဗ်ာဆရာမိတ္ဆက္ေပးခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္မသိပ္ေရာက္ဖူးခ်င္ခဲ႔တဲ႔ မေလးက လက္ဖက္ခင္းေတြ စေတာ္ဗယ္ရီခင္းေတြရွိတဲ႔ “Cameron”ဆိုတဲ႔ နာမည္နဲ႔ ျပန္ေရးခဲ႔တယ္...။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းေရးတဲ႔ စာေတြကေတာ့ အရင္ေတြနဲ႔မတူေတာ့တဲ႔ စာအုပ္စာေပခံစားမႈေတြ သီခ်င္းခံစားမႈေတြ ခရီးသြားမွတ္တမ္းေတြ အက္ေဆးနဲ႔ ၀တၱဳတိုတခ်ိဳ႔ေတြပဲျဖစ္တယ္..။

2011 ကစျပီး ကၽြန္မအားသန္တာ ကၽြန္မေရးတဲ႔ စာပံုစံဟာ လြတ္လပ္ေပ့ါပါးတဲ႔ စာဖတ္သူေတြကို ေစခိုင္းျခင္း အမိန္႔ေပးျခင္း ဆရာလုပ္ျခင္း မရွိတဲ႔ အက္ေဆးပံုစံေလးဆိုတာ ေသခ်ာသိလာခဲ႔ရတယ္...။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္အေၾကာငး္အရာေတြကို အငွားခံစားခ်က္နဲ႔ေရးတာရွိသလို ကိုယ္ပိုင္ခံစားသိျမင္တာေတြလည္း ပါတယ္..။ စိတ္ကူးနဲ႔ ဇာတ္ကြက္ ဇာတ္အိမ္ေဆာက္ျပီး ေရးရတာထက္ တကယ့္အျပင္ဖက္မွာျမင္ေတြ႔ေနရတဲ႔ အေၾကာင္းအရာအျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေရးရတာ ပိုအားရတယ္..။ အဲဒီပိုးက ကၽြန္မ 2016 ဆရာသာဓုတို႔ မိသားစုေရးတဲ႔ စာအုပ္ေတြစဖတ္ကတည္းကစတာ...။ သူတို႔ထဲက ဆရာဦးသုေမာင္ေရးတဲ႔စာကို အၾကိဳက္ဆံုး..။ Family Saga ဆိုတဲ႔ စာအမ်ိဳးအစားက ကမၻာမွာေရးေလ့ေရးထရွိတဲ႔သူ သိပ္ကိုရွားတာ...။ ဒီလိုစာမ်ိဳးေရးဖို႔ ကိုယ့္ရာဇ၀င္ဇာတ္ေၾကာင္းေဆြမ်ိဳးသားျခင္းေတြအေၾကာင္းကို မကြယ္မ၀ွက္တမ္း ေရးခ်ႏိုင္ဖို႔လိုတယ္....။ အတၳဳပၸတိစာအမ်ိဳးအစားနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူတယ္...။ အတၳဳပၸတိေရးတာကေတာ့ တာ၀န္ပိုၾကီးျပီး တိက်ရတယ္...။ Family Saga ကေတာ့ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ရင္း ေကာ္ဖီေလးျမ႔ံဳရင္း ပတ္၀န္းက်င္ မိသားစုေမာင္ႏွမေတြ ကိုယ္တိုင္တကယ္ၾကံဳေတြ႔ျဖစ္ပ်က္ခဲ႔တဲ႔ အမွတ္ရစရာေတြကို ျပန္လွန္ေျပာျပတဲ႔ စာမ်ိဳးလို႔ ကၽြန္မထင္တယ္...။

တစ္ခုရွိေသးတယ္ ကၽြန္မ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳရဲ႔ ရာဇ၀င္ေတြကို ဇာတ္လမ္းျပန္ေရးတာမ်ိဳးထဲက ရာ၀ဏဒႆဂီရိဘီလူး ေနရာကေနျပန္ေရးထားကို သေဘာက်မိတယ္..။ ရာ၀ဏဟာ တစ္သက္လံုး ဗီလိန္ေနရာက ေနလာရာကေန ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ အေရးအသားေၾကာင့္ မယ္သီတာကို ခ်စ္ကၽြမ္း၀င္ခဲ႔တဲ႔ သူ႔ေမတၱာဟာ သူလူမဟုတ္တာနဲ႔ မဆိုင္ဘူး ဘီလူးမွာလည္း အသည္းႏွလံုးရွိတယ္ဆိုတာကို ျပသြားႏိုင္ခဲ႔တယ္..။ ေျပာခ်င္တာက လူဆိုးကို လူေကာင္းျဖစ္ေအာင္ေရးသြားႏိုင္တယ္..။ အဲဒါမ်ိဳးလည္း ကၽြန္မသေဘာက်တယ္..။ ဘာေၾကာင့္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မ စာေတြထဲမွာ အျပင္မွာတကယ္ျဖစ္ပ်က္တာေတြကို အေျခခံထားတာ အမ်ားၾကီးရွိတယ္..။ ကၽြန္မရဲ႔ ဇာတ္လုိက္မင္းသားေတြဟာ အျပင္မွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆိုးသြမ္းရိုင္းစိုင္းပါေစ.... ကၽြန္မစာထဲမွာေတာ့ သူတို႔ဟာ လူေကာင္း လူရည္မြန္ ဇာတ္လိုက္ေတြပဲ...။ ကၽြန္မ လူဆိုးကို လူေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ေရးရတာကို ၾကိဳက္တယ္..။ လူတစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ရင္ သူဟာ လူဆိုးျဖစ္ေနပါေစ သူ႔ေကာင္းကြက္ကိုပဲ အရင္ေရြးၾကည့္ရတာကို ၾကိဳက္တယ္...။ လူတစ္ေယာက္ ဆိုးသြမ္းသြားရတဲ႔ အက်ိဳးအေၾကာင္းေတာ့ရွိမွာပဲေလ..။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္ေတာင္ တခါတေလ မင္းသားေတြထက္ ဗီလိန္ေတြဖက္ကေနခံစားျပီးၾကည့္တတ္တယ္ ...။ ကၽြန္မရဲ႔ လူတစ္ေယာက္အေပၚၾကည့္တဲ႔ အျမင္ေတြ ရႈေဒါင့္ေတြက တျခားသူေတြနဲ႔မတူ တမူေတာ့ထူးျခားလိမ္႔မယ္..။  တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ နိယာမတစ္ခုပါပဲ...။ ကိုယ္ေမတၱာလိုခ်င္ရင္ တစ္ဖက္လူကို ေမတၱာေပးတတ္ရမယ္...။ ဘာမဆို အရင္းႏွ္ီးလိုတယ္.. ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈမလုပ္ခ်င္ရင္ အက်ိဳးအျမတ္ေကာင္းလည္း ရလာမွာမဟုတ္ဘူးေလ..။

ကၽြန္မဆီမွာ ေရးလက္စ စာတစ္ပုဒ္ရွိတယ္...။ စာဖတ္သူ ကေလးမတစ္ေယာက္က သူ႔ခံစားခ်က္ကို စာတစ္ပုဒ္ေရးျပေပးပါလို႔ေတာင္းဆိုထားလို႔ ကၽြန္မ သူ႔ဇာတ္အၾကမ္းကိုဖတ္ျပီး ျပန္ပံုေဖာ္ထားတာေလးပါ...။ ဒီေန႔ အျပင္ေလာကမွာ တကယ္ျဖစ္ေနတဲ႔ အြန္လိုင္းဇာတ္လမ္းမ်ိဳးေလးပါ..။ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ေကာင္မေလးက စာေရးဆရာမျဖစ္ဖို႔ စိုင္းျပင္းေနတဲ႔ သူတစ္ေယာက္...။ တစ္ေန႔ေတာ့ အြန္လိုင္းကေနခင္မင္တဲ႔ ေကာင္ေလးနဲ႔ အျပင္မွာေတြ႔ရင္း ေကာင္မေလးအခ်စ္ကို ေကာင္ေလးကအၾကမ္းနည္းနဲ႔သံုးျပီး ရယူခဲ႔တာ...။ ျပီးေတာ့ အမႈမေျမွာက္ေအာင္ ရဲေတြရဲ႔စစ္ခ်က္ေတြဘယ္လိုရွိေၾကာင္း ေကာင္မေလးကိုနားခ်သလိုနဲ႔ ေျပာျပတယ္...။ အရွက္ရမွာစိုးလို႔ ေကာင္မေလး ျငိမ္ခံခဲ႔တယ္...။ ဒီလိုနဲ႔ မာယာေတြနဲ႔ေခ်ာ႔တလွည့္ေျခာက္တလွည့္ ေကာင္မေလးအခ်စ္ကို သူအၾကိမ္ၾကိမ္ရယူခဲ႔တယ္...။ ေနာက္ဆံုး ေကာင္မေလး တျခားျမိဳ႔ အေ၀းတစ္ေနရာကို ေျပာင္းေျပးသြားခဲ႔တယ္..။ ျပီးေတာ့ ေကာင္မေလးက တေကာင္ၾကြက္ နယ္မွာရွိတဲ႔ အမ်ိဳးအိမ္မွာ မ်က္ႏွာငယ္ငယ္နဲ႔ ကပ္ေနခဲ႔ရတယ္...။ ပိုျပီး ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ေစတာကေတာ့ ေကာင္မေလးဆီမွာ ကိုယ္၀န္ပါလာခဲ႔တာပဲ...။ ဒုကၡမ်ိဳးစံုၾကားထဲမွာ ေကာင္မေလးက သူ႔သားကေလးကိုေမြးခဲ႔တယ္...။ သူ႔သားအသက္ ႏွစ္ႏွစ္မျပည့္ခင္မွာ အဆက္သြယ္ေကာင္းတစ္ခုနဲ႔ သူလံုးခ်င္း၀တၳဳတစ္အုပ္ထုတ္လိုက္တယ္..။ သူနဲ႔ ေကာင္ေလးနဲ႔ ေတြ႔ၾကံဳခဲ႔တဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို တကယ္အျပင္မွာနဲ႔ဆန္႔က်င္ျပီး ရိုမန္႔တစ္ဆန္ဆန္ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို ဖန္တီးျပီးေရးလိုက္တာ သူ႔စာအုပ္ေလးေအာင္ျမင္သြားခဲ႔တယ္..။ အဲလိုဇာတ္မ်ိဳးေလးနဲ႔ ကၽြန္မေရးေပးထားပါတယ္  ဆိုလိုတာက လူဆိုးကို လူေကာင္းျဖစ္ေအာင္ အေကာင္းဖက္က လွည့္ေရးထားတာကိုပါ...။ အၾကမ္းပဲရွိပါေသးတယ္..... ကာယကံရွင္ ေသခ်ာဖတ္ရွႈျပီး ခြင့္ျပဳမွ ကၽြန္မအဲဒီပို႔စ္ကိုတင္မွာပါ...။ ဒါက ဆရာခ်စ္ဦးညိဳဆီကရလာတဲ႔ အိုင္ဒီယာနဲ႔ အဲဒီညီမေလးကို အခ်စ္ဇာတ္လမ္းလွလွေလးတစ္ပုဒ္ ျပန္ေရးေပးထားတာပါ...။ သူၾကံဳေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ ရုန္႔ရင္းဆန္မႈေတြကို ကၽြန္မက သိမ္ေမြ႔ႏူးည့ံမႈေတြနဲ႔ ျပန္ပံုေဖာ္ေပးရင္း ပညာေပးထားတဲ႔ ဇာတ္မ်ိဳးေလးလဲျဖစ္ပါတယ္...။

ကၽြန္မျဖတ္သန္းလာခဲ႔ရတဲ႔ ဘေလာ့ေရးတဲ႔ကာလ ကိုးႏွစ္တာအတြင္းမွာ ၾကံဳေတြ႔ပတ္သက္ဆက္ဆံဖူးခဲ႔တဲ႔ လူေတြကအမ်ားၾကီး...။ စိတ္ေစတနာေကာင္းသူ၊ အေ၀ဆံုးတေနရာကိုေရာက္ေနေပမယ့္ အျမဲတေစက်န္းမာေရးဂရုစိုက္ဖို႔ တဖြဖြေျပာျပီး စိတ္ပူေပးတတ္တဲ႔သူ၊ ကိုယ္ကခ်ညး္ပဲယူျပီး ျပန္ေပးရမွာေမ့ေလ်ာ့ေနတဲ႔သူ၊ ကတိတစ္လံုးကိုလြယ္လြယ္ေပးျပီး ကတိမတည္တဲ႔သူ၊ မာယာမ်ားျပီး လွည့္စားတတ္တဲ႔သူ၊ ယုတ္မာရိုင္းစိုင္းတဲ႔သူ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတယ္ဆိုတဲ႔ စကားကို ခဏခဏသံုးျပီး ကိုယ္တိုင္မခံစားဖူးေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းစာနာမႈကို ပီပီျပင္ျပင္မသိတဲ႔သူ...၊ လူတစ္ဖက္သားကို အႏုိင္ပိုင္းခ်င္တိုင္း သူ႔အားနည္းခ်က္ကို ထုတ္သံုးျပီး နင္းေခ်တတ္တဲ႔သူ....။ အဲဒီလူမ်ိဳးေတြအားလံုးနဲ႔ ေတြ႔ဖူးခဲ႔တယ္ ..။ စင္းလဲတဲ႔သူမ်ိဳးကိုမေတြ႔ခဲ႔ရတာပဲ ကံေကာင္းတယ္မွတ္ပါတယ္..။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ လူေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ မေကာင္းမျမင္တတ္လို႔... အဲဒီကံအက်ိဳးေပးေၾကာင့္လို႔ပဲထင္ပါတယ္..။ တကယ္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္မွာ လိုအပ္တာ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားပဲ အဲဒါတစ္ခုထဲရွိတာနဲ႔ကို အားလံုးက်န္တာ သူ႔ဘာသာသူ ေအာ္တိုလုိက္ပါလာလိမ္႔မယ္...။

ဒီေနရာေလးဟာ မိသားစုနဲ႔အတူေနရတဲ႔အိမ္ျပီးရင္ ကၽြန္မအခ်စ္ဆံုးေနရာတစ္ခုပဲ...။ ကၽြန္မအသက္ရွင္ေနသေရြ႔ ကၽြန္မခ်စ္တဲ႔စာေတြကို ဒီေနရာေလးမွာ ေရးေနဦးမွာပါ...။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ လွ်ိဳ႔၀ွက္ထြက္ေပါက္ တစ္ခုလည္းဟုတ္တယ္...။ ငယ္ငယ္တုန္းက ကၽြန္မ ဒိုင္ယာရီသိပ္ေရးဖူးခဲ႔တယ္...။ မွတ္မွတ္ရရ ခုႏွစ္တန္းႏွစ္ကေန ဆယ္တန္းထိေရးဖူးခဲ႔တယ္ ...။ ကၽြန္မအတြက္ privacy မရိွဘူး လံုျခံဳမႈမေပးႏိုင္ဘူးလို႔ စိတ္ထဲစြဲထင္သြားခဲ႔တဲ႔ အခ်ိန္ကစျပီး ဒိုင္ယာရီမေရးျဖစ္ေတာ့တာ ဒီေန႔ထိပဲ...။ စာေရးျခင္းရဲ႔ အေျခခံတစ္ခုေတာ့ျဖစ္ခဲ႔ဟန္တူပါတယ္..။ ဒီေနရာေလးဟာ ကၽြန္မခံစားခ်က္ေတြ ကၽြန္မေျပာျပခ်င္တာေတြကို တစ္ကမၻာလံုးမွာရွိတဲ႔ ျမန္မာစာဖတ္တတ္တဲ႔ လူတိုင္း၀င္ဖတ္လို႔ရတဲ႔ ေနရာဆိုေပမယ့္ ကၽြန္မအတြက္ လံုျခံဳေႏြးေထြးတယ္လို႔ခံစားရတယ္...။ အြန္လိုင္းဟာ သိပ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္.. မုဆိုးနဲ႔ သားေကာင္ေတြ အျပန္အလွန္ေခ်ာင္းေနတဲ႔ေနရာ အခ်က္အလက္ေတြ စုေဆာင္းလို႔လြယ္ကူတဲ႔ ေနရာ ...။ Privacy မရွိတဲ႔အတြက္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အြန္လိုင္းကို စြန္႔ခြာသြားၾကတယ္..။ ကၽြန္မကေတာ့ စာေရးေနရရင္ကိုပဲ ေနလို႔ထုိင္လို႔ေကာင္းေနသူမို႔ ဒီေနရာေလးကိုမစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ေသးဘူး..။ ကၽြန္မအတြက္ Privacy ရွိတယ္လို႔လည္းယံုၾကည္တယ္...။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္မေရးတဲ႔စာေတြက အဆိပ္ေတြမဟုတ္လုိ႔ပဲ..။ ကၽြန္မစာကိုႏွစ္သက္လို႔ ကၽြန္မကိုခ်စ္လို႔ အျမဲအစဥ္မျပတ္ စာလာ၀င္ဖတ္တဲ႔ သူေတြနဲ႔ ကၽြန္မဟာ အခ်င္းခ်င္း ေမတၱာေရာင္ျပန္ေတြ ဟပ္ေနတာပါ...။ တခ်ိဳ႔ေတြ ေကာ္မန္႔မေပးေပမယ့္ Silent Reader ေတြကအမ်ားၾကီး...။ တခါတေလ သူတို႔ ကၽြန္မကို အမွားလာျပင္ေပးတတ္ေသးတယ္..။ အဲလိုခါမ်ိဳးဆို သိပ္ေကး်ဇူးတင္မိတယ္...။ ကၽြန္မေရးတဲ႔ စာကိုအေလးထားလို႔ ကၽြန္မကိုခ်စ္ခင္လို႔သာ ဒီလိုလုပ္ေဆာင္ၾကတယ္လို႔ ျမင္တယ္..။





ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မ ဘေလာ့ကို ဒီေန႔ထိတိုင္ လာဖတ္ေပးၾကတဲ႔ စာဖတ္သူအားလံုးကို ကၽြန္မဒီေနရာေလးကေန အမ်ားၾကီးေက်းဇူးတင္ပါတယ္...း)


မိုးေငြ႔

Friday, 18 August 2017

မင္းမရွိတဲ႔ေနရာ ၃၃.....




ကၽြန္မရဲ႔ University Life ဟာ ကိုမ်ိဳးေက်ာ့ သီခ်င္းေတြနဲ႔ျဖတ္သန္းခဲ႔ရတာဆိုရင္မမွားဘူး...။ အဲတုန္းက ကိုမ်ိဳးေက်ာ့က ပထမဆံုး သူ႔အေခြေတြကို New Year Eve 31ရက္ေန႔ညမွာ Limited Edition နဲ႔ အသိမိတ္ေဆြေတြကိုေ၀ခဲ႔တယ္..။ သူ႔ေခြၾကမ္းကို နားေထာင္ရေတာ့ သူ႔သီခ ်င္းေတြကို နားေထာင္လို႔ရတယ္ ၾကိဳက္တယ္..။ အဲဒီတုန္းက Music အမ်ိဳးအစားေတြဘာေတြလဲ သိပ္နားမလည္ပါဘူး..။ ျမန္မာျပည္မွာ ပထမဆံုး Rap ဂီတကို စတင္သူ...။ သူတီထြင္တဲ႔ Melody ေတြက ဆန္းျပားတယ္ ပံုျပင္ဆန္တယ္ နားေထာင္ျပီးရင္ ရင္ထဲ ကၽြမး္ေျမ႔ေပ်ာ္၀င္သြားေစတယ္.... သီးျခားကမၻာကို ေရာက္သြားေစတယ္...။ တစ္ေန႔ သီခ်င္းအေဟာင္းေတြခ်ည္းပဲ ေရာင္းတဲ႔ဆိုင္တစ္ခုကို ေရာက္သြားေတာ့ ကိုမ်ိဳးေက်ာ့ရဲ႔ လူျဖစ္ရတဲ႔ဒုကၡရိွလားလို႔ ၀င္ေမးျဖစ္ရင္း ဒီစီဒီေလးရခဲ႔တယ္...။ A Night with Myo Kyawt Myaing ကၽြန္မၾကိဳက္တဲ႔ သီခ်င္းေတြမ်ားတယ္..။ အဲဒီထဲက သံုးပုဒ္ေလာက္ကို You Tube ကေနတင္ေပးလိုက္ပါတယ္..။



၃၃


၃၃ ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းေလးကေတာ့ ကိုမ်ိဳးေက်ာ့ရဲ႔ ဘယ္ႏွစ္ေခြေျမွာက္က သီခ်င္းမွန္းေတာ့မသိ 2000ခုႏွစ္ေတာ္ေတာ္စြန္းမွ ထြက္တဲ႔ အေခြ...။ ဒီသီခ်င္းေလးနားေထာင္ျဖစ္ေတာ့မွ ကိုမ်ိဳးေက်ာ့ရဲ႔ ခံစားမႈေလးကို စာနာၾကည့္မိတယ္..။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႔  ၃၃ႏွစ္ ဆိုတဲ႔အသက္အရြယ္ဟာ တကယ္ေတြးၾကည့္ရင္ ကိုးလို႔ကန္႔လန္႔အရြယ္ျဖစ္ေနတာ...။ လူငယ္နဲ႔ လူၾကီးအရြယ္ရဲ႔ ၾကားအသက္အရြယ္မ်ိဳးေလ...။ လူငယ္ေတြနဲ႔ ေပါင္းေတာ့လဲ ကိုယ္ကလူၾကီးျဖစ္...။ လူၾကီးေတြနဲ႔ေပါင္းျပန္ေတာ့လဲ ကိုယ္က ကေလးျဖစ္ အဲလိုစေကာစကအရြယ္ကို ေရးစပ္ထားတဲ႔ စာသားေလးနဲ႔...။ ကၽြန္မက ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ေတးေရးဆရာေတြထဲမွာ အၾကိဳက္ဆံုးက ကိုငွက္ၾကီးျပီးရင္ ကိုမ်ိဳးေက်ာ့ပဲ... သူတို႔က သီခ်င္းေရးရင္ သံစဥ္ေတးသြားေတြ မထပ္ဘူး...။ စာသားေတြက ေလးနက္ျပီး ကဗ်ာဆန္တယ္.. စကားလံုးေတြ ႏူးည့ံေပ်ာ့ေပ်ာင္းတယ္... သံလုိက္စြမ္းအားေတြေပ်ာ္၀င္တယ္..။



မင္းမရွိတဲ႔ေနရာ


မင္းမရွိတဲ႔ ေနရာ ဆိုတဲ႔သီခ်င္းေလးကေတာ့ 2006 2007 ၀န္းက်င္ကထြက္တဲ႔ လူျဖစ္ရတဲ႔ ဒုကၡဆိုတဲ႔ အယ္လ္ဘမ္ထဲကတစ္ပုဒ္...။ အဲဒီအယ္လ္ဘမ္ေလးက ကုိမ်ိဳးေက်ာ့ ခါတိုင္းေရးေနက် သီခ်င္းေတြနဲ႔ကြဲထြက္တယ္..။ သူ႔သီခ်င္းအမ်ိဳးအစားက အီလက္ထရိုေပါ့ပ္ဆန္တယ္ အီလက္ထရုိေပါ့ပ္ စစ္စစ္လဲမဟုတ္ဘူး...။ သံစဥ္ခပ္ဆန္းဆန္းေလးေပမယ့္  နားေထာင္ေကာင္းတယ္..။ ဒီဖက္ေခတ္ သီခ်င္းအသစ္ေတြကို သိပ္မခံစားႏိုင္ေတာ့လို႔လား အေဟာင္းေတြကို ျပန္လည္ရွာေဖြရင္း အေဟာင္းထဲက အေကာင္းမ်ားကို နားေထာင္ျဖစ္တဲ႔ အခါတိုင္း ဒီေနရာေလးမွာ ျပန္လည္မွ်ေ၀ပါရေစလို႔...း)



 သတိရျပီးတာပဲ

သတိရျပီးတာပဲ ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းေလးကို ျပန္နားေထာင္ျဖစ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ျပန္သြားသတိရမိတယ္..။ သူက အဲသီခ်င္းကိုနားေထာင္လည္းျပီးေရာ တိတ္ေခြကိုထုတ္ျပီး နင္းေခ်ပစ္လိုက္တယ္..။  ပ်က္ျပီးသားရည္းစားကိုဘာလို႔လြမ္းေနမွာလဲ.. တျခားလူရင္ခြင္ထဲေရာက္ေနတာကို ဘာလို႔ ျပန္လာဖို႔ေမွ်ာ္ေနတာလဲဆိုျပီး စာသားကိုမၾကိဳက္လို႔တဲ႔ နင္းေခ်ပစ္လုိက္တယ္ ေခြကို.....။

ဘယ္ေနရာမွာ ရွိလိမ့္မလဲ ဘယ္ရင္ခြင္မွာ အိပ္စက္မလဲ ကိုယ္မသိဘူး မဆိုင္ပါဘူး မင္းေလး ကိုယ့္ကို သတိရျပီးတာပဲ...

ေၾသာ္... လူတစ္ကိုယ္ စိတ္တစ္မ်ိဳးေလ.. ခံစားခ်က္ေတြ ခံယူခ်က္ေတြ ဘယ္လိုတူႏိုင္ပါ့မလဲ ..။




 


မိုးေငြ႕

Tuesday, 15 August 2017

Black Coffee.....



“ေကာ္ဖီတခြက္ေလာက္ တိုက္ပါလား ဘာဇာတ္လမ္းမွ ျပန္မစပါဘူး ၿပီးေတာ့ ဘာစကားမွလည္း မေျပာပဲနဲ႔ေလ ဒီတိုင္း ဒီတိုင္းပဲ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ထိုင္ၾကည့္ခ်င္တာပါ... အခ်ိန္နဲ႔ ေနရာ ေန႔ရက္ကို မက္ေဆစ့္ပို႔ေပးထားရံုပါပဲ  ဖုန္းနံပါတ္ေပးစရာ မလိုပါဘူး စကားမစပ္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာင္းလဲသြားၿပီ ရည္းစား မထားေတာ့ဘူး (၃) ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္ :)...”  

အို...သိပ္လွတဲ႔ ေထာင္ေျခာက္တစ္ခုထဲကို ကၽြန္မဆင္းသက္မိေတာ့မွာပဲ.......။

ဒီစာေၾကာင္းသံုးေၾကာင္းကို ကၽြန္မအေခါက္ေခါက္ အခါခါဖတ္ျပီး ပထမဆံုး Adele ရဲ႔ Hello သီခ်င္းကို ေျပးျမင္မိတယ္..။ သူ႔သီခ်င္းေလးကိုနားေထာင္ၾကျပီး ကမၻာတစ္၀ွမ္းကလူေတြ ရည္းစားေဟာင္းကို အဆက္အသြယ္ျပန္လုပ္ၾကတယ္လို႔ ဖတ္ဖူးထားခဲ႔တယ္..။ ရည္းစားေဟာင္းနဲ႔ ေကာ္ဖီအတူျပန္ေသာက္တဲ႔အခါ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္စကားမေျပာဘဲ  ေကာ္ဖီေလးျမွဳ႔ံျပီး ထိုင္ၾကည့္ရံုပဲ ဆုိတဲ႔အလုပ္မ်ိဳးကို ကၽြန္မတစ္ခါမွ မလုပ္ဖူးေသးဘူး... စိတ္၀င္စားစရာပဲ..။ လူတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေတြ႔ဆံုတဲ႔အခါ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္သူရည္းစားပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဆြမိ်ဳးသားခ်င္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ခြန္းတံု႔ႏႈတ္ဆက္ၾကရတာကို ဆန္႔က်င္ျပီး ႏႈတ္ဆိတ္ေရငံု တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ထိုင္ၾကည့္ရံု မ်က္၀န္းခ်င္းစကားေျပာရံုဆိုတာ ေတာ္ရံုျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား..။ တခုခုေတာ့ ေျပာလိုက္မိမွာပဲ...။ ဥပမာ...“ယူ နဲနဲပိန္သြားတယ္ေနာ္... ခုဘယ္သူနဲ႔တြဲေနလဲ” တို႔ ဘာတို႔ေလာက္ေတာ့ ေျပာျဖစ္မယ္ထင္တယ္..။ လံုး၀စကားမေျပာဘူးဆိုတာေတာ့ Game အသစ္တစ္ခု ကစားရသလိုပဲေနမွာ...။ မလုပ္ဖူးတာကို လုပ္ၾကည့္ခ်င္ရံုသက္သက္နဲ႔ေတာ့ ကၽြန္မ Game ေဆာ့ရတာ ၀ါသနာမပါဘူး...။




အေတာင္ပံက်ိဳးျပီးသား လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ကို ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ပိုက္ကြန္နဲ႔ ထပ္ဖမ္းတာေတာ့ မဟုတ္တန္ေကာင္းပါရဲ႔...။ ကၽြန္မဟာ ပတ္၀န္းက်င္ကို သိပ္ဂရုမစိုက္ဘဲ ကိုယ့္စိတ္ႏွလံုး လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္ရာကို စီးေမ်ာလိုက္ပါ လုပ္ေဆာင္တတ္သူ တစ္ေယာက္ပါ...။ ဒါေပမယ့္ အနက္ေရာင္ ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ခြက္ရဲ႔ ဖ်ားေယာင္းမႈေနာက္ကို  မိုက္မဲစြာ လိုက္သြားခြင့္ေတာ့ ကၽြန္မ ႏွလံုးသားက ခြင့္ျပဳခဲ႔ရင္ေတာင္  ဦးေႏွာက္က ဘယ္ေတာ့မွ ခြင့္ျပဳမွာမဟုတ္ဘူး...။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ အၾကိမ္ၾကိမ္မိုက္မဲသူတစ္ဦးအျဖစ္ ဘယ္ေတာ့မွ တိုက္တြန္းအားေပးမွာ မဟုတ္ဘူး..။



အနက္ေရာင္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ဟာ ကၽြန္မရဲ႔ ၀ိဥာဥ္ဆိုတာ ဒီေက္ာဖီခြက္ေလးက သက္ေသျပေနမွာပါ...

 
လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ရဲ႔ အေတာင္ပံေတြဟာ အန္မတန္ႏုဖတ္လြန္းလွတဲ႔ အေၾကာမွ်င္ေတြနဲ႔ ယွက္တြယ္ဖြဲ႔စည္းထားတာ တို႔ထိလိုက္တာနဲ႔ ေၾကြက်ပ်က္စီးသြားလိမ့္မယ္ ....။ ဒါေၾကာင့္ အနက္ေရာင္ လိပ္ျပာေလးတစ္ေကာင္ လြတ္လပ္စြာပ်ံသန္းေနတာကို ေက်းဇူးျပဳျပီး အေ၀းကပဲ ေစာင့္ၾကည့္ေပးပါ...။

မိုးေငြ႔

Wednesday, 9 August 2017

ကၽြန္မ၏ရိုက္ခ်က္မ်ား(၁).....

 
 မွတ္မွတ္ရရ ပုဂံေရာက္တုန္းက Northern Breeze Hotel အခန္းထဲမွာ ကုတင္ေပၚေနထိုးေတာ့ အလင္းေရာင္းေကာင္းတယ္ဆိုျပီး ပါလာတဲ႔ ပစၥည္းေတြကို စီျပီး LG phoneနဲ႔ ရိုက္ထားတာေလးပါ..း)


ကၽြန္မ ျမန္မာအခ်ိတ္ဆင္ေလးေတြ သိပ္ၾကိဳက္တယ္ ဒါက ျမန္မာခ်ည္ေပါင္းသားအနက္ေပၚမွာ ကြန္ျပဴတာစက္အခ်ိတ္ထုိးထားတဲ႔လံုခ်ည္နဲ႔ ကၽြန္မရဲ႔ ဒီပို႔စ္ရဲ႔ အဓိကဇာတ္ေကာင္ျဖစ္တဲ႔ Fuji X-A2


လက္ဖ်ံတုတ္တုတ္ ယြန္းလက္ေကာက္ကၾကီးၾကီး


အဲဒီ Fuji X-A2 ေလးတစ္လံုးရထားတာ ရိုက္ခ်င္ေနတာပဲသိတယ္ မရိုက္တတ္ ဘာရိုက္ရမွန္းမသိ..။ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ Out door ေလးထြက္ရိုက္ခ်င္ေသးတာ..။ ဒီလိုဆိုေတာ့ ညီမေလး အႏိႈင္းမဲ႔ကို အားက်မိတယ္..။ သူ႔လို ကင္မရာၾကီးတကားကားနဲ႔ ေတာေတာင္ထဲ ေလွ်ာက္သြားျပီး ရိုက္ပစ္ခ်င္တာ..။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ ဓါတ္ပံုဆရာလိုလည္း ရိုက္တတ္ခ်င္တယ္...။ ကိုယ့္အနီးနားရွိတဲ႔ အရာ၀တၳဳေတြကို အနီးကပ္ပံုေလးေတြရိုက္တာ သိပ္လွတာပဲ..။ ေသးေသးမႈန္မႈန္ေလးေတြကို အၾကီးခ်ဲ႔ထားတာမို႔ တခါတေလ ဘာကိုရိုက္ထားမွန္းပံုကို ေသခ်ာၾကည့္ယူရတဲ႔အထိ လက္ရာေျမာက္တယ္ ..။ ဥပမာ သြားတိုက္တံအေမႊးေလးကို အနီးကပ္ရိုက္တာမ်ိဳး အသီးတစ္ခုခုရဲ႔ အခြံကိုအနီးကပ္ရိုက္တာမ်ိဳး..။ ရိုက္တတ္ရင္ ကိုယ့္အနီးနားက ဘာမဆို ရိုက္စရာေတြခ်ညး္ပဲ...။



 coffee and me




ပုဂံစေရာက္တဲ႔ မနက္ေစာေစာ ဟိုတယ္နားက အေၾကာ္တဲေရွ႔မွာ အေၾကာ္စံုနဲ႔စားဖို႔ ပဲျပဳတ္နဲ႔ ေကာက္ညွင္းေပါင္း၀ယ္။ အဲ ေကာက္ညွင္းေပါင္းလာေရာင္းတဲ႔ ပုဂံသူေလးက ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ..။ ပဲျပဳတ္ေတြက သိပ္ေကာင္းတာပဲ ရန္ကုန္နဲ႔မတူဘူး အေစ့လုံးၾကီးၾကီးနဲ႔ ခ်ိဳအိေနတာပဲ..။ ေကာက္ညွငး္ေတြလည္း သိပ္ေကာင္းတယ္ အျဖဴေရာ ငခ်ိပ္ေရာပဲ..။ သစ္ေစးသုတ္ထားတဲ႔ ၀ါးေတာင္းၾကီးနဲ႔ သိပ္ကို ရိုးရာဆန္တာပဲ..။


 ကိုယ္တိုင္စမ္းသပ္ထားတဲ႔ Blueberry Cream Milo Sponge Cake


ပဲျပားေပါင္းအတြက္ အစာပလာေတြ


 သၾကၤန္ပိတ္ရက္မွာဖတ္ခဲ႔တဲ႔ စာအုပ္


 ဆိုင္ဂြန္စီးတီးက၀ယ္ခဲ႔တဲ႔ ေသာ့ခ်ိတ္ကေလး


ကၽြန္မျမတ္ႏိုးေသာ ၀တ္စံု (၁)


ကၽြန္မျမတ္ႏိုးေသာ ၀တ္စံု (၂)



မုန္႔သင္တန္း cert ယူတုန္းက ဆရာလက္ေဆာင္ေပးတဲ႔ စီလံုတီး လက္ဖက္ေျခာက္ဗူး


 ေကာ္ဖီသင္တန္း Cert ယူတုန္းက ဆရာကေတာ္လက္ေဆာင္ေပးတဲ႔ lemongrass လက္ဖက္ေျခာက္နဲ႔ စပါယ္ပန္းလက္ဖက္ေျခာက္ထုပ္ေတြ





Viet Nest Coffee


Kota Bharu က Aeron Mall မွာ၀ယ္ခဲ႔တဲ႔ ေရာင္စံုၾကာဇံ


အလင္းအေမွာင္မခ်ိန္တတ္ေသးတဲ႔ ရိုက္ခ်က္ ခပ္ညံ့ညံ့ေတြကို သီးခံၾကည့္ေပးၾကပါကုန္...။ အႏိႈင္းမဲ႔ဆီ တပည့္သြားခံဦးမွပါပဲ...။



မိုးေငြ႕

Friday, 4 August 2017

လတ္တေလာေျပာင္းလဲမႈ.....


 အခုဒီဆံပင္ပံုေလးညွပ္ထားတယ္


ပံုမွန္ဆို ကၽြန္မက ခရီးသြားပို႔စ္ေတြေရးရတာေပ်ာ္တယ္...။ ခုတစ္ေခါက္ ဘန္ေကာက္သြားျပီးျပန္လာေတာ့ ဘန္ေကာက္ခရီးသြားပို႔စ္ကို ေရးခ်င္စိတ္နဲနဲေလးေတာင္မျဖစ္မိဘူး..။ မွတ္တမ္းတင္ပံုေတြကအစ ရိုက္ခ်င္စိတ္ကိုမရွိ သိပ္မရိုက္မိ ရိုက္မိတာေလးေတြကိုေတာင္ delete ျပန္လုပ္မိ အဲလိုေတြ..။ တကယ္ေတာ့ ဘန္ေကာက္သြားဖို႔က သူငယ္ခ်င္းေတြကိုခ်ိန္းထားတာ ႏွစ္ခ်ီေနျပီ တျခားသူနဲ႔ ကပ္လ်က္ႏိုင္ငံေတြသာ ေရာက္ျပီး ျပန္လာခဲ႔တာ ..။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ အေဒၚေတြနဲ႔လိုက္သြားတာ.. ေလးညအိပ္ငါးရက္ခရီး..။ အေဒၚက သူ႔သမီးမဂၤလာေဆာင္အတြက္ လိုအပ္တာေတြသြားၾကည့္ အက်ီၤခ်ဳပ္စရာရွိတာ အပ္ခဲ႔..။ ကၽြန္မကေတာ့ သူတို႔ေနာက္ကို ႏွစ္ရက္ေလာက္ တစ္ေကာက္ေကာက္လိုက္..။ ေရာက္ဖူးသူေတြကေတာ့ ဟိုကိုသြားခဲ႔ ဟိုဟာၾကည့္ခ႔ဲ ဒီဟာ၀ယ္ခဲ႔ မွာတာပဲ..။ ျမဘုရား ေလးမ်က္ႏွာဘုရား safari ဖတၱရားကမ္းေျခ ဘယ္မွမေရာက္ခဲ႔ ေနမပူမိုးမထိတဲ႔ ေရွာ့ပင္းေမာၾကီးေတြကိုပဲေရာက္ခဲ႔..။ ေရာက္ခဲ႔တဲ႔ ေမာေတြမွာလဲ ဖုတ္ဖက္ခါပဲၾကည့္ရ အဲလိုေတြ..။  ကိုယ္လိုခ်င္တဲ႔ ပစၥည္းကို စိတ္ၾကိဳက္ေမႊခြင့္ သိပ္မရလိုက္ေတာ့ စိတ္ေတြပ်က္ ဘာမွမလုပ္ခ်င္ ဓါတ္ပံုေတြမရိုက္ခ်င္..။ ဓါတ္ပံုမရိုက္ခ်င္ေတာ့ အေဒၚက ဆံပင္ပံုမလွေတာ့ဘူး ဆံပင္ညွပ္လိုက္ဆိုလို႔ ေတြ႔တဲ႔ဆိုင္၀င္ညွပ္လိုက္တာ နဂိုေကာက္သားရွိေတာ့ ပုံသြင္းရတာအလုပ္ရႈပ္..။ ဘာမွသိပ္မ၀ယ္ခဲ႔ရပါဘူး H&M  Zara နဲ႔ Uniqilo ဒီသံုးဆိုင္မွာပဲ ရာခိုင္ႏႈန္းေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေလွ်ာ့လို႔ ၀ယ္ျဖစ္...။ ဘန္ေကာက္ျမိဳ႔ၾကီးက ေနခ်င္စရာမေကာင္း ကားေတြပိတ္ညွပ္က်ပ္ အသက္ရႈမ၀ ပိတ္ေလွာင္မြန္းက်ပ္..။ ထိုင္းမေတြက ေစ်းေရာင္းတာပံုမလာ ဆက္ဆံေရးမေကာင္း ျမန္မာျပည္နဲ႔ ဘာမွသိပ္မကြာ အဂၤလိပ္လိုမရ ေျပာလည္းနားမလည္ သူတို႔ျပန္ေျပာတဲ႔ေလသံကိုလည္း ဘယ္လိုမွဖမ္းမရ..။ ေတာ္ေသး ကိုယ္ေတြက ငယ္ငယ္က နယ္စပ္မွာေနခဲ႔ေတာ့ ထုိင္းစကားေလးတတ္ေနေပလို႔ သူတို႔နဲ႔ေစ်းေမးေစ်း၀ယ္ အဆင္ေျပ..။ ျမန္မာလုပ္သားေတြကို ျပန္ပို႔လို႔ သူတို႔မွာ ဆိုင္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ေလာက္ပိတ္ထားရ...။ နင္တို႔ထုတ္လုပ္သမွ်ပစၥည္းေတြကို ဒိုင္ခံ၀ယ္ယူစားသံုးေနတာ ငါတို႔ျမန္မာျပည္ကပဲဆိုတာ မွတ္ေလာက္သားေလာက္ေအာင္ နယ္စပ္ေတြအကုန္တံခါးပိတ္ပစ္မွပဲ..။


FYI : ဒီ August လကစျပီး ကၽြန္မတို႔သင္တန္းကေကာ္ဖီဆိုင္မွာ weekend ရက္ေတြတိုင္း part time အလုပ္ဆင္းျဖစ္မယ္ ..။ ေကာ္ဖီ Bar မွာတစ္ပတ္လုပ္ရမယ္ Bakery မွာ ဆရာေတြနဲ႔ မုန္႔ကူလုပ္တာတစ္ပတ္ ႏွစ္မ်ိဳးကို Rotate လုပ္သြားမယ္...။ ဒီၾကားထဲအားေသးရင္ Busan အသားေခ်ာင္းေလးေတြေရာင္းတဲ႔ ဘားမွာ စားပြဲထိုးလည္းလုပ္ပါမယ္...။ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ဖြင့္တဲ႔အခါက် Practice ရေနေအာင္လို႔...။ ကၽြန္မေဖ်ာ္တဲ႔ေကာ္ဖီ ေသာက္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ စံရိပ္ျငိမ္ဂမုန္းပြင့္ ေလးထပ္က WTC မွာ weekend ေတြတိုင္းလာအားေပးလို႔ရပါတယ္လို႔..း)


 ေလးလေက်ာ္ေလာက္ Latte art နဲ႔ အဆက္ျပတ္ျပီး 
ကၽြန္မရဲ႔ ပထမဆံုး latte art ပံုေလး ရုပ္ဆိုးေလး
 ေကာ္ဖီအေရာင္မညီဘူး Rosetta ပြင့္က ကားထြက္မသြားဘူး 
အပြင့္ထိပ္မွာ အသဲပံုမေပၚဘူး ဟဟ...ျပစ္ခ်က္ေတြ ျပစ္ခ်က္ေတြ





 WTC ရဲ႔ မိႏု


 WTC က ခုေခတ္စားေနတဲ႔ Busan  အသားေခ်ာင္းေရာင္းတဲ႔ ေကာင္တာ

  ဆရာ ကယ္လ္ဗန္ရဲ႔ မိုခါးလက္ေတးေကာ္ဖီ လွမွလွ


စကားမစပ္ ခုတေလာ ရံုတင္ေနတဲ႔ “ည”ဆိုတဲ႔ဇာတ္ကားကုိ Cele ေတြ ေရးတဲ႔ပံုစံနဲ႔ “ည”ဆိုတဲ႔စကားလံုးကို ကာတြန္းနဲ႔ ဟာသေလးေတြေရးၾကတာ...။   ဥပမာ နီနီခင္ေဇာ္ေရးတဲ႔ပံုနဲ႔ “ကၽြန္မနဲ႔ (၇)ညအိပ္ႏို္င္မွလာခဲ႔ပါ” အဲလိုမ်ိဳး..။ ကၽြန္မလဲ မတင္ရေသးတဲ႔ ကၽြန္မပို႔စ္တစ္ခုထဲက ၀ါက်ေလး တစ္ေၾကာင္းေလာက္ဖြဲ႔ပါရေစ...

“ညက မလွဘူးလား..ဟင္..ကေလး...ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဒီလိုလွတဲ႔ညေတြကို အတူမျဖတ္သန္းရတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာခဲ႔ျပီလဲ...”  

မုိုးေငြ႕