Wednesday, 8 May 2019

Deevaar.....



ခုလက္ရွိ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ခံစားမႈကို ကၽြန္မ ဘယ္လိုေျပာျပရမလဲ...။
ကၽြန္မ စိတ္ေတြက တခါတခါ ဟိုး...အေ၀းၾကီးကိုေရာက္ေနသလိုလို  ကၽြန္မနားမွာပဲ နီးနီးကပ္ကပ္၀ဲေနသလိုလို... လမ္းတ၀က္မွာပဲ ခဏတျဖဳတ္ေပ်ာက္သြားသလိုလို။

တစ္စံုတစ္ရာကို ဒါမွမဟုတ္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို လြမ္းဆြတ္သတိရဖို႔ တံတိုင္းတစ္ခုက ကာရံထားသလို ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ေဘာင္တစ္ခုထဲမွာ မြန္းက်ပ္ပိတ္ေလာင္ခံေနရတယ္လို႔ ခံစားေနရတယ္...။

တစ္ခုခုကို လုပ္ခ်င္လို႔ ဒါမလုပ္ရဘူးလို႔ တားျမစ္ခံရသလို တစ္ေယာက္ေယာက္ကို သတိရလို႔ ရင္ဖြင့္ခ်င္လည္း ရင္ထဲမွာပဲ တိတ္တိတ္ကေလးသိမ္းဆည္းထားရမယ္လို႔ ကန္႔သတ္ခံရျပန္တယ္...။

ျမင္ေတြ႔တို႔ထိလို႔မရႏိုင္တဲ႔ နံရံရဲ႕အျခားတစ္ဖက္က တစ္စံုတစ္ရာကို ကၽြန္မလြမ္းပိုင္ခြင့္ေတာင္ မရွိဘူးလား...။ ဒါဆို ကၽြန္မကို လြတ္လပ္စြာပ်ံသန္းခြင့္ျပဳထားတာဟာ အလကားပဲေပါ့...။

ခုေတာ့ ကၽြန္မဟာ ႏုဖတ္တဲ႔ ေသြးေၾကာမွ်င္ေတြနဲ႔ ယွက္ဖြဲ႔ထားတဲ႔ အေတာင္တစ္စံုနဲ႔ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္လည္းမဟုတ္ေတာ့ဘူး.......။  ဒါေၾကာင့္ သင္းထံုေမႊးပ်ံ႕တဲ႔ ပန္းခင္းၾကီး ရွိေသာ္ျငားလည္း လိပ္ျပာတစ္ေကာင္မဟုတ္ေတာ့တဲ႔အတြက္ နားခိုပိုင္ခြင့္လည္းမရွိေတာ့ဘူး...။

ကၽြန္မဆီမွာ အေမွာင္ထုရယ္ မျမင္ႏိုင္တဲ႔ နံရံတစ္ခုရယ္ပဲရွိေတာ့တယ္....။

တကယ္လို႔မ်ား နံရံရဲ႕တစ္ဖက္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ရွိခဲ႔ရင္ သူ႔ရဲ႕နံရံတစ္ဖက္က အလြမ္းကို ခံစားသိရွိႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းႏိုင္ရံုကလြဲျပီး ကၽြန္မ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး...။

အတိတ္ဟာ အိပ္မက္မဟုတ္ေတာ့လဲ သူနဲ႔ပတ္သက္သမွ်ဟာ ေသရာပါ....


မိုးေငြ႔

1 comment:

ခ်စ္ၾကည္ေအး said...

အတိတ္ဟာ အိပ္မက္မဟုတ္ေတာ့လဲ သူနဲ႔ပတ္သက္သမွ်ဟာ ေသရာပါ....<3