မိုးေငြ႔ဆိုတာ...ေကာ္ဖီခါးခါးအၾကိဳက္နဲ႔ ဖက္ရွင္တအားမိုက္သူေပါ့...း)

Monday, 3 July 2017

ျမဴ ခိုးၾကားကပစ္မွတ္တစ္ခု.....




သူဘယ္သူလဲဆိုတာ ကၽြန္မမသိသလို ကၽြန္မဘယ္သူလဲဆိုတာ သူမသိဘူး......
ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ ျမဴ ခုိးေငြ႔ေတြၾကားမွာဆံုေတြ႔ၾကတာဆိုေတာ့ ဘာမွမေသခ်ာမေရရာဘူး.....

ကၽြန္မတို႔ဟာ ဘာမွမဟုတ္ၾကဘူး... ဆိုလိုတာက သူငယ္ခ်င္းေတြလည္းမဟုတ္ဘူး မိတ္ေဆြေတြလည္းမဟုတ္ၾကသလို ခ်စ္သူေတြလည္းမဟုတ္ ရန္သူလည္းမဟုတ္ဘူးေပါ့...

ကၽြန္မတို႔တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေသခ်ာမျမင္ဖူးၾကဘူး....
သူမႈတ္ထုတ္လိုက္တဲ႔ စီးကရက္ေငြ႔နဲ႔ျမဴ ခုိးေတြၾကားမွာ သူဟာ ဘယ္လိုႏႈတ္ခမ္းမ်ိဳးကို ပိုင္ဆိုင္သလဲဆိုတာ မသိလိုက္သလို ကၽြန္မဆံႏြယ္ေတြဟာ ဘာအေရာင္ဆုိတာလည္း သူသိမွာမဟုတ္ဘူး...

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔တစ္ေယာက္စာမ်က္ႏွာကို တစ္ေယာက္ဖတ္တတ္ၾကတယ္....
တစ္ေယာက္အသံကို တစ္ေယာက္ၾကားရတယ္.....
တစ္ေယာက္စကားလံုးကိုတစ္ေယာက္ျမင္ရတယ္.....
တစ္ေယာက္ရယ္သံကိုတစ္ေယာက္ခံစားရသလို
တစ္ေယာက္ငိုသံကိုတစ္ေယာက္ခံစားရတယ္...........

ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ရစ္သိုင္းေနတာက ျမဴ ခိုးေတြခ်ည္းပဲ......
အရာရာဟာ ၀ိုးတိုး၀ါးတား....
သို႔ေပမယ့္ အသိျမင္ေတြကေတာ့ ၾကည္လင္ျပတ္သားတယ္....
ခံစားမႈေတြက လိႈင္းလံုးေတြလို ပုတ္ခတ္တယ္.................

ကၽြန္မပိုင္ဆိုင္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ အသိေတြထက္ သူသိတဲ႔အသိက ရာခုိင္ႏႈန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိိတယ္....
သူ႔စကားလံုးေတြအားလံုးေရတြက္လိုက္ရင္ ကၽြန္မပိုင္ဆိုင္တဲ႔ စကားလံုးေတြထက္အမ်ားၾကီးသာေနလိမ္႔မယ္.....

သူဟာ ဒႆနစာအုပ္တစ္အုပ္ဆို ကၽြန္မဟာ အဆံုးအစမဲ႔တဲ႔ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမယ္...
သူဟာ ႏိုင္ငံေရးစာအုပ္တစ္အုပ္ဆိုရင္ ကၽြန္မဟာ အဆံုးအစမဲ႔တဲ႔ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ပဲျဖစ္ေနမယ္....
သူဟာ က်မ္းစာအုပ္တစ္အုပ္ဆိုရင္လည္း ကၽြန္မဟာ အဆံုးအစမဲ႔တဲ႔ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ပဲျဖစ္ေနမွာပဲ .....

အၾကမ္းေျပာရရင္...
သူဟာ သစ္လြင္တဲ႔ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာစာအုပ္တစ္အုပ္
ကၽြန္မကေတာ့ ႏွစ္ခ်ိဳ႔ေနျပီျဖစ္တဲ႔ မဂၢဇင္းစာအုပ္ေဟာင္းတစ္အုပ္ေပါ့....
ကၽြန္မတို႔စတင္ဆံုေတြ႔မႈဟာ ျမဴ ခိုးေတြၾကားမွာဆိုေတာ့
အေသခ်ာဆံုးက... အရာရာဟာ ခပ္ပါးပါးလြင့္လြင့္ေလးပဲရွိေနမွာပါ....။


************** 

အဲဒီေမာ္ဒန္ကဗ်ာစာအုပ္တစ္အုပ္ဟာ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မဘ၀ထဲကို တခဏေလးေရာက္လာခဲ႔တဲ႔ ကိုကိုပါ့...။ 

ျမဴခိုးေငြ႔ေတြပတ္လည္၀ိုင္းတဲ႔ ကပြဲတစ္ခုမွာ ကၽြန္မတို႔ဆံုေတြ႔ခဲ႔ၾကတယ္...။ ဗာဒံေစ့ပံုမ်က္အိမ္ရွည္ေမ်ာေမ်ာ အၾကည့္စူးရွရွေတြနဲ႔ ကိုကို႔ရဲ႔ ရွည္ကိုင္းကိုင္းအရပ္ေအာက္မွာ အုပ္မိုးခံခဲ႔ရတဲ႔ ၀ိုင္ခ်ိဳေတြနဲ႔ ကိုကို့ရဲ႔ ဓါးသြားေအာက္မွာ ကၽြန္မအၾကိမ္ၾကိမ္ေသဆံုးခဲ႔ရဖူးတယ္...။

အားလံုးကေျပာၾကတယ္ ကိုကိုက ေရာင္စံုလိပ္ျပာေလးေတြကို ေစာင့္ဖမ္းေနတဲ႔ မုတ္ဆိုးတစ္ေယာက္တဲ႔..။  မိုက္မိုက္မဲမဲနဲ႔  ကိုကို႔ပိုက္ကြန္မွာ ကိုယ္တိုင္အမိလာခံတဲ႔  ကတၱီပါနက္ေရာင္ေတာက္ေတာက္နဲ႔လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ဟာ ကၽြန္မေပါ့....။ 

ေတြ႔လား အဲမွာ ကတၱီပါနက္ေရာင္ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ ကိုကိုပစ္လိုက္မယ့္ က်ည္ေတြထိုးထြင္းေဖာက္ခံဖို႔ အေတာင္ပံျဖန္႔ထားေနေလရဲ႕..။ ကိုကို လက္မနဲ႔လက္ညိွဳးေလး၀ိုင္းျပီး ပစ္မွတ္ခ်ိန္ေနစရာေတာင္ မလိုခဲ႔ဘူးမဟုတ္လား...။ 

တကယ္ေတာ့ ကိုကို႔ညာဖက္ရင္ဘတ္မွာ ထြင္းေဖါက္၀င္သြားခဲ႔တဲ႔ ဒဏ္ရာတစ္ခုဟာ ကၽြန္မကို အေ၀းကေခ်ာင္းပစ္ေနတဲ႔ က်ည္ေတာင့္နဲ႔ႏိႈင္းစာရင္ ဘာမွမဟုတ္ေလာက္ပါဘူးဆိုတာ ကိုကိုေကာင္းေကာင္းသိမွာပါ...။


ကၽြန္မက ေကာ္ဖီခါးခါးၾကိဳက္တယ္....။
ဒါေၾကာင့္... ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ခြက္နဲ႔ တူတဲ႔ ကိုကို႔ကို ကၽြန္မၾကိဳက္တယ္....။

ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အတူေကာ္ဖီထိုင္ေသာက္တုန္း ေထာင္းေထာင္းထေနတဲ႔ ေကာ္ဖီေငြ႔ေတြ ျမင္လႊာကို ကြယ္သြားတဲ႔အခါ ကိုကိုက ကၽြန္မကို လိုက္လိုက္ရွာတယ္...။

ကိုကိုက ေကာ္ဖီခါးခါးကိုမၾကိဳက္ဘူး... သူ႔ကိုယ္သူမၾကိဳက္ဘူးဆိုတာနဲ႔ညီမွ်ျခင္းသြားက်တယ္...။
ဒါေပမယ့္ သူ႔ကိုယ္သူၾကိဳက္တတ္လာေအာင္ ကၽြန္မက သူကာ္ဖီခါးခါးေသာက္တတ္လာေအာင္ တေျဖးေျဖးနဲ႔ဆြဲေခၚခဲ႔တယ္...။

Sugar လို႔ေရးထားတဲ႔ အထုပ္ရွည္ရွည္ေလးထဲက သၾကားပြင့္ေလးေတြ ကိုကို႔ေကာ္ဖီခြက္ထဲကို ခုန္ဆင္းခ်ိန္မွာ ကၽြန္မက ကၽြန္မေကာ္ဖီခြက္ထဲက ခါးသက္သက္အရသာကို ခံယူလို႔... ကိုကိုကေတာ့ ကၽြန္မအျပံဳးေတြကို ေဖ်ာ္ေသာက္ေလ့ရွိတယ္...။ 

အဲဒီမနက္က အာရံုမတက္ခင္ အလင္းေရာင္မႈန္မႈန္အာက္မွာ ကိုကိုနဲ႔အတူ မနက္စာစားဖို႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာရင္း ေဆာင္းေလအေ၀ွ႔ေအးခနဲမွာ ကိုကို႔ဂ်ာကင္ထဲ ကၽြန္မ အမွတ္မထင္၀င္တိုးမိသြားခဲ႔တယ္..။ 


shopping mall တစ္ခုကေန မက္မြန္သီးနံ႔ ႏႈတ္ခမ္းဆီေတာင့္ေလး ကၽြန္မ၀ယ္ခဲ႔တုန္းကလည္း ေနေရာင္ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေအာက္မွာ ကၽြန္မႏႈတ္ခမ္းေပၚက မက္မြန္သီးရနံ႔ေလးကို အမွတ္မထင္ ကိုကိုျမည္းစမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေလေျပနဲ႔အတူ ကၽြန္မ ပါးျပင္ေတြ ေႏြးခနဲမက္မြန္သီးေရာင္ထသြားၾကတယ္...။

မိုးဖြဲဖြဲေအာက္မွာ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္တိုက္ခတ္လိုက္တဲ႔ ေလေျပႏုေတြက ကၽြန္မနဖူးျပင္က ေခ်ၽြးစို႔ေတြကို မတိတ္ႏိုင္ခဲ႔...။ ေကာ္ဖီပူလို႔ျဖစ္မွာပါေလ...။ ကိုကိုက  ကၽြန္မနဖူးေပၚက ဆံမွ်င္စေတြကို လက္နဲ႔ဖယ္ျပီး စကၠဴလက္ကိုင္ပု၀ါနဲ႔ ခပ္ဖြဖြတို႔သုတ္ပးခဲ႔တယ္...။

ကၽြန္မ Cappuccino ေသာက္ေလ့မရွိဘူး....။ ဒါေပမယ့္  ကၽြန္မ အဲဒီေကာ္ဖီကိုမွာေသာက္ခဲ႔တယ္...။ waiter ေကာင္ေလးကိုမွာလိုက္ေသး... ေကာ္ဖီမ်က္ႏွာျပင္ကို အသည္းပံုေလးေဖာ္ေပးေနာ္ရယ္လို႔...း)

ဘတ္စ္ကားက်ပ္က်ပ္သပ္သပ္ထဲ တစ္ညေန ကၽြန္မနဲ႔ကိုကို အတူတိုးစီးခဲ႔ၾကတုန္းက ကၽြန္မႏႈတ္ခမ္းအေၚဖက္က ေခၽြးသီးေလးေတြကို ကိုကိုက သူ႔ရွပ္အက်ီၤလက္ဖ်ားေလးနဲ႔ လူၾကားထဲ တယုတယသုတ္ေပးခဲ႔ဖူးတယ္...။

ခ်ိဳတလွည့္ ခါးတလွည့္ ကိုကို႔အနမ္းေတြေအာက္မွာ ကၽြန္မ ေပ်ာ္၀င္ရစ္မူးခဲ႔ရတယ္...။


ညေန...ေနေရာင္က ကၽြန္မမ်က္ႏွာကို တေစာင္းအေနထားထိုးတယ္...။ ကိုကိုက စီးကရက္တစ္လိပ္ကို ဇိမ္ေျပနေျပေသာက္ေနတယ္...။ ကၽြန္မကေတာ့ေရွ႔မွာရွိတဲ႔ သီးစံုပုစြန္တန္ပူရာဆလပ္ကို ခရင္းနဲ႔ထိုးဆြျပီး စားလိုက္ ေကာ္ဖီေသာက္လိုက္နဲ႔...။ ကၽြန္မႏႈတ္ခမ္းေပၚက အနီရဲရဲႏႈတ္ခမ္းနီေတြက ေကာ္ဖီခြက္မွာ စြန္းထင္လို႔...။ အဲဒီညေနက ကိုကိုးေရာင္ က်ားသစ္ကြက္ ဂါ၀န္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ရွည္ရွည္ကို ကၽြန္မ၀တ္ခဲ႔တယ္...။

“ကိုယ္တို႔လမ္းခြဲရေအာင္”လို႔ ကိုကို႔ႏႈတ္ကထြက္က်လာခ်ိန္မွာ ကၽြန္မကေတာ့ သီးစံုဆလပ္ကို ဟန္မပ်က္ ခရင္းနဲ႔ထိုးဆြစားေနေပမယ့္ ကိုကို႔စကားေတြက ကၽြန္မႏႈတ္ခမ္းေတြကို တုန္ရင္ေစခဲ႔တယ္...။ ကၽြန္မတစ္ခ်က္ျပံဳးလိုက္တယ္...။ ေန၀င္ခါနီးေနေရာင္ေအာက္မွာ ကၽြန္မအျပံဳးေတြပီျပင္ေနရဲ႔လား...။

ဒါဆို ... ဒါဆို... ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အတူေကာ္ဖီေသာက္မယ့္အခ်ိန္ဟာ ဒါေနာက္ဆံုးလားးး....။ ဟုတ္လား...???

အခ်စ္ဟာ တိမ္ခိုးတိမ္ေငြ႔ေတြလို ေပ်ာက္ပ်က္လြင့္ျပယ္လြယ္သလား.....??

ဟုတ္မယ္... ကိုကိုကေတာ့ ခဏခဏေမးဖူးသား...“ခ်စ္လား” တဲ႔...။ ကၽြန္မကေတာ့ လြင့္ျပယ္လြယ္တဲ႔  ကၽြန္မအခ်စ္ကို မယံုၾကည္လို႔ တစ္ခါမွ ကိုကို႔ကို “ခ်စ္တယ္”လို႔ ျပန္မေျဖဖူးခဲ႔ဘူး...။

တကယ္တမ္း ခံစားမႈနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ ကိုကိုဟာ အခ်စ္ကလြဲလို႔ ကၽြန္မကိုအားလံုးေပးအပ္ခဲ႔ပါတယ္...။ ကၽြန္မတစ္သက္တာ တခါမွမၾကံဳဖူးခဲ႔တဲ႔ အေတြ႔အၾကံဳေတြ အထိအေြ႔ အယုအယေတြအျပင္ ရုန္ရင္းၾကမ္းတမ္းမႈေတြ စြန္႔စားမႈေတြ ီေ၀တိမ္းညြတ္မႈေတြ သိမ္းသြင္းညိဳ႔ငင္မႈေတြ ခါးသက္မႈေတြ ...

ကိုကိုက ကေလးလို႔ေခၚတတ္တဲ႔ Lana Del Rey လို အနီရဲရဲႏႈတ္ခမ္းဆိုးေဆးဆိုးတတ္တဲ႔ လမ္းသြားရင္ ကိုကို႔လက္ကိုျမဲျမဲဆုတ္ကိုင္ထားတတ္တဲ႔ ရည္းစားမ်ားတဲ႔ ကိုကို႔ရဲ႔နံပါတ္စဥ္ဘယ္ေလာက္ျဖစ္မွန္မသိတဲ႔ (ကၽြန္မ)နဲ႔ ကိုကို႔ၾကားမွာ အခ်စ္ဆိုတာမရွိခဲ႔ဘူး ..။ ၾကားခံတစ္ခုအေနနဲ႔ေတာင္မရွိခဲ႔ပါဘူး...။
 


 @@@@@@@@@@@@@@@@@

မိုးရြာထဲမွာဖိနပ္ပ်က္သြားခဲ႔လို႔ ကိုကို၀ယ္ေပးခဲ႔တဲ႔ က်စ္ဆံျမီးသဲၾကိဳးဖိနပ္ကေလး ကၽြန္မအျမဲစီးျဖစ္ေနမွာ..။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဖိနပ္ေပးရင္ ကြဲတတ္တယ္ဆိုတဲ႔ အယူကို ကၽြန္မယံုၾကည္လိုက္လို႔ပဲ...။  ကိုကိုေပးထားဖူးခဲ႔တဲ႔ တီရွပ္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ၀တ္ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး ရုန္႔ရင္းဆန္လြန္းတဲ႔ ကိုကို႔ေထြးေပြ႔မႈေတြကို အျမဲသတိရမေနေစခ်င္လို႔ပါ...။ ကိုုကို႔လက္မွတ္ပါတဲ႔ စာအုပ္ေတြလည္း စာၾကည့္တိုက္တစ္ခုခုမွာ လွဴလိုက္ပါရေစ...။


ကိုကိုေျပာသလိုပဲ တစ္ပတ္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္အခ်ိန္ယူလိုက္ရင္ ကိုကို႔ကို ကၽြန္မ ေမ့ေပ်ာက္သြားလိမ္႔မွာပါ..။

ကၽြန္မတို႔ ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေတာ့မွျပန္ဆံုျဖစ္ၾကေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး....။ 
ဘယ္ေတာ့မွ.......
ယ္ေတာ့မွ.......
ဘယ္ေတာ့မွ.......


မိုးေငြ႔

1 comment:

Candy said...

ကၽြန္မကေတာ့ လြင့္ျပယ္လြယ္တဲ႔ ကၽြန္မအခ်စ္ကို မယံုၾကည္လို႔ တစ္ခါမွ ကိုကို႔ကို “ခ်စ္တယ္”လို႔ ျပန္မေျဖဖူးခဲ႔ဘူး...

ႀကိဳက္တယ္.. တစုံတေယာက္ကို ခ်စ္ဖို႔ဆိုတာ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ လက္ေတြ႔မွာ မလြယ္ကူပါဘူး.. (၃၀နားနီးအေတြး ဟဟ)