မိုးေငြ႔ဆိုတာ...ေကာ္ဖီခါးခါးအၾကိဳက္နဲ႔ ဖက္ရွင္တအားမိုက္သူေပါ့...း)

Thursday, 25 May 2017

မိုးရာသီတစ္ခုစာအလြမ္းမ်ား(၁).....




မိုးေလး ေအးေအးနဲ႔ ေကာ္ဖီေလးေသာက္ရင္း လြမ္းစရာဇာတ္လမ္းေလးေတြ အက္ေဆးေလးေတြဖတ္ရတာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ သိပ္အရသာရွိတာပဲ..။ တကယ္ေတာ့ ဒီအက္ေဆးေလးက ကၽြန္မ အရင္ႏွစ္ေတြက တင္ျပီးသားအေဟာင္းေတြထဲကပါပဲ...။ တခ်ိဳ႔ စာလာဖတ္သူေတြအတြက္ ဖတ္ျပီးသားလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္...မဖတ္ရေသးသူမ်ားအတြက္ေတာ့ အသစ္ေပါ့..ဖတ္ျပီးသူမ်ားအတြက္ေတာ့ တေက်ာ့ျပန္ေပါေနာ္...။ ဘာရယ္မဟုတ္ ဒီႏွစ္မိုးတြင္းစီးဖိနပ္ အသစ္တစ္ရံ ၀ယ္စီးျဖစ္သြားလို႔ ဒီပို႔စ္ေလးကို ျပန္ အသက္သြင္းျဖစ္သြားတာပါပဲ..။



မိုးစီးဖိနပ္ကေလးတစ္ရံအေၾကာင္း (ၾသဂုတ္လ ၂၀၁၄)

“ဒီမွာဗ်… ေျခေထာက္ဖိနပ္ေပါက္ေနတာ ေတာ္ေတာ္နာေနပံုရတယ္ ကၽြန္ေတာ့္ဖိနပ္ စီးသြားလိုက္ပါလား”
ကားဂိတ္မွာ ကားေပၚကဆင္း တစ္ဖက္လမ္းကူးျပီးေလွ်ာက္လာလိုက္ကတည္းက ကၽြန္မေနာက္မွာ လူတစ္ေယာက္ လိုက္ပါလာတယ္ဆိုတာ သတိထားမိျပီး ေျခေထာက္နာေနလို႔ ျမန္ျမန္မေလွ်ာက္ႏိုင္တာမို႔ သူေက်ာ္သြားပါေစဆိုျပီး ကၽြန္မက ပလက္ေဖာင္းေဘးကပ္ျပီး တေျဖးေျဖးေလွ်ာက္လာခဲ႔တာ… ခုေတာ့ သူက အေနာက္ကေနျပီး ကၽြန္မအေျခအေနကို ၾကည့္ျပီး မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ၀င္ကူညီခ်င္ခဲ႔တာျဖစ္မယ္…။

ကၽြန္မက မ်က္ႏွာရံႈ႕မဲ႔ျပီး ကိုယ့္ေျခေထာက္ကိုျပန္ငံု႔ၾကည့္ ကၽြတ္ခနဲ စုပ္သတ္လိုက္မိျပီး ကၽြန္မေဘးမွာ ကပ္ရပ္ေနတဲ႔ သူ႔ကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္…။ လည္ကုတ္ထိရွည္ျပီး မ်က္ခံုးေတြကိုဖံုးလႊမ္းသြားတဲ႔အထိ လိုင္းတြန္႔ေနတဲ႔ ေပ်ာ့ေျပာင္းမယ့္ပံုမရတဲ႔ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းဆံပင္ေတြနဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္ လက္ၾကားမွာ စီးကရက္ညွပ္ထားတယ္…။ ဒါေၾကာင့္ထင္တယ္ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေတြက အေရာင္ေဖ်ာ့ျပီး ညိဳေရာင္ဖက္လိုက္ေနၾကတယ္…။ မ်က္ႏွာကေတာ့ ႏုနယ္ေသးတဲ႔ရုပ္ေဆာင္ေနတယ္…။

ျပီးတာနဲ႔ ကၽြန္မသူ႔ေျခဖ၀ါးႏွစ္ဖက္ေအာက္က သူစီးထားတဲ႔ ဖိနပ္ကိုၾကည့္လိုက္တယ္…။ အနက္ေရာင္ ေအာကတၱီပါဖိနပ္…။ မိုးတြင္းၾကီးမွာ ဒီလိုဖိနပ္စီးေသးတယ္…ေတာ္ေသးတာေပါ့ ဒီေန႔က ေနသာေပလို႔…။ ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ ကၽြန္မက မိုးတြင္းစီးဖိနပ္မစီးဘဲ ရိုင္ဒါေဘာင္းဘီကို ေအာကတၱီပါဖိနပ္နဲ႔တြဲစီးထားတဲ႔ ေကာင္ေလးကို စိတ္ထဲက ေ၀ဖန္ေနမိေသးတယ္…။ ေျခသည္းေတြကိုသန္႔ရွင္းသပ္ရပ္စြာ တိျဖတ္ညွပ္ထားပံုေလးကိုပါ သတိထားလိုက္မိတယ္…။

“ကဲပါဗ်ာ..ဘာမွ အားမနာေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေယာက္်ားေလး ေျခဗလာနဲ႔လဲ လမ္းေလွ်ာက္ရဲတယ္ ေဘးပတ္၀န္က်င္ကို ကၽြန္ေတာ္က ေသာက္ဂရုစိုက္တတ္တဲ႔ေကာင္မဟုတ္ဘူး… မိန္းကေလးဆိုျပီး အိေျႏၵေတြသိကၡာေတြကို ခုခ်ိန္မွာ ခနေမ့ထားလိုက္… ဖိနပ္ေပါက္ျပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္မေလွ်ာက္ႏိုင္ဘဲ အပ်ိဳၾကီးေျခလွမ္းနဲ႔ ေလွ်ာက္ေနရတာ …ပိုစိတ္အိုက္ပါတယ္” တဲ႔….။

ကၽြန္မ သူေျပာတဲ႔ အပ်ိဳၾကီးေျခလွမ္းဆိုတဲ႔ စကားကို သေဘာက်ျပီး အသံထြက္ရယ္မိသြားခဲ႔တယ္…။ အပ်ိဳၾကီးေတြလွမ္းတဲ႔ေျခလွမ္းကို သူေစာင့္ၾကည့္ဖူးတယ္ထင္ပါရဲ႔…။ သူကဘာရယ္တာလဲဆိုျပီး ကၽြန္မနဲ႔ေရာေယာင္ျပီး လိုက္ရယ္ပါတယ္…။ သူရယ္လိုက္ေတာ့ သြားစြယ္ခၽြန္ခၽြန္ေလးေတြ ေဖြးခနဲေပၚလာတယ္…။ စကားကိုစိတ္ထဲရွိတဲ႔အတိုင္း ရိုးသားပြင့္လင္းစြာေျပာတတ္တဲ႔ အဲေကာင္ေလးက သြားစြယ္ေလးေတြေၾကာင့္ သူ႔မ်က္ႏွာေလး ခုနကထက္ပိုျပီး ပ်ိဳမွ်စ္သြားခဲ႔တယ္..။

သူက လက္ထဲက Mild Seven စီးကရက္ကို မ်က္လံုးေလးေမွးစင္းကာ တစ္ခ်က္ဖြာရိႈက္လိုက္ရင္း ကၽြန္မကို ဖိနပ္ခၽြတ္ေပးတယ္…။ ကၽြန္မလဲဖိနပ္ခၽြတ္ျပီး သူ႔ဖိနပ္ကုိစီးလိုက္တယ္…။ နဂိုကတည္းက ဖိနပ္ဆို နံပါတ္ ၃၉ ၄၀ စီးေနက်မို႔ သူ႔ဖိနပ္က ကၽြန္မေျခဖိေနာင့္ထက္ နဲနဲပဲပိုထြက္ေနခဲ႔တာ…။ ကၽြန္မက လံုခ်ည္စကိုမသိမသာမျပီး ဖိနပ္ေပါက္သြားတဲ႔ ေနရာကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေျခဖေနာင့္အေပၚနားမွာ ဖိနပ္ေပါက္တဲ႔ ဒဏ္ရာက လက္မ၀က္နီးပါးေလာက္ ရွိေနတယ္…။ အေရျပားေတြစုတ္သြားျပီး အသားနီေပၚေနတာ ရဲေနတာပဲ…။

“ေျခေထာက္က ဖိနပ္ေတာ္ေတာ္ေပါက္သြားတာပဲ… အိမ္ေရာက္ဖို႔လိုေသးတယ္ဆို ဒီနားမွာ ေဆး၀ယ္ထည့္လိုက္ဖို႔ေကာင္းတယ္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဘြတ္ေတြ ရႊံေတြစင္ျပီး အင္ဖက္ရွင္ရသြားမွာ စိုးရတယ္..”

ကၽြန္မ လက္ကိုင္အိတ္ထဲက ဖိနပ္ထည့္ဖုိ႔ အိတ္အပိုမ်ားပါလာမလားလို႔ ရွာၾကည့္တာ မေတြ႔တဲ႔အဆံုး ဖိနပ္ကိုဒီတိုင္းပဲ လက္နဲ႔ကိုင္လာလိုက္ေတာ့တယ္…။ ကၽြန္မက ေယာက္်ားစီးေအာကတၱီပါဖိနပ္စီးျပီး လက္ထဲမွာက ကၽြန္မေျခေထာက္ကို ကိုက္လိုက္တဲ႔ မိုးစီးဖဲျပားပံုေလးပါတဲ႔ေရာ္ဘာေပ်ာ့ေလဒီရွဴးဖိနပ္တစ္ရံ…။ ကၽြန္မေဘးနားမွာ ဖိနပ္မပါေျခဗလာနဲ႔သူလိုက္လာခဲ႔တယ္…။ လမ္းကူးေတာ့ မီးပိြဳင့္တန္းစီေနတဲ႔ ကားေတြကားေတြထဲက လူေတြေတာ့ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္အျဖစ္ကိုၾကည့္ျပီး စူးစမ္းတဲ႔ အေတြးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ ျပံဳးရယ္ေနၾကလိမ္႔မယ္…။ ကၽြန္မတုိ႔ လမ္းၾကားေလးတစ္ခုထဲကိုခ်ိဳး၀င္လိုက္ေတာ့ စူပါမားကတ္တစ္ခုရဲ႔ အေနာက္ေပါက္နားေရာက္သြားၾကတယ္…။ နဲနဲဆက္ေလွ်ာက္လိုက္တာနဲ႔ ပန္းျခံထိပ္နားက ဖိနပ္ဆိုင္ေလးမွာ ဖိနပ္တစ္ရံ၀ယ္စီးဖို႔ ကၽြန္မကစဥ္းစားထားတာ…။ သူက ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႔ စူပါမားကတ္ထဲကို ခ်ိဳး၀င္လိုက္တယ္…။ ကၽြန္မသူ႔ကို ဘာေၾကာင့္အထဲ၀င္တာလဲ အဲစူပါမားကတ္မွာ ဖိနပ္မွမရတာလို႔ ေျပာခ်ိန္ေတာင္မရလိုက္ဘူး…။ ေျခလွမ္းက်ဲၾကီးနဲ႔သူ၀င္သြားတဲ႔ေနာက္ကို ကၽြန္မအေျပးလိုက္ရေသးတယ္…။ ေနာက္ေတာ့ စူပါမားကတ္ဓါတ္ေလွကားေအာက္နားက ေဆးဆိုင္ထဲကို သူ၀င္သြားခဲ႔တယ္…။ ကၽြန္မကို လွည့္ေတာင္မတိုင္ပင္ေတာ့ဘဲ သူက အနာကပ္ပလာစတာ အနာသန္႔ရွင္းတဲ႔ အရက္ပ်ံပါျပီးသား တစ္ခါသံုးဂြမ္းနဲ႔ ဘီတာဒင္းတစ္ဗူး၀ယ္လိုက္တယ္…။ ေစတနာေကာင္းပံု…း) 

“ကဲလာ ဒီနားမွာပဲထိုင္လိုက္္ အနာကိုေဆးထည့္ျပီး ပလာစတာကပ္လိုက္ရင္ ဖိနပ္ျပန္စီးလို႔ ရေလာက္ပါျပီ”

ေဆးဆိုင္ေရွ႔က ခံုတန္းေလးမွာ သူက ကၽြန္မမထုိင္ခင္ထိုင္ခ်လိုက္ျပီး ကၽြန္မကိုေဆးထည့္ဖို႔ျပင္ေနျပီ…။

“ေနပါေစ…ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ထည့္ပါ့မယ္ ေပးေပး…”

ကၽြန္မ သူ႔လက္ထဲက ေဆးထုပ္ေတြကိုယူျပီး ပထမဆံုး အနာသန္႔ဖို႔ အရက္ပ်ံပါတဲ႔ တခါသံုးဂြမ္းစကို ထုတ္လိုက္တယ္…။ ဖိနပ္ေပါက္ေနတဲ႔ေနရာကို တို႔လိုက္တာနဲ႔ စပ္ဖ်င္းသြားလိုက္တာမ်ား… ပါးစပ္က တကၽြတ္ကၽြတ္ညည္းတြားမိသြားတဲ႔အထိ…။ 

“အဲလိုတို႔ေနရင္ အနာပိုးဘယ္ေသပါ့မလဲ ေပး ကၽြန္ေတာ္လုပ္ေပးမယ္…” ဆိုျပီး ကၽြန္မလက္ထဲက ဂြမ္းစကိုဆြဲယူျပီး အနာကိုတအားဖိထားလိုက္ေတာ့တယ္…။

“အားးး စပ္တယ္ စပ္တယ္ ေျဖးေျဖးလုပ္ပါ မင္းကလဲ…”

“ဟဟဟ… ခဏေလးပါပဲ ကဲကဲ…ဘီတာဒင္းေလးတို႔ျပီး ပလာစတာကပ္လိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္ ျပီးပါျပီ”

သူက သေဘာက်စြာရယ္ျပီး ကၽြန္မကို ကေလးတစ္ေယာက္လို စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ေဆးထည့္ေပးျပီး ပလာစတာကပ္ေပးလိုက္တယ္…။

“မင္းဖိနပ္ကုိ ဟိုနားေလးထိခနငွားစီးဦးမယ္ေနာ္…ပန္းျခံထိပ္က ဖိနပ္ဆိုင္မွာ တို႔ဖိနပ္အသစ္တစ္ရံ ၀ယ္စီးလိုက္ေတာ့မလို႔ တို႔ကိုယံုတယ္ဆိုရင္ ဒီနားမွာပဲထိုင္ေစာင့္ေနေလ…ျပီးတာနဲ႔ မင္းဖိနပ္ကို ျပန္လာေပးမယ္ေလ… တို႔ဖိနပ္ေလးကိုလဲထားခဲ႔မယ္ မင္းဒီကပဲေစာင့္…”

“ဘာထူးတာမွတ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ႔အခန္းနဲ႔နီးနီးေလးရယ္… ဖိနပ္၀ယ္မယ့္ဆိုင္အထိလိုက္ခဲ႔ပါ့မယ္.. ကူညီမယ့္ ကူညီေတာ့လဲအဆံုးထိေပါ့ မဟုတ္လား…”

“ေက်းဇူးေနာ္…”

ကၽြန္မရဲ႔ရင္ထဲက လိႈက္လွဲမႈအျပည့္ပါတဲ႔ ေက်းဇူးတင္စကားက သူ႔ေရွ႔မွာ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ အားမလိုအားမရ တိုးလ်စြာပဲထြက္သြားခဲ႔တယ္…။ သူၾကားမၾကားေတာ့မသိ သူကၽြန္မကိုတခ်က္ေတာ့ ျပန္ျပံဳးျပလိုက္တာ ေတြ႔လိုက္တယ္…။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူ႔သြားစြယ္ေလးေတြလက္ခနဲ ေပၚသြားတဲ႔ အျပံဳးကို ဒုတိယအၾကိမ္ ကၽြန္မ ထပ္ျမင္ခြင့္ရလိုက္တယ္…။

ကၽြန္မတို႔ အ၀င္တုန္းကအတိုင္းပဲ စူပါမားကတ္အေနာက္ေပါက္ကေနပဲျပန္ထြက္ျပီး နည္းနည္းေလး ဆက္ေလွ်ာက္လိုက္တာနဲ႔ ျမန္မာျဖစ္ ယိုးဒယားျဖစ္ဖိနပ္ေတြအစံုတင္ထားတဲ႔ ဖိနပ္ဆိုင္ကို ေရာက္သြားခဲ႔ၾကတယ္…။ အိမ္မွာလဲအၾကမ္းျပန္စီးလို႔ရတဲ႔ ေရစိုခံေျခညွပ္ဖိနပ္အပါး (sandel) ဖိနပ္ေလးတစ္ရံကိုပဲ ၀ယ္ျပီး လဲစီးလိုက္တယ္…။

“ေရာ့ မင္းဖိနပ္ေလး…” ကၽြန္မက သူ႔ဖိနပ္ကို ဒီအတုိင္းခၽြတ္ေပးလိုက္ရမွာ အားနာလို႔ ေသခ်ာလက္နဲ႔ကိုင္ျပီး သူ႔ကိုလွမ္းေပးလိုက္တယ္…။

“ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးေနာ္…..” ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္မ သူၾကားေလာက္တဲ႔အထိအသံနဲ႔ သူ႕႔ကိုေက်းဇူးတင္စကား ေျပာလိုက္ပါတယ္…။

“ရပါတယ္… ေက်းဇူးတင္တယ္ဆိုတဲ႔စကားကို သိပ္ျပီးရင္းႏွီးပံုမရဘူးထင္တယ္…”

“ရွင္….”

“ထားလိုက္ပါ… ကၽြန္ေတာ္ကသာ ကိုယ့္အျမင္ကို ဇြတ္ေျပာေနတာ… အိုေခ… ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနာက္ထပ္ဆံုျဖစ္ရင္ လက္ဖက္ရည္အတူေသာက္ခြင့္ၾကံဳခ်င္ပါတယ္ေသးတယ္…” တဲ႔…။

အို…ေက်းဇူးတင္တဲ႔အေနနဲ႔ ကၽြန္မကစျပီး သူ႔ကို ေကာ္ဖီ သို႔မဟုတ္ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ဖိတ္ရမယ္ မဟုတ္လား….။ တကယ္တမ္းေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ကူးေတြကို အေကာင္ထည္မေဖာ္လိုက္မိပါဘူး…။ သူေျပာတာကို ေခါင္းညိတ္ျပျပီး ကၽြန္မတို႔လမ္းခြဲလိုက္ၾကေတာ့တယ္…။ ကၽြန္မတို႔တစ္ေယာက္နာမည္ တစ္ေယာက္ေတာင္ မမိတ္ဆက္လိုက္ၾကရဘူး…။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ေနတဲ႔ ရပ္ကြက္ခ်င္း သိပ္မေ၀းဘူးဆိုေပမယ့္… ပ်ားပန္းခတ္လွတဲ႔ ဒီျမိဳ႔ရဲ႔ ေန႔စဥ္လူးလားေခါက္ျပန္ အလုပ္သြားအလုပ္ျပန္မွာ ေနာက္ထပ္ ကၽြန္မတို႔ထပ္ဆံုျဖစ္ပါ့မလား….။ မၾကာေသးခင္ကမွ ၀ယ္စီးတဲ႔ အနက္ေရာင္ေရာ္ဘာေပ်ာ့ မိုးစီးေလဒီရွဴးဖိနပ္အိပ္ေလးကိုကိုင္ရင္း ကၽြန္မအေတြးေတြက ကၽြန္မကို အစအဆံုးဘာနာမ္စားမွမသံုးဘဲ စကားေျပာသြားခဲ႔တဲ႔ သူ႔ေနာက္ကို ကပ္ပါသြားမွန္းမသိပါသြားခဲ႔တယ္…း) 

မိုးေငြ႔

No comments: