မိုးေငြ႔ဆိုတာ...ေကာ္ဖီခါးခါးအၾကိဳက္နဲ႔ ဖက္ရွင္တအားမိုက္သူေပါ့...း)

Friday, 28 March 2014

ကၽြန္မခ်က္ေသာဆြမ္းဟင္းမ်ား(၃)



ၾကက္ဥစတူး... လုပ္နည္း အိုးတစ္လံုးထဲကိုျပဳတ္ျပီးသားၾကက္ဥမ်ားျမႈပ္ရံုေရထည့္ နာနတ္ပြင့္ႏွစ္ပြင့္ထည့္ ပဲငံျပာရည္အေႏွာက္ထည့္ ၾကက္သြန္ပင္ႏွစ္ပင္ေလာက္ကုိထံုးထည့္ ဆား သၾကားထည့္ျပီး ဆူေတာင္တည္ပါ ၾကက္ဥမ်ားထည့္ျပီး ၾကက္ဥအညိဳေရာင္ သန္းလာတဲ႔အထိ ေရမ်ားခန္းခါနီးထိ တည္ပါေလ..။ စားခါနီးမွာ မီးဖိုသံုးခ်ည္ၾကိဳးေလးနဲ႔ထက္ပိုင္းျဖတ္ပါ အရည္ေလးဆမ္းပါ...။ ငရုတ္သီးေဆာ့နဲ႔စားသံုးပါ...။ ေစ်းထဲမွာ ေတာသည္ဆီက ကကူရန္ေျခာက္ေလး ႏွစ္ေထာင္ဖုိး ၀ယ္ခဲ႔တယ္ ေရစင္စင္ေဆး ေရဆူဆူမွာ ခဏေလာက္စိမ္ျပဳတ္တယ္ ျပန္ဆည္ျပီးအေအးခံ အသားႏႊင္ထားတယ္..။ ဆီပူအိုးမွာ ၾကက္သြန္ႏွစ္မ်ားဆီသတ္ နႏြင္း ငရုတ္သီးမႈန္႔ထည့္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးပါးပါးလွီးတာထည့္ေမႊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးလိတ္သြားရင္ ငံျပာရည္ အေပ့ါအငံထည့္ျပီး ငါးေျခာက္ထည့္ႏွပ္ပါ...။


ငါးထမင္းနယ္... မွန္တာေျပာရရင္ ဒါပထမဆံုးအၾကိမ္လုပ္ဖူးတာ...။ အိမ္မွာ ငါးရံ႔ဆားလူးမီးကင္ အေကာင္ၾကီးၾကီးတစ္ေကာင္ရထားလို႔ သူ႔အသားငါးပိခ်က္တန္သည္ခ်က္နဲ႔ တခ်ိဳ႔ကို ငါးထမင္းထဲထည့္ႏွယ္လိုက္တယ္...။ ၾကက္သြန္ျဖဴကိုဆီသတ္ နႏြင္း(အေရာင္လိုသေလာက္ထည့္)ျပီး ငါးမွ်င္မ်ားကိုထည့္သတ္ပါတယ္...။ ခပ္ေစးေစးခ်က္ထားတဲ႔ထမင္းနဲ႔ အာလူးျပဳတ္ထည့္ ဆားနဲနဲထည့္ျပီး နာနာနယ္လိုက္တယ္...။ ျပီးေတာ့ အလံုးျဖစ္ျဖစ္ အျပားေလးျဖစ္ျဖစ္လုပ္ထားတယ္...။ စားခါနီး ၾကက္သြန္ျဖဴ ဆီခ်က္ေလးျဖဴ းငရုတ္သီးေၾကာ္ေလး ဂ်ဴးေလးနဲ႔စားေပါ့ကြယ္..။


ဆိုင္က အသားကင္အေခါက္ကင္ ႏွစ္ေထာင္ဖိုး၀ယ္ျပီး ၾကက္သြန္ျဖဴဆီသတ္ သူ႔ပါလာတဲ႔ ပဲငပိရည္ေလးနဲ႔ ျပန္ွႏွပ္ထားတယ္ ၾကက္သြန္မွိတ္အုပ္တယ္...။ ေငြႏွင္းမႈိလးကို ငရုတ္နီနဲ႔ ခရုဆီနဲ႔ေၾကာ္တယ္ ခ်ဥ္ေစာ္ခါးသီးေျခာက္ကို ေရဆူဆူထဲပစ္ထည့္ ဆား ဟင္းခတ္မႈန္႔ထည့္ ပဲျပားတံုးေလးေတြထည့္ ခ်ဥ္ေစာ္ခါးသီးအခ်ဥ္ဓါတ္ေလးက်လာျပီဆို ငရုတ္သီးစိမ္း ဂ်င္းတက္ေလး ဓါးျပားရိုက္ထည့္ျပီး မီးပိတ္လို႔ရျပီ... ႏွစ္သက္ရာ တရုတ္နံနံ ျမန္မာနံနံ ၾကက္သြန္ပင္တို႔ကိုျဖဴးေပးပါ...။





ဒါကေတာ့ ငပ်င္းဟင္းခ်က္တဲ႔ေန႔ဆိုပါေတာ့ အလြယ္ပဲ ဘဲဥခ်ဥ္ဟင္း ၾကက္အူေခ်ာင္းေၾကာ္နဲ႔ ပဲေတာင့္ရွည္ေၾကာ္...




ပဲပုပ္ေစ့က ေတာင္ၾကီးကလက္ေဆာင္ရထားတာ...။ ပဲပုပ္တို႔ထံုးစံ အနံ႔ေတာ့နဲနဲျပင္းတယ္...။ ၾကက္သြန္ျဖဴ နီ ဂ်င္းကို ေမ႔ႊးေနေအာင္ေၾကာ္ ညိဳေရာင္သန္းလာရင္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးပါးပါးလွီးတစ္လံုးနဲ႔ ငရုတ္သီးစိမ္းပါးပါးလွီးတာထားထည့္ေၾကာ္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးလိတ္ျပီဆို ပဲပုပ္ေစ့ထည့္ေၾကာ္ ဆီနဲနဲပိုထည့္ပါ ပဲပုပ္ေစ့ကိုေျခာက္သြားတဲ႔အထိေၾကာ္ေပးပါ...။ အငံပါျပီးသားမို႔ ဆားေလွ်ာ့ထည့္ပါ..။ ၾကက္သားကို ဟိုတပတ္က မရမ္းသီးရထားလို႔ ဆားစိမ္ထားတာေလးေတြနဲ႔ခ်က္တယ္...သရက္သီးသႏွပ္နဲ႔ခ်က္သလိုပါပဲ ခ်ဥ္ျပံဳးေလး စားေကာင္းတယ္...။ ၾကက္သားကို ၾကက္သြန္ျဖဴနီဂ်င္းအႏွစ္နဲ႔ ဆား ဟင္းခတ္မႈန္႔ နႏြင္း ငရုတ္သီးမႈန္႔ ဆီတို႔နဲ႔နယ္ျပီး မရမ္းသီးဆားစိမ္ေလးကိုေရးေဆးထည့္ 15မိနစ္ေလာက္ႏွပ္ျပီးမွ မီးဖိုေပၚလံုးခ်က္ပါ...။ ဆီျပန္လာရင္ ေရလိုသေလာက္ထည့္ႏွပ္ျပီး ေရခမ္းလို႔ ၾကက္သားႏူးရင္ရျပီ..။ ေရႊဖရံုသီး ဟင္းခ်ဳိေလးက ရိုးရိုးေလးပါ...။ ဆီနဲနဲကိုၾကက္သြန္ျဖဴဓါးျပားရိုက္ဆီသတ္ နႏြင္းနဲနဲထည့္ လွီးထားတဲ႔ ေရႊဖရံုသီးေလး ထည့္ေၾကာ္ ေရေႏြးေလး ထည့္ျပီး ဆူလာရင္ 8မိနစ္ေလာက္တည္ထား အေပါ့အငံျမည္းျပီးရပါျပီ...။




မိုးေငြ႔


Tuesday, 25 March 2014

I love you, CKA



မခ်စ္(ခ်စ္ၾကည္ေအး)ကို ကိုယ္ဘေလာ့စေရးျပီး တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ႏွစ္ႏွစ္ကတည္းက သူ႔စာေတြကို မပ်က္သြားသြားဖတ္ေနခဲ႔တာ ယေန႔ထိတိုင္ေပါ့...။ အဲတုန္းက ကိုယ့္အၾကိဳက္ဆံုး ဆရာမေတြ မခ်စ္န႔ဲမသက္ေ၀... တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆုိင္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ငယ္သူငယ္ခ်င္းအရင္းၾကီးေတြ...။ အဲတုန္းကစဖတ္ေတာ့ အစ္မေရးတဲ႔ ခရီးသြားပို႔စ္ေတြကို သိပ္သေဘာက်တာ ပံုေလးေတြနဲ႔ေရးျပသြားတာ စိတ္၀င္စားစရာ ျပီးေတာ့ ဇ၀နဥာဏ္ကေလးကလဲရွိေတာ့ ဖတ္ရင္လည္း တျပံဳးျပံဳးနဲ႔ဖတ္ရတယ္...။ ခုေနာက္ပိုင္း ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္မွာ အစ္မက မ်ားေသာအားျဖင့္ အလြမ္းနဲ႔အဆံုးသတ္တဲ႔ အခ်စ္၀တၳဳေလးေတြ အေရးမ်ားလာခဲ႔တယ္...။ ကိုယ္ေတာက္ေလွ်ာက္ဖတ္ခဲ႔ရတဲ႔ ခရီးသြားပို႔စ္တလွည့္ ဘ၀ရသစာေတြ တလွည့္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာပဲ လြန္ခဲဲ႔တဲ႔ 2013ႏွစ္ဦးပိုင္းကစျပီး  ျဗဳန္းဆို အစ္မက ႏုႏုလွလွ အခ်စ္၀တၳဳေတြကို ဆက္တိုက္ေရးလာခဲ႔တယ္...။ အေၾကာင္းအရာခ်က္ခ်င္ေျပာင္းသြားေပမယ့္ အေရးအသားက ပိုပိုျပီး ညက္ေညာလာခဲ႔တယ္..။


ပထမဆံုးအၾကိမ္ အစ္မနဲ႔စေတြ႔တာ 2011 ေျမနီကုန္း ၀ိုင္ေကေကအိုဆိုင္မွာ အဲတုန္းက အစ္မျမေသြးနဲ႔ ကိုဏီလင္းညိဳတို႔ ပါတယ္..။ အစ္မခ်စ္က ေျပာင္းကင္မရာၾကီးတကိုင္ကိုင္နဲ႔ မရမ္းရင့္ေရာင္ရင္ဖုံုးေလး ၀တ္ထားတဲ႔ အစ္မ အနက္ေရာင္ေဘာင္ေသးေသးေလးခပ္ထားတဲ႔ မ်က္မွန္ေလးပါတပ္ထားေသး..။ တစ္ခုက်န္ေသးတယ္... မိန္းမဆန္ဆန္ရင္ဖံုး၀တ္ထားေပမယ့္ လက္ေကာက္၀တ္မွာေတာ့ Sport နာရီးအနက္ေရာင္ၾကီးၾကီး ပတ္ထားတယ္... အဲဒါဟာ အစ္မရဲ႔ကိုယ္ပိုင္စတိုင္လ္ေလးပါပဲ..။ အဲညက အမွတ္တရဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ျဖစ္ၾကေသးတယ္..။ ေနာက္တစ္ရက္မွာ အစ္မနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းေလွ်ာက္သြားၾကတယ္ လမ္းသံုးဆယ္နားတ၀ိုက္ စာအုပ္ဆိုင္ေတြမွာ စာအုပ္လိုက္္၀ယ္ၾကတယ္ ျပီးေတာ့ ေျမနီကုန္းက ေရႊရည္မွာ 
ျမန္မာမုန္႔နဲ႔ လက္ဖက္ရည္ အတူထိုင္ေသာက္ျဖစ္ခဲ႔ေသးတယ္..။ လိုင္နာခပ္ထူထူဆြဲလို႔ေကာင္းမယ့္ ဗာဒံေစ့ပံု မ်က္အိမ္ေလး၊ ႏွာတံသြယ္သြယ္၊ ႏႈတ္ခမ္းထူထူတစ္စံုနဲ႔ အစ္မမ်က္ႏွာေလးကို ေငးေမာ ၾကည့္ခဲ႔ဖူးတယ္..။ စကားေျပာသြက္လက္ျပီး ဆြဲေဆာင္မႈအျပည့္ရွိတဲ႔ အစ္မႏႈတ္ခမ္းထူထူေတြကို အနီရင့္ရင့္ႏႈတ္ခမ္းဆိုးေဆးေလးနဲ႔ စိတ္ကူးပံုေဖာ္ဆိုးေပးခဲ႔ဖူးတယ္...။ ဟုတ္တယ္ အစ္မႏွႈတ္ခမ္းေတြက အနီရင့္ေရာင္ဆိုးေဆးေလးတင္လိုက္ရင္ သိပ္လွမွာပဲလို႔ ႏႈတ္ကလဲဖြင့္ေျပာလိုက္ေသးတယ္..။ အစ္မက သူအိုင္ဖုန္းေလးနဲ႔ ပန္းခ်ီဆြဲထားတာကိုဖြင့္ျပခဲ႔ဖူူးတယ္...။ အစ္မလိုစကားေျပာသံမ်ိဳး ငယ္ငယ္တုန္းက ေတာ္ေတာ္ေလး ရင္းႏွီးခဲ႔ဖူးတယ္ ဘယ္သူနဲ႔တူလဲလို႔သာ မမွတ္မိေတာ့တာ..။



ဒုတိယအၾကိမ္ ဆံုဖူးတာက ဗဟန္း ေရႊေကာင္းေဟာ့ေပါ့မွာ...။ အဲဒီတုန္းက အစ္မက ဖုန္းအရင္ဆက္လာျပီး ဘေလာ့ဂါေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ဆံုဖို႔ ေဟာ့ေပါ့ဆိုင္မွာ ဘိုကင္လုပ္ထားေပးဖို႔ေျပာပါတယ္...။ လူအေယာက္ႏွစ္ဆယ္အတြက္ အခန္းတစ္ခုယူလိုက္တယ္...။ ခရီးလြန္ေနတဲ႔သူနဲ႔ဘာနဲ႔ တကယ္တန္းေရာက္လာၾကတာက ဆယ္ေယာက္ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ...။ အစ္ကိုၾကီးကိုပန္းသီးပါပါလာခဲ႔တယ္...။ အစ္ကိုၾကီးနဲ႔က ပထမဆံုးဆံုဖူးတာ...။ စကားေျပာအန္မတန္ေကာင္းတဲ႔သူ ေပါင္းသင္းဆန္႔တဲ႔ သူတစ္ေယာက္ပါ...။ သူထုိင္တဲ႔၀ိုင္းမွာ အားလံုးက စကားမေျပာေတာ့ဘဲ သူေျပာတာကိုပဲ စိတ္၀င္တစားရွိေနၾကတာက သက္ေသပဲေလ...။ အစ္ကိုၾကီး ကိုပန္းသီးနဲ႔အစ္မဟာ ေတြ႔ဖူးသမွ်ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္လို္က္ဖက္ညီ နားလည္မႈရွိတဲ႔ သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ႔စံုတြဲေလးပါ..။ ကိုယ္ကေတာ့ သူတို႔ကိုၾကည့္ျပီး အားက်ရံုပဲရွိတာေပါ့...။




တတိယအၾကိ္မ္ဆံုဖူးတာက အင္းလ်ာလမ္းထိပ္က Friendship ဆိုတဲ႔ ယိုးဒယားစားေသာက္ဆိုင္ေလးမွာပါ..။  အဲမွာလဲ အစ္မ မေရာက္ခင္ ဖုန္းဆက္ထားလို႔ တစ္ရက္ၾကိဳျပီး ဆယ္ေယာက္၀ိုင္းကို အျပင္ဖက္ေလးမွာ ဘုိကင္သြားလုပ္ခဲ႔တယ္...။ ဆိုင္နာမည္ေလးနဲ႔ ဆံုေတြ႔မယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔သိပ္လိုက္ဖက္ပါတယ္...။ ေစ်းသိပ္မၾကီးဘဲ အစားအေသာက္ေကာင္းတဲ႔ ဆိုင္ကေလးပါ...။ ႏိုင္ငံျခားသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လာထိုင္ၾကတယ္...။ တစ္ခါတစ္ခါဆံုၾကတိုင္း ကိုယ္ရယ္ အစ္မျမေသြးရယ္ အစ္မခ်စ္ရယ္သာ ပိုင္တိုင္ျဖစ္ၾကတာ...က်န္တဲ႔ ဘေလာ့ဂါေတြကေတာ့ တစ္ေခါက္နဲ႔တစ္ေခါက္မတူၾကေတာ့ဘူး...။




စတုတၳအၾကိမ္က ျပည္ေထာင္စုရိပ္သာလမ္းက Feel ျမန္မာထမင္းဆိုင္မွာျဖစ္တယ္...။ ဒီတစ္ခါေတာ့ မျမင္ဖူးတဲ႔ ဘေလာ့ဂါေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပါတယ္...။ အားလံုး သေဘာေကာင္းေဖာ္ေရြၾကတယ္..။ ခ်က္ျပီးသား ျမန္မာထမင္းဟင္းေလးကို မခ်စ္နဲ႔အတူလိုက္ေရြးျပီးမွာၾကတယ္...။ စကားေတြအၾကာၾကီးေျပာျဖစ္ၾကတယ္ ဓါတ္ပံုေတြရိုက္ၾကတယ္...။ ျပီးေတာ့ ေရႊဂံုဒိုင္ဖက္က ေရႊတိဂံုဘုရားကိုဖူးျမင္ရတဲ႔ တိုက္အေပၚထပ္က ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးမွာ ထုိင္ျဖစ္ခဲ႔ၾကေသးတယ္...။




ပဥၥမအၾကိ္မ္က အစ္မရဲ႔ ခ်စ္ၾကည္ေအးရဲ႔ ခ်စ္ၾကည္ေအး စာအုပ္မိတ္ဆက္ပြဲေလးလုပ္ျဖစ္တဲ႔ ဗို္လ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းမွာဆံုျဖစ္ခဲ႔တယ္...။ အစ္မကိုယ္တိုင္အမွတ္တရလက္မွတ္ထိုးေပးခဲ႔တဲ႔ စာအုပ္ေလးလက္ေဆာင္ရခဲ႔တယ္...။ အဲဒီပြဲေလးမွာ အမွတ္တရစကားလာေျပာၾကတယ္ ဆရာမႏွင္းေ၀ျငိမ္းဆို အစ္္မကို စာေရးမရဲပါနဲ႔ခ်စ္ၾကည္ေအးလို႔မွာသြားခဲ႔တယ္...။ ဆရာမ မိခ်မ္းေ၀ကေတာ့ စာအုပ္ထဲမွာ စကားေျပာေတြသိပ္မ်ားလို႔ စာဖတ္သူေတြဖတ္ရင္း နားျငီးသြားတတ္တယ္လို႔ ေ၀ဖန္တယ္...။ တကယ္ ၀ါရင့္ဆရာမၾကီးေတြ ကုိယ္တိုင္ ႏိႈက္ႏိႈက္ခၽြတ္ခၽြတ္ ေ၀ဖန္ေတာ့ နားေထာင္ရင္း ၾကက္သီးေတာင္ ထမိတယ္..။ အင္းေလ... ဒီလိုေ၀ဖန္မႈရွိမွ အေရးအသားက တိုးတက္မွာကိုးး..။

ဆဌမအၾကိမ္ ကိုညီလင္းသစ္လာတုန္းက ကမ္းနားက ဂ်ဴ နီယာDuck ေရႊဘဲဆိုင္မွာထပ္ျပီး ညစာအတူစားျဖစ္ခဲ႔ပါေသးတယ္..း)...။

အစ္မနဲ႔ ကိုယ္က ေမြးရာသီျခင္းတူၾကတယ္ မိန္ရာသီေတြေလ.. အႏုပညာကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူ စိ္တ္ကူးစိတ္သန္းေကာင္းသူ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္သူေတြေပါ့...။ ဒီပို႔စ္ေလးက အစ္မရဲ႔ ဒီေန႔ 25ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ႔ ေမြးေန႔အတြက္ အမွတ္တရေရးျဖစ္တာပါ ။ ဖဘမွာ ေတာ္ေတာ္ေျပာၾကသလို အျပင္မွာ အစ္မနဲ႔တြဲျပီးေတြ႔ၾကရင္လဲေျပာၾကတယ္ မိုးေငြ႔က မခ်စ္ညီမေလးလားတဲ႔...။ တအူတံုစင္း ညီမေတြမဟုတ္ေပမယ့္လည္း ညီအစ္မအရင္းေတြလိုပဲ ခ်စ္ခင္ၾကပါတယ္လို႔...။ အစ္မကို ေမြးေန႔မွစလို႔ စိတ္၏ခ်မ္းသာျခင္း ကိုယ္၏က်န္းမာျခင္းမ်ားနဲ႔ျပည့္စံုျပီး အစ္မလုပ္ခ်င္တဲ႔ အႏုပညာအလုပ္မ်ားကို ဆထက္ပိုးလုပ္ႏိုင္ပါေစ... အစ္ကိုၾကီးကိုပန္းသီးနဲ႔လည္း သက္ဆံုးတိုင္ လက္တြဲေတြခိုင္ခိုင္ျမဲပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္းေလးေတာင္းလိုက္ပါတယ္...း)

 ~~~~~ Happy Birthday ~~~~~

˙·••●♥.....I Love you, CKA......♥●••·˙

မိုးေငြ႔

Friday, 21 March 2014

ျပိဳလဲေၾကကြဲ....ကိုယ္လြမ္းေနပါတယ္



 

နက္ျပာေရာင္ေကာင္းကင္မွာ မီးပုန္းေလးတစ္လံုးခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ႔သ႑ာန္နဲ႔ တေပါင္းလျပည့္ေက်ာ္ရဲ႔ လေရာင္၀ါ၀ါ…. သူနဲ႔သိပ္မနီးမေ၀းေလးမွာ လင္းလက္ေနတဲ႔ၾကယ္ကေလးတစ္လံုး… ႏွစ္လံုး… ဟုတ္တယ္ ေကာင္းကင္ျပင္ၾကီးတစ္ခုလံုးမွာ လ၀ါ၀ါရယ္ ေငြၾကယ္ေလးႏွစ္လံုးရယ္ပဲ ထင္သာလင္းပေနၾကတယ္…။ ေႏြဦးေလက ေျခာက္သီးေျခာက္ကပ္တိုက္ခတ္လာေတာ့ ကိုယ့္ဆံႏြယ္ေတြလႊင့္ပ်ံကုန္ၾကတယ္…။ မင္းကို ဆြတ္ဆြတ္ပ်ံ႕ပ်ံ႕ေလးလြမ္းေအာင္မ်ား ပံ႔ပိုးတိုက္တြန္းေပးေနၾကသလား…။ ကိုယ္ဖုန္းေကာက္ကိုင္ျပီး မင္းဆီကို မက္ေဆ့ပို႔ဖို႔ လက္ခံသူေနရာမွာ မင္းနာမည္ကိုရိုက္ထည့္ျပီး မင္းဖုန္းနံပါတ္ကိုရွာလိုက္တယ္ မင္းနာမည္ေလးေပၚလာခ်ိန္မွာ done ကိုႏွိပ္ဖို႔ ကိုယ့္လက္ေတြတြန္႔ဆုတ္ေနၾကတယ္…။ ေနာက္ဆံုးကိုယ္ဖိခ်လိုက္တယ္…. done ေတာ့ မဟုတ္ဘူး… cancel ကိုပါ…။ တကယ္ေတာ့လည္း ပတ္၀န္းက်င္ကိုဆြဲထည့္စရာမလိုပါဘူး… မင္းကိုလြမ္းတဲ႔ ဓါတ္ခံက နဂိုကတည္းကိုက ႏွလံုးသားရဲ႔ ေတာင့္တေနရာမွာ ကိန္းေအာင္းေနျပီးသားမဟုတ္လား..။ ဒါကို ကိုယ္ေမ့ထားလို႔ လစ္လ်ဴရႈထားလို႔ ခဏပဲရခ်င္ရမယ္ေလ….။ အိန္ဂ်ယ္ရယ္….ကိုယ္ေလ အခုမင္းနဲ႔ေသမေလာက္ေအာင္ ဖုန္းစကားေျပာခ်င္ေနတယ္..။ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ဖုန္း၊ မင္းနာမည္ေလးကို ခလုတ္ကေလးတစ္ခ်က္ႏွိပ္လိုက္ရံုနဲ႔ မင္းအသံကို ကိုယ္ၾကားရမယ္….။ ခုမင္း ဘာဖုန္းကိုင္ေနလဲ အရင္လိုပဲ Black Berry ကုိင္တုန္းလား ဒါဆို ကိုယ္မင္းဆီကို ျမန္မာေဖာင့္နဲ႔ပို႔ရင္ အရင္လိုပဲမင္းဘယ္ျမင္ရမလဲေနာ္…။ ဒါမွမဟုတ္ မင္းတျခားဖုန္းေျပာင္းကိုင္ေနျပီလား….။ ဒါေပမယ့္ကြယ္…..ကိုယ့္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ေျပာသလိုပဲ… ႏွလံုးသားအေရးထဲကို ဦးေႏွာက္ပါလာရင္ အဲကိစၥဟာ အေကာင္ထည္ေဖာ္ဖို႔ ရုပ္လံုးၾကြဖို႔က သိပ္ကိုခက္ခဲသြားျပီဆိုတာ သိပ္မွန္တာပဲ….။ ႏွလံုးသားကိစၥကို  ႏွလံုးသားကပဲဆံုးျဖတ္ပါေစေပါ့လို႔… ကိုယ့္ဦးေႏွာက္ေတြက အျမဲတေစတားဆီးပိတ္ပင္ထားၾကတယ္……။ ႏွလံုးသားကနာက်င္ခံခက္စြာနဲ႔ မ်က္၀န္းႏွစ္ဖက္ဆီကေန မ်က္ရည္ေတြအျဖစ္ သြန္ခ်လိုက္သလို နာက်င္စူးနစ္တဲ႔ေ၀ဒနာေတြက လည္ေခ်ာင္းတေလွ်ာက္ ခါးသက္စြာစီးဆင္းသြားၾကတယ္…။

လြမ္းတယ္…အိန္ဂ်ယ္ရယ္….

ကိုယ့္မွာ ဒီလိုပဲ တီးတိုးညည္းဆိုပိုင္ခြင့္ရွိတယ္ အိန္ဂ်ယ္….။

မင္းသိလား… ကိုယ္ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္ ကမ္းေျခကိုေရာက္ခဲ႔တုန္းက မင္းကို ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ေသမေလာက္ သတိရေနခဲ႔သလဲလို႔ လြမ္းဆြတ္ေနခဲ႔သလဲလို႔…။ ကိုယ့္ရဲ႔ကမ္းေျခခရီးေတြမွာ ခုတစ္ေခါက္က ကိုယ့္ကို ေပ်ာ္ရႊင္မႈမေပးႏိုင္ဆံုးပဲ….။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ကိုယ္ေနတဲ႔အခန္းေဘးမွာ မင္းတို႔လိုပဲ ဂီတာတီးျပီးသီခ်င္းေတြဆိုတဲ႔ လူငယ္တစ္သိုက္ရွိေနတယ္…။ မင္းစဥ္းစားၾကည့္ပါ ကိုယ္ေနရာကေနမင္းေတြးၾကည့္ေပးပါ… ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ထိမင္းကို လြမ္းလိုက္မလဲလို႔…။ ကိုယ္ေလ… ညဖက္ ေသာင္ျပင္ဖက္ကိုလမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္တယ္…။ ညကေမွာင္မိုက္တိတ္ဆိတ္လြန္းလို႔ မင္းတို႔တုန္းကလို မီးပံုပြဲလုပ္မယ့္သူလဲမရွိဘူး….။ ဟိုးး ေနရာေလးမွာေပါ့ မင္းနဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ မီးပံုပြဲလုပ္ျပီး သီခ်င္းေတြဆိုၾကတာေလ….။ အဲဒီတုန္းက မင္းကို ကိုယ္ခပ္ေ၀းေ၀းက ေငးေမာျပီးပဲ ၾကည့္ခဲ႔ရတယ္…။ မီးပံုပြဲမလုပ္ခင္ ကိုယ့္အခန္းေရ႔ွကေန မီးပံုပြဲအတြက္ စားစရာေတြသယ္ျပီး ျဖတ္သြားတုိင္း မင္းက ကိုယ္သိပ္ကိုစြဲလန္းျမတ္ႏိုးလြန္းတဲ႔ အျပံဳးျဖဴျဖဴေလးေတြေျခြခ်သြားတတ္တယ္…။

မင္းအျပံဳးေတြနဲ႔ေ၀းေနခဲ႔ရတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ အိန္ဂ်ယ္….။
မင္းမ်က္၀န္းေတြဆီက ေတာက္ပတဲ႔ၾကယ္ပြင့္ကေလးေတြကို မျမင္ရတာလဲဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ… ။ ဂ်စ္ကန္ကန္ ဘုက်က် မင္းႏႈတ္ဖ်ားဆီက စကားလံုးေတြလဲ မၾကားရတာဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ…။

ကို္ယ့္ကိုယ္ျပန္အက်ဥ္းခ်ထားခံရတာ ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းလဲ မင္းသိမွာမဟုတ္ပါဘူး….။

ကိုယ္အတြက္ ထြက္ေပါက္ဆိုလို႔…. မင္းတိတ္တဆိတ္လာျပီး ဖတ္ခြင့္ရွိတဲ႔ ေဟာဒီေနရာေလး တစ္ေနရာပဲ ရွိတာပါ…။

ဘယ္ေတာ့မွလဲ ေျခရာေတြထားသြားမွာမဟုတ္တဲ႔မင္းဆီက ေက်းဇူးျပဳျပီး မွတ္ခ်က္ေလးေပးခဲ႔ပါလားလို႔ ေတာင္းဆိုဖို႔ အသင့္ရဲတဲ႔ ကိုယ္ကသာ ရူးႏွမ္းသူတစ္ေယာက္ပါေလ…။

မိုးေငြ႔

Tuesday, 18 March 2014

ေမာင္ႏွင့္သူ၏ရွားေစာင္းလက္ပတ္ပင္


“မီေရ...ဒီမွာခဏထျပီးလာၾကည့္ပါဦး ကိုယ့္အပင္ကို ဘာေကာင္လာယက္သြားလဲ မသိဘူး ေျမၾကီးေတြလဲ ပြလန္က်ဲလို႔”

အိမ္ေရွ႔၀ရံတာမွ တေက်ာ္ေက်ာ္ေအာ္ေနေသာ ေမာင့္အသံေၾကာင့္ ကၽြန္မမ်က္လံုးပြတ္ျပီး ေခါင္းရင္းက ႏႈိးစက္နာရီေလးကို လက္ႏွင့္စမ္းယူၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ ေျခာက္နာရီထိုးျပီး ငါးမိနစ္စြန္းရံုရွိေသး...။ တနဂၤေႏြမနက္မွာ ဘာအတြက္မ်ား ေမာင္ကေစာေစာစီးစီးထျပီး ၀ရံတာေရာက္ေနရသတုန္း...။ မွန္တင္ခံုေပၚက ေခါင္းစည္းၾကိဳးေလးယူျပီး ဆံပင္ကိုခပ္ျမင့္ျမင့္စုခ်ည္လိုက္၏...။ 

အိမ္ေရွ႔ဧည့္ခန္းေရာက္ေတာ့ အလင္းေရာင္ျခည္က ၀ိုးတိုး၀ါးတား ျမဴေတြထူထပ္စြာ အုပ္စိုင္းေနၾကသည္။   ေမာင္တစ္ေယာက္ေတာ့ သူ႔အပင္အိုးေလးနားမွာ ကံုးကံုးကြကြနဲ႔..။

“ဘာျဖစ္တာလဲ မနက္ေစာေစာစီးစီး အသံေတြထြက္ေနတယ္ ဒီမွာ သူမ်ားကအိပ္မက္လို႔ေကာင္းတုန္း”

“ဒီမွာေလ... ကိုယ့္ရွားေစာင္းပင္အိုးထဲ ဘာအေကာင္လာယက္သြားလဲမသိ ေျမၾကီးေတြလဲ ပြက်ဲျပီးက်ေနတယ္...”

ေမာင္ေျပာေတာ့ သူ႔အပင္အိုးထဲကုိၾကည့္လိုက္မိသည္...။ အပင္ကိုေတာ့ ဘာမွမလုပ္ဘဲ ေျမၾကီးကိုလက္ႏွင့္လ်က္ထားဟန္တူသည္...။ အပင္ေျခရင္းကေျမၾကီးမွာ က်င္းေသးေသးေလးေတာင္ ျဖစ္လို႔ေနသည္။

“ေၾကာင္ျဖစ္မယ္နဲ႔တူတယ္... အင္းး ဒီတိုက္မွာ ေၾကာင္ေမြးတဲ႔သူလဲမရွိပါဘူး တခါမွမေတြ႔ဖူးဘူး ငွက္မ်ားျဖစ္မလားဟင္ ... ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေမာင္ စီတီအေဟာင္းတခ်ပ္ရွာျပီး ၾကိဳးခ်ည္ဒီအပင္နား တြဲေလာင္းခ်ိတ္ထားလိုက္”

ေမာင္က သူ႔အပင္ကိုေျမၾကီးျပန္ဖို႔ရင္း ကၽြန္မကိုတစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္..။

“အမယ္ မီက ဒါေတြဘယ္က ဘယ္လိုသိေနရတာတုန္း အပင္စိုက္တာျဖင့္ ၀ါသနာေတာင္ မပါဘဲနဲ႔...”

ကၽြန္မက လက္ကေလးပိုက္ျပီး တံခါးေဘာင္ေလးကိုမွီလ်က္က ေမာင့္ကို ဆရာၾကီးေလသံႏွင့္ျပန္ေျဖလိုက္ေလသည္..။

“ေအာ္... ဒီလိုပါပဲ.. စာေတြဖတ္ထားေတာ့ ၾကားဖူးနား၀ကရွိေနတယ္ေလ...စမ္းၾကည့္ပါ.. တကယ္ထူးျခား မထူးျခားသိရေအာင္ေပါ့ ”

ေမာင္သူ႔အပင္ကေလးနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနတုန္း ကၽြန္မကေတာ့ ၀ရံတာလက္တန္းေပၚလက္တင္ရင္း မနက္ေစာေစာေလကို အားပါးတရရွဴေနလိုက္သည္...။

“ မီ ျပီးရင္ ျပန္၀င္အိပ္မေနနဲ႔ဦးေနာ္... ကိုယ္ႏို႔ေဖ်ာ္ထားေပးတယ္... ပဲျပဳတ္ထမင္းလုပ္ထားတယ္ ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႔..”

ပိတ္ရက္ဆို ေမာင္က အဲဒီလို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ကၽြန္မကို ျပဳစုတတ္ေသးသည္..။ 

“ဟုတ္ကဲ႔... ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ခ်စ္ေသာေမာင္... ေၾသာ္...ေနထြက္ရင္ ေမာင့္ Cactus အပင္ေလးေတြကို ေနျပရဦးမယ္ေနာ္...”

ျပီးခဲ႔သည့္တစ္ပတ္ ေျမပေဒသာကၽြန္းမွ ေမာင္ထပ္၀ယ္လာခဲ႔ေသာ လက္တဖ၀ါးကိုင္စာ အေရာင္စံု ကႏၱာရဆူးပင္ကေလး..။ တပတ္ကိုေရတခါေလာင္း ငါးရက္တခါေနျပရမည္ဟု ဆိုင္ကမွာလုိက္သည္ကုိ ေမာင္မေမ့ေအာင္ ကၽြန္မက သတိေပးအခ်ိန္ဇယားကေလးလုပ္ေပးထားသည္...။
ရုကၡေဗဒဘာသာႏွင့္ေက်ာင္းျပီးသူမို႔ အပင္စိုက္၀ါသနာပါတာမဆန္းေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔လို တိုက္ခန္းက်ဥ္းႏွင့္ ေနသူမ်ား ပန္းပင္ပန္းအိုးမ်ားထားစရာေနရာမွာ လသာေဆာင္မွလြဲ၍ အျခားမရွိေတာ့..။ ဒါေၾကာင့္ေမာင္က သိပ္မႏုမယုယဘဲ စိုက္ရလြယ္ကူသည့္ အပင္မ်ားကိုသာေရြးခ်ယ္၀ယ္ခဲ႔ ဟန္တူပါသည္...။ ကၽြန္မက အပင္စိုက္တာ ၀ါသနာမပါေပမယ့္ ေမာင့္အတြက္အပင္စိုက္ဖို႔ ကိရိယာတန္ဆာပလာမ်ား ကိုေတာ့ ေစ်း၀ယ္ထြက္တုိင္းေတြ႔ရင္ ၀ယ္၀ယ္လာေပးပါသည္..။ ကၽြန္မက ေမာင့္ရဲ႔ ပါရမီျဖည့္ဖက္မဟုတ္လား...။

တစ္ညမွာ ထမင္းစားၾကျပီး တီဗီေရွ႔ေရာက္ေနခ်ိန္... ေမာင္က သူ႔ရွာေစာင္းပင္မွ တဖတ္ခြာယူကာ အခြံစိမ္းေတြဓါးႏွင့္လွီးပစ္ အတြင္းပိုင္းမွ ဂ်ယ္လီကဲ႔သို႔ၾကည္လင္းေအးျမေသာ အတံုးကေလးမ်ားႏွင့္ မ်က္ႏွာလာပြတ္ေပးပါသည္...။ အသားေရေကာင္းသည္ ဟူ၏ ။ တဖန္ ဆံပင္ဦးေရေအးျမေအာင္လို႔ ေခါင္းမေလွ်ာ္ခင္ ဦးေရကိုပြတ္ျပန္၏...။ အစာအိမ္အတြက္ ေသြးတြင္းအဆီက်ဖို႔အတြက္ သၾကားနဲနဲနဲ႔ေဖ်ာ္ေသာက္ရတာနဲ႔ ေမာင္တစ္ေယာက္ သူ႔ရွားေစာင္းေလးအသံုး၀င္ပံုကို တမ်ိဳးျပီးတမ်ိဳး မရိုးႏိုင္စြာလုပ္ပါေတာ့သည္...။

ေမာင္က ဘုရားပန္းကပ္ဖို႔ အိမ္အလွပန္းအိုးထိုးဖို႔ တခါတေလအလုပ္သြားလွ်င္ ကၽြန္မေခါင္းမွာပန္ဖို႔ အလွပန္းကေလးေတြစိုက္ခ်င္တာပါတဲ႔...။ ဒါေပမယ့္လည္း ေနရာမရွိတာရယ္ အပင္ေတြကို ပ်ိဳးေထာင္ဂရုစိုက္ဖို႔ အခ်ိန္မရတာရယ္နဲ႔ အဲစိတ္ကူးကို အေကာင္ထည္မေဖာ္ေတာ့တာ...။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မကေတာ့ အပင္ေလးေတြကို ခ်စ္တတ္ေသာ ေမာင့္လိုလူမ်ိဳးႏွင့္လက္တြဲေဖာ္ျဖစ္ရလို႔ ၀မ္းသာပီတိ ဂြမ္းဆီိထိပါ၏...။

မိုးေငြ႔

Wednesday, 12 March 2014

ေႏြဦးေလေျပ.....



 

ေရာ္၀ါရြက္ေၾကြတစ္ရြက္ ေလအေ၀့မွာ ပတ္လည္လွည့္ကာလွည့္ကာနဲ႔ ကိုယ့္ေပၚေၾကြက်လာခဲ႔တယ္…။ ေလးလံထိုင္းမိႈင္းစြာ အပင္ကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညေနသံုးနာရီခြဲေနက သစ္ကိုင္းျပိဳင္းျပိဳင္းေတြမွာ ရြက္ေဟာင္းေတြတျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြတန္တာေၾကြ ပုရစ္ဖူးေတြလည္းထြက္တန္ထြက္ေနတဲ႔ၾကားက ကိုယ္မ်က္လံုးထဲ စူးခနဲ၀င္လာေလေတာ့ အျမင္အာရံုေတြမိုက္ခနဲျဖစ္သြားရတယ္…။ ကိုယ္ခ်က္ခ်င္းမ်က္လံုး မွိတ္လိုက္ျပီး အေရွ႔တူယူမွာ ျမင္ေနရတဲ႔ ပန္းပင္ေတြဆီကို ခပ္ေျဖးေျဖးပို႔လႊတ္လိုက္တယ္..။ ကန္ေရျပင္ေပၚ ျဖတ္တိုက္သြားတဲ႔ေလနဲ႔ ေနေရာင္ေၾကာင့္ ေငြေရာင္ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ျပီးလက္ေနတယ္….။ အျဖဴေရာင္ငန္းစံုတြဲႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ ေရျပင္ေပၚကူးခတ္ေနေလရဲ႔….။

ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုးၾကည္စင္လို႔ ျပာလဲ႔ေနၾကတယ္….။ တိမ္စိုင္ဂြမ္းစ တစတေလမွ်ေတာင္မရွိပါဘူး….။ ကိုယ္ထိုင္ေနတဲ႔ သစ္သားခံုတန္းေပၚ (ကိုယ့္ေဘးနား)မွာ ဖတ္လက္စ မဂၢဇင္းစာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ဆရာမင္းလူရဲ႔ အက္ေဆးခ်စ္သူစာအုပ္ေလး….။ ဆရာ့အေတြးနဲ႔ေရးထားတဲ႔ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ရဲ႔ လြတ္လပ္စြာဖန္တီးႏိုင္မႈကို သိပ္သေဘာက်တယ္..။ အက္ေဆးဆိုတာ အခ်က္အလက္ကိုအားမကိုးဘူး စိတ္ကူးစိတ္သန္းကိုအားကိုးတယ္ ခိုင္မာတိက်တဲ႔ အေထာက္အထားေတြပါခ်င္မွပါမယ္ ဗဟုသုတျဖစ္စရာ ပညာေပးေတြ အက်ိဳးျပဳေတြပါခ်င္မွလည္းပါမယ္ စာေရးသူက စိတ္ကူးအလ်ဥး္သင့္သလိုခ်ေရးသြားတဲ႔စာမ်ိဳးတဲ႔…။ ကိုယ္လည္း အက္ေဆးခ်စ္သူပါပဲေလ…။ စိတ္ကူးေပါက္ရာခ်ေရးတတ္တဲ႔ကိုယ့္အတြက္ အက္ေဆးေရးျခင္းသည္သာ အသင့္ေလ်ာ္ဆံုးလို႔ထင္တယ္ေလ…။ ဒါေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးမႈနဲ႔ဆက္ႏြယ္တဲ႔ အက္ေဆးေရးနည္းကို ကိုယ္အားကိုးခဲ႔တယ္…။ ဆရာေျပာသလိုပဲ အက္ေဆးေရးရတာ လြတ္လပ္တယ္ ဒါေပမယ့္ လြယ္ကူတယ္လို႔ေတာ့မေျပာႏိုင္ဘူး…။ တခါတေလ ေရွာေရွာရႈရႈျဖစ္တတ္ေပမယ့္ တခါတေလက် အေတြးသာရွိျပီး ခ်ေရးလို႔မရဘဲျဖစ္ေနတတ္တယ္…။ စာတစ္ေၾကာင္းအတြက္ တေနကုန္ခ်င္ကုန္တတ္ေနမယ္..။  ခုတေလာ ကိုယ္အဲလိုသိပ္ျပီးခံစားေနရတယ္… စာေတြေရးမထြက္ဘူး…။ စာတေၾကာင္းကို တေနကုန္မက တစ္ပတ္ဆယ္ရက္လဲျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနတတ္တာမ်ိဳး..။ စာေရးခ်င္သူတစ္ေယာက္ စာေရးလို႔မရတာဟာ စီးကရက္စြဲေနသူတစ္ေယာက္ အခ်ိန္က်လို႔ စီးကရက္မေသာက္ရလို႔ ခံတြင္းခ်ဥ္ေနတာနဲ႔ ဆင္တူေနမလားဘဲေလ…။

ျပီးေတာ့ အက္ေဆးမွာ ဦးတည္ခ်က္ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြမပါဘဲ စိတ္ကူးတည့္ရာ ေလွ်ာက္ေရးေနျခင္းမ်ိဳးျဖစ္တယ္ ဆိုေပမယ့္လည္း တဖက္သတ္ေျပာလို႔မျဖစ္ျပန္ဘူး…။ တခါတရံ မိုးရြာလို႔ ေရစီးေၾကာင္းေလးေတြ ျဖစ္ေပၚလာပံုကို တခမ္းတနား ေရးခ်င္ေရးတယ္…။ တခါတေလ အလြန္ခက္ခဲနက္နဲတဲ႔ စၾကာ၀ဠာၾကီးအေၾကာင္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနျပန္တယ္…။ တခါတေလက်ေတာ့လည္း သာမန္အေသးအဖြဲ႔မွ်သာျဖစ္တဲ႔ ပုရြက္ဆိတ္ကေလးတစ္ေကာင္အေၾကာင္းကို အစျပဳျပီး သဘာ၀ေလာကၾကီးအေၾကာင္းနက္နဲတဲ႔ အဘိဓမၼာအေၾကာင္းေတြကို ဆက္စပ္ဆြဲယူတင္ျပ တတ္ေသးတယ္ေလ…။

အက္ေဆးေရးတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ ကိုယ့္အေတြ႔အၾကံဳ ကိုယ့္စိတ္ကူး ကိုယ့္အေတြးအေခၚကို ကိုယ့္အရင္းႏွီးဆံုးမိတ္ေဆြကို ရင္ဖြင့္ေျပာျပရတာနဲ႔တူတယ္…။ အက္ေဆးဖတ္ရတာက်ေတာ့ ဘာနဲ႔တူသလဲဆိုရင္ တေန႔လံုးအိမ္ထဲမွာ ကုပ္ေနရလို႔ ညေနေစာင္း အေညာင္းေျပ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရတဲ႔ အရသာမ်ိဳး…။ အက္ေဆးဖတ္တဲ႔အခါ တပန္းသာတဲ႔အခ်က္တစ္ခ်က္လည္းရွိေသးတယ္…။ အက္ေဆးဟာ စာဖတ္သူကို လွည့္စားျခင္း ညႊန္ၾကားျခင္း ဆံုးမျခင္း ပညာေပးျခင္းေတြ မျပဳျခင္းပဲျဖစ္တယ္…။ မ်ားေသာအားျဖင့္ အက္ေဆးဟာ စာဖတ္သူကို တိုက္ပင္ျခင္း ညိွႏိႈင္းျခင္း တင္ျပျခင္းသာျပဳေလ့ရွိတယ္….။
ခုေနာက္ပိုင္း အက္ေဆးေတြဟာ ၀တၳဳဆန္လာသလို တခ်ိဳ႔ ၀တၳဳေတြက အက္ေဆးဆန္လာၾကတယ္..။ ကိုယ္ 2011ခုႏွစ္ေလာက္တုန္းက ေရးခဲ႔ဖူးတဲ႔ တနဂၤေႏြမိုးသည္း ဆိုတဲ႔အက္ေဆးမွာ စကားေျပာေသာအက္ေဆးလို႔ ဆရာဦးဟန္ၾကည္ မွတ္ခ်က္လာေပးသြားတာခုထိမွတ္မိေနေသးတယ္...။

ခုပဲၾကည့္ေလ ကိုယ္ဒီအက္ေဆးကိုစေရးတုန္းက ဦးတည္ခ်က္ကတမ်ိဳး တကယ္ခ်ေရးျဖစ္ေတာ့ စိတ္ကူးကတမ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္…။ အက္ေဆးတပုဒ္ျဖစ္လာဖို႔ခံစားမႈေတြကို တင္ျပသလိုျဖစ္သြားတယ္ မဟုတ္လား…။ ဆရာမင္းလူရဲ႔ အက္ေဆးခ်စ္သူထဲက ကိုယ္အၾကိဳက္ဆံုး “အက္ေဆးအေၾကာင္းအက္ေဆး”ကို ေျပာျပမိေနျပီေလ…။ ကိုယ္တစ္ခ်က္ျပံဳးမိသြားခဲ႔တယ္…။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း အက္ေဆးတပုဒ္ျဖစ္ေနျပီလား လို႔ေလ…။ စာအုပ္ေလးကို ဖတ္လက္စ စာမ်က္ႏွာမွာ book mark ေလးအသာညွပ္ထည့္ရင္း စာအုပ္ကိုပိတ္ေဘးမွာခ် ေကာင္းကင္ကိုျပန္ေမာ့ၾကည့္မိတယ္……။

အိုးးး….. ၾကည့္စမ္း ဒီေလာက္တိုက္ဆိုင္မႈရွိပါ့မလား…။ ေစာေစာက ၾကည္စင္ေကာင္းကင္မွာ ခုေတာ့ အေတာင္ပံတစ္စံုနဲ႔  အိန္ဂ်ယ္ပံုေလးထင္းခနဲေပၚေနတယ္….။  ကိုယ္မင္းအေၾကာင္းအက္ေဆးေတြ မေရးျဖစ္တာၾကာလို႔ ကိုယ္ထင္ျပတာလား အိန္ဂ်ယ္….။ တကယ္ေတာ့ အိန္ဂ်ယ့္ကို ကိုယ္သိပ္ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ…။ ကိုယ္အက္ေဆးေတြအမ်ားၾကီးေရးထြက္လာႏိုင္ေအာင္ ကိုယ့္ကို ေရွ႔ေဆာင္လမ္းျပ ခံစားမႈရသေတြကို ေပးစြမ္းခဲ႔တာေလ…။ အိန္ဂ်ယ္သာမရွိခဲ႔ရင္ ကိုယ္လည္း အက္ေဆးလွလွေလးေတြကို ေရးျဖစ္ခဲ႔မွာမဟုတ္ဘူး..။ ကိုယ့္ကိုလည္း ကိုယ့္နာမည္ထက္ အိန္ဂ်ယ္နဲ႔ပိုျပီးတြဲမိေနၾကျပီေလ…။

ျပန္ခါနီး စာအုပ္ေတြေကာက္သိမ္းရင္း သစ္သားထိုင္ခံုေနာက္မွီေလးမွာ ဘယ္သူေရးျခစ္ခဲ႔မွန္းမသိတဲ႔ စာေၾကာင္းတခုကို ဖတ္လိုက္မိတယ္..။ 
“ေႏြဦးေလေျပ ေမာင့္ကိုေစ” တဲ႔…..း)

မိုးေငြ႔

Thursday, 6 March 2014

တိမ္ေတြလိုေမ်ာေနမယ္…..




                 








                            ဂူဂယ္လ္မွယူသည္


ဒဏ္ရာေဟာင္းမ်ားပဲဒီည ဘယ္လိုမွေျပးလို႔မလြတ္ႏုိင္ ငိုခ်င္လ်က္လက္တို႔ေနသလား အေ၀းမွာ နင္ၾကိဳက္တဲ႔သီခ်င္းသံ ကမၻာကလည္းတိတ္ဆိတ္ေနျပီ အေမွာင္ေတြပဲၾကီးစိုးထားသည္ တခါတရံမွာဂီတာသံေလးတစ္ခု ဟိုအေ၀းကလႊင့္ပ်ံ …… ၾကယ္ေတြေၾကြတာၾကည့္ေနမယ္ တိမ္ေတြလိုငါေမ်ာေနတယ္ ဘ၀ရဲ႔ အစိတ္အပိုင္းမ်ားစြာဟာ တခုျပီးတခုပဲ႔ထြက္ကုန္မလား ငါေသမလိုဘဲလြမ္းေနတာ……

ဒီေန႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ဒီေနရာေလးကို ေရာက္လာခဲ႔ျပန္ျပီ….။ ဘယ္ႏွစ္ရက္ရွိသြားခဲ႔ျပီလဲ ကၽြန္ေတာ္မေရထားေတာ့ဘူး…..။ တကယ္လို႔ သူေရာက္လာခဲ႔မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကိုလာေစာင့္ေနတဲ႔ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာဆိုတာ မေန႔တေန႔ကလိုပဲ ခ်က္ခ်င္းတိုေတာင္းသြားမွာပါ…။

ဒီေန႔ထူးထူးျခားျခား ေလေအးေတြတိုက္ခတ္ေနတယ္… အခါတိုင္း ကၽြန္ေတာ္လာထုိင္ေတာ့ ရင္ထဲကအပူေၾကာင့္ဘဲ သတိမထားမိေလသလား….။ တခ်က္တခ်က္ ႏွင္းဆီပန္းရနံ႔သင္းပ်ံ႔ပ်ံ႔ေလးကို ရလိုက္ေသးတယ္…။ ကၽြန္ေတာ္ေယာင္ျပီး ေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္မိတယ္… သူ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ကိုမ်ား ေရာက္လာသလားလို႔ေပ့ါ…။ ျပီးေတာ့ သူရွိေနတုန္းကလို ေကာင္းကင္မွာ ငွက္ကေလးေတြပ်ံ၀ဲေနတာလည္း မေတြ႔ရတာၾကာေပါ့.။ စမ္းေခ်ာင္းကေလးကလည္း တိတ္တဆိတ္ကေလး စီးေနသလား ေအာက္ေမ့ရေလာက္ေအာင္ ညင္သာတိုးတိတ္လြန္းပါတယ္…။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔လို ကမ္းပါးေအာက္ ေျခတြဲလဲခ်ျပီးလဲမထိုင္ရဲပါဘူး…။ ကမ္းပါးအစပ္နဲ႔ခပ္နီးနီးနားမွာ ထိုင္ျပီး မၾကာခဏ စမ္းေခ်ာင္းေလးကို ငံု႔ေတာ့ၾကည့္မိပါတယ္…။

သူေရာက္လာရင္ အဆင္သင့္ ေသာက္ႏိုင္ဖို႔ ေကာ္ဖီခြက္ေလးေတြဟာ ေအးစက္သြားၾကတာ ဘယ္ႏွစ္ခြက္မ်ားရွိေနျပီလဲ…။ သူေရာက္မလာတဲ႔ေန႔ရက္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ေန႔တိုင္းလုပ္ေနက် သူေသာက္ဖို႔ ေကာ္ဖီခြက္ကေလးကို ဟိုးး ကမ္းပါးေအာက္ထိဆင္းျပီး စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲကို အသာယာခ်ျပီး ေမ်ာလုိက္တာပဲ…..။ ေရထဲျမႈပ္ျပီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ႔အထိ ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ၾကည့္ျပီးမွျပန္ခဲ႔စျမဲ…။

ဂီတာသံပါးလ်လ်ေလး ဟိုးးး အေ၀းကလြင့္လာၾကတယ္….။

ဟိုတေလာက သူကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေတြ႔ေတာ့ ေျပာခဲ႔ဖူးတယ္… ကိုညီထြဋ္ရဲ႔ အမ္လ္ဘမ္အသစ္္ထဲက “ဒဏ္ရာေဟာင္းမ်ားရဲ႔ည” သီခ်င္းေလးသိပ္ၾကိဳက္တာပဲတဲ႔…… ။ အဲသီခ်င္းထဲက ဂီတာကိုခပ္ပါးပါးေလးခတ္လိုက္တဲ႔အသံ ဘာဂ်ာသံေလးေတြဟာ သိပ္ကိုလြမ္းဖို႔ေကာင္းတာပဲ….။ အခု ကၽြန္ေတာ့္အေျခေနနဲ႔ဆို…ကြက္တိေပါ့…။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီလိုခ်ိန္က်မွ သီခ်င္းေလးက တိုက္တုိက္ဆိုင္ဆိုင္ ကၽြန္ေတာ္နားထဲ တိုး၀င္လာရသလဲ……။

သူဘယ္ေရာက္ေနသလဲ….။ ကၽြန္ေတာ့္ကို တိမ္စိုင္ေတြၾကားပုန္းျပီးမ်ား ေခ်ာင္းၾကည့္ေနခဲ႔သလား…။ လြမ္းဆြတ္မႈေတြနဲ႔ ရူးေနသူတစ္ေယာက္ကုိမ်ား သူက ဇိမ္ေျပနေျပအေ၀းတစ္ေနရာက ၾကည့္ေနမလား….။

ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္အနားမွာရွိေနတယ္လို႔ ဒီေန႔မွာ ထူးထူးျခားျခား ခံစားမိေနတယ္…။

လုပ္ေနက်အတိုင္း လက္ထဲက ေကာ္ဖီခြက္ေလးကိုကိုင္ျပီး ကမ္းပါးေအာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ဆင္းသြားခဲ႔တယ္…။ စမ္းေခ်ာင္းနေဘးေရာက္ေတာ့ ေကာ္ဖီခြက္ကေလးကို ေရစီးထဲ အသာခ်ျပီးေမ်ာလိုက္တယ္….။ ကၽြန္ေတာ္ ခြက္ေလးကို မ်က္စိတဆံုးၾကည့္ေနမိတယ္…..။ ခြက္ကေလး ေတာ္ေတာ္အလွမ္းေ၀းသြားခ်ိန္မွာ ေရစီးထဲ ပန္းျဖဴျဖဴပြင့္ကေလးေတြ ေဖြးခနဲေမ်ာလာၾကတယ္….။ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ခုန္လိႈက္ေမာစြာ ပန္းကေလးလာရာကို လွည့္ၾကည့္လိုက္တယ္…။ 

 
                                  ဂူဂယ္လ္မွယူသည္


အို…. သူ….။  ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႔ မႏွင္းဆီ…။ အျဖဴေရာင္ခ်ည္ဂါ၀န္ခပ္ရွည္ရွည္ေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဆယ္ကိုက္ေလာက္္အကြာ ေက်ာက္တံုးတခုေပၚမွာထိုင္ရင္း ပန္းပြင့္ျဖဴေလးေတြအျပည့္ပါတဲ႔ ၾကိမ္ျခင္းေလးကိုကိုင္ျပီး ပန္းကေလးေတြကိုေမ်ာေနတာ…..။  အညိဳေဖ်ာ့ေရာင္သူ႔ဆံပင္ေတြက ေက်ာလည္ေလာက္ထိ ႏြယ္ေခြျပီးက်ေနတာ… နားထင္နားမွာ အျဖဴဆြတ္ဆြတ္ ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္…။ ျမင္ကြင္းေလးဟာ သိပ္ကဗ်ာဆန္တာပဲ……။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ ျမင္ဖူးခဲ႔သမွ် အလွဆံုးပန္းခ်ီကားခ်ပ္ပါပဲ…။

ကၽြန္ေတာ္သူ႔အနားကို ေလွ်ာက္မသြားေသးဘဲ သူပန္းကေလးေတြေမ်ာေနတာကုိ ထိုင္ၾကည့္ေနမိတယ္…။ သူကေတာ့ သူနဲ႔ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ရွိေနတယ္လို႔ေတာင္မ်ား သိေနရဲ႔လားမသိ သူ႔အာရံုေတြက ပန္းကေလးေတြဆီမွာ စမ္းေခ်ာင္းဆီမွာပဲ…..။ သူ႔ၾကိမ္ျခင္းေလးထဲက ပန္းေတြကုန္သြားေတာ့ ေက်ာက္တံုးေပၚကသူဆင္းျပီး ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ဦးတည္ေလွ်ာက္လာခဲ႔တယ္….။ ကၽြန္ေတာ္က လွမ္းလာေနတဲ႔ သူ႔ကိုမႏႈတ္ဆက္ဘဲ တခုခုညိဳ႔ခံထားရသလို သူ႔ကိုပဲ မမိွတ္မတုန္ၾကည့္ေနျမဲ(ဆဲ)။

“ေကာ္ဖီခြက္ကေလးေတြ ၂၁ လံုးေတာင္ေရထဲေမ်ာပစ္လိုက္တာ ႏွေျမာစရာကြယ္…” တဲ႔….။

ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ဘယ္ႏွစ္ခြက္မွန္းေတာင္မသိတဲ႔ ေကာ္ဖီခြက္ေတြကို သူက တိတိက်က်သိေနတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူအေ၀းတေနရာကေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေနျပီ…။ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို တစ္ခုခု ျပန္ေျပာဖို႔ စကားလံုးေတြ အသည္းအသန္ရွာေနေပမယ့္ ႏွႈတ္ကဆြံ႔အေနခဲ႔တယ္…။

“မႏွင္းဆီ.. ခင္ဗ်ား သိပ္ကို ညိဳ႔ယူႏိုင္စြမ္းအားျပင္းလြန္းတယ္….”  ဒီစကားေလးဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲက တိတ္တိတ္ကေလးပဲေျပာမိတာပါ…။ တကယ္တမ္း ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းေတြဟာ အာေစးမိသလို ပြင့္ဟမလာၾက…။

“လာ သြားစို႔ အေပၚမွာ အတူထုိင္ျပီး စကားေျပာၾကမယ္ေလ…” ဆိုျပီး သူက ကၽြန္ေတာ့္အက်ီၤလက္ဖ်ားကို လာဆြဲတယ္…။ အဲဒီခ်ိန္ သူ႔ေခါင္းေပၚက ႏွင္းဆီျဖဴေလး ေရွာခနဲျပဳတ္က်သြားခဲ႔တယ္…။ ကၽြန္ေတာ္ေကာက္ယူျပီး တခ်က္နမ္းရိႈက္လိုက္မိတယ္…။ ျပီးေတာ့ သူ႔ကိုလွမ္းေပးေတာ့ သူက တစ္ခ်က္ျပံဳးျပီး သူ႔ဆံႏြယ္ၾကားထိုးပန္လိုက္တယ္……။ သူ႔အျပံဳးေတြက လွ်ပ္စီးပန္းေတြလိုပဲ  အလင္းပြင့္သြားခဲ႔တာ မ်က္လံုးေတြေတာင္ က်ိန္းစပ္သြားရတယ္..။

သူေရာက္လာလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ခံစားလိုက္မိတာ…တကယ္လည္း သူေရာက္လာခဲ႔တယ္….။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အခါတိုင္းလိုပဲ  စကားမေျပာၾကေသးဘဲ  ဟိုးး အေ၀းဆီက တိမ္ေတြကို ေမွ်ာ္ေငးရင္း ေနၾကတယ္…။ သူကေတာ့ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာပဲ ကမ္းပါးေအာက္ကိုေျခတြဲေလာင္းခ်ထိုင္ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ အေနာက္ဖက္ျမက္ခင္းေပၚေထာက္လ်က္ အေနထားနဲ႔…။ တခါတခါက် ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို သိပ္အားက်တာပဲ…။ သူ႔ကိုၾကည့္လိုက္ရင္ အျမဲလြတ္လပ္ေပါ့ပါး ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္တယ္…။ ကၽြန္ေတာ္ကသာ အပူအပင္ေတြျပည့္ႏွက္ေနသူလို႔ သူ႔ကိုေျပာျပေတာ့…။ “ေအာ္ကြယ္……အပူကင္းတဲ႔လူရယ္လို႔ ေလာကမွာရွိလို႔လား”တဲ႔…..။ ဒါေပမယ့္ သူကေတာ့ တကယ္ ကေလးမကေလးတစ္ေယာက္လို ျဖဴစင္သြက္လက္ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာပဲ ျမင္ရတယ္…။ ကၽြန္ေတာ္မၾကာခဏ ဟစ္ေၾကြးခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေနခ်င္စရာမေကာင္းတဲ႔ ေလာကၾကီးဟာ သူနဲ႔ေတြ႔ျပီး မမွန္ပါလားလို႔ တေျဖးေျဖးသိလာရတယ္…..။ တကယ္ဆို လူေတြကကိုယ့္အပူကို ေလာကကို အျပစ္ပံုခ်…. ေလာကၾကီးကေနလို႔ထိုင္လို႔မေကာင္းဘူးလို႔ အထင္ျမင္ေတြလဲြမွားေနၾကတာပါ…..။ ေလာကၾကီးဟာ ေနတတ္ရင္ေက်နပ္စရာဆိုတာ သူ႔ကုိၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္နားလည္လာခဲ႔တယ္……။

“ရွင္နဲ႔မေတြ႔တဲ႔ ရက္ပိုင္းေလးမွာ မ်က္ႏွာေတြေခ်ာင္သြားလိုက္တာ က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ဦး….” တဲ႔…။ သူ႔ေလသံထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိုးရမ္းပူပန္ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ မိတ္ေဆြအရင္းခ်ာ တစ္ေယာက္ကို ေစတနာနဲ႔ သတိေပးသံပဲေပါက္ပါတယ္….။ ဒုကၡပဲဗ်ာ …မႏွင္းဆီ… ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားဆီက ဘယ္ေလာက္ထိမ်ား ဂရုတစိုက္ရွိမွႈကို ေတာင္းတေနခဲ႔မိေနသလဲ…။


                               ဂူဂယ္လ္မွယူသည္

“ကၽြန္မ ဒီေန႔လာခဲ႔တာ ရွင့္ကို လာႏႈတ္ဆက္တာ…”  သူက ျမက္ခင္းစိမ္းေတြၾကားက အ၀ါေရာင္ပန္းပြင့္ေသးေသးေလးတစ္ပြင့္ကုိဆြဲႏုတ္ျပီး လက္မနဲ႔လက္ညိဳးၾကား လွည့္ကစားေနတယ္…။
သူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ လာႏႈတ္ဆက္တာတဲ႔ သူဘယ္သြားမွာမို႔လို႔လဲ…။ တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီေနရာေလးကို ဒီေန႔ေနာက္ဆံုးလာခဲ႔တာပါ… သူေရာက္မလာခဲ႔ရင္ေတာင္ သူနဲ႔အတူထိုင္စကားေျပာဖူးတဲ႔ ေနရာေလးကို ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔လာႏႈတ္ဆက္တာပါပဲ…။ ခုေတာ့ သူက ဦးသြားခဲ႔ျပီ…။

“ကၽြန္မက ပတ္၀န္းက်င္ကို ဂရုစိုက္တတ္တဲ႔သူတစ္ေယာက္မဟုတ္ပါဘူး… ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မလက္ေတြ႔ဘ၀ကို သြားဖို႔အခ်ိန္တန္ျပီလို႔ထင္လို႔ ခုလိုဆံုးျဖတ္လိုက္တာပါ… ဒီေနရာေလးကိုဘယ္ေတာ့မွ မလာေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္တာမဟုတ္ပါဘူး… အခ်ိန္ရတဲ႔အခါ လူေတြကိုျငီးေငြ႔လာတဲ႔အခါ မြန္းက်ပ္မႈေတြမ်ားလာတဲ႔အခါ ဒီေနရာေလးကို ကၽြန္မေရာက္လာခဲ႔ဦးမွာပါ… ရွင္လည္း ဒီလိုပဲဆံုးျဖတ္လိမ္႔မယ္ထင္ပါတယ္…”

“ကၽြန္ေတာ္လဲ ဒီေနရာေလးကိုႏႈတ္ဆက္ဖို႔ေရာက္လာတာပဲ ခင္ဗ်ားနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးခ်င္းတူသြားတာ…” လို႔ျပန္ေျပာလိုက္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အသံေတြ အနည္းငယ္တုန္ယင္ေနၾကတာ သူမရိပ္မိေလာက္ဘူးထင္ရဲ႔…။

၀ါသနာတူခ်င္းမို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေတြးေတြပဲ ကူးစက္သြားၾကသလား မႏွင္းဆီ…။ ဟုတ္တယ္ သူေျပာသလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ဒီေနရာေလးကို အခ်ိန္ကုန္ခံျပီး ေန႔တုိင္း မလာသင့္ေတာ့ဘူး….။ စိတ္ကူးယဥ္စရာေတြျပည့္သိပ္ေနတဲ႔ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ေတြ႔ဘ၀ကိုဆက္ေလွ်ာက္ၾကရဦးမယ္ မဟုတ္လား…။

ကၽြန္ေတာ္သက္ျပင္းခ်ျပီး သူ႔ကိုလွည့္ၾကည့္ေတာ့ သူကၽြန္ေတာ့္နားမွာမရွိေတာ့ဘူး…..။ ဒီေလာက္ပဲျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္ရသလား…။ သူထိုင္ခဲ႔တဲ႔ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ သူ႔ေခါင္းေပၚက ႏွင္းဆီျဖဴေလးက်က်န္ရစ္ခဲ႔တယ္…။ ကၽြန္ေတာ္ ေကာက္ယူျပီး အိတ္ကပ္ထဲ ထည့္လိုက္တယ္….။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေလာက္ၾကာမွ ဒီေနရာမွာ ထပ္ဆံုၾကဦးမလဲ…. အဲဒီအေတြး ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲ မၾကာခဏ၀င္မလာေစဖို႔ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ကၽြန္ေတာ္ေလ့က်င့္ရလိမ္႔ဦးမယ္…..။


 

 Bonus : ဒဏ္ရာေဟာင္းမ်ားနဲ႔ည


ဒဏ္ရာေဟာင္းမ်ားပဲဒီည ဘယ္လိုမွေျပးလို႔မလြတ္ႏုိင္ ငိုခ်င္လ်က္လက္တို႔ေနသလား အေ၀းမွာ နင္ၾကိဳက္တဲ႔သီခ်င္းသံ ကမၻာကလည္းတိတ္ဆိတ္ေနျပီ အေမွာင္ေတြပဲၾကီးစိုးထားသည္ တခါတရံမွာဂီတာသံေလးတစ္ခု ဟိုအေ၀းကလႊင့္ပ်ံ …… ၾကယ္ေတြေၾကြတာၾကည့္ေနမယ္ တိမ္ေတြလိုငါေမ်ာေနတယ္ ဘ၀ရဲ႔ အစိတ္အပိုင္းမ်ားစြာဟာ တခုျပီးတခုပဲ႔ထြက္ကုန္မလား ငါေသမလိုဘဲလြမ္းေနတာ……


 ေဇာ္၀င္းထြဋ္ - လူ အမ္ဘမ္မွ - အဆံုး

မိုးေငြ႔