မိုးေငြ႔ဆိုတာ...ေကာ္ဖီခါးခါးအၾကိဳက္နဲ႔ ဖက္ရွင္တအားမိုက္သူေပါ့...း)

Monday, 9 June 2014

ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္၏မိုးစက္ကၾကိဳး…..



 

ဒီေန႔မနက္ ကၽြန္မႏိုးလာေတာ့ … အလင္းေရာင္က မႈန္မႈန္မိႈင္းမိႈင္းျဖစ္ေနလို႔ ျပဴတင္းနားကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိတယ္…။ ျပဴတင္းက ပန္းႏုေရာင္ဇာခန္းစည္းေလး ယိမ္းကေနတာကိုေတြ႔လိုက္တယ္…။ ကၽြန္မတစ္ခ်က္ျပံဳးမိသြားလား ကၽြန္မေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့ဘူး…။ ျပဴတင္းနားကို ကၽြန္မ .. လွမ္းသြားလိုက္တယ္…။ ျခံ၀င္းထဲကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့… မိုးဦးစမို႔ထင္ရဲ႔ ျမက္ခင္းေတြဟာ စိမ္းလန္းစျပဳလာၾကတယ္…။ မိုးေကာင္းကင္မွာ ခဲေဖ်ာ့ေရာင္တိမ္တိုက္ေတြ ေလႏွင္ရာကို စီးေမ်ာလိုက္ပါေနၾကတယ္…။ ကၽြန္မရဲ႔ အိမ္ေနာက္ဖက္မွာေတာ့ စမ္းေခ်ာင္းရဲ႔ ဟိုတစ္ဖက္မွာ ေတာအုပ္ညိဳညိဳေလးရွိသလို အိမ့္အေရွ႔ဖက္မွာေတာ့ ေမွ်ာ္မဆံုးတဲ႔ လယ္ကြင္းျပင္ၾကီးမွာ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းကို ထိလုနီးပါး ရွိေနေတာ့တယ္..။  လယ္ကြင္းကုိ ျဖတ္တိုက္လာတဲ႔ မိုးဦးေလဟာ ရနံ႔တစ္ခုကို ေဆာင္ယူလာခဲ႔တယ္…။ ဘာရနံ႔ေလးျဖစ္မယ္လို႔ ရွင္တို႔ထင္လဲ…?
ဘာရနံ႔ျဖစ္ရမလဲ လတ္ဆတ္စိမ္းရႊင္တဲ႔ ရနံ႔ကေလးေပါ့….။ ေလကို တရိႈက္မတ္မတ္ရွဴသြင္းလိုက္ရင္း စိတ္ထဲ လန္းဆန္းေပါ့ပါးသြားရတယ္…။ ေလဟာ လတ္ဆတ္ျပီးေအးတယ္ ျပီးေတာ့ ေမႊးတယ္…။

 ျခံအေရွ႔ ေတာင့္ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာလည္း ေရႊပြင့္ေလးေတြလို စကားပန္းပြင့္ေလးေတြ ေၾကြေနၾကတယ္…။ အပင္ထက္မွာလည္း စကားပန္းမ်ားဟာ ေရႊ၀တ္လႊာေတြကို ျခံဳေနၾကရဲ႔…။ ေလတိုက္လိုက္တုိင္း ပိုး၀ါေကာင္ကေလးေတြ ပ်ံလာၾကသလို ပြင့္ဖတ္၀ါေတြက ျမက္ခင္းေပၚကို ခုန္ဆင္းလာၾကတယ္…။ ပင္ေျခက ျမက္ခင္းက စိမ္းျပီး ပန္းပြင့္ေၾကြေတြက ၀ါေနတယ္…။ အစိမ္းမွာ အ၀ါေဖာက္ထားတဲ႔ ေျမေကာ္ေဇာကို ကၽြန္မႏွစ္သက္မိတယ္..။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မေနထိုင္ရာ ဒီအိမ္၀င္းေလးဟာ သာယာလွပတဲ႔ ရႈခင္းတစ္ခုပါပဲ…။  ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ပဲ ေတာအုပ္ဖက္ဆီမွာ အေရာင္မိႈင္းလို႔ေနေပမယ့္ အေရွ႔ဖက္လယ္ကြင္းျပင္ဖက္မွာေတာ့ ေနျခည္ဟာ ေႏြးရံုျဖာက်လာတယ္…။ ေတာပန္းရနံ႔ေလးေတြလဲ ေလမွာတခ်က္တခ်က္ ေရာပါလာတတ္ေသးတယ္..။ ၾသကာသေလာကၾကီးဟာ သာယာစိုေျပလွပါလား…။ ျခံစည္းရိုးမွာလဲ ေတာႏွင္းဆီအရိုင္းေတြဟာ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီပြင့္ေနၾကတယ္…။ သစ္ရြက္ေတြေပၚမွာလည္း ညကရြာထားတဲ႔မိုးစက္မ်ားက နံနက္ေနျခည္နဲ႔အေတြ႔ ေလေ၀ွ႔လိုက္တုိင္း စိန္းပြင့္ေလးေတြလို ျဖစ္ေနၾကတယ္…။ “လွလိုက္တာကြယ္..” ေႏြဦးေပါက္ခ်ိန္တုန္းကဆို စမ္းေခ်ာင္းနေဘး သြားထိုင္ျပီး ေရစီးသံေလး နားေထာင္ရတာကို ကၽြန္မသိပ္ႏွစ္သက္တာပဲ…။ စမ္းေခ်ာင္းထဲ ေမ်ာပါလာတဲ႔ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ပန္းပြင့္ေလးေတြကို ေငးၾကည့္ရင္းနဲ႔ေပါ့…။ ေဆာင္းဦးမွာဆိုရင္ေတာ့ ေနျခည္ေပ်ာက္ခ်ိန္ဆို လယ္ေတာေပၚ ျမဴမႈန္ေလးမ်ား သမ္းလာပံုဟာ လြမ္းဆြတ္ဖြယ္သိပ္ေကာင္းတာပဲ ပန္းခ်ီဆန္လွပါတယ္…။ ညဖက္ဆို လေရာင္ျခည္ဟာ ေရႊေရာင္လို ၀ါေျပေျပသာ ျမင္ရတတ္ျပီး လေစာင့္နတ္သမီးရဲ႔ ဆံပင္မ်ားေျပေလ်ာ့က်လာသလို လေရာင္ျခည္ဟာ ညြတ္ေပ်ာ့ျပီး ေျမေပၚကို က်လာတယ္…။ ရာသီတိုင္းဟာ သူ႔အလွနဲ႔သူျပည့္စံုေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ မိုးရာသီကိုအခ်စ္ဆံုး…။ ဟုတ္တယ္ ကၽြန္မ မိုးကို သိပ္ခ်စ္တယ္…။ မိုးစက္ မိုးေပါက္ေလးေတြဟာ ႏြမ္းလ်ေနတတ္တဲ႔ ကၽြန္မစိတ္၀ိဥာဥ္ေတြကို လန္းဆန္းတက္ၾကြေစျမဲပဲ…။ 

မိုးရာသီစလာျပီဆိုတာနဲ႔ ေလေတြဟာ ေလပူေလရမ္းေတြမဟုတ္ေတာ့ဘဲ ေတာင္ဘက္ကေနသာ တိုက္ခတ္လာတတ္တဲ႔ ေလေအးေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲလာတယ္..။ အက္ကြဲမာေက်ာတဲ႔ ေျမၾကီးေတြလည္း စိုထိုင္းျပီး ညိဳလာၾကတယ္…ေရေတြလည္း မိုးစက္နဲ႔ ေျမေငြ႔ေတြပါလာတယ္…။ ပန္းပြင့္တို႔ အိပ္ယာႏိုးကုန္ၾကတယ္…။ သစ္ပင္အားလံုး မိုးစက္ေအာက္မွာ စိမ္းလန္းလာၾကတယ္…။ မိုးဦးစျဖစ္လို႔ လမ္းေတြဟာလဲ ဖုန္မထူေတာ့ဘူး…။ အားလံုးေသာ သဘာ၀ဟာလည္း မိုးတျဖိဳက္ရြာအျပီးမွာ ျပန္လည္ဆန္းသစ္လာသလို ရႊင္လန္းေနေတာ့တယ္…။ သစ္ပင္ေလးေတြဟာလဲ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္လႈပ္လႈပ္ရွားရွားနဲ႔ ကၽြန္မကို ႏႈတ္ဆက္ေနၾကသေယာင္…။ မိေခ်ာင္းပန္းႏြယ္ေလးေတြဟာ ေဖြးေနေတာ့တာပဲ…။ တခါတခါ မိုးဦးေလတစ္ခ်က္ေ၀ွ႕လိုက္ရင္ အပင္တိုင္းရွိ သစ္ရြက္ကေလးမ်ား ေ၀ွ႔ယမ္းလိုက္တဲ႔အသံဟာ ကေလးေတြ ရယ္ေမာသံလို ေပါ့ပါးပ်ံလြင့့္ လြန္းလွတယ္…။ အဲဒီအခါ ကၽြန္မေရွ႔မွာ ေရစက္ေရမႊားကေလးေတြဟာ ေနျခည္တန္းကို ျဖတ္သန္းျပီး သစ္ရြက္မွ်င္မ်ားေပၚကေန ေျမေပၚက်လာၾကတယ္…။

ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာ ေနရတာ တစ္ဘ၀စာလံုးအတြက္ ဘယ္ေလာက္ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းလိုက္သလဲလို႔ ေတြးမိၾကမွာပဲ…။ လူဆိုတာလည္း အခက္သားလား….။ အေတြးနဲ႔လည္း ကိုယ့္စိတ္ကုိ ႏွိပ္စက္ႏိုင္ပါရဲ႔…။  ေလာကမွာ ျပီးျပည့္စံုမႈဆိုတာ ဘယ္မွာရွိႏိုင္လို႔လည္း….။ ကၽြန္မ ေန႔စဥ္ခံစားမႈေတြ အေတြးေတြကို စကားလံုးေတြအျဖစ္ေျပာင္းလဲျပဳျပင္ႏိုင္ခဲ႔လို႔သာ ဒီေန႔ခ်ိန္ထိ ရွင္သန္ခြင့္ရွိေနတာေပါ့….။ လိုအပ္ခ်က္ဆိုတာ လူတိုင္းမွာရွိတယ္ ကၽြန္မဆီမွာလည္းရွိတာပဲ…..။ ကၽြန္မဟာ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္သူတစ္ေယာက္လို႔ မွတ္ယူသြားသူတစ္ေယာက္အေပၚ ယေန႔ထိ မေမ့ႏိုင္ခဲ႔တာဟာ သူ႔အေပၚအမွ်င္တန္းေနေသးလို႔လား…။ ကၽြန္မမသိဘူး….။ မႏွင္းဆီလို႔ ကၽြန္မကိုတျမတ္တႏိုးေခၚတတ္တဲ႔ သူတစ္ေယာက္…ကၽြန္မနားကေန ေပ်ာက္ကြယ္သြားေအာင္ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကပဲ တြန္းပို႔ခဲ႔တာပါ…။ ဒါနဲ႔မ်ားကြယ္… ကၽြန္မ လြမ္းဆြတ္ေနခ်င္ေသးတယ္ဆို ရယ္စရာ သက္သက္သာျဖစ္ေတာ့မယ္…။ ေလာကမွာ အခ်စ္နဲ႔မထိုက္တန္ေသာ သူဟာ ကၽြန္မသာျဖစ္လိမ္႔ထင္တယ္…။ ထင္တာမဟုတ္ဘူး အဟုတ္ကို ဟုတ္ပါတယ္ေလ…။

၀န္ခံခ်က္။            ။ကၽြန္မဖတ္ျဖစ္ခဲ႔ဖူးေသာ ဆရာမေဒၚခင္ႏွင္းယု၏ ႏွင္းဆီေမြ႔ယာ၀တၳဳတိုထဲမွ ဆရာမ၏ ရာသီဥတုႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္အေပၚဖြဲ႔ႏြဲ႔ေဖာ္ညႊန္းထားသည့္ ႏူးညံ့ၾကြရြေသာ စကားဖြဲ႔မ်ားကို အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ အျဖစ္ ျပန္လည္ေပါင္းစပ္ထားျခင္းသာ ျဖစ္သည္…။

မိုးေငြ႔
 

1 comment:

စံပယ္ခ်ိဳ said...

ဒီရာသီ ဒီေနရာ ေနရာအႏွ႕ံ ႏွင္းဆီခင္းေတြပဲျမင္ေနရလုိ႔ႏွင္းဆီခ်စ္တဲ႔ မီးမီးကုိ အျမဲသတိရေနတတ္ျပီ---
ေပးထားတဲ႔ေခါင္းစဥ္ေလးကုိလဲ ၾကိဳက္သြားျပီ