မိုးေငြ႔ဆိုတာ...ေကာ္ဖီခါးခါးအၾကိဳက္နဲ႔ ဖက္ရွင္တအားမိုက္သူေပါ့...း)

Friday, 20 June 2014

မႏၱေလးည.....


ပံုကို google မွယူသည္

ညေနခင္းဆည္းဆာအလွကို မျမင္ရတာဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ…..။ တရိပ္ရိပ္ျဖတ္ေက်ာ္သြားတဲ႔ သစ္ပင္ေတြ ကားေတြ အေရာင္ေတာက္ေနတဲ႔တိမ္ေတြ… အိပ္တန္းျပန္ဖို႔ အုပ္စုလိုက္ပ်ံသန္းေနတဲ႔ ငွက္အုပ္ေတြ…။ ဒီလိုျမင္ကြင္းမ်ိဳးကို ၾကည့္ခ်င္လို႔လက္မွတ္၀ယ္ကတည္းက ျပဴတင္းေပါက္ေနရာကို တမင္ေရြး၀ယ္ခိုင္းထားတာ….။ သူေဌးက ေလယာဥ္နဲ႔သြားဖို႔စီစဥ္ေပးတာကိုေတာင္ ျငင္းပယ္ခဲ႔တာ ခုလိုရႈခင္းမ်ိဳး…အေရာင္မ်ိဳးကိုခံစားခ်င္လို႔…ျပီးေတာ့ ျဖတ္သြားမယ့္ျမိဳ႔တိုင္းရဲ႔ ျမင္ကြင္းေတြ ေျပာင္းလဲမႈေတြကို လည္းၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္ေလ…။ အမွန္ေတာ့ ဒီခရီးက အလုပ္မအားတဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ တစ္ေယာက္အတြက္ အစားသြားေပးတဲ႔ခရီးပါ…။ ပံုမွန္အားျဖင့္ေတာ့ ကိုယ္က ရံုးထိုင္သက္သက္ပဲေလ…။ ဒီလုပ္ငန္းကိုစေျပာင္းကိုင္လုိက္တုန္းကတစ္ၾကိမ္ပဲ စာရင္းဇယား သြင္းပံုသြင္းနည္းကို ထရိန္နင္သေဘာမ်ိဳးတစ္ခါေတာ့ သြားျပဖူးခဲ႔တဲ႔ အေတြ႔အၾကံဳေလးရွိထားလို႔ ကိုယ္သာ အစားထိုးလုပ္ေပးႏိုင္ဖို႔ အဆင္ေျပဆံုးလူဆိုျပီး သေဌးကဆံုးျဖတ္လိုက္တာတဲ႔…။ ျပီးေတာ့ အဲဒီျမိဳ႔က ၀န္ထမ္းလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကလဲ ကိုယ္နဲ႔ဖုန္းဆက္သြယ္ေနက်သူေတြ စာရင္းေတြဆက္ႏြယ္ေနတဲ႔ သူေတြဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကိုပဲလာေစခ်င္ၾကတယ္….။

အေ၀းေျပးလမ္းမၾကီးက ဟိုအရင္လို ၾကမ္းတမ္းက်ဥ္းေျမာင္းမေနေတာ့ပါ….။ လမ္းေကာင္းလို႔ထင္တယ္ ဘာမွသိပ္မၾကာလုိက္ဘူး ညေနစာစားဖို႔ ၁၁၅မိုင္ကိုေရာက္ေတာ့ ညရနာရီပဲရွိေသးတယ္……။ ကိုယ္ထိုင္တဲ႔ေနရာက ဒရိုင္ဘာေနာက္ဖက္ တစ္ခံုေက်ာ္ေလးမွာမို႔… ေအာက္ဆင္းဖို႔က အဆင္ေျပေနတယ္…။ ထံုးစံအတိုင္း ခရီးသြားေတြလုပ္ေနက် ထမင္းမစားခင္ သန္႔စင္ခန္းအေပါ့အပါးသြား ေျခလက္သန္႔စင္တယ္…။  ျမန္မာဟင္းက feel မွာပဲအဆင္ေျပဆံုးမို႔ အဲဒီဆိုင္ကိုပဲေရြးလိုက္တယ္…။ ဒီလိုပူပူအိုက္အိုက္ရာသီမွာ ဆီျပန္ဟင္းေတြထက္ အရည္ေသာက္နဲ႔အေၾကာ္တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးပဲ စားဖို႔ေကာင္းတာေလ….။ ထမင္းဆီဆမ္းကို ေျမပဲဆန္ေလွာ္ျဖဴးျပီး ၾကက္ေၾကာ္မွာလိုက္တယ္ အခ်ဥ္ရည္ဟင္းတစ္ခြက္ပါလာခ်ေပးတယ္…။ ရန္ကုန္မွာသာ ပူအိုက္ေနတာပါေလ… တကယ္ဆို ဒီရာသီက ေဆာင္ဦးေပါက္ ရာသီ… ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္းမွာ မနက္ေစာေစာျမဴေတြႏွင္းေတြက်လို႔ အေႏြးထည္ေတာင္၀တ္ေနရျပီလို႔ ဆိုတယ္…။ ေမေမက အေႏြးထည္ခပ္ပါးပါးေတြ  ထည့္ေပးလိုက္ေသးတယ္…။ ဟိုေရာက္ရင္ေအးလိမ္႔မယ္သမီးတဲ႔… ေမေမ့ဘယ္သူေျပာလဲဆိုေတာ့… ကိုကို႔ေမေမနဲ႔ဖုန္းေျပာထားလို႔ ဟိုေရာက္ရင္ေတာင္ ကိုကိုတို႔အိမ္မွာပဲတည္းရမယ္လို႔ စီစဥ္ထားၾကလို႔ ကိုယ့္မွာ ရံုးကလုပ္ေပးထားတဲ႔ ေနရာမွာမတည္းျဖစ္တဲ႔အေၾကာင္း ဖ်က္ခိုင္းရေသးတယ္…။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရံုးကစီစဥ္ေပးတဲ႔ေနရာကိုပဲ ကိုယ္တည္းခ်င္တဲ႔ဆႏၵရွိတာ…။ ဒါေပမယ့္ လူၾကီးေတြေျပာထားျပီးသားမို႔ မျငင္းသာေတာ့ဘူးေလ…။ ျပီးေတာ့…ကားဂိတ္ကို ကိုကို ကိုယ္တုိင္လာၾကိဳဦးမယ္တဲ႔….။ ေမေမကေျပာေသးတယ္ ညည္းပဲ ညည္းငယ္ငယ္ကနဲ႔တူတဲ႔ ကေလးမေလးနဲ႔ေတြ႔ခ်င္တယ္ဆိုတဲ႔…။ ဟုတ္တယ္ ကိုကို႔သမီးေလး မ်က္ႏွာကိုျမင္ေယာင္မိျပီး အသည္းယားယားနဲ႔ အဲဒီကေလးမေလးပါးကိုဆြဲလိမ္ခ်င္ေတာ့တာ ..။ 

အျပင္မွာပူေပမယ့္…ကားထဲမွာေတာ့ ေလေအးစက္က ေအာ္တိုတင္ထားလို႔ ေလွ်ာ့မရျပဳမရနဲ႔
ေတာ္ေတာ္ကိုေအးစိမ္႔တာ…။အေတြ႔အၾကံဳရွိထားလို႔ ခရီးသြားဂြမ္းေဆာင္ခပ္ပါးပါးတစ္ထည္ကို ယူထားလို႔သာ အေအးဒဏ္ကုိ  ခံႏိုင္ေတာ့တယ္…။ ကားထဲကျပတဲ႔ ဗီဒီယိုကို စိတ္၀င္စားသူကနဲနဲရယ္… တခ်ိဳ႔က ထမင္းစားျပီးေတာ့ မိွန္းေနၾကျပီ….။ ကိုယ္ကေတာ့ ျပဴတင္းေပါက္ကေန ဘယ္ျမိဳ႔ကိုေရာက္ေနျပီလဲ ျမိဳ႔ရဲ႔ အလင္းမီးပြင့္မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ေတြကိုသာ စိတ္၀င္တစား ၾကည့္ေနေတာ့တယ္….။ ေကာင္းကင္က ၾကည္စင္ျပီး ၾကယ္မႈန္ၾကယ္မႊားေတြ ကလည္း ျမိဳ႔ျပမဟုတ္လို႔ထင္ရဲ႔ ခါတိုင္းျမင္ေနက်ထက္ပိုမ်ားေန တယ္လို႔ထင္တယ္…။ သီတင္းကၽြတ္လဆုတ္ လျခမ္းက ေကာင္းကင္မွာ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ရွိလွတယ္….။ ကားသြားရာေနာက္ကို လိုက္လိုက္လာေနတ႔ဲ လကိုေငးေမာလိုက္ အေရွ႔ရိုးမေတာင္စြယ္တခ်ိဳ႔ကို ၾကည့္လိုက္နဲ႔…. ညသန္းေခါင္းေတာ္ေတာ္ေက်ာ္မွ ကိုယ္အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္…..။ မနက္ငါးနာရီပဲရွိေသးတယ္ မိတၳီလာမွာ မနက္စာစားဖို႔ရပ္နားတယ္…။ မ်က္ႏွာသစ္ျပီး ပဲျပဳတ္ထမင္းေၾကာ္နဲ႔ ႏြားႏို႔ပူပူတစ္ခြက္ေသာက္တယ္….။ အျပင္မွာေဆာင္းေလေအးေတြတိုက္လို႔ ခပ္ပါးပါးဂ်ာကင္ေလး ထပ္ထားလို႔ ေတာ္ေသးတယ္….။ ကားျပန္ထြက္ေတာ့ အိပ္လို႔မရေတာ့ဘူးေလ….။ ေျခာက္နာရီမထိုးမခ်င္း မိုးမလင္းေသးဘူး…။ ရန္ကုန္မွာငါးခြဲေလာက္ဆို အလင္းေရာင္ကလာခ်င္ေနျပီ…။ ဒီမွာေတာ့ လမ္းတေလွ်ာက္ျမဴေတြမႈန္မႈန္မိႈင္းမိႈင္းနဲ႔…..။ ျမစ္ငယ္ျမစ္သား ပလိတ္ျမိဳ႔ေတာက္ေလွ်ာက္က လမ္းမၾကီးအသစ္ဖက္ကသြားလို႔ အရင္ကနဲ႔ မတူေတာ့ဘူး ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေျပာင္းလဲေနျပီ….။ လမ္းအသစ္မို႔လို႔ အရင္ထက္လဲပိုနီးျပီးျမန္လာတယ္လို႔ေျပာၾကတယ္…။

ကၽြဲဆည္ကန္ေရာက္ေတာ့ မနက္ေျခာက္ခြဲပဲရွိေသးတယ္……။ ကားၾကီး၀င္းကေတာ့ အရင္လိုမေျပာင္းလဲေသးဘူး…. ကားေတြၾကပ္တတ္ေနတုန္း ေစ်းေရာင္းေစ်း၀ယ္ေတြနဲ႔စည္ကား ရႈပ္ရွက္ခတ္ေနတုန္း ကား၀င္းအ၀င္လမ္းေတြ ခ်ိဳင့္ခြက္ေတြျဖစ္ေနတုန္းပဲ…။
ကိုယ္စီးလာတဲ႔ ကားဂိတ္တည့္တည့္ကိုေရာက္ေတာ့ သူ႔ကိုတခါတည္းတန္းျမင္လုိက္တယ္…။ သူ႔ရဲ႔ CRV ခဲေရာင္ကားေရွ႔မွာ မတ္တပ္ရပ္လို႔….။ ကိုယ္ကပါလာတဲ႔ ေသတၱာခပ္ေသးေသးမို႔ ကားဗိုက္ထဲမထည့္ေတာ့ ပစၥည္းေရြးစရာလဲမရွိဘူးေလ…။ တခါတည္းဆင္းရံုပဲ…။ ကုိယ္ကားေပၚကဆင္းတာနဲ႔ သူခ်က္ခ်င္းေရာက္လာတယ္…။

“အားနာလိုက္တာ ကိုကို ကိုယ္တိုင္ဘာလို႔လာၾကိဳရတာလဲ ရံုးကလဲ စီစဥ္ေပးထားတာကို”

“ကိုယ့္ညီမေလးတခါတေလမွလာတာကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လာၾကိဳရမွွာေပါ့…ဘယ္လိုလဲ ကားစီးရတာ အဆင္ေျပရဲ႔လား နဲနဲေတာ့ပင္ပန္းမွာ…”

“ဟုတ္…ေျပပါတယ္…ညီမေလးက ကားစီးရတာပိုၾကိဳက္တယ္…”

“ညီမေလးပင္ပန္းမွာစိုးလို႔ အျပန္လက္မွတ္ကိုေတာင္ ကိုယ္ေလယာဥ္နဲ႔ၾကိဳလုပ္ထားေပးတယ္”

“ဟာာ… ကိုကိုကလဲရပါတယ္ ကားနဲ႔ပဲျပန္မယ္…”

“ရတယ္လုပ္မေနနဲ႔ေလ ခုပဲတညလံုးကားစီးလာတာပင္ပန္းေနျပီး ျပီးရင္ကိုးနာရီက် ရံုးတက္ရမယ္မဟုတ္လား… ဒီေတာ့ အျပန္ကိုေတာ့ သက္ေတာင့္သက္သာနဲ႔ျပန္ေစခ်င္တယ္…”

ကားေမာင္းရင္း ကိုယ့္ကိုကေလးတစ္ေယာက္လိုစိတ္တိုင္းက်စီစဥ္ေပးေနတဲ႔ သူ႔မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္ေစာင္းငဲ႔ ၾကည့္လိုက္မိတယ္….။ သူအျမဲတေစကိုယ့္ကို ဟိုးး ငယ္ငယ္တုန္းကလိုမ်ိဳး စိုးရိမ္တၾကီးရွိတတ္ေနတုန္းပဲ…. ဂရုတစုိက္ရွိတတ္ေနတုန္းပဲ….။ ကိုယ္ကသာ သူ႔ရဲ႔ ယုယၾကင္နာမႈေတြကို အခြင့္ျပည့္ယူလို႔ မသင့္ေလ်ာ္ေတာ့တာ…။ ကိုကို႔တို႔ေနတဲ႔ သိပၸံလမ္းကအိမ္နဲ႔ ကၽြဲဆည္ကန္ကားၾကီး၀င္းနဲ႔က သိပ္မေမာင္းရဘူး… ဆယ့္ငါးမိနစ္ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ဆိုေရာက္ျပီ…..။ ကိုကိုတို႔အိမ္ကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ေရာက္ဖူးတာ….။ သိပၸံလမ္းမၾကီးေပၚမွာပဲ ျခံအက်ယ္ၾကီးနဲ႔ တိုက္ၾကီးကဟီးေနေရာပဲ….။ ဆင္၀င္ေအာက္မွာ ကားထိုးရပ္လိုက္တာနဲ႔ အိမ္ထဲကေန အ၀ါေဖ်ာ့ေရာင္ခ်ည္ဘေလာက္စ္နဲ႔ ခ်ည္အခ်ိတ္လိုင္းေလးေတြပါတဲ႔လံုခ်ည္ကို၀တ္ဆင္ထားတဲ႔ အသားျဖဴ၀င္း၀င္းအမ်ိဳးသမီးေလးတစ္ေယာက္ ေျပးထြက္လာတယ္…။ ကားေပၚကဆင္းလာတဲ႔ ကိုယ့္လက္ထဲကေသတၱာကို အတင္းလာကူဆြဲေနတယ္…။

“ရတယ္အစ္မ…ေနပါေစ ညီမကိုယ့္ဘာသာသယ္ပါ့မယ္… ကိုကိုအမ်ိဳးသမီးလာဟင္..”

“ဟုတ္တယ္ေလ…ညီမကိုေတာ့ ကိုၾကီးေျပာေျပာေနလို႔သိေနတာ လူကိုေတာ့ ခုမွပဲျမင္ဖူးေတာ့တာ..”

“ဟုတ္ကဲ႔…ကိုကို႔အမ်ိဳးသမီးက တကယ္ေခ်ာလွတဲ႔သူပဲ….ကိုကိုကံေကာင္းတယ္သိလား…”

“ကဲ…နန္းေရ ကိုယ့္ညီမကိုေတာ့ ဟင္းေကာင္းေကာင္းခ်က္ေကၽြးေတာ့…”

မိတၳီလာမွာ မနက္စာကိုစားလာျပီးသားမို႔မစားေတာ့ဘူးလို႔ျငင္းတာဘယ္လိုမွမရ… မနက္ေစာေစာ ကတည္းက ကိုယ္ၾကိဳက္တတ္တယ္ဆိုလို႔ မန္းမုန္႔တီသုပ္ကိုလုပ္ထားျပီးသားတဲ႔….။ အဲဒါနဲ႔ ကိုကို႔အမ်ိဳးသမီးလက္ရာ မုန္႔တီသုပ္တစ္ပြဲကိုစားလိုက္ရေသးတယ္..။ အမယ္ …သူက ကိုယ္တိုင္ကိုယ့္ကို ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တိုက္တယ္…။ ရွမ္းျပည္မွာစိုက္တဲ႔ သူ႔ေကာ္ဖီစုိက္ခင္း ထဲက ေကာ္ဖီေစ့ေတြကို ကိုယ့္ဘာသာေလွာ္ျပီးၾကိတ္ထားတဲ႔ ေကာ္ဖီစစ္စစ္ပါတဲ႔…။
ႏြားႏို႔စစ္စစ္နဲ႔ေဖ်ာ္လို႔ ေကာ္ဖီေလးကအရသာေကာင္းမွေကာင္းပဲ…။ 

“ကိုကို႔သမီးေလးေရာဟင္… သူနဲ႔ေတြ႔ခ်င္တယ္…မႏိုးေသးဘူးလား…”

“မနက္က အစ္မႏိုးေတာ့ မ်က္လံုးေလးဖြင့္ျပီး ေမေမဘာလု႔ိအေစာၾကီးႏိုးသလဲတဲ႔ေမးေသးတယ္…ျပီးေတာ့ မီးအိပ္ဦးမယ္ေနာ္တဲ႔ ျပန္အိပ္သြားတယ္…”

“သူ႔ကိုခဏၾကည့္ခ်င္တယ္အစ္မရလား…”

“ရတာေပါ့..လာညီမ အခန္းထဲလိုက္ျပမယ္…”

သူတို႔မိသားစုအိပ္ခန္းရွိတဲ႔ အေပၚထပ္ကိုလိုက္သြားလိုက္တယ္…။ ေလွကားၾကီးက အေကြ႔အလိမ္ပံုေဖာ္ထားတာ အိမ္ရဲ႔ဧည့္ခန္းကၾိကည့္ရင္ လွပက်က္သေရရိွလွတဲ႔ ေလွကားၾကီး…။ ဘုရားခန္းနဲ႔ကပ္လ်က္အခန္းက်ယ္ၾကီးကို တံခါးဖြင့္၀င္လိုက္ေတာ့ ကုတင္ၾကီးရဲ႔ေဘးက နံရံၾကီးမွာ ကေလးႏွစ္ေယာက္ဓါတ္ပံုကိုယွဥ္လ်က္ေလးခ်ိတ္ဆြဲထားတယ္…။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ဆိုတာ တစ္ေယာက္က ကိုယ္ငယ္ငယ္တုန္းကပံုေလးပါ…။ ဟုတ္ပါ့…ကိုယ့္ငယ္ရုပ္နဲ႔ ဒီကေလးမကေတာ္ေတာ္ကိုတူတာ..။ ရပ္ေနတဲ႔ အေနအထားေတာင္တူေအာင္ပို႔စ္လုပ္ခိုင္းျပီး ရိုက္ထားတာ…။ ကုတင္ေပၚမွာ အိပ္ေမာက်ေနတဲ႔ ကေလးမေလးက ပါးေလးေဖါင္းျပည့္လို႔ ဆံႏြယ္ေခြေခြေပ်ာ့ေပ်ာ့ေတြက နဖူးမွာကပိုကရိုေလးက်လို႔…။ မ်က္ေတာင္ေလးေတြလည္းေကာ့စင္းလို႔…။ ကိုယ္သူ႔ပါးေဖါင္းေဖါင္းေလးကိုတစ္ခ်က္ငံု႔နမ္းလိုက္တယ္….။ အအိပ္ဆတ္ပံုရတယ္ အီခနဲသူလူးလြန္႔ျပီး မ်က္လံုးေလးကိုေမွးေမွးကေလးဖြင့္ျပီးေခ်ာင္းၾကည့္တယ္…။

“မီးေလး ခ်စ္သည္း…ဘယ္သူလဲသိလား..ဒီတီတီ႔ကိုသိလား…”

“သိတယ္..” အသံေသးေသးေလးနဲ႔ သိတယ္တဲ႔သူကကိုယ့္ကို… ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ…။ ကိုယ္အံ့အားသင့္စြာနဲ႔ သူ႔အေမကိုလွည့္ၾကည့္ေတာ့…။ ကေလးမေလးဆီကိုေမးဆတ္ျပလို႔ ကေလးေလးကိုကိုယ္ျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့….။ နံရံေပၚကပံုေလးကိုလက္ညိဳးထိုးျပတယ္…။

“ဟဟ…တကယ္..အဲဒီပံုေလးထဲက ကေလးေလးက တီတီပဲဆိုတာ သမီးသိတယ္…ေတာ္လိုက္တာ…”

“ဟုတ္တယ္ ခုေခတ္ကေလးေတြ အတတ္သိပ္ျမန္တာ မွတ္ဥာဏ္လဲေကာင္းသလားမေမးနဲ႔ ခဏေလးသင္ေပးတာနဲ႔ အကုန္မွတ္မိတယ္.. အဲဒါ မေန႔ညတုန္းကပဲေျပာထားတာ အဲဒီဓါတ္ပံုထဲက တီတီလာမွာလို႔… သူက မီးလိုမ်ိဳးပဲလားတဲ႔ ေမးေသးတယ္ သူနဲ႔ရြယ္တူလို႔ထင္ေနတာေလ…”

“ခ်စ္လိုက္တာ… လာပါဦး တီတီ႔ကို အာဘြားလာေပးပါဦး…”

“ဟင့္အင္း…မီးသြားတုိက္လိုက္ဦးမယ္…”တဲ႔…ၾကည့္ဦး… ကိုယ္ျဖင့္ အဲဒီကေလးမေလးနားကကို မခြာခ်င္ေတာ့တာ…ကဲ…။

“အေစာၾကီးရွိေသးတယ္ မီးအိပ္ဦးေနာ္…တီတီေရသြားခ်ိဳးဦးမယ္ ျပီးမွျပန္လာခဲ႔မယ္ေနာ္ ဟုတ္ျပီလား..”
  

ကိုယ္သူ႔ခႏၶာကိုယ္ေသးေသးျပည့္ျပည့္ေလးကို တစ္ခ်က္ေထြးပိုက္လိုက္ျပီး ဆံပင္ေလးကိုသပ္ေပးေတာ့ ကိုယ့္ပါးျပင္ကို သူ႔လက္ေသးေသးေလးနဲ႔လာပြတ္သပ္ေနတယ္…။

“မီးေစာင့္ေနမယ္ေနာ္…”တဲ႔…။ 


ကိုယ္ေလ အဲဒီကေလးေလးကိုယ္ကိုေထြးပိုက္ေနရင္းနဲ႔ကို ၾကည္ႏူးလြန္းလို႔ မ်က္ရည္ေတြေတာင္ က်ရတယ္…။ ေတာ္ေသးတယ္ သူ႔အမ်ိဳးသမီးက ေအာက္ဆင္းသြားျပီ..အခန္းထဲမွာ ကိုယ္နဲ႔ခ်စ္သည္းေလးနဲ႔ႏွစ္ေယာက္တည္း….။ 

“တီတီေရခ်ိဳးျပီးရင္ မီးေလးကိုမနက္စာခြံေကၽြးမယ္ေနာ္…”

“ကဲ…အလြမ္းသည္ေနၾကတယ္ဟုတ္လား ခုမွေတြ႔ဖူးတာကို…” ဘယ္ခ်ိန္တုန္းကေရာက္ေနမွန္းမသိတဲ႔ သူ႔အသံထြက္လာေတာ့မွလွည့္ၾကည့္မိတယ္…။

“ေဟာဗ်ာ…ဘာေၾကာင့္မ်က္ရည္ေတြကစို႔ေနရတာတုန္းဗ်”

“ကိုကို႔သမီးေလးေပါ့ အရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာကို စကားကလည္းတတ္တယ္…သူ႔ကိုခ်စ္လြန္းလို႔ ပီတိမ်က္ရည္က်တာ..”

“ျဖစ္ရမယ္…အလုပ္သြားရဦးမယ္မဟုတ္လား ကိုယ္လဲ ေရမိုးခ်ိဳးျပင္ဆင္ေတာ့မယ္ ျပီးရင္တစ္ခါတည္း အလုပ္လိုက္ပို႔ေပးမယ္”

“ရပါတယ္ ညီမေလးရံုးကကားကိုလာၾကိဳခိုင္းလိုက္မယ္”

“ကိုယ္ရံုးကိုဖုန္းဆက္ထားျပီးသား လာၾကဳိစရာမလိုေတာ့ဘူးလို႔ ျပီးေတာ့ ညီမေလးရံုးနဲ႔ ကိုယ့္အလုပ္က နီးနီးေလးကို…”

“ ဟုတ္…”

ကေလးမေလးေခါင္းကိုတခ်က္ဖြျပီး ေရမိုးခ်ိဳးဖုိ႔ေအာက္ဆင္းသြားလိုက္ေတာ့တယ္….။


***************************

မႏၱေလးျမိဳ႕က အရင္ကထက္ ကားေတြပိုမ်ားလာတယ္ ဆိုင္ကယ္ေတြနဂိုတည္းကမ်ားရတဲ႔ၾကား ကားအေကာင္းစားမ်ိဳးစံုနဲ႔ ရႈပ္ယွက္ကိုခတ္လို႔ေပါ့….။ လမ္းမၾကီးေတြက အမိႈက္သရိုက္ကင္းစင္ သန္႔ရွင္းလို႔…။ လမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္လဲ ေၾကာ္ျငာဘုတ္ၾကီးေတြပိုမ်ားလာသလိုပဲ….။ အမ်ားၾကီးတိုးတက္လွပလာတဲ႔ ျမိဳ႔ေပါ့…။ ကိုယ္တို႔ငယ္စဥ္တုန္းကလို စက္ဘီးေတြ ဆိုင္ကယ္ေတြ သံုးဘီးကားေတြခ်ည္းမဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ေစ်းခ်ိဳနာရီစဥ္နဲ႔သိပ္မေ၀းတဲ႔ ကိုယ္တို႔ရံုးခန္းေရွ႔ထိ သူပို႔ေပးခဲ႔တယ္…။ ရံုးခန္းထဲက ကိုယ္နဲ႔သိတဲ႔ စာရင္းကိုင္ညီမတစ္ေယာက္ ေျပးထြက္လာၾကိဳတယ္…။

“ညေနက် ကုိယ္လာၾကိဳမယ္ေနာ္ ဒီမွာပဲေစာင့္ေနလိုက္…” ကိုယ္ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ေတာ့ သူက တစ္ခ်က္ျပံဳးျပရင္း ေနကာမ်က္မွန္ျပန္တပ္ကာ…ကားမွန္တင္ျပီး ေမာင္းထြက္သြားလိုက္ေတာ့တယ္…။
၀န္ထမ္းအသစ္ငါးေယာက္ကို အေပၚထပ္အခန္းမွာစုျပီး သူတို႔စာရင္းသြင္းရမယ့္ ပံုစံေတြကို အေသးစိပ္ေျပာျပ ရွင္းျပျပီး… ဒီေန႔လုပ္ရမယ့္ အေရာင္းေဘာက္ခ်ာေတြကို တစ္ခါတည္းလက္ေတြ႔လုပ္ခိုင္းလိုက္တယ္….။ သံုးေလးရက္ေလာက္ တစ္ခါထဲ လက္ေတြ႔လုပ္ျပလိုက္ရင္ သူတို႔ကၽြမ္းက်င္သြားမွာပါ အားလံုးရဲ႔ ပညာအရည္ခ်င္းကိုေမးလိုက္ေတာ့ LCCI Level 2 က အနိမ္႔ဆံုးဆိုေတာ့ သူတို႔အတြက္ သိပ္မခက္ခဲေလာက္ဘူးလို႔ ကိုယ္ယံုၾကည္လိုက္တယ္…။ ျပီးေတာ့ အားလံုးက သြက္လက္ခ်က္ခ်ာေနေတာ့ လက္ဆင့္ကမ္းသင္ေပးရတာ ေျပာဆိုရတာ သိပ္ျပီးမခက္ခဲလွေတာ့…။ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ထြက္တဲ႔အေရာင္း၀န္ထမ္းကေလးေတြနဲ႔ အေရာင္းကားေတြကို အျပီးေစာင့္ရေတာ့ သူတို႔အလုပ္က ညေနေတာ္ေတာ္ေစာင္းမွျပီးတယ္။ ည(၇)နာရီအထိ ကေတာ့ ေငြစာရင္းကိုင္ေတြကမျပန္ရေသးဘူးေပါ့…။ 

သူက ကိုယ္ၾကိဳက္တတ္တဲ႔ ဗထူးကြင္းနားကမန္းျမီးရွည္ကိုေန႔လည္ တစ္နာရီခြဲေလာက္မွာ လာပို႔ရင္း  ညေနငါးနာရီခြဲလာေခၚမယ္လို႔ ေျပာသြားတယ္…။ သူ႔ကိုလာမေခၚနဲ႔လို႔ေျပာလဲ လာမွာမို႔မေျပာသာေတာ့…။ တကယ္ဆို ကေလးမေလးေတြကို လက္ေတြ႔စာရင္းသြင္းရမယ့္အခ်ိန္က ခုလိုညေန အေရာင္းကားေတြ ၀င္လာခ်ိန္မွာပါလာမယ့္ အေရာင္းစာရင္းပဲေလ…။ သူေရာက္လာရင္ အနည္းဆံုးကိုယ့္ကုိ တစ္နာရီေတာ့ေစာင့္ရလိမ္႔မယ္… မတတ္ႏိုင္ဘူး…။ 

တကယ္လည္း ညေနငါးနာရီခြဲမွာ သူေရာက္လာခဲ႔တယ္….။ မန္ေနဂ်ာက ကိုယ့္ကို အားနာျပီး အတင္းျပန္ခိုင္းပါတယ္…။ ကိုယ္လည္း ကေလးမေလးေတြကို ျပရမယ့္စာရင္းေတြ လုပ္ေနရင္းတန္းလန္းေလ…။ သူကေတာ့ကားေပၚကေစာင့္ပါမယ္ ေအးေဆးလုပ္ပါတဲ႔…။ သူစိတ္ရွည္တတ္မွန္းကိုယ္သိေပမယ့္ ခုလို ကိုယ့္အတြက္နဲ႔တကူးတကန္႔အခ်ိန္ကုန္ခံရတာေတာ့ ကိုယ္လည္းအားနာတယ္ေလ…ျပီးေတာ့ သူ႔မိသားစုရွိေသးတယ္ေလ…။ သူတို႔မိသားစု စံုလင္ ညေနစာကိုဘယ္လိုခ်ိန္မ်ိဳးမွာစားတတ္ၾကသလဲ အဲဒါလဲရွိေသးတယ္ေလ…။ ေကာင္မေလးေတြကေတာ့ သူတို႔ကိုထားခဲ႔ပါ သူတို႔စာရင္းကိုသြင္းထားပါ့မယ့္ မနက္ဖန္က်မွျပန္စစ္ေပးပါ… အစ္မျပန္သြားလည္း ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္လုပ္ရမွာပဲေလတဲ႔ ကိုယ့္ကိုအားနာလို႔ထင္ပါ့ အတင္းကာေရာျပန္ခိုင္းၾကတာနဲ႔ ေနာက္ဆံုးညေနေျခာက္နာရီကို ကိုယ္သူနဲ႔ျပန္ခဲ႔ လိုက္ေတာ့တယ္…။ ေနာက္ေန႔ေတြက် သူ႔ကိုလာမေခၚဖို႔ေျပာထားရင္ေကာင္းမယ္လို႔ စဥ္းစားထားလိုက္တယ္…။ ရံုးက အသြားအျပန္ကားကို အစကတည္းက စဥ္စီထားျပီးသားပါ…။

“ကိုကို႔ကိုအားနာတယ္ နက္ဖန္က်ရင္ေတာ့ ညီမေလးအျပန္ကို ရံုးကားနဲ႔ပဲျပန္ပို႔ခိုင္းမယ္ လာမေခၚေတာ့နဲ႔ေနာ္”

“ညီမေလး ဒီေန႔ကိုယ့္ကို အားနာတယ္လို႔ေျပာတာ ႏွစ္ခါရွိျပီေနာ္ ေမာင္ႏွမခ်င္းကို ဘာေတြအားနာေနသလဲ ျပီးေတာ့ ကိုယ္က အေ၀းၾကီးတကူးတကန္႔ လာေခၚရတာလဲမဟုတ္ဘူး ကိုယ့္ရံုးခန္းနဲ႔လဲနီးနီးေလး ညေနအိမ္ျပန္လမ္းလဲၾကံဳေနတာေလ … ကိုယ့္ညီမတစ္ခါတစ္ေလလာတာကို ဒီေလာက္ေတာ့ လုပ္ေပးရမွာေပါ့”

“ကိုကို႔ကိုေတာ့မႏိုင္ဘူး သေဘာပဲဗ်ာ..ဒါဆိုလဲ…”

ေျပာမရမွန္းသိလ်က္နဲ႔ ေျပာၾကည့္တာပါ တကယ္လဲမရပါဘူး …။ ခါးပါတ္ကိုဆြဲပတ္ရင္း ထိုင္ခံုေနာက္မွီကို အေနာက္ဖက္နဲနဲခ်လိုက္တယ္…။

“တေနကုန္ စားရင္းျပရလို႔ ေတာ္ေတာ္အေညာင္းမိသြားျပီလား”

“မေညာင္းပါဘူး အက်င့္ရျပီးသားပဲေလ… ကိုကိုေမာင္းတဲ႔ကားကိုဇိမ္ခံစီးခ်င္လို႔…” ကိုယ္အဲလိုေျပာေတာ့ သူက ကိုယ့္ကိုလွည့္ၾကည့္ျပီး ကိုယ့္ေခါင္းကို ခပ္ဖြဖြထုလိုက္ေသးတယ္…။ သူ႔ကားက ၇၃လမ္းဖက္ကိုမခ်ိဳးဘဲ ၂၆ဘီလမ္းတည့္တည့္အေရွ႔ဖက္ကိုဆက္ေမာင္းေနတယ္….။

“ကိုကို အိမ္မျပန္ဘဲဘယ္သြားမလို႔လဲ ”

“မန္းေတာင္ေပၚတက္မယ္ေလ… ညီမေလးနဲ႔ဘုရားဖူးရင္း ညေနခင္းဆည္းဆာ မၾကည့္ရတာၾကာျပီ… ျပီးရင္ ေက်ာက္ေတာ္ၾကီးဘုရားပြဲရွိတယ္ အဲဒီမွာ ညီမေလးၾကိဳက္တဲ႔ မုန္႔ပစ္သလက္၀ယ္ေကၽြးမယ္…”

“ေဟးးး တကယ္…. အားးးး ေပ်ာ္လိုက္တာ… ဒီေန႔မစားရတာၾကာတဲ႔မုန္႔ေတြကို ကိုကို႔ေက်းဇူးေၾကာင့္နဲ႔ စားရျပီ ေက်းဇူးအၾကီးၾကီးပါ….”

“ငါ့ညီမေလး အဲလိုေပ်ာ္ရႊင္ေနတာ ကိုယ္မျမင္ရတာဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ….”

ဟုတ္တယ္ သူေျပာမွလဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသတိထားမိသြားတယ္။ ဒီလို ေလွ်ာက္မသြားရတာ မုန္႔ေတြေလွ်ာက္မစားရတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ… တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အလုပ္သြားလိုက္ျပန္လိုက္နဲ႔ ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနတဲ႔ ေန႔ရက္ေတြဘယ္ေလာက္ရွည္လ်ားေနခဲ႔ျပီလဲ…။ အထူးသျဖင့္ သူနဲ႔ဒီလိုေလွ်ာက္မသြားတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ…..။ ေက်းဇဴးပါ… ကိုယ့္ကိုဒီလိုအခြင့္ေရးေပးလို႔….။ ခုခ်ိန္မွာ သူဟာ ကိုယ့္ရဲ႔အစ္ကိုတစ္ေယာက္ ကိုယ္ဟာလဲ သူ႔ရဲ႔ညီမေလးတစ္ေယာက္…။ ဒီထက္ဘာမွမပိုဘူး….။ စည္းတစ္ဖက္ျခားျပီးသား ဘ၀မွာ ကိုယ္ေနသားက်ေနခဲ႔တာၾကာပါျပီ…ေနတတ္ေနခဲ႔ပါျပီေလ…။

“ဒါနဲ႔ ညီမေလးတို႔ ခုလိုေလွ်ာက္သြားေနေတာ့ ကိုကို႔အမ်ိဳးသမီးေလး ထမင္းစားေစာင့္ေနဦးမယ္… အားနာစရာ”

“လာျပန္ျပီ ဒီအားနာတယ္ဆိုတဲ႔စကား… နန္းကို ကိုယ္ဖုန္းဆက္ေျပာထားျပီးသား ကိုယ္တို႔ေတာင္ေပၚတက္မယ္ ဘုရားပြဲလဲ၀င္ဦးမယ္လို႔ ”

“ေအာ္…….”
သူ႔ကားက ေတာင္ေျခမွာရွိတဲ႔ ေက်ာက္ေတာ္ၾကီးဘုရားပြဲေစ်းကို ျဖတ္ေက်ာ္ျပီး ေတာင္ပတ္လမ္းအတိုင္းတက္လာခဲ႔ေတာ့တယ္…။ ေတာင္တက္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ က်န္းမာေရးအတြက္ လမ္းေလွ်ာက္တဲ႔သူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႔ရတယ္….။ ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ေျခာက္နာရီဆယ့္ငါးမိနစ္…။ လိေမၼာ္ေရာင္ရင့္ရင့္ တိမ္တိုက္ေတြ ၾကားမွာ တအိအိ၀င္ေနတဲ႔ ေနလံုးၾကီးေဘးမွာ အိပ္တန္းငွက္ေတြက ပ်ံသန္းရစ္၀ဲလို႔ ….။ ဘုရားရင္ျပင္မွာတိုက္ခတ္လာတဲ႔ ေလတျဖဴးျဖဴးကို တ၀ၾကီးရွဴလိုက္တယ္…။  လတ္ဆတ္တဲ႔ေဆာင္းေလေျပ ညေနဆည္းဆာလွလွကို ခံစားရတာ…ေပါ့ပါးလတ္ဆတ္လို႔ တေလာကလံုး ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းလို႔ေတာင္ မွတ္ယူလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္…။ ေျခာက္နာရီေလးဆယ့္ငါး ထိေတာင္ေပၚမွာ ေနလံုး၀၀င္ျပီး ၾကယ္ကေလးေတြတလက္လက္ ထြက္လာတာကို ေစာင့္ၾကည့္ျပီးမွ ကိုယ္တို႔ေတာင္ေပၚက ဆင္းခဲ႔ေတာ့တယ္…။

ေက်ာက္ေတာ္ၾကီးဘုရားပြဲေစ်းမွာ မုန္႔ပစ္သလက္အသည္ေတြ မုန္႔လုပ္တာကိုေစာင့္ရင္း အခ်ဥ္ေပါင္းစားခ်င္လို႔ ကိုကိုက ၀မ္းပ်က္မွာစိုးတာနဲ႔ ေပးမ၀ယ္လို႔မစားလိုက္ရဘူး…။ အျပန္လည္း နန္းေရွ႔က်ံဳးပတ္လမ္း အတိုင္းျပန္ေမာင္းခဲ႔တယ္….။ အရင္လို ကံ်ဳးေဘးမွာ လွည္းေလးေတြနဲ႔ အေအးေရာင္းတဲ႔သူေတြ မရွိေတာ့ဘူး…။ အဲဒီအသည္ေတြဆီက ပင္မွည့္သီးေဖ်ာ္ရည္ကိုအၾကိဳက္ဆံုး ျပီးေတာ့ အုန္းသီးဖတ္ႏုႏုကေလးေတြ ထည့္ထားတဲ႔ ေထာပတ္သီးေဖ်ာ္ရည္ စေတာ္ဗယ္ရီေဖ်ာ္ရည္ေတြ သိပ္ေကာင္းတာ။ သူ႔႔ကို မပူဆာခ်င္ေတာ့ မဟုတ္ရင္ အိမ္ျပန္ေနာက္က်လိမ္႔မယ္ေလ….။ ညအေအးကနဲနဲကဲရတဲ႔အထဲ သူ႔ကားေလေအးစက္က လည္းေတာ္ေတာ္ေအးတာ….။ ကိုယ့္ကိုသူတခ်က္ၾကည့္ျပီး ကားေမာင္ေနရင္း အေနာက္ဖက္ကို တခုခုလွမ္းယူလိုက္တယ္…။

“ေရာ့… အဲဒါေလးျခံဳထားလိုက္…ေအးေနျပီမဟုတ္လား…” 

ကိုယ့္ေပၚကိုအညိဳေဖ်ာ့ေရာင္ပု၀ါတစ္ထည္ တင္ေပးလိုက္တာပါ….။

“ေက်းဇဴးကိုကို…”

အိမ္အျပန္လမ္းတေလွ်ာက္ ကိုယ္တို႔စကားသိပ္မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး….။ ကိုယ္လည္း မျမင္တာၾကာျပီျဖစ္တဲ႔ လမ္းတေလွ်ာက္ဟိုဒီေလွ်ာက္ေငး သူကလည္း သူ႔ကားကိုသူအာရံုစိုက္ေမာင္းရင္း အလုပ္ကိစၥတခ်ိဳ႔ ေတြးခ်င္ေတြးေနလိမ္႔မေပါ့…။ ေလေအးစက္နဲ႔အတူ သူသံုးေနက်ေရေမႊးန႔ံေလးကို တခ်က္တခ်က္ရေနခဲ႔တယ္…။ ဒီေရေမႊးေတြေခၚေဆာင္ရာဆီကို အေတြးေတြလိုက္မသြားမိဖို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္သတိေပးရင္း သူ႔ကားကိုလိုက္စီးလာလိုက္တာ သူ႔အိမ္ေရာက္တဲ႔အထိပဲ….။ အတိတ္က အေၾကာင္းအရာဆီကို အေတြးကအစ ျပန္မသြားသင့္ေတာ့ဘူးလို႔ ကိုယ္ထင္တယ္ေလ….။ ေမ႔လိုက္စို႔ရဲ႔ေနာ္….။ 

မွန္းထားတာထက္ေစာျပီး ကိုယ့္အလုပ္ေတြကျပီးသြားခဲ႔တာ… ဥာဏ္ေကာင္းတဲ႔ ကေလးမေတြကို ေက်းဇဴးတင္ရမွာပါပဲ… ကိုယ္ႏွစ္ရက္ေလာက္စာရင္းကို လက္ေတြ႔ျပတာနဲ႔သူတို႔ေတာ္ေတာ္ရသြားတယ္…။ ရန္ကုန္မွာလဲ ေဘာ့စ္ကႏိုင္ငံျခားခရီး ရုတ္တရက္ ထြက္ရမယ္ဆိုလို႔ ကိုယ့္မျပန္လို႔မျဖစ္ေတာ့…။ ဒါနဲ႔မန္းမွာ သံုးရက္ပဲေနလိုက္ရတယ္ ဆိုပါေတာ့…။ ေဘာ့စ္ကအစကေတာ့ တပတ္ေလာက္ေနခဲ႔ ျပင္ဦးလြင္ေတြ ဘာေတြလဲ ေလွ်ာက္လည္ခဲ႔ဖို႔ခြင့္ေပးလိုက္ေသးတာ သေဘာေကာင္းေကာင္းနဲ႔…. ခုေတာ့…။ အျပန္ကို သူကေျပာထားတဲ႔အတိုင္း ေလယာဥ္လက္မွတ္ကို အားခ်င္းစီစဥ္ေပးခဲ႔တယ္….။ မနက္ေစာေစာ ကြင္းဆင္းေတာ့ သူပဲ ကိုယ္တိုင္ကားေမာင္းလိုက္ပို႔ေပးခဲ႔တယ္….။

“ေလယာဥ္စီးရင္မူးတတ္လား… ပရုတ္ဆီတို႔ ရွဴေဆးဗူးတို႔ေဆာင္ထားတတ္လား မရွိရင္ ကိုယ္၀ယ္ထည့္ေပးလိုက္မယ္…”

ကိုယ္ကေတာ့ ေဘးနားကေနကိုယ့္ကုိ ကေလးတစ္ေယာက္လိုလိုက္ျပီးစိတ္ပူေနတဲ႔ သူ႔ကိုၾကည့္ရင္း ျပံဳးပဲေနလိုက္ေတာ့တယ္…။

“ကိုကိုကလဲ ညီမေလးမမူးတတ္ဘူးေအးေဆး ဘာမွစိတ္ပူမေနနဲ႔…. ကိုကိုက ကေလးအေဖလဲျဖစ္ေရာ ညီမေလးကိုလဲ သူ႔သမီးေအာက္ေမ့ေနလားမသိဘူး လိုက္ပူေနတယ္”

“ေအးပါ… ညည္းက အိမ္မွာ  စိတ္ပူရမယ့္အငယ္မရွိေတာ့ ဘယ္သိပါ့မလဲ”

*******************************

တိမ္တိုက္ထဲပ်ံ၀ဲခရီးႏွင္ေနခ်ိန္မွာေတာ့ မ်က္စိကိုစံုမွိတ္ျပီး ကိုယ္လိုက္လာခဲ႔တယ္… အေတြးစေတြကေတာ့…. ျပန္မရႏိုင္ေတာ့တဲ႔ မႏၱေလးညဆီကို ရစ္၀ဲလို႔….။ ကိုုယ္႔ငယ္ရုပ္နဲ႔တူတဲ႔ ကေလးမေလးကိုျပန္ျမင္ေယာင္မိေတာ့ ကိုယ္ႏႈတ္ခမ္းေတြတြန္႔ေကြးသြားခဲ႔မိမယ္ထင္တယ္….။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းကိုေအာက္ကပို႔စ္ေတြမွာေရးခဲ႔ဖူးပါတယ္...။
1.မကုန္ဆံုးခ်င္ေသာ...ညေန
2.တိမ္ေတြငိုတဲ႔ေန႔
3. ေမျမိဳ႔ည
4.ခ်စ္သူရဲ႔သမီး
5.ဟိုးတုန္းက ေႏြရက္ေလးဆီ


မိုးေငြ႔

2 comments:

ေဆြေလးမြန္ said...

links ေပးထားတဲ႕ ပို႕(စ္)ေတြပါ အကုန္သြားဖတ္ပစ္လိုက္တယ္။
ရက္ေတာ္ေတာ္ၾကာစာေတြလိုက္ဖတ္ၿဖစ္ေပမယ္႕ စိတ္ထဲမွာ ဘာလိုေနမွန္းမသိဘူး။ ခုဒီပို႕(စ္)ေလးေတြ ဖတ္ၿပီးမွ ေနသာ ထိုင္သာရွိသြားတယ္။
:) :) :)

သဒၶါလိႈင္း said...

ဘယ္ေတာ့ဖတ္ဖတ္ မမိုးရဲ႕ဝတၳဳေလးဖတ္ရတာ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေလး နဲ႔ ေဆြးေဆြးေလး ျဖစ္ရတာ.. မမိုးရဲ႕ ပါရမီပဲ
ပံုမွန္ေရးတဲ့မမိုးကို ေလးစားတယ္..
ခ်စ္ခင္သတိရလ်က္
သဒၶါ