မိုးေငြ႔ဆိုတာ...ေကာ္ဖီခါးခါးအၾကိဳက္နဲ႔ ဖက္ရွင္တအားမိုက္သူေပါ့...း)

Friday, 25 January 2013

စိတ္ဒဏ္ရာ.....




နံရံကပ္ထားသည္႔ တစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္တစ္လံုး …။ ကုတင္ေခါင္းရင္းေဘးတြင္ ယိုးဒယားျဖစ္ ရယ္ဒီမိတ္မွန္တင္ခံုတစ္ခု အဲဒီေဘးမွာမွ သစ္သားခံုပုေလးနဲ႔သနပ္ခါးေက်ာက္ျပင္တစ္ခု တဖက္ျခမ္းကိုကန္႔ထားတဲ႔ ကၽြန္းဗီဒိုတစ္ခု….။ ဒီအခန္းက်ဥ္းကေလးက မီ႔ရဲ႔ ကမၻာငယ္ေလးတစ္ခုပါ…။ ဗီဒိုေလးနဲ႔တြဲလ်က္မွာ မီၾကိဳက္တဲ႔ ပစၥည္းပစၥယေသးေသးမႊားမႊားေတြ မင္းသားမင္းသမီးေတြရဲ႔ ပိုစတာေတြ ဓါတ္ပံုေတြကို အစီအရီထည့္ထားတယ္…။ သင္ျဖဴးဖ်ာခင္းထားသည့္ ကုတင္ေလးဟာ မအိပ္ခင္မွာေတာ့ မီအတြက္စာၾကည့္စားပြဲေလးလည္းျဖစ္ေသးတယ္..။ မီ ဒီေနရာေဒသကို ေရာက္ေနတာ အသားက်ေနျပီျဖစ္ေပမယ့္ ခုခ်ိန္ထိ အထီးက်န္ေနသည္လို႔ထင္မွတ္ေနဆဲ….။ အေဖမရွိေတာ့ဘူးဆိုတဲ႔ အသိက မီ ရဲ႔စိတ္အားငယ္မႈဓါတ္ခံကိုပိုလို႔တိုးေစခဲ႔ျပန္တယ္…။ ကိုယ့္မိဘနဲ႔ အထူးသျဖင့္ အေမနဲ႔ခြဲျပီး သူမ်ားအိမ္မွာလာေနရတာ ဘယ္သူမဆို ၀မ္းနည္းအားငယ္စိတ္ေတာ့ ရွိတတ္ၾကမွာပါပဲ…။ သူစိမ္းမဟုတ္ အေဒၚအရင္းေခါက္ေခါက္ေပမယ့္လည္း…အားငယ္တာက အားငယ္တာပဲေလ…။


ပိုဆုိးတာက အေဒၚကေႏြးေထြးမႈရွိသေလာက္ သူ႔သမီးေတြက အဲလိုမဟုတ္…..။ ဒါငါ့အိမ္ ဒါငါ့ေနရာ ငါဆိုတဲ႔အတၱေတြနဲ႔ထိုးႏွက္ခံရေတာ့ မီမေပ်ာ္ေတာ့ဘူး….။ မီထက္ အသက္အမ်ားၾကီးငယ္တဲ႔ တစ္၀မ္းကြဲညီမက တခါတေလ မီကို ငါ့အိမ္ေပၚကဆင္းသြားဆိုတဲ႔အထိေျပာဖူးလို႔ သူ႔အေမ မီအေဒၚက ၾကက္ေမႊးတံျမက္စည္းနဲ႔ရိုက္ျပီးဆံုးမတတ္သည္…။ ဘယ္လိုပင္ျဖစ္ေစ… စိတ္သေႏၶတည္ျပီးသားသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သူ႔ဗီဇစိတ္ကိုေတာ့ ေဖ်ာက္မရပါဘူး…။ တခါက အေဒၚ့အသိ သားအမိႏွစ္ေယာက္အိမ္ကိုလာတည္းဖူးပါသည္…။ သူ႔သားေလးက ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ ငါးတန္းေက်ာင္းသားေလးပါ…။ မီ႔ညီမ၀မ္းကြဲက အဲဒီတုန္းကသံုးေလးတန္းအရြယ္ေလာက္ေပါ့….။ အဲေကာင္ေလးနဲ႔ မီေနတဲ႔ထပ္ခိုးမွာေဆာ့ရင္း မီးပူကိုကိုယ့္အသားကိုတို႔ျပီး ေကာင္ေလးက သူ႔ကိုလုပ္ပါတယ္လို႔ လီစယ္ေျပာဆိုျပီး သူ႔အေမကိုတိုင္ေတာလို႔ ေကာင္ေလးအေမက သူ႔သားကို ရိုက္ႏွက္ဆံုးမလိုက္ရသည္…။ မီ ေတာ္ေတာ္လည္းအံ့အားသင့္သြားခဲ႔သည္..။ ဒီလိုလုပ္ကြက္မ်ိဳးကို ရုပ္ရွင္ေတြ ဗီဒီယုိေတြထဲမွာပဲၾကည့္ခဲ႔ဖူးတာကိုးး…။ ေကာင္ေလးကုိသနားလို႔ မီသူ႔ဒဏ္ရာကို ေဆးလိမ္းေပးလိုက္ေသးသည္….။



ဒီလိုနဲ႔ မီနဲ႔အတူ ညီမတစ္၀မ္းကြဲေလးေနာက္တစ္ေယာက္ေက်ာင္းလာတက္ပါသည္…။ မီထက္ အသက္သံုးႏွစ္ငယ္တဲ႔ အဲဒီညီမတစ္၀မ္းကြဲနဲ႔က မီငယ္ငယ္ကတည္းကခင္မင္တာမို႔ တိုးတိုးေဖာ္ရသြားခဲ႔သည္…။ အေဒၚ့သမီးရန္ကိုကာကြယ္ဖို႔ အေဖာ္ရသြား အားရွိသြားသည္ေပါ့…။ ေနာက္ကြယ္မွာလဲ စင္ဒရဲလားပံုျပင္ထဲကလို အားဂလီးစစၥတားလို႔ သူ႔ကိုေခၚၾကသည္…။ ထံုးစံအတိုင္းပဲ မီနဲ႔ ညီမ၀မ္းကြဲေက်ာင္းအတူတက္ရင္း အိမ္အလုပ္ကူလုပ္ရင္းနဲ႔ေနလာခဲ႔ပါသည္….။ အဲဒီအိမ္မွာ အိမ္အကူ ဟင္းခ်က္ ကေလးထိန္းကအစ မျမဲပါဘူး…။ မျမဲဆို အေဒၚ့သမီးလက္ခ်က္နဲ႔ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ျဖစ္ေနၾကတာေလ….။ တခါက အိမ္ေဖာ္အမၾကီးတစ္ေယာက္ကို အေဒၚ့သမီးက ပါးရိုက္ဖူးသည္။ မီတို႔မွာ မခံမရပ္ႏိုင္လြန္းလို႔ အဲဒီအစ္မရြာျပန္ေတာ့ ေအာက္ထပ္တံခါး၀ထိလိုက္ျပီး ဘယ္ေတာ့မွျပန္မလာေတာ့နဲ႔လို႔ အေသအခ်ာမွာလိုက္ေသးသည္…။ မီတို႔မွာ ဗလာစာအုပ္ေလးနဲ႔ အိမ္ေဖာ္ေတြအေရအတြက္ကို မွတ္လိုက္တာ ႏွစ္ဘယ္ေလာက္မွမရွိဘူး စာမ်က္ႏွာကိုျပည့္လို႔ေလ…။

ေက်ာင္းလာတက္သည့္ မီညီမ၀မ္းကြဲေလးက တစ္ေန႔ေတာ့ ရည္းစားကိစၥနဲ႔အတိုင္ခံရကာ႔ သူ႔အေမအၾကီးအက်ယ္ဆူလို႔ ညကိုအိပ္ေဆးေတြအမ်ားၾကီးပဲေသာက္အိပ္လိုက္သည္…။ မီသူ႔လိုစိတ္ညစ္အားငယ္ဖူးပါသည္ ဒါေပမယ့္ ခုေလာက္ထိ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသတ္ေသဖိုထိ မီသတၱိမရွိခဲ႔ဘူး….။ အိပ္ခါနီးထိ ညီမေလးကေျပာသြားေသး “မနက္မိုးလင္းရင္ သမီးမရွိေတာ့ဘူးေနာ္ မမီ”တဲ႔….။ မီကလည္း သူ႔ကိုအဲလိုမလုပ္ဖုိ႔ဘာလို႔မတားခဲ႔မိသလဲမသိဘူး….။ တစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္ က်ဥ္းက်ဥ္းကေလးမွာ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္အတူအိပ္ရတာ…။ မနက္လင္းေတာ့ နံရံဖက္လွည့္ျပီးေက်ာခိုင္းအိပ္ေနတဲ႔ ညီမေနာက္ေက်ာကိုလက္နဲ႔ကုိင္ၾကည့္ေတာ့ ေအးစက္ေနတာပဲ…။ မီေတာ္ေတာ္တုန္လႈပ္သြားခဲ႔သည္…။ ညီမေလး ညကေျပာခဲ႔သလို သူတကယ္ေသေနျပီလားေပါ့…။ မီထိလိုက္လို႔ သူက အီခနဲညည္းရင္းလွည့္လာပါတယ္…။ ဒီေတာ့မွ သူအသက္ရွိေနေသးတယ္ဆိုျပီး အပူလံုးက်သြားေတာ့သည္…။ 


အေဒၚ့သမီး ႏိုင္ငံျခားကိုေက်ာင္းသြားတက္တဲ႔ေန႔က မီတို႔ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ထိေပ်ာ္သလဲဆို မိုးပ်ံပူေဖါင္းေတြအမ်ားၾကီး၀ယ္ျပီး မိုးေပၚလႊတ္တဲ႔အထိပါပဲ……။ ဒါကေတာ့ မီၾကိတ္ခံစားခဲ႔ရတဲ႔ ငယ္ကစိတ္ဒဏ္ရာတခ်ိဳ႔ေပါ့….။ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးလို႔ သင္တန္းေတြေလွ်ာက္တက္ရတဲ႔အခ်ိန္မွာ…သင္တန္းအတူသြားအတူလာ ကားနဲ႔ၾကိဳပို႔တဲ႔မီထက္ အသက္ငါးႏွစ္ငယ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးနဲ႔တြဲမိသြားသည္…။ မီတို႔ႏွစ္ေယာက္ကတကယ္ သူငယ္ခ်င္းအဆင့္ပါပဲ…။ မီ ရည္းစားထားဖို႔လည္း စိတ္မကူးမိပါဘူး…။ မီသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေနရတာကိုပဲၾကိဳက္သည္…။ ဒါကို တစ္ေန႔မီးဖိုေခ်ာင္အလုပ္ကူရင္း အေဒၚကေျပာလာသည္…။ သူစိမ္းေယာက်ာၤးတစ္ေယာက္နဲ႔တြဲသြားတြဲလာလုပ္တာ ၾကာရင္မေကာင္းေၾကာင္းကစျပီး… ဗိုက္ေတြၾကီးလာရင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆိုတဲ႔အထိေျပာဆိုလာပါသည္….။ မီ အဲဒီစကားကိုေတာ္ေတာ္လည္း နာသြားခဲ႔သည္…။ မီ ကိုယ့္ရဲ႔စိတ္ထားနဲ႔ ခင္မင္မႈကိုသိတာမို႔ အဲေလာက္ထိစြပ္စြဲလာခဲ႔တဲ႔ အေဒၚ့စကားကို တေျမ့ေျမ့ေတြးတိုင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသည္…။ မီ အေကာင္းဖက္ကျပန္ေတြးလိုက္ပါသည္…။ ေအာ္…သူ႔မလဲ ငါ့ကို သူ႔သမီးမဟုတ္ဘဲ တာ၀န္ယူေကၽြးေမြးထားရတာ ေက်ာင္းထားေပးရတာေလ…. တစ္ခုခုျဖစ္လာခဲ႔ရင္ သူ႔တာ၀န္မကင္းလို႔ သူစိတ္ပူျပီးဆူတာပါလို႔ ေျဖသိမ့္လိုက္ပါသည္…။ 

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မီ မသိစိတ္ကေန အမွတ္သည္းထားလိုက္တာကေတာ့… တခ်ိန္ခ်ိန္က် ရည္းစားသနံေတာင္မရွိခဲ႔တဲ႔ မထားခဲ႔ရတဲ႔ငါ့ကို အိမ္ေထာင္ခ်ေပးဖို႔လုပ္လာရင္ စိန္ေတြေရႊေတြေပါမ်ားၾကြယ္၀ခ်မး္သာေနပါေစ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးကိုမွ ငါလက္မခံဘူးလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို က်ိန္စာတိုက္လိုက္ျခင္းပါပဲ….။ တကယ္လည္း မီခုခ်ိန္ထိ ကိုယ့္က်ိန္စာကိုယ္သင့္ေနဆဲပါပဲ…..။ ဒါေပမယ့္ မီေက်နပ္သည္ေလ….။ ခုဆို မီဆိုတဲ႔မိန္းကေလးဟာ အခ်ိန္ရွိသေရြ႔သိမ္ငယ္ေနတဲ႔ ေလာကၾကီးကိုအရံႈးေပးေနတတ္တဲ႔ ခပ္ညံ့ညံ့မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ…..။ မီ ကိုယ့္မိသားစုေမာင္ႏွမေတြနဲ႔အတူေနေနရျပီ…။ ဒါကလဲ အေဒၚ့ေက်းဇူးေတြ မီတို႔မွာ အမ်ားၾကီးပါ….. ဘယ္ေတာ့မွ ဆပ္မကုန္တဲ႔ေက်းဇူးေတြေပါ့…..။ မီ ၀ါသနာမပါတဲ႔အလုပ္ကိုလုပ္ရတယ္ဆိုေပမယ့္ မိသားစု၀မ္းစာအတြက္ မီအလုပ္လုပ္ခဲ႔သည္……အခ်ိန္ရရင္ မီ၀ါသနာပါတဲ႔ စာေပေတြဖတ္ရွဴ ေရးသားရင္း အေဖာ္ျပဳခဲ႔သည္္…။


မီဘ၀မွာ စိတ္ဒဏ္ရာ ႏွစ္ခါရခဲ႔ဖူးသည္…။ အဲဒီဒဏ္ရာရဲ႔ အနာရြတ္ကိုျမင္တိုင္း ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္လို႔ရမွာမဟုတ္ပါဘူး…။ ေအာ္…အေဒၚ့သမီးက ၾကီးလာေတာ့ ငယ္တုန္းကလိုမဆုိးေတာ့ပါဘူး…။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ သူမ်ားအိမ္မွာေနခဲ႔ရေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္သြားသလား လုပ္ခဲ႔ဖူးတာေတြကို အေၾကြးျပန္ဆပ္ေနတာလားေတာ့မသိဘူး… ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြကို အားေပးလုပ္ကိုင္တဲ႔ သူတစ္ေယာက္ေတာင္ျဖစ္ေနပါျပီ….။  ရွိေနျပီးသား စိတ္သေႏၶဆိုတာ ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ဖုိ႔ခက္ပါတယ္ ေသြးထဲကပါလာျပီးသားေလ...။ စိတ္အေျခခံလည္းေကာင္းခဲ႔မယ္ဆိုရင္ေတာ့ မိမိျပဳခဲ႔တာကို ျပန္လည္ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔ အခ်ိန္ဘယ္ေတာ့မွေနာက္မက်ဘူးဆိုတာကို မီသိလိုက္ရပါျပီ…။

မိုးေငြ႔


12 comments:

ညီလင္းသစ္ said...

အေဒၚ့သမီး ႏိုင္ငံျခားကို ေက်ာင္းသြားတက္တဲ့ေန႔မွာ မိုးပ်ံပူေဖာင္းေတြ လႊတ္ၿပီး ေပ်ာ္႐ႊင္မႈကို ေဖာ္က်ဴးခဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္ကေလးကို အရမ္း သေဘာက်သြားတယ္၊ နမိတ္ပံုေတြ အမ်ားႀကီး ပါသလို ခ်စ္စရာလည္း ေကာင္းတဲ့ အျပဳအမူကေလး...၊ း)

စိတ္ဒဏ္ရာေတြ ရခဲ့ေပမယ့္ ေလာကအေပၚ အ႐ြဲ႕မတိုက္၊ မနာက်ည္းဘဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တည္ေဆာက္ယူခဲ့တဲ့ မီဟာ တခ်ိဳ႕ေတြအတြက္ အတူယူစရာပါ၊ ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ ညီမမိုးေရ.. 'ရည္းစားသနံ' ေနာ္..၊ စာ႐ိုက္တာ မွားသြားတယ္ ထင္တယ္..။

မိုးေငြ႔........ said...

ေက်းဇူးပါအစ္ကို ခုပဲျပင္လိုက္ပါျပီ..း)

မိုးနတ္ၾကယ္စင္ said...

စိတ္ဒဏ္ရာတဲ႔လား မရယ္...
ဖတ္ျပီးေတာ႔ တကယ္ပဲ စိတ္မသက္မသာျဖစ္ရတယ္
မီ႔အတြက္ေရာ မီ႔အေဒၚသမီးအတြက္ပါ
အရွည္ၾကီးေတြးေနမိတယ္...ဒါေပမဲ႔ အေဒၚ႔သမီးက
ၾကီးေတာ႔ မဆုိးေတာ႔ဘူးဆုိလုိ႔ ေက်နပ္မိတယ္
ဆုိးလုိ႔လဲ မရေတာ႔ဘူးေလ...ကိုယ္႔အိမ္မွာ
အိမ္က်ယ္ေတြက ေရျခားေျမျခားမွာေတာ႔ အႏွိမ္ခံရ
တတ္တယ္..အဲဒါ ၀ဋ္လည္တာျဖစ္မယ္ေနာ္...:)
ဖတ္ျပီးေတြးစရာေလးေတြ သတိျပဳစရာေလးေတြ
သင္ခန္းစာယူစရာေလးေတြ အမ်ားၾကီးပဲရခဲ႔တယ္
ေကာင္းေသာညပါ မ :)
ခ်စ္တဲ႔...မိုးနတ္

စံပယ္ခ်ိဳ said...

မိဘနဲ႔ခြဲေနတဲ႔ သားသမီးတုိင္း စိတ္ဒဏ္ရာကေတာ႔
အနည္းနဲ႔အမ်ားရွိတတ္ၾကတယ္ေနာ္
ဂ်က္လဲ ခြဲေနရဖူးတဲ႔သူပါပဲ အေဒၚသမီးလိမၼာသြားတာကေတာ႔
ကုိယ္ခ်င္းစာတတ္တာလဲျဖစ္ႏုိင္တယ္
ဘုရားသခင္က သူ႔စိတ္ကုိေျပာင္းလဲခ်ိန္တန္လုိ႔ေျပာင္းလဲ
ေပးလုိက္တာလဲျဖစ္ႏုိင္တာပါပဲ
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဆုံးေလးက ေကာင္းသြားခဲ႔တာပဲေနာ္

သဒၶါလိႈင္း said...

လူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ကိုယ္ျပဳမူခဲ့တာေတြကို သိျမင္ၿပီး ျပဳျပင္တတ္တာက တာဝန္ယူတတ္တဲ့သူအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳလို႔ ရတာေပ့ါ ေနာ္ မမိုး။
ခ်စ္တဲ့
သဒၶါ

san htun said...

စိတ္ဒဏ္ရာေတြကေတာ့ မိဘအိမ္နဲ ့ ခြဲခြာရသူတိုင္း ရိွတယ္...အေဒၚ့သမီး အခ်ိဳးေၿပာင္းသြားတာေလးက ေကာင္းတယ္...

ညိမ္းႏိုင္ said...

စိတ္ဒဏ္ေလးေတြေတာ့ ကိုယ္စီရွိၾကတာပါပဲ မမီရယ္....
အဲ....မမီးရယ္..... :))))))

Han Kyi said...

ဖတ္ေနရင္းနဲ႔ အိပ္ေဆးေသာက္တဲ့ တစ္ေယာက္ ေသသြားမလား စိုးရိမ္ေနမိတယ္...အႏွီလိုသာ ေသသြားခဲ့ရင္ ေဘးကတစ္ေယာက္မွာ စိတ္ဒဏ္ရာရဖို႔ က်ိန္းေသေနၿပီ...အေၾကာင္းအရာေကာင္းေကာင္းမွာ မိုးေငြ႕ရဲ႕ စကားေျပေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕နဲ႔ဆိုေတာ့ အဆံုးထိ ဆြဲေခၚသြားႏိုင္တဲ့ ပို႔စ္ပါပဲ...

သို႔ေပမင့္...
ျဖစ္ႏိုင္ရင္ “ ေယာက်ၤား ” ဆိုတဲ့ သတ္ပံုႀကီးေတာ့ ျပင္ေစ့ခ်င္တယ္...ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္ ေရးခဲ့ဖူးသလို “ ေယာင္၀ါး၀ါးျဖစ္ေနေသာ က်ား ” ဆိုတဲ့ အနက္ေပၚေနလို႔...“ ေယာက်္ား ” ဆိုတဲ့ သတ္ပံုမွန္ေလး ေျပာင္းေရးမယ္ဆိုရင္ ပို႔စ္ေတြ ပံုမွန္တင္ေနတဲ့ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ပိုၿပီးျပည့္စံုသြားမယ္လို႔ ထင္ပါရဲ႕...

ေက်းဇူး...

ပ်ိဳးယု၀သုန္ (Pyo Yu Wathone) said...

ဖတ္ရင္းနဲ႔ စိတ္ထဲမေကာင္းဘူး .. ဘာျဖစ္ျဖစ္ ၾကံ႕ၾကံ႕ခံျပီး ေကာ်ာ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့ မီ့ကိုု သိပ္သေဘာက်တယ္.. စိတ္ေလ်ာ့ စိတ္ေပ်ာ့ျပီး လြယ္လြယ္ အရွံဳးေပးသြားတဲ့ မိ္းကေလးေတြကိုု အားမရပါဘူး မိုုးေငြ႕ရယ္

မိုးေငြ႔........ said...

ဟုတ္ကဲ႔ပါဆရာဟန္...ညီမအဲဒီေယာက်္ားဆိုတဲ႔စာလံုးေပါင္းကို ေနာက္ပို႔စ္ေတြက်ရင္ သတိထားျပင္ဆင္ပါ့မယ္ ေက်းဇဴးပါ...။

ရိုးေၿမက် said...

မီ့ရဲ႕ သိမ္ငယ္တဲ့ စိတ္ေလးကို ဖမ္းဆုပ္ခံစားမိတယ္။

မယ္ကိုး said...

စာေလးႀကိဳက္လိုက္တာ မ။ တိုတုိေလးေပမယ္႔ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။