မိုးေငြ႔ဆိုတာ...ေကာ္ဖီခါးခါးအၾကိဳက္နဲ႔ ဖက္ရွင္တအားမိုက္သူေပါ့...း)

Sunday, 29 April 2012

၀က္ေပါင္ေျခာက္နဲ႔ ပဲျပားေပါင္း


၀က္ေပါင္ေျခာက္က ခဲအိုတစ္၀မ္းကြဲေလး စင္ပူကလာလို႔လက္ေဆာင္ရထားတာ....။ အခ်ပ္လိုက္ေလးကို ကပ္ေၾကးနဲ႔ညွပ္ျပီး ထမင္းေပါင္းအုိးထဲ ခဏႏွပ္ထားရင္စားလို႔ရျပီ....။



စီးတီးမတ္က သံုသံုပဲျပားဗူးေလးတစ္ဗူး၀ယ္လာတယ္ အေပ်ာ့စားေလးပါ ပဲျပားက...။ ပဲျပားကိုေပါင္းမယ့္ ပန္းကန္ထဲအတံုးမပ်က္ထည့္ ျပီးရင္ ဓါးေလးနဲ႔ အတံုးေလးေတြလွီးေပး ပဲငံျပာရည္ေလးအေပၚက ေလာင္းျပီးေဘးမွာခဏထားထား....။ ပဲျပားေပၚတင္မယ့္ ၾကက္(သို႔)၀က္သားႏုတ္ႏုတ္စင္းကို ၾကက္သြန္ျဖဴေလးဆီသတ္ ဟင္းခတ္မႈန္႔နဲ႔ ပဲငံျပာရည္ ငရုတ္ေကာင္းေလးနဲ႔ ေၾကာ္လိုက္ အသားေလးေမႊးလာျပီဆို ေစာေစာက ပဲျပားေပၚခပ္ျပီးျဖန္႔ခင္းလိုက္...ေပါင္ေခ်ာင္ထဲကို ဆယ္မိနစ္ထည့္ေပါင္း စားခါနီး ၾကက္သြန္နီမွိတ္ကေလး လွီးျပီးျဖဴးလိုက္ အိုေကျပီ......။ လုပ္စားၾကည့္ေနာ္ လြယ္လြယ္ေလးပါ......။


မိုးေငြ႔

Friday, 27 April 2012

လမင္းေလွငယ္.....

အမွန္ေတာ့ ဒီဂူဂယ္ကယူထားတဲ႔ပံုက 22.4.2012 ရက္စြဲနဲ႔ရိုက္ထားတဲ႔ပံုပါ
မီးမီးရဲ႔လမင္းေလွကေလးက 26.4.2012 ညမွာသာတဲ႔လပါ

ဒီပံုထဲကလထက္နဲနဲပိုျပည့္လာျပီး ပိုလည္းလွတယ္...း)



တန္ခူးလဆန္း ၆ ရက္ေန႔ညရဲ႔ ေကာင္းကင္ယံမွာ ခ်ိပ္ဆြဲထားတဲ႔ လျခမ္းေလးက ... ေရအိုင္မွာ ေပါေလာေမ်ာေနတဲ႔ ေလွငယ္တစ္စင္းလိုပဲ... လွတပတရိွလိုက္တာ.....။

နက္ျပာေရာင္ေကာင္းကင္းက ဒီညမွာ ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ရွိလွတယ္...။ ေငြမွင္ေရာင္ဖိတ္လက္ေနတဲ႔ လျခမ္းငယ္ေလးေၾကာင့္ထင္တယ္...။ လနေဘးမွာ အလင္းေရာင္ျပန္ ၀ိုင္းစက္စက္ေလးရွိေနေလရဲ႔.....။ ဒီညလျခမ္းေလးၾကည့္ရတာ စိတ္ထဲတစ္မ်ိဳး ၾကည္ႏူးမိေနတယ္....။ ၾကယ္ေတြကင္းစင္တဲ႔ေကာင္းကင္မွာ သူတစ္ဦးတည္း ျပံဳးေနသလိုပဲ......။


တစ္စံုတစ္ဦးရဲ႔ အျပံဳးေတြ ထင္ဟပ္ေနလို႔လား.....။ ေနာက္ေဖးျပဳတင္းေပါက္မွာ လက္ေဆးရင္း အၾကာၾကီးေငးေမာၾကည့္မိတယ္....။ ညဥ့္ေလေျပ ေအးျမျမက ဆံႏြယ္ေတြကို ကလူက်ီဆယ္သြားေသးတယ္..။


တကယ္ဆို ကိုယ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္က တူညီတဲ႔ ေကာင္းကင္တစ္ခုတည္းရဲ႔ ေအာက္မွာအတူရွိေနၾကတာပါ...။

မင္းလည္း ကိုယ့္လို လျခမ္းကုိေမာ့ၾကည့္ေနသလား အိန္ဂ်ယ္..။

ေကာင္းကင္ျပင္မွာ လျခမ္းငယ္ကိုအတူစီး ေလွေလွာ္တမ္းကစားၾကမယ္ေလ.....။
မင္းမပ်င္းေအာင္ ကိုယ္ ပံုျပင္ေလးေတြေျပာျပမယ္....။ မင္းအိပ္မငုိက္ေအာင္ မင္းၾကိဳက္တဲ႔ အေမကန္ႏုိေဖ်ာ္တိုက္မယ္.......။ မင္းသီခ်င္းေလးေတြဆုိရေအာင္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဂီတာတီးေပးမယ္......။ မင္းအျပံဳးေတြ လတ္ဆတ္ေအာင္ ကိုယ္စြမ္းေဆာင္ေပးမယ္....။

မင္း အျမဲျပံဳးေပ်ာ္ပါေစ..... ေဟာ...ဟိုမွာ ေတြ႔ျမင္ေနရတဲ႔ ခပ္ျပံဳးျပံဳး လျခမ္းငယ္ေလးလိုေပါ့.....။

ရွပ္အက်ီၤျဖဴလြလြနဲ႔ လံုခ်ည္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္၀တ္ထားတဲ႔ လူငယ္ေလးေတြကို ျမင္တိုင္း မင္းကုိေျပးျမင္မိတယ္ ...။

ဒီည လျခမ္းငယ္ေလးကိုၾကည့္ရတာ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္က ကမ္းေျခမွာ ျပံဳးေပ်ာ္ေနတဲ႔ လူငယ္ကေလးတစ္ေယာက္ကို လြမ္းတမိပါရဲ႔.....။


ေအာ္....ခက္ပါရဲ႔ကြယ္..... အလြမ္းဓာတ္ခံရွိသူမို႔.... ျမင္ျမင္ရာတုိင္း လြမ္းေဆြးေနရလို႔...လူေတြေတာင္ ကိုယ့္ကို အလြမ္းမင္းသမီးလို႔ဆိုၾကျပီကြယ့္....။


အိန္ဂ်ယ္ေရ....

ေန႔လည္တုန္းက မင္းကိုေတြ႔လုိက္တယ္....ကြန္ေရွ႔မွာထိုင္ေနတဲ႔ မင္းေနာက္ေက်ာေလးကိုပါ...။ ကိုယ္ ႏႈတ္မဆက္ေတာ့ပါဘူး....။ ရုတ္တရက္ကိုယ့္ကို မင္းေတြ႔လိုက္ရင္ ေရွာ့ခ္ရသြားမစိုးလို႔ပါ...း)

ဒီညေတာ့...ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး သိပ္လွတဲ႔ လျခမ္းေလးကိုျမင္ျပီး မင္းကိုသတိရသြားလို႔ ေရးလိုက္တာ...။


မိုးေငြ႔


Thursday, 26 April 2012

အမွာစာ.....



သၾကၤန္မတိုင္ခင္က စကာၤပူကေန မခ်စ္(ခ်စ္ၾကည္ေအး)တို႔လင္မယားအလည္ျပန္လာခဲ႔ၾကတယ္.....။ မခ်စ္က သူနဲ႔ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ႔ ဘေလာ့ဂါေတြနဲ႔ဆံုဖို႔ ေအးေဆးျပီး အစားအေသာက္ေကာင္းတဲ႔ ဆိုင္ေနရာေလးရွာေပးဖုိ႔ ေျပာလာတယ္...။ေနာက္ဆံုး က်မတို႔ ဗဟန္း ကိုယ့္မင္းကိုယ့္ခ်င္းလမ္းေပၚက “ေရႊေကာင္း ေဟာ့ေပါ့”ဆိုင္ေလးကို ေရြးလိုက္ၾကတယ္....။ မခ်စ္ျပန္မေရာက္ခင္ႏွစ္ရက္အလိုမွာ ကၽြန္မလွမ္းျပီး ရီဆာ့ဗ္လုပ္ထားလိုက္တယ္....။ မခ်စ္ဖိတ္ထားတဲ႔ လူဦးေရက ႏွစ္ဆယ္နီးပါးဆိုေတာ့ အေယာက္ႏွစ္ဆယ္ခန္းမရွိဘူး ဆယ္ခန္းကို ကပ္ရပ္ႏွစ္ခန္းေပါင္းယူလိုက္ ကာထားတဲ႔ ပါေတးရွင္းျဖဳတ္ေပးမယ္။ အိုေခဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ရို႔စ္နဲ႔ခ်ယ္ရီ အခန္းႏွစ္ခန္းကိုတြဲယူလိုက္တယ္....။

တကယ့္ေန႔က်ေတာ့ ကိုယ္မွန္းထားတဲ႔ လူဦးေရထက္လာတဲ႔သူကနည္းေနတယ္....။ ဆယ့္ေလးေယာက္ပဲလားလို႔ ေနဦး ျပန္တြက္ၾကည့္ဦးမယ္...။ မခ်စ္တို႔လင္မယား၊ မျမေသြးနီလင္မယား၊ မျမေသြးနဲ႔လိုက္လာတဲ႔ The Lady ဂ်ာနယ္ရဲ႔ အယ္ဒီတာ မျမတ္စုလြင္၊ မ၀ါ၀ါခိုင္မင္းနဲ႔သမီးေလး၊ သက္တန္႔ခ်ိဳ ၊ ေမာင္ဘၾကိဳင္၊ ကိုၾကီး(save the age)၊ ညလင္းအိမ္၊ ၾကည္ၾကည္(ၾကည္ၾကည္၏ဒိုင္ယာရီ)နဲ႔ မိုးေငြ႔ အားလံုးမွ ဆယ့္သံုးေယာက္တည္း မလာၾကတာက ဏီဏီ(ဏီလင္းညိဳ)နဲ႔ သူရႆ၀ါ ....။ ထူးဆန္းဖို႔ေတာ့ေကာင္းတယ္္ေနာ္ ကၽြန္မတို႔ဘေလာ့ေမာင္ႏွေတြက အျပင္မွတခါမွမျမင္ဖူးၾကလဲ ....တကယ္အျပင္မွာေတြ႔ေတာ့ ဟိုးးး အရင့္အရင္ကတည္းက ေပါင္းလာတဲ႔ မိတ္ေဆြေတြလိုပဲ ခင္မင္ရင္းႏွီးလိုက္ၾကတာ...။ ဒါဟာ တစ္ဦးကေမတၱာ တစ္ဦးကေစတနာ ဆိုတာေလးပါမွာပါ..။ တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္စကားေျပာမ၀လို႔ အစားေတာင္ သိပ္မစားခ်င္ေတာ့ဘူး... သဲၾကီးမဲၾကီးေျပာေနၾကတာေလ...။

အဲေန႔ညက မျမေသြးက သူ႔စာအုပ္ေလးကို လက္ေဆာင္တစ္ေယာက္တစ္အုပ္စီေ၀ေပးတယ္......။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့မွပဲ မျမေသြးနဲ႔ကၽြန္မက ဆရာၾကီးလူထုဦးစိန္၀င္းရဲ႔ တပည့္ေတြျဖစ္ေနၾကတယ္....။ အစ္မရဲ႔ အဂၤလိပ္နာမည္က ယုိလန္ဒါတဲ႔... ။ အစ္မက ကၽြန္မထက္ အမ်ားၾကီးစီနီယာက်ပါတယ္..။ ကၽြန္မအဲဒီသင္တန္းေရာက္ေတာ့ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္...။ အစ္မက ကၽြန္မထက္ငါးႏွစ္ေစာေရာက္တယ္.....။ အစ္မရဲ႔ အိပ္မက္ေကာက္ေၾကာင္းစာအုပ္ထဲက ၀တၳဳတိုေတြအကုန္လံုးက ဘေလာ့မွာဖတ္ျပီးသားေတြပါ.....။ အဲ...မွာ ကၽြန္မစိတ္အ၀င္စားဆံုးက ဆရာၾကီးလူထုစိန္၀င္းကိုယ္တိုင္ အမွာစာေရးေပးထားတာကိုပဲ.......။ အဲဒီအမွာစာေလးကို ကၽြန္မျပန္မွ်ေ၀ခ်င္ပါတယ္........။ဆရာၾကီးဆီကို မေရာက္ျဖစ္တာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေနျပီ ဆရာၾကီးေရးတဲ႔အမွာစာကိုဖတ္ျပီး ဆရာၾကီးကိုသြားကန္ေတာ့ဦးမွပါလို႔ စိတ္ကူးမိသြားတယ္ လာမယ့္ ၾသဂုတ္ ၁၃ ရက္ေန႔က ဆရာၾကီးေမြးေန႔ေလ .....။ ကၽြန္မတို႔ သင္တန္းတက္စဥ္တုန္းက ဆရာၾကီးကိုႏွစ္တိုင္းေမြးေန႔ လုပ္ေပးေလ့ရိွတယ္.....။ အဲတုန္းက ဆရာၾကီးအသက္က ငါးဆယ္ေက်ာ္ရွိေသးတာ..။ ခုဆို ခုႏွစ္ဆယ္နားေတာင္နီးေလာက္ေရာေပါ့....။ ျပီးေတာ့ ဆရာၾကီးက အဆုတ္မကာင္းေတာ့လို႔ ေအာက္ဆီဂ်င္ဗူးနဲ႔ အသက္ရွဴေနရတဲ႔ဘ၀.....။ ဒီလိုက်န္းမာေရးမေကာင္းတဲ႔ၾကားက စာေတြဆက္တုိက္ေရးေနတာ...။


လူထုစိန္၀င္း အမွာစာ


တစ္ရက္မွာ မိန္းကေလးတစ္ဦးေရာက္လာျပီး ႏႈတ္ဆက္ရင္း “ကၽြန္မကို မွတ္မိလား”လို႔ ေမးတယ္...။ ရုတ္တရက္ အံ့အားသင့္ျပီး သူ႔မ်က္ႏွာကို စိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္...။ မမွတ္မိလို႔ မဟုတ္ဘူး...။ ဘယ္လိုမွ မထင္မွတ္ဘဲ ရုတ္တရက္ျကီးေတြ႔လိုက္ရလို႔ ေငးၾကည့္ေနမိတာျဖစ္တယ္...။ခဏေနမွ “မွတ္မိတာေပါ့... မင္း... ရိုလန္ဒါပဲ”လို႔ ေျဖလိုက္ေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာက ခ်က္ခ်င္းျပံဳးသြားတယ္...။ ဒါေလာက္ ႏွစ္ေတြအၾကာၾကီး မေတြ႔ၾကေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္ေပးထားတဲ႔ ေက်ာင္းနာမည္နဲ႔ ေခၚလိုက္တာ ၾကားရေတာ့ သူသိပ္ကို ၀မ္းသာသြားပံုရတယ္...။ သူ႔နာမည္က “၀ိုင္”နဲ႔စတာေၾကာင့္ ရိုလန္ဒါ(Yolanda)လုိ႔ မွည့္ေပးခဲ႔တာပါ...။

“ႏွစ္ေတြဒါေလာက္ၾကာတာေတာင္ ဒီနာမည္ကို ဆရာမွတ္မိေနေသးတယ္ေနာ္” မရွိဘူးဆိုေတာင္ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ အစိတ္ေတာ့ရွိျပီ။ အရင္က ပိန္ပါးပါး တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေလးေတာင္ အခုေတာ့ လူၾကီးတစ္ေယာက္ပံုေပါက္ေနျပီ အိမ္ေထာင္က်ျပီးလို႔ သားေတာင္ အတန္းေတာ္ေတာ္ရေနျပီတဲ႔...။

“ရန္ကုန္မွာပဲ ေနေပမယ့္ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္မို႔ မေရာက္ျဖစ္ဘူး စာေတြအျမဲဖတ္ေနလို႔ ဆရာ့က်န္းမာေရးသတင္းေတြေတာ့ ၾကားနရပါတယ္ ဒီေန႔ေတာ့ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ဆရာ့ကို သိပ္သတိရတာနဲ႔ ၀င္လာလိုက္တာ၊ ဒီနားမွာ ရံုးကိစၥတစ္ခုလည္းရွိလို႔ လာရင္းနဲ႔ေလ” လို႔ သူက တစ္ဆက္တည္းေျပာျပတယ္...။

စကားေတြေျပာရင္း ျပံဳးလိုက္ေတာ့ ငယ္ရုပ္က ပိုေပၚလာတယ္..။ လူေၾကာက္တတ္တဲ႔ ျမန္မာမေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ သ႑န္ကို မ်က္စိထဲျမင္လာတယ္...။ လူေၾကာက္တတ္ျပီၤး လူေတာမတိုးရဲလို႔ လူေတြဲၾကားေနတတ္ေအာင္ဆိုျပီး သူ႔ဦးေလးက ေခၚလာတာ...။ ေက်ာင္းေရာက္ျပီး သံုးေလးလၾကာလို႔ ပဲခူးတို႔ ေခ်ာင္းသာတို႔ သြားၾကေတာ့ေတာင္ တစ္ေယာက္တည္း မလိုက္ရဲလို႔ သူ႔ေမာင္ေလးကို လက္ဆြဲေခၚလာခဲ႔တာ...။ “မင္း အဖိုးအဖြားေတြက တကယ့္ သတၱိခဲေတြ မင္းက်မွ ေၾကာက္ေနရလား”ဆိုျပီး သူ႔ကို လူမေၾကာက္ေအာင္ ေတာ္ေတာ္ေလ့က်င့္ေပးရတယ္...။

သူ႔အဖိုးအဖြားေတြက ရန္ကုန္ဘေဆြနဲ႔ ေဒၚျမေသြးေလ...။ သူ႔ဦးေလးက ရန္ကုန္ဘေဆြရဲ႔သား... သူ႔အေမက သမီး သူ႔ဦးေလးက ပန္းခ်ီဆရာ လူေအး စကားနည္းတယ္။ အခုစာထိုင္ေရးေနတဲ႔ စားပြဲထိပ္မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ႔ စိတ္ပန္းျပာေတြေ၀ေနတဲ႔ ပန္းခ်ီးကားက သူ႔ဦးေလးရဲ႔ လက္ရာေပါ့...။ ဇနီးနဲ႔ သားသမီးေတြရိွတဲ႔ ေတာင္ၾကီးအိမ္ကို အလြမ္းေျပၾကည့္ရေအာင္ဆိုျပီး ဆြဲေပးထားတာ...။ ဧည့္ခန္းဘက္ကို မ်က္ႏွာမူျပီး ခ်ိတ္ထားတဲ႔ ေခ်ာင္းသာေနာက္ခံ ပံုတူပန္းခ်ီကလည္း သူ႔လက္ရာပဲ...။ ေခ်ာင္းသာကို အတူသြားၾကတာကို အမွတ္တရဆြဲထားတာ...။ ဒီပန္းခ်ီကားေတြအေၾကာင္း ဟိုလူဒီလူေမးၾကတိုင္း သူ႔ဦးေလးလက္ရာ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပေနက်ဆိုေတာ့ မၾကာခဏ သတိရတယ္...။ အခုေတာ့ အဆက္ျပတ္ေနတာၾကာျပီ။ ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းေတာင္မသိရေတာ့ဘူး...။ ရိုလန္ဒါနဲ႔ ျပန္ဆံုမွာပဲ သူႏိုင္ငံျခားမွာရွိေၾကာင္းသိရတယ္..။

ပထမတစ္ေခါက္လမ္းေပါက္ျပီးတဲ႔ေနာက္ေတာ့ ဒီမိန္းကေလးက မၾကာမၾကာေရာက္လာတယ္...။ အဂၤလိပ္စာ၀ါသနာပါတဲ႔ သားေလးကိုလည္းေခၚလာတတ္တယ္...။ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာၾကရင္းနဲ႔ စာအေၾကာင္းေပအေၾကာင္းေတြေရာက္သြားေတာ့ အြန္လိုင္းမွာ သူ စာတိုေပစေလးေတြ ေရးျဖစ္ေနတဲ႔အေၾကာင္း ေျပာျပတယ္..။ သူ႔စာဖတ္တဲ႔ အြန္လိုင္းပရိတ္သတ္လည္း အေတာ္အသင့္ရေနျပီတဲ႔..။ “ေကာင္းတယ္၊ ဒါမွ စာေပမ်ိဳးဆက္ျပတ္မသြားမွာေပါ့”လို႔ အားေပးရင္း ျမန္မာျပည္ထဲက စာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြပါ ဖတ္ရေအာင္ ဒီမွာထုတ္တဲ႔ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္းေတြမွာပါ ေရးပါလို႔ တိုက္တြန္းျဖစ္တယ္...။

ေခတ္လူငယ္ေတြမ်ား သိပ္ျမန္တယ္..။ သူတို႔စိတ္ပါျပီဆိုရင္ ခ်က္ခ်င္းထလုပ္တာ...။ သိပ္မၾကာဘူး ကြန္ပ်ဴတာစာစီျပီးသား စာမူတစ္အုပ္ယူလာျပီး သူေရးခဲ႔တဲ႔ အြန္လိုင္းစာေတြကို စုျပီး စာအုပ္ထုတ္မလို႔ အမွာစာေရးေပးပါလို႔ ေျပာလာတယ္...။ သူ႔ကေလာင္နာမည္က “ျမေသြးနီ”တဲ႔...။ ရဲရဲေတာက္သတၱိခဲ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရးသမား၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားၾကီး ေဒၚျမေသြးကို အမွတ္တရဂုဏ္ျပဳထားတာလို႔ ယူဆမိတယ္..။အမွာစာေရးဖို႔ သူ႔စာေလးေတြကို ႏွစ္ေခါက္ဖတ္ရတယ္...။ ျမန္မာစာအေရးအသားေကာင္းလွတဲ႔ စာေရးဆရာၾကီး ရန္ကုန္ဘေဆြရဲ႔ ေျမးပီသပါေပတယ္လို႔ ခ်ီးက်ဴးမိတယ္...။ အေရးအသားေျပျပစ္ညက္ေညာျပီး ျမန္မာစာပီသတယ္...။

ဒီေခတ္မွာ ျမန္မာစာကို ပီပီသသေရးႏိုင္သူ ေတာ္ေတာ္နည္းတယ္..။ အြန္လိုင္းစာေရးဆရာျဖစ္တဲ႔ “ျမေသြးနီ” ရဲ႔ အေရးအသားဟာ ေရာေတာေသာေကာ အေရာစာမဟုတ္ဘူး..။ ကျပားကကတစ္စာ မဟုတ္ဘူး...။ ျမန္မာစာပီသတယ္...။ သူ႔စာေတြကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ျမန္မာစာပီပီသသ ေရးတတ္ရံုတင္မဟုတ္ဘူး...။ စာေတြ တစ္ပုဒ္ျပီးတစ္ပုဒ္ ဆက္ဖတ္ရင္း သင္းျပန္႔ထံုမႊန္းလာတဲ႔ ျမန္မာရနံ႔ေလးေတြကိုပါ ရွဴရိႈက္မိလာတယ္...။ ဖတ္ျပီး စိတ္တုိရတဲ႔ စာမ်ိဳးေတြ မဟုတ္ဘူးလို႔ အာမခံရဲတယ္...။

သူ႔စာေလးေတြကို “ျမေသြးနီ” က “ရသ၀တၳဳတိုမ်ားစုစည္းမႈ”လို႔ ဆိုထားတယ္...။ ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ၀တၳဳတိုဆိုတာထက္ အင္မတန္လွပတဲ႔ အက္ေဆးေလးေတြကို ဖတ္္ရသလိုခံစားမိတယ္...။ ၀တၳဳတိုဆိုတာက ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္ ဒါမွမဟုတ္ ဇာတ္ေကာင္မ်ားရဲ႔ စရိုက္သဘာ၀ကို ကြင္းခနဲကြက္ခနဲျမင္ရေအာင္ မီးေမာင္းထုိးျပသလို ေရးဖြဲ႔တဲ႔စာလို႔ ေျပာၾကဆိုၾကတယ္...။ ျမေသြးနီရဲ႔ စာေလးေတြက ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ရွိခ်င္မွရွိတယ္...။ စာေရးသူကလြဲျပီး ဇာတ္ေကာင္ပါခ်င္မွပါတယ္...။ အပိုဇာတ္ေကာင္တစ္ဦးမွမပါဘဲ စာေရးသူရဲ႔ အျမင္အေတြးေတြကိုပဲ ေရးျပသြားတာမ်ိဳးလည္းရွိတယ္...။ အက္ေဆးဆိုတာ ေလာကသဘာ၀၊ လူ႔သဘာ၀ကို စာေရးသူရဲ႔ ရႈျမင္ခံစားမႈနဲ႔ ဆင္ျခင္သံုးသပ္မႈကို ေရးဖြဲ႔တဲ႔စာလို႔ စာေပပညာရွင္မ်ားက ဖြင့္ဆိုၾကတယ္...။

ျမေသြးနီရဲ႔ စာေလးေတြက ခပ္တိုတုိအပုဒ္ကေလးေတြမွာေတာင္ ဆင္ျခင္သံုးသပ္မႈသေဘာပါတယ္...။ ဒါေၾကာင့္ အက္ေဆးဖတ္ရသလို ခံစားရတယ္လို႔ ဆိုခဲ႔တာျဖစ္တယ္...။ အက္ေဆးဆိုတာ အဆင့္ျမင့္စာေပအမ်ိဳးအစားတစ္ခုျဖစ္တယ္...။ အြန္လိုင္းစာေတြထဲမွာလည္း ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ စာေရးဆရာေတြထက္ မညံ့တဲ႔စာေတြရွိေနပါလားဆိုတာ သိရလို႔ အမ်ားၾကီး၀မ္းသာရတယ္...။ ျမေသြးနီရဲ႔စာအုပ္ဟာ အင္တာနက္မီဒီယမ္ကေန ပံုႏွိပ္မီဒီယမ္ထဲ ကူးေျပာင္း၀င္ေရာက္လာမယ့္ စာေရးသူေတြအတြက္ လမ္းစတစ္ခု ျဖစ္လာလိမ္႔မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္...။ အလားတူ ဆက္လက္၀င္ေရာက္လာၾကဖို႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္တယ္...။ နက္တီဇင္ေခတ္ လူငယ္ေတြရဲ႔ အင္အားျဖည့္တင္းမႈ မပါ၀င္ဘဲနဲ႔ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုထဲကို တိုး၀င္ဖို႔ ဘယ္နည္းမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ယံုၾကည္တဲ႔အတြက္ လူငယ္ေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ေနတာျဖစ္ပါတယ္....။


လူထုစိန္၀င္း၁၂-၂-၂၀၁၁


ေမတၱာအားျဖင့္
မိုးေငြ႔


Tuesday, 24 April 2012

ေႏြပိတ္ရက္မွာ ဖတ္ျဖစ္ေသာစာအုပ္မ်ား.....



ဖတ္တာေတာ့ ဒီလိုၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတြပဲ ဘာတစ္ခုမွလက္ေတြ႔မလုပ္ျဖစ္ဘူး.....။ ဖတ္လိုက္ စားခ်င္စိတ္ေပါက္လိုက္ေပ့ါ....။ ေအာ္...ေအာ္... ေလာဘေတြ ေမာဟေတြ အေသာမသတ္ႏိုင္တာမ်ား......။ ကညိမ္းကေမးတယ္ အူးပုပ္(ဥပုသ္)ရလိုက္လားတဲ႔....။ ရ၀ူး....။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ စာအုပ္ဖတ္ အိပ္လုိက္စားလိုက္နဲ႔ လူက ဖက္တီးျဖစ္ေနျပီေလ....။

စာအုပ္ကလည္း ျပထားတာ ေလးငါးအုပ္ေပါ့ တကယ္တမ္းဖတ္ျဖစ္တာက...ဆရာမခင္ခင္ထူးရဲ႔ ၀တၳဳတိုေတြဖတ္ျဖစ္တယ္...။ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုစြဲသြားတာ လက္ကမခ်ႏိုင္ဘူး...။ အညာဓေလ့ကို အေသးစိတ္ျမင္သာေအာင္ ေရးတတ္တဲ႔ ဆရာမ....။ တကယ္ၾကိဳက္တယ္...။ သူ႔စာအုပ္ေတြကိုဖတ္ျပီး ေတာင္ငူစာေပေဟာေျပာပြဲေလးကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ပိုမိုက္သြားတယ္...။ သူ႔ဇာတ္ေကာင္ေတြကို ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ျမင္လိုက္္ရတယ္...။ သာမီးမဖတ္ရေသးတာရွိေသးတယ္ သူ႔စာအုပ္ထဲက ဖက္စိမ္းကြမ္းေတာင္နဲ႔ ပန္းၾကာ၀တ္မံႈ...။ ေျပာၾကေတာ့မယ္ အမေလး ဒီေလာက္ဟစ္ျဖစ္တဲ႔ စာအုပ္ကိုမဖတ္ရေသး ေကာင္းလားလို႔...။ ဟိုေန႔က စာအုပ္ဆိုင္မွာသြားၾကည့္တယ္ ၇၀၀၀က်ပ္တဲ႔ ...အဲဒါနဲ႔ ျပန္ခ်လိုက္တယ္...။ ျမိဳ႔ထဲသြားရွာ၀ယ္မယ္ အဲမွာေစ်းသက္သာေလာက္တယ္....။ စာအုပ္ဆို အြန္လိုင္းက ေဒါင္းျပီးမဖတ္တတ္ဘူး ေတာက်တယ္ေျပာေျပာ...။ စာအုပ္ကို အုပ္လိုက္ကိုင္ျပီး စာရြက္ကေလးကိုတစ္ရြက္ခ်င္း လွန္ျပီးဖတ္ခ်င္တာ အားရပါးရေလး....။

ဖတ္ျပီး သူမ်ားေတြလိုလဲ ရီျဗဴးမေရးတတ္တာခက္တယ္....။ ဒီေတာ့ ဒီစာအုပ္ေတြ ဒါ ဒါ ဒါေတြ ဖတ္ျဖစ္တယ္...။ ေကာင္းတယ္ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါ အဲေလာက္ေလးပဲ ေျပာတတ္တယ္...ေကာင္းေရာ.....။ မေျပာတတ္ဘူးဆိုေပမယ့္ နဲနဲကေလးေတာ့ေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။ ဖက္စိမ္းကြမ္းေတာင္ ၀တၳဳတိုထဲက “ပိုးဖလံ”ဆိုတဲ႔ တစ္ပုဒ္ၾကိဳက္တယ္ ...။ အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္အဖိုးၾကီး ေနာက္မိန္းမငယ္ငယ္ထပ္ယူလိုက္တဲ႔ဇာတ္လမ္းေလး... အဲဒီ၀တၳဳကို လူမင္းနဲ႔ရိုက္ထားတယ္ ဟိုေန႔တုန္းက ေခြငွားၾကည့္ေတာ့ ေၾကာ္ျငာေတြ႔လိုက္တယ္...။ ဦးစံကြန္႔ၾကီးယူတဲ႔ အေၾကာ္သည္သမီးေလး ခင္ေအးခ်စ္ေနရာမွာ မယ္လိုဒီ သရုပ္ေဆာင္တယ္....။ စာအုပ္ကိုဖတ္ျပီးရင္ေတာ့ ျပန္ရိုက္သမွ်ကားေတြက ေပါ့တာပါပဲ...။ အဲဒီဦးစံကြန္႔ၾကီးေနတဲ႔ အိမ္ေရွ႔မွာ ခင္ေအးခ်စ္တို႔ မိသားစုလိုက္ အေၾကာ္ေၾကာ္ေရာင္းၾကတယ္...။ မနက္မနက္ ဦးစံကြန္႔ၾကီး လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာရင္ ခင္ေအးခ်စ္က အေၾကာ္ပန္းကန္ေလးကိုင္ျပီး ဘၾကီးအတြက္ဆိုျပီး လာလာေပးတတ္တယ္...။ ၾကာေတာ့ အဖိုးၾကီးက အေပါင္းအသင္းေတြ ေဆးေပးျမီးယူဖို႔ ေျမွာက္ပင့္ေပးရင္းက ... ခင္ေအးခ်စ္ေလးကို မ်က္ေစ့က်လာေရာ...။ ခင္ေအးခ်စ္အေမကလဲ ဦးစံကြန္႔ၾကီးကို ၾကည့္ျပီး သူ႔သမီးနဲ႔ေလွာ္ေပးလိုက္တာ ခင္ေအးခ်စ္နဲ႔ ဦးစံကြန္႔ၾကီးယူမယ္ဆိုေတာ့ ဦးစံကြန္႔သားသမီးေတြတားလိုက္ၾကတာ မရပါဘူး...။ အဖိုးၾကီးက ဇြတ္ပဲယူလုိက္တယ္...။ အသက္ၾကီးၾကီးအဖုိးၾကီး မယားငယ္ငယ္ယူေတာ့ ဘာဆက္ျဖစ္မယ္ထင္လဲ ... အဟဲ အဲတစ္ပုဒ္ဖတ္ၾကည့္ တကယ္ေကာင္းတာ... ေတာ္ေတာ္ေတာင္ ဖတ္ျပီးေလာက္ၾကပါျပီ...။

အဲဒီစာအုပ္မွာပဲ ၾကိဳးတန္းကိုဖတ္မိတယ္...။ အဲဒါ ရုပ္ရွင္ရိုက္ေတာ့ ေက်ာ္ဟိန္းနဲ႔ေက်ာ္ရဲေအာင္လားပဲ မၾကည့္လိုက္ရပါဘူး....။ ၀တၳဳကေတာ့ တုိတုိေလးနဲ႔ေကာင္းတယ္...။ က်န္တဲ႔ အပုဒ္ေတြလဲ အကုန္ေကာင္းတယ္ ေျပာရမယ္ဆို အမ်ားၾကီး....။ ပံုဆိုးမ က်ေတာ့ ေခြးခ်စ္တတ္တဲ႔သူေတြဆို ဖတ္ျပီး ငိုမလားပဲ သာမီးေတာင္ ေနာက္ဆံုးခန္းေလးသနားလို႔ ငိုခ်င္ခ်င္ျဖစ္မိေသးတယ္...။ ငွက္ဖမ္းသမားထဲက ဦးသူေတာ္ဆိုတဲ႔ အဖိုးၾကီးကိုကလဲ သနားဖို႔ေကာင္းတယ္...။

ယက္ကန္းလြန္း၀တၳဳတိုစာအုပ္ထဲမွာက်ေတာ့ ေႏြသီး၊ အရီးနဲ႔ ၾကီးေတာ္ ေခြးတို႔အေမ အဲဒါေလးေတြၾကိဳက္တယ္..။ ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ကို ၀ယ္ထားတာ မႏွစ္ကတည္းကပါ စာအုပ္၀ယ္တိုင္းကိုယ့္လက္မွတ္ကိုထိုး ေန႔စြဲကေလးတပ္ထားေတာ့ ျပန္ၾကည့္မိတာ ျပီးခဲ႔တဲ႔ႏွစ္ သၾကၤန္ကတည္းက ၀ယ္ထားတာမဖတ္ျဖစ္ဘူး...။ ဒီႏွစ္လဲ နဲနဲဖတ္ၾကည့္တယ္ သူ႔စာနဲ႔ကိုယ္နဲ႔သိပ္မတည့္ဘူး...။ သူ႔ေရးဟန္ကို သိပ္မက်က္မိေသးတာလည္းပါမယ္......။ ခင္ခင္ထူးစာအုပ္ေတြခ်ည္း စလံုးေပါင္းဖတ္ေနတာနဲ႔... သၾကၤန္တတြင္းလံုး သူ႔စာအုပ္ပဲဖတ္ျဖစ္တယ္...။ မင္းလူလဲမဖတ္ျဖစ္...။ အဟိ မဖတ္ျဖစ္တာမ်ား ဒါ့ပံုရိုက္ျပထားတာ နာ...ဒါေဒြဖတ္တယ္ေပါ့....။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ.... စာဖတ္ျဖစ္တယ္ဆိုကတည္းက သိပ္ကိုေကာင္းတဲ႔ အေလ့အက်င့့္ျဖစ္သြားျပီ...။ ဘယ္သြားသြား စာအုပ္ကေလးတစ္အုပ္ေဆာင္ထားတာ မမွားဘူး....။ ကားေစာင့္ရင္းျဖစ္ျဖစ္ တေနရာရာကိုသြားလို႔ ေစာင့္ရတာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုခ်ိန္းျပီး ေရာက္မလာေသးလို႔ ေစာင့္ေနတာပဲျဖစ္ျဖစ္ စာေလးတစ္ေၾကာင္းႏွစ္ေၾကာင္း ဖတ္ျဖစ္လုိက္တာကိုက ကုိယ္တစ္ခုခုရလိုက္တာပဲေလ...။ အဲ...ဒါေပမယ့္ ကုိယ္ဖတ္တဲ႔စာအုပ္က ကိုယ္စိတ္၀င္စားတဲ႔ စာေတြ အေၾကာင္းအရာေလးေတြျဖစ္ရင္ပိုေကာင္းတာေပါ့ တခါတည္း ေခါင္းထဲတန္းေရာက္ေရာ..။ ရသစာေတြကို ဖတ္တတ္ရင္ေတာ့ အတုိင္းထက္အလြန္ေပါ့ဗ်ာ(ေနာ္ေနာ္ဟုတ္ဖူးေနာ္)...။ ဒီေလာက္ပါပဲ ဆရာလုပ္တာသိပ္မ်ားသြားျပီ အရိုက္ခံရေတာ့မယ္...။ ခြင့္လြတ္ေပးေတာ္မူၾကပါ ဖဘမွာ ဟိုလူေတြနဲ႔ ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ေတြေျပာျပီး ဒီပို႔စ္လာေရးလို႔ နဲနဲေနာက္သလိုေရးလိုက္မိရင္ေျပာထွာပါဂ်ာ.......။


ေမတၱာအားျဖင့္
မိုးေငြ႔



Monday, 23 April 2012

ၾကယ္ေတြ၀ွက္ထားတဲ႔ည.....



ေႏြေခါင္ေခါင္မွာ မိုးေတြရြာခ်လိုက္တယ္......။
တကယ္ေတာ့ မ်က္ရည္မိုးေတြပါ.....။

ေကာင္းကင္ၾကီးက အေမွာင္ထုေတြနဲ႔ ၾကယ္ေတြကို၀ွက္ထားတယ္....။

ကိုယ္...ဒီည... မင္းအေၾကာင္းေရးခဲ႔တဲ႔ စာေတြ မအိပ္ဘဲ အစအဆံုးျပန္ဖတ္တယ္...။

မင္းကို လြမ္းတဲ႔စိတ္က ကိုယ့္ပါးျပင္ေတြကို ရႊဲစိုကုန္တယ္....ကိုယ့္အျမင္္ေတြကို ၀ိုး၀ါးေစတယ္....ကိုယ့္ရင္ခုန္သံကို လိႈက္ေမာေစတယ္.....။

ညက ၾကယ္ကေလးေတြကို ၀ွက္ထားသလို မင္းကိုလဲ ၀ွက္ထားသလား အိန္ဂ်ယ္....။
ဒါေၾကာင့္မင္းကို ညထဲမွာ ကိုယ္လာရွာတာ....။

ဒီည ကိုယ့္ကို အေဖာ္လုပ္ေပးမယ့္ ၾကယ္ကေလးေတြလည္းမရွိဘူး လလဲမေတြ႔ရဘူး.....။
ေႏြေလပူတခ်ိဳ႔နဲ႔ အေ၀းက ေခြးေဟာင္းသံရယ္ တိုင္ကပ္နာရီဆီက စကၠန္႔တံသြားတိုင္း တေခ်ာက္ေခ်ာက္ျမည္သံရယ္ပဲရွိတယ္.......။

ရင္ပူလြန္းလို႔ ကိုယ့္သိပ္ၾကိဳက္တဲ႔ မင္းေဖ်ာ္ေပးတတ္တဲ႔ Ice Latte တစ္ခြက္ေလာက္ေသာက္ခ်င္လိုက္တာ...။

ေခါင္းေတြကိုက္လိုက္တာ ကိုယ္ညအိပ္ယာ၀င္ေနာက္က်တာ ရက္ဆက္ေနျပီ..။

မင္းေရာက္လာမလားလို႔ေစာင့္ဆိုင္းရင္း ကိုယ္စာေတြထိုင္ဖတ္ေနတယ္...။

ဒါေပမယ့္ မင္းေရာက္မလာေတာ့ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာလာသလိုပဲ....။ ဘယ္အရာေတြက ေသခ်ာေစသလဲ ကိုယ္မေျပာျပတတ္ဘူး...။ အခ်ိန္ေတြလား..???

မင္းတကယ္ပဲ...တကယ္ပဲ ကိုယ့္ကို အျပီးပိုင္ထားသြားေတာ့မွာလား အိန္ဂ်ယ္.....။

ကိုယ္ရပ္ေစာင့္ေနပါမယ္.....။
စက္၀ိုင္းတစ္ပတ္လည္တဲ႔အခါက်ရင္ ျပန္ဆံုမယ္လို႔ ကိုယ္ယံုၾကည္ထားလို႔ပါ..။

စာေတြေရးရင္း ကဗ်ာေတြဖတ္ရင္း ကေလးေတြကိုေစာင့္ေလွ်ာက္ရင္း အခ်ိန္ေတြကိုေက်ာ္ျဖတ္မယ္....။

ညကိုေျပာခ်င္ပါတယ္ အိန္ဂ်ယ့္ကိုလြမ္းရင္း ရင္ကြဲနာက်သြားတဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုလဲ ၀ွက္ထားေပးပါလို႔....။


မိုးေင႔ြ

Thursday, 19 April 2012

လင္းနပ္စ္.....




အဲဒီေန႔တုန္းက လင္းက ကၽြန္မကိုစာအုပ္ျပပြဲသြားဖို႔ သူကိုယ္တိုင္ကားေမာင္းျပီး လာေခၚခဲ႔တယ္.....။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ စိန္ရတု၀င္းထဲမွာ လုပ္တဲ႔ စာအုပ္ျပပြဲပါ....။ စာအုပ္ျပပြဲကို သင္တန္းအတြက္ အေထာက္အကူ အဘိဓာန္စာအုပ္သြားရွာခ်င္လို႔တဲ႔....။ စာအုပ္ျပပြဲေလွ်ာက္ၾကည့္ျပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ကန္ေတာ္ၾကီးပဲေလ့စ္ ေျမေအာက္ခန္းက ေဟာ့ေရွာ့ကလပ္မွာ ေဒးကလပ္ရွိလို႔ ေရာက္သြားခဲ႔ၾကတယ္...။ ေဒးကလပ္ဆိုတာ ဘာမွန္းကၽြန္မ မသိဘူး အရင္ကလည္း တခါမွမေရာက္ဖူးဘူး....။ အဲဒီေရာက္ေတာ့ လင္းက လက္မွတ္ႏွစ္ေစာင္၀ယ္ျပီး၀င္သြားၾကတယ္....။ ဒီေန႔က ညီညီတာလုပ္တဲ႔ပြဲတဲ႔....။ ကုိမ်ိဳးေက်ာ့ျမိဳင္ Unplugged ပါတယ္....။ အထဲေရာက္ေတာ့ မီးေရာင္မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေအာက္မွာ ကိုမ်ိဳးေက်ာ့က “မယ္မဒီေလးလားမွားမိတယ္” ဆိုျပီး ေဟာလိုဂီတာေလးနဲ႔ဆိုေနတယ္....။ အက၀ိုင္းထဲမွာ ကေနတဲ႔သူေတြလည္းအျပည့္ပဲ...။ လင္းက ကၽြန္မကိုအကၾကမ္းျပင္ေပၚေခၚသြားတယ္ ကၽြန္မမွမကတတ္တာကို...သူကတာကိုပဲ ရပ္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္ ကိုမ်ိးေက်ာ့သီခ်င္းကို နားေထာင္ေနလိုက္တယ္...။ အဲဒီေခတ္ကခုေခတ္လို Day Club လို႔မေခၚၾကဘူး Tea Party လို႔ေခၚတယ္..။

ကၽြန္မနဲ႔လင္းခင္တာၾကာပါျပီ ထူးထူးဆန္းဆန္းဒီေန႔ သူ႔ေကာင္မေလးမပါဘဲ ကၽြန္မကိုလာေခၚျပီး ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႔သူသြားခ်င္တဲ႔ ေနရာေတြေခၚသြားျပီး အိမ္ျပန္ပို႔တယ္...။ ည ရွစ္နာရီေလာက္က်ေတာ့ လင္း”ေမေမဆီကဖုန္းလာတယ္...။ လင္းမိန္းမခိုးေျပးသြားလို႔တဲ႔....။ ဘုရားေရ.....ေန႔လည္တုန္းကမွာ ကၽြန္မနဲ႔ေလွ်ာက္သြားေနတဲ႔ေကာင္က သူမိန္းမခိုးဖို႔အစီစဥ္ရွိတယ္လည္းေျပာျပမထားပါဘူး.....။ ခါတိုင္းဆို သူ႔ေကာင္မေလးနဲ႔ ဘယ္လိုဘယ္၀ါ စကားမ်ားၾကသည္ဆိုျပီး ညညဆို ဖုန္းနဲ႔အျမဲရင္ဖြင့္ေနက်ပါ.....။ အန္တီကစိတ္ပူလို႔ လင္းဆီကဖုန္းရရင္ သူ႔ျပန္ေျပာေပးပါလို႔ေျပာျပီးဖုန္းခ်သြားတယ္.....။

တကယ္ဆို လင္းက အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ေတာ္ေတာ္ၾကီးကိုုေစာလြန္းပါေသးတယ္....။ ခုမွဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ေတာင္ျပည့္ေသးရဲ႔လားမသိ လင္းအရမ္းကို ငယ္ေသးတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ သိတယ္ေလ......။ ဆယ္တန္းေအာင္လို႔ တကၠသိုလ္တက္ဖို႔ေစာင့္ေနတဲ႔အခ်ိန္......။ ဘယ္မိဘမဆို ႏွေျမသတျဖစ္မွာပဲ စိတ္ပူၾကမွာပဲေလ......။ လင္းနဲ႔ကၽြန္မက သူငယ္ခ်င္းျဖစ္မယ့္သာျဖစ္တာ လင္းက ကၽြန္မထက္ ငါးႏွစ္ငယ္တယ္....။ ကၽြန္မတို႔အဂၤလိပ္သင္တန္းမွာစဆံုတုန္းက မွတ္မိပါေသးတယ္......။ လင္းတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြက ငါးေယာက္လားမသိ ျပိဳင္တူသင္တန္းလာအပ္ၾကတာ....။ ကၽြန္မတို႔ဆရာၾကီးက အခုစာေတြေရးေနတဲ႔ ဆရာၾကီးလူထုစိန္၀င္းေလ....။ ဆရာၾ႕ကီးက သူ႔ဆီေက်ာင္းလာတက္တဲ႔သူမွန္သမွ်ကို အဂၤလိပ္နာမည္အကုန္ေပးထားတာ....လင္းရဲ႔ျမန္မာနာမည္က လင္းပါလို႔ဆိုျပီး Linus လို႔မွည့္လိုက္တယ္.....။ ကၽြန္မတို႔က လင္းလို႔ပဲ အဖ်ားဆြတ္ေခၚၾကတာ..။ အခု...လင္းခိုးေျပးသြားတဲ႔ ေကာင္မေလးကလည္း လင္းတို႔နဲ႔ရြယ္တူပဲ ဒီေက်ာင္းကို ေရွ႔ဆင့္ေနာက္ဆင့္လာအပ္သြားၾကတာပဲ....။ ကၽြန္မက အဲဒီတုန္းက ပထမႏွစ္စတက္ေနျပီ...။ ဒါေပမယ့္ လင္းတို႔အဖြဲ႔က သူတို႔နဲ႔ရြယ္တူ ဆယ္တန္းေအာင္ေလးထင္ျပီး ကၽြန္မကို နင္နဲ႔ငါနဲ႔ပဲစကားေျပာတယ္....။ ေနာက္ေတာ့ကၽြန္မအသက္ကိုသိသြားေတာ့လည္း လင္းတစ္ေယာက္ထဲ ကၽြန္မကို နင္နဲ႔ငါနဲ႔ပဲဆက္ေျပာတယ္....။ အိုေခေလ ျပႆနာမဟုတ္ပါဘူး....။ ခင္မင္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြပဲေလ... ေျပာမနာဆိုမနာေပါ့.....။

ကၽြန္မတို႔သင္တန္းမွာ လင္းတကယ္စျပီး ခ်စ္ၾကိဳက္မိတာက လင္းထက္သံုးႏွစ္ပုိၾကီးတဲ႔ ျမန္မာဆန္ဆန္နဲ႔ ကိုယ္လံုးသိပ္လွတ႔ဲ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကိုပါ.....။ ကၽြန္မနဲ႔လည္း သိပ္ခင္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းမေလးပါ...။ သင္တန္းျပီးရင္ ဟိုဖက္တစ္လမ္းက ၀က္သားတုတ္ထုိးဆိုင္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြတဖြဲ႔ၾကီး သြားထိုင္စားတတ္ၾကတယ္....။ ျပီးရင္ BC မွာစာအုပ္သြားဖတ္ၾကတယ္......။ အဲတုန္းက ေက်ာင္းသားဘ၀က ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပဲ.....။ သူငယ္ခ်င္းကမ်ားေတာ့ ေမြးေန႔ေတြက တန္းစီျပန္ေရာ ...။ ေတာ္ၾကာသူ႔ေမြးေန႔မို႔ Feel မွာသြားေကၽြးမယ္ Burger King မွာသြားစားမယ္ တခ်ိဳ႔ၾကေတာ့ အိမ္မွာမုန္႔၀ိုင္းလုပ္ျပီး စုစားၾကမယ္စသျဖင့္ေပါ့....။ အင္းလ်ားကန္ေဘာင္သြားၾကတယ္.....။ ေပ်ာ္စရာၾကီးပါပဲ...။ ဒါေပမယ့္ လင္းနဲ႔ အဲဒီမမနဲ႔ကလဲ ေနာက္ပိုင္း ျပႆနာခဏခဏျဖစ္ၾကတယ္......။ လင္းက အရမ္းသ၀န္တိုတတ္တာေလ သူ႔မမနဲ႔ပတ္သက္ စကားေျပာတဲ႔သူေတြနဲ႔ေပးစားလို ေပးစားနဲ႔ေပါ့.....။ သူတို႔တြဲတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲရွိမယ္ထင္တယ္....ျပတ္သြားၾကေရာ.......။ ေနာက္ေတာ့ လင္းက သူတို႔အဖြဲ႔ထဲက ေကာင္မေလးနဲ႔ရည္းစားျဖစ္သြားတယ္....။

ေျပာမယ့္သာေျပာတာ ဒီေကာင္အေတာ္စံြတာ....အေျပာအဆိုက ကေလးဆန္ပါတယ္.....။ လင္းက အရပ္ရွည္တယ္ ေျခာက္ေပတစ္ ႏွစ္ေလာက္မ်ားရွိမလားဘဲ....။ ဆံပင္နဲနဲေခြတယ္.။ မ်က္ႏွာက သြယ္သြယ္ရွည္ရွည္...။ အရပ္ကရွည္လို႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္နဲနဲကိုင္းခ်င္ေနေသးတယ္.....။ ျပံဳးလိုက္ရင္ ပါးခ်ိဳင့္ကေလးေတြ ပါးႏွစ္ဘက္လံုးမွာရွိတယ္...။ သြားေလးေတြ ညီညီညာညာရွိတယ္...။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္မေလးေတြခိုက္တာေနမွာ........။ လင္းတို႔က ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ပဲရွိတယ္....။ လင္းအစ္မလည္းေခ်ာတာပဲ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္....။ နည္းနည္းထူးဆန္းတာေလးေျပာျပခ်င္ေသးတယ္..... ကၽြန္မဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ဒီရန္ကုန္ေရာက္လာျပီးေနာက္ပိုင္းေပါ့ ေပါင္းသင္းသမွ်အခင္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြအကုန္လံုးလိုလုိ ၾကည့္လိုက္ရင္ အျမဲတေစ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတာမ်ားတယ္... ။ ေမာင္ႏွမမွာေတာင္မွ အၾကီးက မိန္းကေလးျဖစ္ျပီး အငယ္က ေယာက္က်ားေလးအဲလို ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ျဖစ္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ေလးအံ့ၾသဖို႔ေကာင္းတယ္...။

လင္းမွာအေမပဲရွိတာ အေဖမရွိေတာ့ဘူး..။ လင္းေမေမက အစိုးရရံုးမွာ အလုပ္လုပ္တယ္....။ ဖုိးစိန္လမ္းထဲကတုိက္ခန္းမွာေနတယ္.....။ လင္းတို႔မိသားစုနဲ႔က အျပင္မွာသိပ္မျမင္ဖူးေပမယ့္ ဖုန္းနဲ႔ေတာ့ ခင္ေနတာပါ......။ ခုေတာ့ လင္းေမေမလဲ သူ႔သားအတြက္ ေသာကေတြဘယ္ေလာက္ေရာက္ေနမလဲ....။ အငယ္ဆံုးကလည္းျဖစ္ ငယ္ကလည္းငယ္ေသးဆိုေတာ့ပိုဆိုးေပါ့။ လင္းတို႔ဘယ္ကို ခုိးေျပးၾကတယ္ဆိုတဲ႔သတင္း မရပါဘူး...။ ကၽြန္မဆီကို သူလံုး၀ဖုန္းမဆက္ဘူးေလ သူ႔ေမေမဆီျပန္ေရာက္မယ္ဆိုတာသိေနတာကိုးး...။ ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ အန္တီက ကၽြန္ဆီဖုန္းဆက္လာတယ္ လင္းတို႔နဲ႔အဆက္သြယ္ရျပီတဲ႔....
( )ျမိဳ႔မွာေရာက္ေနတာတဲ႔....။ ျပန္လာဖို႔ေျပာထားတယ္တဲ႕႔.....။ ခုိးေျပးျပီးျပီဆိုေတာ့လဲ လင္းကို ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ မိန္းမေပးစားရေတာ့မယ္ေလ သူလဲဘယ္လိုလုပ္စိတ္ေကာင္းပါ့မလဲ...။ ကၽြန္မလဲ ဟုတ္ကဲ႔ ဟုတ္ကဲ႔နဲ႔ပဲ နားေထာင္ေပးရတာေပါ့ ကိုယ္ကလည္းငယ္ေသးေတာ့ လူၾကီးတစ္ေယာက္ကို ဘယ္လိုေျဖသိမ့္စကားေျပာရမွန္းနားမလည္ေသးဘူးေလ.....။

လင္းသာ...ဒီစာကိုဖတ္မိလို႔ ကၽြန္မကိုဆဲခ်င္ဆဲေတာ့ လင္းတို႔မဂၤလာေဆာင္တဲ႔ေနရာကို ကၽြန္မတကယ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး....။ ယုဇနဂါးဒင္းလား ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာလားတစ္ခုခုပဲ....။ အဲ...ေကာင္မေလးအိမ္မွာ ျပန္ျပီး အမွတ္တရဗီဒီယုိေတြရိုက္ၾက ၾကိဳးေတြတားၾက လက္ဖြဲ႔ြေတြေဖာက္ၾကတာေတာ့ မွတ္မိေသးတယ္.....။ အဟဲ အေကာင္းခန္းေလးကို မွတ္မိတာပဲ လင္းရယ္ ငါ့ကို ခြင့္လြတ္လိုက္ပါေနာ္...။ အဲဒီေနာက္ လင္းနဲ႔ သိပ္အဆက္သြယ္မရွိေတာ့ဘူး.....။ လင္းေကာင္မေလးက ကၽြန္မတို႔နဲ႔အေပါင္းသင္းလုုပ္တာကို သိပ္ၾကိဳက္ပံုမေပၚဘူးေလ......။ လင္းအရင္ေကာင္မေလးနဲ႔ကၽြန္မကသိပ္ခင္တာကိုးး...။ လင္းအမ်ိဳးသမီးေလးက သ၀န္တိုအရမ္းတိုဆိုပဲ...ေကာင္းတယ္ဒီေကာင္၀ဋ္လည္တာ...။ ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းေတြလည္းဖြင့္ေတာ့ တကၠသိုလ္တက္တာနဲ႔ သင္တန္းဖက္လည္း မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး....။ ဒါနဲ႔ ေ၀းသြားၾကေရာ......။

ေနာက္တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ပဲ လင္းတို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလံုး အဂၤလန္ကိုထြက္သြားၾကလို႔ၾကားလိုက္တယ္..။ အဲဒီကစျပီး လင္းနဲ႔လံုး၀အဆက္သြယ္ျပတ္သြားတာ ဒီေန႔ထိဆိုပါေတာ့......။ တေလာက ဖဘမွာ လင္းအမ်ိဳးသမီးေလးကိုျပန္ေတြ႔လို႕႔စကားေျပာျဖစ္ၾကတယ္....။ သူျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ေနတာတဲ႔... လင္းနဲ႔သမီးေလးတစ္ေယာက္ရထားတယ္တဲ႔...ခေလးေလးက သံုးႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိေနျပီ ခ်စ္စရာေလး...အေမနဲ႔ပိုတူတယ္....။ လင္းေရာ ဖဘမသံုးဘူးလားလို႔ေမးေတာ့ မသံုးဘူးဆိုတာနဲ႔ လင္းနဲ႔ဆက္သြယ္လို႔ရတဲ႔ တျခားလိပ္စာေတြကိုလည္း ကၽြန္မ မေတာင္းမိေတာ့ပါဘူး....။ လင္းပံုေတြကိုၾကည့္ခ်င္တယ္ေျပာေတာ့ သူ႔ဖဘဖိုတိုထဲမွာတင္ထားတယ္ဆိုလို႔ ကၽြန္မ၀င္ၾကည့္ျဖစ္ေသးတယ္.....။ ဒီေကာင္ႏိုင္ငံျခားသားၾကီးက်ေနတာပဲ အရပ္က ကလန္ကလား ဆံပင္ကလဲ အရွည္ထားေသးတယ္.... ၀လာတယ္ အရပ္ရွည္ေတာ့ ထြားထြားၾကီးျဖစ္ေနတာေပါ့......။ ခုေတာ့ ကေလးဖေအ ရင့္က်က္တဲ႔ ေယာက်ာၤးၾကီးလံုးလံုုးျဖစ္ေနပါျပီ........။ ကၽြန္မတို႔စခင္တုန္းက လင္းက ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ ဆယ္တန္းေအာင္ေလးရွိေသးတာကိုးး...။

ကၽြန္မ တစ္ခါတုန္းက တို႔ရြာမွာ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းေတြေရးတာေတြလည္း ကုန္သေလာက္ရွိျပီေလ....။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းစတက္တဲ႔အခ်ိန္ သင္တန္းေတြတက္တဲ႔အခ်ိန္တုန္းက အေၾကာင္းေလးေရးဦးမွပါလို႔ေတြးမိေတာ့ လင္းကို အရင္ဆံုးေျပးျမင္မိတာ...။ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးေနာက္ပိုင္း စတက္ျဖစ္တဲ႔ သင္တန္းဆိုေတာ့ ဒီသူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ပဲစရတာေပါ့.....။ ကၽြန္မ အဲဒီသင္တန္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္ေတြ႔တာ သံုးေယာက္ပဲရွိေသးတယ္ ဖဘေက်းဇူးေၾကာင့္ေပါ့ေနာ္...။ တစ္ေယာက္က အခုအျပာေရာင္ေတာင္တန္းမ်ားဘေလာ့န႔ဲ မမ၀သုန္ရယ္ လင္းရဲ႔အမ်ိဳးသမီးေလးရယ္ အဂၤလန္မွာေက်ာင္းတက္ေနတဲ႔ နန္းစီႏြမ္းဆိုတဲ႔ က်ိဳင္းတံုက ရွမ္းမေလးပါ....။ ေနာက္ထပ္သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္းေလးေတြကိုလဲ အလ်ဥ္းသင့္သလို ေရးျဖစ္သြားဦးမွာပါ.....။ ေအာ္...ဒါနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းလင္းဆိုတာ ကညိမ္းႏိုင္ရဲ႔လင္းေတာ့မဟုတ္ဘူးေနာ္ မွားေနမွာစိုးလို႔ ဟိ ဟိ...။


မိုးေငြ႔

Wednesday, 18 April 2012

ၾကယ္ပန္းခင္း.....

သစ္ရြက္စိတ္ေပါက္မိတယ္ “အိန္ဂ်ယ္”တဲ့


ၾကယ္စကားျဖဴ


စိမ္းလန္းေျမမွာပြင့္ပါေစ


ၾကယ္စင္လင္းခ


ကံ့ေကာ္ငယ္


ၾကယ္ငါး



ပိတ္ရက္မွာ အပ်င္းေျပေရးျခယ္မိခဲ႔တဲ႔ ပံုေလးေတြပါ.......။ ပိတ္ရက္ရွည္ရွည္မွာ စာတစ္ပုဒ္မွေတာင္ မေရးမိေသးဘူး....။ အိုင္ဒီယာေတြေအာက္ေနတယ္....။ စားလိုက္အိပ္လိုက္နဲ႔ပဲ ဇိမ္ကိုက်လို႔ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြ နားေထာင္ျဖစ္တယ္ စာအုပ္တခ်ိဳ႔ဖတ္ျဖစ္တယ္ ဒီေလာက္ပါပဲ........။


မိုးေငြ႔


Wednesday, 11 April 2012

ႏွစ္သစ္ႏႈတ္ဆက္စာ.....

သာမီးရဲ႔ ခပ္ညံ့ညံ့လက္ရာ ပိေတာက္ပန္းေလး


မိုးေလးတစ္ေဖ်ာက္ႏွစ္ေဖ်ာက္ရြာလိုက္လို႔ထင္ပါ့.... မနက္လင္းခ်င္း ၀ရံတာထြက္ကတည္းက မ်က္ေစာင္းထိုးနားက အပင္ကေၾကြတဲ႔ ပိေတာက္ေတြ ကတၱရာလမ္းေပၚ ပ်ံ႔က်ဲလို႔......။ ဒီမနက္ျမင္ျမင္ရာ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႔ ေခါင္းမွာ ပိေတာက္ပန္းေတြေ၀လို႔.......။ ပိေတာက္ကကိုယ္အၾကိဳက္ပန္းထဲက မဟုတ္ပါဘူး....။ တကယ္ဆို ကုိယ္က ပန္းေတြကို သိပ္မႏွစ္သက္တတ္တဲ႔ မိန္းမ မဆန္တဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ပါ......။ ပန္းမၾကိဳက္တဲ႔ အေကာင္ပေလာင္ေလးေတြကို မခ်စ္တတ္တဲ႔သူရဲ႔ ႏွလံုးသားဟာ ႏူးည့ံႏိုင္ပါ့မလား....။

ဒီေန႔ အလုပ္ေနာက္ဆံုးတက္ရမယ့္ေန႔...။ လက္စသတ္စရာရွိတာေတြလုပ္ရံုပါပဲ....။ ကိုယ့္အလုပ္စားပြဲဆီကို ညီမတစ္ေယာက္က ပိေတာက္ပန္းခက္ကေလးကိုင္ျပီးေရာက္လာတယ္.....။ ကိုယ့္အထင္ေတာ့ သူတို႔လမ္းနားက အပင္ကရလာလို႔လာေပးတယ္ေပါ့....။ အမနာမည္နဲ႔ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ လာေပးသြားတာတဲ႔....။ လာေပးတဲ႔ေကာင္ေလးကလဲ... အစ္ကိုတစ္ေယာက္ကေပးခိုင္းလိုက္တာလို႔ေျပာသတဲ႔..။

ဟမ္!!!!

ကိုယ့္ကို ဘယ္သူ ပိေတာက္ပန္းေပးတာလဲ.....????

ပိေတာက္ခက္ကေလးကို ကိုင္ျပီး ကိုယ္အေတြးမ်ားေနမိေတာ့တယ္...။ ဆက္စဥ္းစားေနရင္ အလုပ္ျဖစ္မွာမဟုတ္...။ ပန္းကုိ ဘုရားကပ္လိုက္တယ္......။ ကိုယ္မွပန္းမပန္တတ္တာ....။ အပြင့္၀ါ၀ါေလးေတြကိုၾကည့္ရတာ အျပစ္ကင္းစင္လိုက္တာ ရနံ႔ကေလးေမႊးပ်ံပ်ံနဲ႔ ပိေတာက္မၾကိဳက္တတ္တဲ႔ ကိုယ္ေတာင္ အဲဒီပန္းကေလးကို ၾကိဳက္ခ်င္သလိုလိုျဖစ္သြားတယ္... (သူဆြဲေဆာင္ေနတာေလ)။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီပိေတာက္ခက္ပိုင္ရွင္ကိုေတာ့ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္...။ ႏွစ္သစ္မွာ ပိေတာက္ပန္းမၾကိဳက္တဲ႔ ကိုယ့္ကို သိပ္လွျပီး ေမႊးပ်ံ႔တဲ႔ ပိေတာက္ခက္ကေလးတစ္ခက္နဲ႔ ပေဟဠိဆန္ဆန္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္လို႔ပါပဲ.....။

အိန္ဂ်ယ္.......အိန္ဂ်ယ္မ်ားလားဟင္........

မေမွ်ာ္လင့္ရဲေပမယ့္ ကိုယ့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေငြ႔ေငြ႔ကေလးက ေလထဲမွာ စကၠန္႔ပိုင္းကေလးပဲလြင့္ျပယ္သြားတယ္...။ အိန္ဂ်ယ္က ကိုယ္အလုပ္လုပ္တဲ႔ေနရာကိုမွမသိတာ......။ မင္းဆီက ပိေတာက္ပန္းတစ္ခက္ ေရခ်မ္းတစ္စက္ေလာက္ေတာင္မွာ ကိုယ့္မွာေမွ်ာ္လင့္ပိုင္ခြင့္မရွိေတာ့ဘူးလား.......။ ေစာေစာက ၾကည္ႏူးရာကေန အေတြးစေတြက စိုနင့္တဲ႔ဖက္ကူးလာတယ္....။ ဒါနဲ႔ မွတ္မွတ္ရရေလးျဖစ္သြားေအာင္ မတတ္တေခါက္နဲ႔ အိန္ဂ်ယ့္အတြက္ရည္ရြယ္ျပီး ပိေတာက္ပန္းခက္ကေလး ဆြဲလိုက္မိေတာ့တယ္......။ မဆံုျဖစ္ေပမယ့္ ဒီစာေလးနဲ႔ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္ အိန္ဂ်ယ္......။ ေပ်ာ္ရႊင္ေအးခ်မ္းေသာ ႏွစ္သစ္ေလးျဖစ္ပါေစ။


မိုးေငြ႔


Sunday, 8 April 2012

ေႏြရာသီအလြမ္း.....



သြားၾကမယ္မဟုတ္လားကြယ္...........။


အဲဒီအရပ္မွာ ျမက္ခင္းေတြစိမ္းလန္းလို႔...... စကားပန္းပင္ေတြစီတန္းလို႔.......ေအးခ်မ္းလိုက္ပါဘိ..


ဟိုးး ခပ္ေ၀းေ၀းဆီက ေတာင္က်ေရသံေတြတေ၀ါေ၀ါနဲ႔.......

ေႏြရဲ႔ ျပယုဂ္ ဥၾသသံေတြ ညံစီလို႔.......

ေလပူေတြ တခ်က္တခ်က္တိုးေ၀ွ႔တိုက္ခတ္လာေသးတယ္......


သစ္ရြက္ေၾကြတစ္ခု ကိုယ့္အေပၚလြင့္က်လာတယ္......


အရြက္ဖားဖားရွည္ရွည္နဲ႔ ၀ါက်င့္ေျခာက္ေသြ႔ေနျပီ.......


ကိုယ္သစ္ရြက္စိတ္ေပါက္ျပီး သူ႔ေနရာမွာခဏကေလးေနၾကည့္မိတယ္....


သစ္ကိုင္းကေလးကေန ပ်ိဳမ်စ္စိမ္းဖန္႔တဲ႔ သစ္ရြက္ႏုႏုကေလးဘ၀ကေန အစိမ္းေရာင္ေလးေတြက ေနေရာင္ျခည္ကစြမ္းအင္ေတြကိုယူျပီး တေျဖးေျဖး ေျပာင္းလဲရင့္သန္လာတယ္......ျပီးေတာ့ အခုကိုယ့္လက္ထဲေရာက္ေနတဲ႔ ရမ္းေရာ္ျပီးေၾကြက်သြားတဲ႔ အထိေပါ့.......

သစ္ရြက္ေတြလည္း ဘာထူးသလဲ လူေတြလိုပဲ သက္တမ္းကုန္ေတာ့ ေၾကြခရရွာတာပါပဲ......


အ၀ါေရာင္လိပ္ျပာငယ္ေလးတစ္ေကာင္ ကုိယ့္နားရစ္သီရစ္သီနဲ႔ ၀ဲလာတယ္.......


ကိုယ္ဖမ္းလိုက္ရမလား အိန္ဂ်ယ္........


လက္ဖ၀ါးေလးကို ဆန္႔ထုတ္လိုက္ျပီးမွ..... လိပ္ျပာေလးေတြရဲ႔ အေတာင္ပံက ေသြးေၾကာမွ်င္ေလးေတြဟာ တို႔ထိရက္စရာမရွိ ႏုဖတ္လြန္းလို႔ ကုိယ္လက္ျပန္ရုတ္လိုက္မိတယ္..။


လိပ္ျပာကေလး သူ႔ဘာသာသူလြတ္လြတ္လပ္လပ္ပ်ံသန္းပါေစ........


ဟိုးးး အေ၀းဆံုးအထိ........

မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းအထိ........


မင္းက ျမက္ခင္းစိမ္းေပၚက ေၾကြက်ေနတဲ႔ စကားပန္းပြင့္ေတြကို တစ္ပြင့္ခ်င္းလိုက္ေကာက္ေနတယ္....


ငယ္တုန္းက သင္ခဲ႔ဖူးတဲ႔စာေလးမွတ္မိေနေသးတယ္.....


“တရုတ္စကားပန္း

ႏြားတင္းကုပ္နားမွာရွိသည္

အဆုတ္အဆုတ္ပြင့္သည္

အပြင့္ကိုျပဳတ္၍အသုပ္သုပ္စားရေအာင္”


ဒီေနရာေလးက
လူေတြနဲ႔အေ၀းဆံုး......

အတၱ ေလာဘ မာန္မာနေတြနဲ႔ အေ၀းဆံုး......

အတင္းဖ်င္းေျပာသူေတြနဲ႔ အေ၀းဆံုး...............


မိုးျခိမ္းသံၾကားရတယ္..........

ဒီအရပ္မွာက ဒီလုိပဲ ေႏြေခါင္ေခါင္မွာ မုိးျခိမ္းတတ္သတဲ႔......

၀ူးခနဲ အသံျမည္ေအာင္ ေလျပင္းတစ္ခ်က္ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလးတိုက္လိုက္တယ္.....
ေလနဲ႔အတူ မိုးစက္တခ်ိဳ႔ကပ္ပါလာမွန္း မ်က္ႏွာကိုလာထိလို႔သိလိုက္ရတယ္...........

မိုးေတြက်လာရင္ ကိုယ္တို႔ ဟိုးးး လြင္ျပင္က်ယ္ၾကီးဆီ ေျပးသြားၾကမယ္ေလ.......

ဒါမွမဟုတ္......ေတာင္က်ေရေတြစီးလာတဲ႔ ျမစ္ကမ္းပါးမွာ သြားထုိင္ၾကမယ္ေလ.......

ဘယ္လိုလဲ အိန္ဂ်ယ္......... ဒီေနရာမွာမင္းေပ်ာ္ရဲ႔လား........


တစ္သက္လံုးစိတ္ခ်မ္းသာခ်င္ရင္ အပင္စိုက္တဲ႔.........


ကိုယ္တို႔ အတူတူ အပင္ကေလးေတြစိုက္ၾကမယ္ေလ.........
အပင္ကေနပြင့္လန္းလာမယ့္ အပြင့္ကေလးေတြကို ေနျခည္ႏုႏုေအာက္မွာ အတူထိုင္ၾကည့္ၾကမယ္....း)

လိုက္ခဲ႔မယ္ မဟုတ္လား အိန္ဂ်ယ္...........
အရာအားလံုးနဲ႔ အေ၀းဆံုး ............

အဲဒီေနရာဆီကို.........။


မုိးေငြ႔



Friday, 6 April 2012

ထမ္ဆမ္းဂူႏွင့္ေမြေတာ္ကကၠဴသို႔ အလည္တစ္ေခါက္.....

က်မတို႔စီးလာတဲ႔ရန္ၾကီးေအာင္ကားက ေတာင္ၾကီးျမိဳ႔ေအးသာယာမွာ မနက္သံုးနာရီခြဲကတည္းက ၀င္ပါတယ္...။ ေတာင္ေပၚကို ဟိုင္းလက္ေလးျပန္ငွား...။ ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ဟိုတယ္ကိုအရင္မ၀င္ျဖစ္ဘူး တစ္မနက္တည္းနဲ႔ တစ္ညစာေပးရမယ္ဆိုေတာ့ အဆုတ္ေဆးရံု၀င္ထဲမွာရွတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအစ္မအိမ္မွာပဲ ခန၀င္နားလိုက္တယ္.....။ ဧည့္သည္ေတြလာမယ္ဆိုေတာ့ အိမ္ရွင္အစ္မက ခနနားဖို႕ကို အိပ္ယာေတြေသခ်ာခင္းေပးထားတယ္ ေစာင္အထူၾကီးေတြအထပ္လိုက္ပဲ...။ မုိးမလင္းခင္အထိ ခန၀င္ေကြးလိုက္ၾကတယ္....။ သိပ္ေတာ့မေအးေတာ့ဘူး...။

မနက္လင္းေတာ့ မ်က္ႏွာသစ္ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျပီး အ၀တ္အစားလဲ မနက္စာကို တိုဖူးေႏြး၀င္စားၾကတယ္...။ အဲဆိုင္က ေတာင္ၾကီးမွာ နာမည္ၾကီးပါတဲ႔ ....။ အဲ...ဆိုင္နာမည္ကိုေတာင္မွတ္ခဲ႔ဖို႔ေမ့သြားတယ္.....။ တိုဖူးေႏြးတစ္မ်ိဳးတည္းေရာင္းတာ အီၾကာေကြးနဲ႔စားရတယ္....။ မနက္စာစားျပီးေတာင္ ငွားထားတဲ႔ ေတာင္းေအ့စ္ကားေရာက္လာတယ္...။ ဟိုပုန္းျမိဳ႔ကို က်မတို႔စဆင္းေတာ့ ခုႏွစ္နာရီခြဲမွာ....။ ေႏြမို႔လို႔ထင္တယ္ စိုက္ခင္းေတြ သိပ္မ်ားမ်ားစားစားမေတြ႔ရဘူး....။ လမ္းတေလွ်ာက္ေတာ့ တဲေလးေတြနဲ႔ သခြားေမႊးသီးနဲ႕ စေတာ္ဗယ္ရီေတြကိုေရာင္းေနၾကတာေတြ႔တယ္....။ လမ္းေတြက ေကြ႔ေကြ႔ေကာက္ေကာက္ေတြမ်ားတယ္....။ ဒီလမ္းက က်ိဳင္းတံုတာခ်ီလိတ္သြားတဲ႔လမ္း....။

ျမင္ဖူးသမွ်လိႈဏ္ဂူေတြထဲမွာေတာ့ ေက်ာက္ခက္ပန္းဆြဲေတြက အလွဆံုးပဲ...။ လက္နဲ႔ဖန္တီးယူထားတာ မဟုတ္တဲ႔ တကယ့္ အံ့မခန္းသဘာ၀ကဖန္ဆင္းေပးထားတာ..။ လိႈဏ္ဂူထဲေလွ်ာက္ၾကည့္ ဓါတ္ပံုရိုက္ျပီး ...အျပန္က် သက္သတ္လြတ္ထမင္းေကၽြးပါတယ္...။ တဲအၾကီးၾကီးထဲမွာ ၀ါးထုိင္ခုံတန္းနဲ႔ စားပြဲေတြလုပ္ထားေပးတယ္... က်မတို႔အဖဲြဲ႔ေတာ့မစားျဖစ္ပါဘူး...။ တကယ္က စားရမွာေနာ့..။ ဒါမွ သူတို႔အစားအစာကိုကုိယ္သိမွာေလ....။ ကိုယ္ရင္ေလးလဲမရွိလို႔ မဖူးခဲ႔ရဘူး...။ ေတာင္ၾကီးကိုျပန္တက္ေတာ့ ဆယ္နာရီခြဲပဲရွိေသးတယ္....။ ေစာေစာက အလာတုန္းက ေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ စေတာ္ဗယ္ရီေတြ သခြားေမႊးေတြကို ကားရပ္ျပီး၀ယ္တယ္....။ ျပည္ေတာင္းေလာက္ရွိတဲ႔ စေတာ္ဗယ္ရီသီးေတြ ႏွစ္ေထာင္ဖုိးတဲ႔.....။ အသီးေတြက လတ္ဆတ္ျပီး ရဲေနတာ...။ ကားထဲမွာတစ္လမ္းလံုး ႏိႈက္စားလာတာ...။

ေတာင္ၾကီးျပန္ေရာက္ေတာ့... ေမာခမ္းဆိုင္မွာ ထမင္းစားပါတယ္...။ ရွမ္းဟင္းေတြသိပ္ေကာင္းတယ္ မစားရတာၾကာျပီေလ....။ ေဆာရီးကြယ္.....အစားငမ္းျပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ေမ့သြားတယ္...။ မွာစားျဖစ္တာေတြကေတာ့ ၀က္စတူးဟင္း ၾကက္သားမုန္ညင္းခ်ဥ္ေၾကာ္ ဆလတ္ရိုးသုပ္ ေရႊပဲရြက္ဟင္းခ်ိဳ အသဲအျမစ္အစိုေၾကာ္... ဟင္းနာမည္တစ္ခုေျပာျပဦးမယ္ ၾကက္ေၾကာင္မၾကီးသုပ္တဲ႔... ။ ဘယ္လိုမ်ားသုပ္ထားသလဲလို စပ္စုခ်ဥ္စိတ္နဲ႔ မွာလိုက္တယ္တစ္ပြဲ...။ ၾကက္သားျပဳတ္ကိုမွ်င္ျပီး ၾကက္သြန္နဲ႔ ျမီးရွည္ထဲထည့္တဲ႔ ပဲငပိအစပ္ကိုထည့္သုပ္ထားတာပါ...။ မာလာဟင္းအရသာမ်ိဳးနဲ႔ခပ္ဆင္ဆင္ရယ္ ...စားေကာင္းသေတာ့....။ ေန႔လည္စာစားျပီး ေကာက္ညွင္းေမႊးန႔ံသင္းေနတဲ႔ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းေလး ေသာက္လိုက္ ရွမ္းထန္းညက္ခဲေလးကိုက္လိုက္နဲ႔ေပါ့.. စည္းစိမ္ရွိလိုက္တဲ႔ျဖစ္ခ်င္း...။ ကဲ..ကဲ အားလံုးသေရက်ေအာင္ ေရးလို႔ ေမတၱာပို႔ေနၾကဦးမယ္......။ ေအာက္ကပံုေလးခဏၾကည့္ျပီး က်မတို႔ ေမြေတာ္ကကၠဴကိုဆက္သြားၾကစို႔......။



ထမ္ဆမ္းဂူ အ၀င္၀

လိႈဏ္ဂူအ၀င္ေပါက္ အထက္နားမွာထုထားတဲ႔ျမင္းရုပ္


အဲဒီျမင္းရုပ္ေတြက ေက်ာက္သားလားသစ္သားလား ေသခ်ာမခြဲႏိုင္ခဲ႔ဘူး လက္ရာေတာ့ေျမွာက္ပါ့

















ထမ္ဆမ္းဂူကိုစေတြ႔တဲ႔ ကိုရင္ေလး






မႈိပံုထီးပံုျဖစ္ေနတဲ႔ ေက်ာက္ခက္ပန္းဆြဲ

လိႈဏ္ဂူေရွ႕က စမ္းေခ်ာင္းေလး




ေမြေတာ္ကကၠဴသြားတဲ႔လမ္းက ေနာက္တစ္လမ္းတဲ႔.....။ ေက်ာက္တစ္လံုးဖက္ကိုသြားတဲ႔လမ္းလို႔ေျပာတာပဲ.....။ လမ္းၾကမ္းတယ္.....။ ရထားလမ္းကို ၾကိဳၾကားၾကိဳၾကားေတြ႔ရတယ္.....။ ေတာ္ေတာ္ေ၀းေ၀းေမာင္းရတယ္ ႏွစ္နာရီနီးပါးပဲ......။ ကကၠဴရြာကိုျဖတ္ျပီး ေညာင္ပင္အုပ္အုပ္ၾကီးေတြအမ်ားၾကီးရွိတဲ႔ ေနရာမွပဲ... ေစတီျဖဴျဖဴေတြကို အမ်ားၾကီးဖူးေတြ႔လိုက္ရတယ္......။ ေစတီတခ်ိဳ႔ကို ျပန္လည္ျပဳျပင္ထားတာရွိတယ္... အမ်ားစုကေတာ့ နဂိုအေဟာင္းအတိုင္း ...။ ထူးျခားခ်က္က ေစတီတိုင္းရဲ႔ထီးေတာ္မွာ ခ်ိပ္ဆြဲထားတဲ႔ ဆည္းလည္းသံေလးေတြပဲ ေလတိုက္တိုင္း လႈပ္ခတ္ျမည္ေနတဲ႔ အသံေတြက သိပ္ကိုေအးခ်မ္းၾကည္ႏူးဖုိ႔ ေကာင္းတာပဲ......။ ထီးေတာ္ေတြနဲ႔ ဆည္းလည္းေတြက သံေခ်းေတြနဲ႔မဲေနျပီ......။ အတြင္းဆံုးက ေစတီၾကီးကို လက္ယာရစ္ဖူးေတာ့... ေစတီရဲ႔ထီးေတာ္ေပၚက ဆည္းလည္းသံေလးက သိပ္ကိုသာယာတာပဲလို႔ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ဆည္းလည္းေတြအမ်ားၾကီးထဲက သူ႔တစ္လံုးတည္း လႈပ္ခတ္ျမည္ေနတယ္....။


အဖြဲ႔သားေတြ ဓါတ္ပံုေလွ်ာက္ရိုက္ အျပင္ျပန္ထြက္လာေတာ့ ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာရွိတဲ႔ ဧရာမေညာင္ပင္ၾကီးေတြကတန္းစီးေနတာမ်ား အပင္ေအာက္မွာေစ်းေရာင္းသူေရာင္း ခံုတန္းလ်ားမွာ အိပ္သူအိပ္နဲ႔။ ဘယ္ကတည္းကစိုက္ထားတဲ႔ ေညာင္ပင္ေတာ့မသိဘူး တစ္သက္မွာ ဒီေလာက္ၾကီးမားျပီးျမင့္တဲ႔ ေညာင္ပင္မ်ိဳးတခါမွမေတြ႔ဖူးခဲ႔ဘူး...။ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ အပင္နားကပ္သြားေတာ့ ေလးေအးေလးတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ ကိုယ္ပါ အိပ္ခ်င္လာတယ္.....။ ဓါတ္ပံုရိုက္ျပီးေနာက္တဖက္မွာ ရွိတဲ႔ ေညာင္ပင္ၾကီးဆီကို ေစ်းသည္ေတြေစ်းေရာင္းတဲ႔နားဓါတ္ပံုထပ္သြားရိုက္တယ္.....။ ေရေအးေအးေလးေသာက္ခ်င္တာ...။ ဒီမွာ ေရခဲမရပါတဲ႔..။ အင္းေလ ...ဒီေလာက္ေခါင္တဲ႔ေနရာမွာမွေရခဲေမးရသလား ကိုယ့္ကိုယ္ကုိျပန္ အျပစ္တင္မိသြားတယ္...။ ေဖာ့ဗူးေတြနဲ႔အေအးဗူးေတြကို ေရစိမ္ထားတာပဲရွိတာ...။ ကားအ၀င္မွာရွိတဲ႔ အုတ္ၾကြတ္ေတြမိုးထားတဲ႔ အေဆာက္အဦအၾကီးထဲမွေတာ့ ေရခဲရႏိုင္ပါသတဲ႔...။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြစီးတဲ႔ ဘတ္စ္ၾကီးေတြကေတာ့ အဲဒီဖက္ကိုဦးတည္သြားၾကတယ္..။ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားအတြက္ အထူးေရာင္းခ်ေပးတဲ႔ စားေသာက္ဆိုင္ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္အေအးတစ္ခြက္ကိုေတာ့ တစ္ေထာင္ေက်ာ္ႏွစ္ေထာင္ ေလာက္ကေတာ့ အသာကေလးေပးရမယ္...။

ေတာင္ၾကီးကိုျပန္လာေတာ့ ညေနမေစာင္းေသးဘူး....။ ရာသီဥတုကပူတယ္ဆိုတာ ကားထဲမွာေလွာင္ေနတတာလဲ ပါတယ္...။ အျပင္ေလကေတာ့ ေအးတယ္ဗ်.....။ ခရီးလဲပန္းလာပီဆုိေတာ့ နားဦးမယ္ေနာ္.....။ ေနာက္ေန႔ခရီးစဥ္ေလးကိုဆက္ပါဦးမယ္.....။