မိုးေငြ႔ဆိုတာ...ေကာ္ဖီခါးခါးအၾကိဳက္နဲ႔ ဖက္ရွင္တအားမိုက္သူေပါ့...း)

Monday, 30 January 2012

ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းေကာက္ရတဲ႔ေကာင္ေလး.....


လမ္းကေလးက ခုလိုေဆာင္းရာသီမွာ သစ္ရြက္ေၾကြေတြျပန္႔က်ဲလို႔...... ။ မနက္ခင္းပိုင္းမွာဆို သစ္ရြက္မီးရိႈ႔နံ႔နဲ႔အတူ ေစ်းသည္ေတြ အလုပ္သြားလာသူေတြ လူးလားေခါက္ျပန္ျဖတ္ေလွ်ာက္ၾကတယ္.....။ လမ္းကေလးက က်ဥ္းက်ဥ္းေလးေပမယ့္ ေအးခ်မ္းတယ္ ျမက္ရိုင္းပင္တခ်ိဳ႔နဲ႔ လူေတြနင္းေျချခင္းကို စိတ္ရွည္စြာ သစၥာရွိစြာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ခံယူဆဲ ခံယူျမဲပါပဲ.....။

ဒီလမ္းေလးမွာ ေလွ်ာက္ၾကတဲ႔သူတိုင္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မသိၾကေပမယ့္ မ်က္မွန္းတန္းမိေတာ့ရွိၾကတယ္........။ တစ္ရက္ေတာ့ လမ္းမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က က်မေနာက္ကိုအေျပးလိုက္လာျပီး ......။

“ဒီေသာ့တံေခ်ာင္းေလးက အစ္မေသာ့လားဗ်” တဲ႔......

ဒီလမ္းေလးမွာ ဒီရပ္ကြက္ကလူေတြအမ်ားၾကီးထဲကမွ ေသာ့ပိုင္ရွင္ဟာ က်မျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ သူဘာေၾကာင့္မ်ားေသခ်ာေနပါလိမ္႔....။ နည္းနည္းေတာ့ထူးဆန္းေနတယ္...။ က်မက သူ႔ကိုျပဴးေၾကာင္ၾကည့္ေနေတာ့.....။


“ ေအာ္ ဒီလုိပါ တေလာက ဟိုစိန္ပန္းပင္ေလးမွာ အစ္မေသာ့ေပ်ာက္ေၾကျငာစာရြက္ေလး လက္ေရးေလးနဲ႔ ကပ္ထားတာတစ္ရက္ေတြ႔လိုက္လို႔ အဲဒီစာရြက္ကို က်ေနာ္ပဲခြာယူထားလိုက္တယ္”

“ဟင္....”

ဟုတ္သားပဲ .....က်မစကၠဴတစ္ခုမွာ ေရးျခစ္ျပီး ကပ္ထားမိတာ.....။ ဒါေပမယ့္ ဆက္သြယ္ရမယ့္ လိပ္စာ ဖုန္းနံပါတ္ေတြထည့္မထားပါဘူး....။ ေအာ္.... က်မကပ္ေနတဲ႔အခ်ိန္ကို သူေတြ႔သြားတာျဖစ္လိမ္႔မယ္....။

“ ဒီလိုပါ အစ္မစာရြက္ကပ္ျပီးထြက္သြားေတာ့ က်ေနာ္သြားဖတ္ၾကည့္လိုက္တယ္ အဲဒီမတိုင္ခင္ကတည္းက က်ေနာ့္လက္ထဲကို ေသာ့ေလးက ေရာက္ႏွင့္ေနတာဗ်..... က်ေေနာ္ေကာက္ရထားတာ နဲနဲေတာ့ၾကာျပီ ဘယ္သူ႔ေသာ့ေခ်ာင္းမွန္းမသိလို႔ သိမ္းထားတာ”


ဒီေတာ့မွ ေကာင္ေလးက သူ႔အိတ္ထဲက ေသာ့ေခ်ာင္းေလးကို ထုတ္လာတယ္.....။ ေၾကးေရာင္ခပ္မွိန္မွိန္ျဖစ္ေနျပီျဖစ္တဲ႔ ေသာ့တံရွည္ရွည္ေလး........။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ
ေသာ့ခတ္သိမ္းဆည္းထားတဲ႔ေသတၱာေလးတစ္ခု......။ ေသာ့ေလးေပ်ာက္ေနတာနဲ႔ဖြင့္မၾကည့္တာၾကာျပီ။ အမွန္ေတာ့ ေသာ့စပိတ္လိုက္တဲ႔ေန႔ကတည္းက တခါမွဖြင့္မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့တာပါ...။


“ေက်းဇူးေနာ္....တို႔ဘယ္လုိေက်းဇူးဆပ္ရမလဲ..... အမွန္းတိုင္း၀န္ခံရရင္ တို႔အတြက္ အေရးၾကီးတဲ႔ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းပါ....ခုလိုေကာက္သိမ္းထားေပးတဲ႔သူရွိမွန္းေတာင္ မေမွ်ာ္လင့္မိဘူး.... ဘယ္ေတာ့မွျပန္မေတြ႔ႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ေတာင္ထင္ထားခဲ႔တာ”

“ရပါတယ္ဗ် ေက်းဇူးဆပ္စရာမလိုပါဘူး က်ေနာ္တို႔က တစ္ရပ္ကြက္ထဲသားေတြပဲ”


အဲဒီဆံပင္ေကာက္ေကာက္ေကြးေကြး လြယ္အိတ္အမဲအၾကီးၾကီးတကားကားနဲ႔ေကာင္ေလးကို က်မေန႔တုိင္း အလုပ္သြားျပန္ေတြ႔ေနက်ပါ.......။ ပိန္ပိန္ပါးပါး ဆံပင္ရွည္ဖါးဖါးပြေယာင္းေယာင္း မ်က္မွန္ေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ က်မကိုလည္း သူသတိထားမိမွာပါ......။ သူဘာအလုပ္လုပ္လည္းက်မ မသိသလို က်မအလုပ္ကိုလည္းသူသိမယ္မထင္ဘူး...........။

“ဒီလ မဂၢဇင္းမွာပါလာတဲ႔ အစ္မအက္ေဆးေလး က်ေနာ္ဖတ္ရတယ္... ေက်းဇူးဆပ္ခ်င္ရင္ အဲဒီစာအုပ္ေလးလက္ေဆာင္ေပးရင္ရပါျပီ”

“ဟမ္........” က်မတအံ့တၾသနဲ႔ မ်က္မွန္ေလးပင့္ၾကည့္ေတာ့ ေကာင္ေလး ေခါင္းေလးလွန္ျပီး ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္လိုက္တယ္......။ သူ႔အျပံဳးေလးေတြက ပ်ိဳမွ်စ္လိုက္တာ.....။

“အံ့ၾသသြားလား......အစ္မ ကုမၸဏီတစ္ခုမွာအလုပ္လုပ္တယ္ စာလဲေရးတယ္ အဲဒါက်ေနာ္သိေနတယ္ေလ”


ေကာင္ေလးက သူ႔လြယ္အိတ္သိုင္းၾကိဳးကိုလက္ႏွစ္ဖက္ဆြဲျပီး ပခံုးေပၚျပင္လြယ္ရင္းေျပာတယ္....။

ေသာ့ေခ်ာင္းေလးကို အိတ္ထဲထည့္သိမ္းရင္း....

“အိုေက... မင္းကို တို႔ေနာက္ေန႔စာအုပ္ယူခဲ႔ေပးမယ္... ျပီးေတာ့တစ္ခုခုလိုက္ေကၽြးမယ္....”

“အျပင္မွာေတာ့ မစားခ်င္ဘူး အစ္မလက္ရာတစ္ခုခုခ်က္ေကၽြးမလား”

“ဟမ္...”

ဒုတိယအၾကိမ္ က်မရဲ႔ အံ့အားသင့္မႈ...။ က်မ ပါးစပ္အေဟာင္းသားမ်ားျဖစ္သြားမလားပဲ...။

“မအံ့ၾသပါနဲ႔ အမကိုယ္တိုင္ အခ်က္အျပဳတ္ကၽြမ္းက်င္တယ္ဆိုတာ အမ အင္တာဗ်ဴးမွာ ဖတ္ဖူးထားတယ္ေလ”

က်မ မ်က္မွန္ကို လက္ညိဳးနဲ႔ပင့္တင္ရင္း ျပံဳးစစေလးျဖစ္သြားမိတယ္....။ က်မကို လူသိမ်ားေနျပီလား....။

“အိုေက အိုေက ဒီပိတ္ရက္ကို တို႔တစ္ခုခုခ်က္ေကၽြးပါ့မယ္....”

ေကာင္ေလးပခံုးေပၚက လြယ္အိတ္က ေလးလံေနပံု....။ ဘာေတြမ်ားထည့္ထားလို႔ ေလးလံျပီးၾကီးေနပါလိမ္႔...။ က်မနဲနဲစပ္စုခ်င္စိတ္ေပါက္သြားတယ္.....။

“မင္းကဘာအလုပ္လုပ္လဲ... အျမဲတမ္းအဲဒီအိတ္ၾကီးၾကီးလြယ္တာေတြ႔လို႔”

က်မေျပာမွ သူက သူ႔လြယ္ထားတဲ႔ အိတ္ကိုငံု႔ၾကည့္ရင္း တစ္ခ်က္ျပံဳးလိုက္တယ္...။

“က်ေနာ္က အေပ်ာ္တမ္းဓါတ္ပံုရိုက္တယ္.... ပံုမွန္အလုပ္မယ္မယ္ရရမရွိပါဘူး....အခ်ိန္ပိုင္းအေနနဲ႔ သတင္းဓါတ္ပံုေတြရိုက္ေပးပါတယ္ ဂ်ာနယ္တိုက္ေတြကုိ”

“ေအာ္...ေအာ္.. အိုေက ေနာက္မွဆံုၾကတာေပါ့... တို႔အိမ္မွာ ခ်ိန္းထားတဲ႔ ဧည့္သည္ရွိလို႔”

“ဟုတ္...အမ... တာ့တာ”

က်မတို႔ ႏႈတ္ဆက္ရင္း လမ္းခြဲလိုက္ၾကတယ္....။



****************************



အခန္းမီးေရာင္မွိန္မွိန္ေအာက္မွာ ယြန္းေသတၱာေလးက ႏြမ္းလ်လ်.....။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေသာ့ခတ္သိမ္းဆည္းခံထားရတဲ႔ အတိတ္ေဟာင္းေတြကို က်မျပန္ဖြင့္ၾကည့္သင့္သလား.......။ အဲဒီေသာ့ေပ်ာက္ကတည္းက ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေသာ့ေကာက္ရသူဟာ မိန္းကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေယာက်ာၤေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္တဲ႔သူနဲ႔ တစ္သက္လံုးေပ်ာ္ရႊင္စြာေပါင္းရပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးလိုက္တယ္....။ က်မဆီကို အဲဒီေသာ့ျပန္ေရာက္လာလိမ္႔မယ္လို႔ မေမွ်ာ္လင့္ထားဘူး....။ အဲဒီေန႔ကစိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ စာရြက္လြတ္မွာ ေကာက္ျခစ္ေရးျပီး ကပ္ထားမိတာ....။ ေသာ့တံေလးကို ေကာက္ရထားရင္ေတာင္ က်မဆီကို ျပန္လာေပးႏိုင္ဖို႔ က်မဘာအဆက္အသြယ္မွ မထားခဲ႔ဘူး....။ ခုလို က်မဆီဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ျပန္ေရာက္လာေတာ့ က်မရဲ႔ ဆုေတာင္းေတြကဘယ္လိုျဖစ္သြားမလဲ.....။ အိုကြယ္...ထားလိုက္ပါ...က်မအေတြးမမ်ားခ်င္ေတာ့ဘူး...။ ယြန္းေသတၱာေလးကို က်မမဖြင့္ၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး.....။ ခုေတာ့သူ႔ေသတၱာ သူ႔ေသာ့ေခ်ာင္းေလးနဲ႔ အျပည့္အစံုျဖစ္ေနျပီပဲ...။ ဒီေလာက္ဆို ေက်နပ္စရာေကာင္းပါျပီ...။ လူတိုင္း လူတိုင္းအတိတ္ဆိုတာရွိၾကေပမယ့္ က်မတို႔သြားရမွာက ေကာင္းမြန္မယ့္ အနာဂတ္ဆီကိုေလ....။

စာၾကည့္စားပြဲေပၚက လက္ေတာ့ေလးကိုဖြင့္ရင္း.. ေနာက္ေန႔လုပ္ရမယ့္အလုပ္ေတြကို ေသခ်ာတန္းစီမွတ္လိုက္တယ္.......။ စိတ္ကူးနဲနဲရသြားတာနဲ႔ စာတစ္ပုဒ္ခ်ေရးျဖစ္တယ္.......။ က်မရဲ႔ အိပ္ခ်ိန္က ၾကည့္လိုက္ရင္ အျမဲတမ္းနာရီလက္တံေတြက ဆယ့္ႏွစ္နားနီးရင္နီး မဟုတ္ရင္ ေက်ာ္ေနတတ္တယ္....။ အဲဒီအခ်ိန္မတိုင္ခင္ က်မအိပ္ယာမ၀င္တတ္ေတာ့ဘူး... အက်င့္ျဖစ္သြားျပီ....။ တိတ္ဆိတ္တဲ႔ညအခ်ိန္က ပိုျပီးစာေရးလို႔ေကာင္းတယ္ေလ...။ စာေရးရင္း အေတြးထဲ ဆံပင္ေကာက္ေကာက္ေကြးေကြးနဲ႔ ေကာင္ေလး၀င္လာတယ္.....။ ကိုယ္သိပ္မသိေသးေပမယ့္ သူ႔အေၾကာင္းေလးနဲနဲ စာထဲထည့္ေရးမိတယ္.....။ ေဆာရီးပါ...ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က အရာ၀တၳဳ လူသူအားလံုးကို ကိုယ္ကုန္ၾကမ္းအျဖစ္အသံုးျပဳတာဟာ.... ကိုယ့္စာရသေျမာက္ဖို႔သက္သက္ မဟုတ္ပါဘူး.....။ ကိုယ့္စကားလံုးေတြလွပဖို႔ အကာအရံထည့္တာ မဟုတ္ပါဘူး...။ တကယ့္အျပင္ပတ္၀န္းက်င္က အျဖစ္အပ်က္တခိ်ဳ႔နဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကူးတို႔ေပါင္းစပ္ထားတဲ႔...... အဟာရတစ္ခြက္သာျဖစ္ပါတယ္...။


************************



ဒီေန႔.... ဟိုေကာင္ေလး ထမင္းလာစားမယ္ဆိုလို႔.... မနက္ကတည္းက ေစ်းေစာေစာသြားျပီး ဟင္းေလးသံုးေလးခြက္ေလာက္ခ်က္လိုက္တယ္......။ သူဘာအသားေတြေရွာင္လဲ မေမးမိလိုက္ဘူး....။ ၾကက္ ပုဇြန္ ငါး ေတာ့ေရွာင္မယ္မထင္လို႔ အဲဒါေတြေရြးခ်က္လိုက္တယ္......။ ၾကက္သားကို တစ္ေကာင္လံုးခါတိုင္းဆီျပန္ခ်က္တဲ႔ အႏွစ္ထဲ စပါးလင္ေလးပါေထာင္းထည့္တယ္.......။ ကင္မြန္ခ်ဥ္ဟင္းကုိ ပုဇြန္ေျခာက္ေလးနဲနဲခတ္တယ္......။ ကကတစ္ေပါက္ေလးေတြကို ေၾကာ္ျပီးၾကက္သြန္နီကြင္းေလးနဲ႔ပဲငါးပိနဲ႔ ျပန္ႏွပ္တယ္....။ ပန္းမုန္လာကို ဘဲဥနဲ႔ေၾကာ္.....။ ငါးပိေထာင္းတို႔စရာ.....။ ဒါေလာက္ဆို သူထမင္းျမိန္ေလာက္ပါျပီ....။

က်မထမင္းဟင္းအဆင္သင့္ျဖစ္တဲ႔အခ်ိန္မွာပဲ သူေရာက္လာတယ္.....။ အခ်ိန္အဆေတာ္ပါ့... စားလို႔ရမယ့္ခ်ိန္ကြက္တိကို ေရာက္လာတာ....။

“အစ္မေရ.... က်ေနာ္ေရာက္ျပီဗ်...”

အိမ္အ၀င္၀ကေနသူကစီးေျပာပါတယ္....။

“ထမင္းဟင္းေတြအဆင္သင့္ပါပဲရွင္.....”

“က်ေနာ္အတြက္နဲ႔ အစ္မေတာ့ပင္ပန္းသြားျပီ....... အားလဲနာတယ္ ဒါေပမယ့္ အားလဲမနာဘူး.... က်ေနာ္က အစ္မလက္ရာကို အင္တာဗ်ဴးမွာဖတ္ရကတည္းက စားခ်င္ေနတာ အမွန္ေျပာတာ”....

သူ႔စကားေၾကာင့္ က်မေရာသူေရာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးျပိဳင္တူ ရယ္လိုက္မိၾကတယ္....။

“ကဲပါ.....ခုပဲစားရေတာ့မွာပါ....လာတစ္ခါတည္း ထမင္းစာပြဲမွာထိုင္လိုက္ေတာ့ တို႔..အေမာေျပေရခပ္ေပးမယ္”

“ဟုတ္အစ္မ..ရပါတယ္ အလုပ္ရႈပ္ကုန္ျပီ”

“ရတယ္ ရတယ္...ေမာင္ေလးလက္ေလးေဆးလိုက္မလား ဇြန္းခရင္းနဲ႔စားမယ္ဆိုလဲ ရတယ္...”
“အစ္မဟင္းေတြက လက္နဲေလြးမွ ပိုျမိန္မွာဗ် ”

ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာေလးက ပါးစပ္ကလဲေျပာရင္း လက္ေဆးေဘစင္ဆီေရာက္သြားျပီ....သြက္ပံု...။


က်မတို႔ထမင္းလက္ဆံုအတူစားရင္း သူ႔အလုပ္ကိုယ့္အလုပ္ေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ၾကတယ္.....။ ထမင္းစားျပီးေတာ့ အခ်ိဳတည္းဖို႔ ဇီးထန္းညက္နဲ႔ေရေႏြးၾကမ္း....။ က်မကို ျမန္မာဆန္ဆန္စားေသာက္လို႔ သူကသေဘာက်ေနေလရဲ႔...။ တကယ္ေတာ့ က်မကအစားစာေတြကို အစံုၾကိဳက္ႏွစ္သက္သူပါ...။ တျခားတုိင္းျပည္က ေဒသအစားစာေတြကိုလည္း စားဖူးသည္ရွိေအာင္ ဆိုင္ေတြမွာ အကုန္လိုက္စားတယ္...။ ေပ့ါရႊတ္ရႊတ္ ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္အစားစာကလြဲလို႔ အကုန္ၾကိဳက္တယ္...အစားမေရြးဘူး....။ ျပီးေတာ့ ႏိုင္ငံတကာဟင္းခ်က္နည္းေတြကိုလဲ ေလ့လာဖတ္ရႈတယ္ ...အခ်ိန္ရွိရင္ ရွိသလိုလက္ေတြ႔စမ္းသပ္တယ္....။

က်မ ပန္းကန္ေဆးေနတုန္း သူက က်မစာအုပ္စင္ကို စိတ္၀င္တစားၾကည့္ရႈေနပါတယ္....။ က်မရဲ႔ ဓါတ္ပံုအမ္ဘမ္ေတြၾကည့္ျပီး တျပံဳးျပံဳးနဲ႔လည္းရွိေသး...။

“အစ္မက ေမာ္ဒယ္လုပ္ရမွာဗ်...”

“ေနာက္ေနလား..ဟင္... ဒီလုိပုလင္းဖင္မ်က္မွန္နဲ႔ ဆံပင္္ဖြာလန္က်ဲနဲ႔”

“ဟ ဟ အစ္မကလဲကိုယ့္ကိုယ္အားေပးလိုက္တာ.... အဲေလာက္လဲမဟုတ္ပါဘူး အစ္မက ကိုယ့္အလွကိုဖြက္ထားတာကိုးး... က်ေနာ္ အစ္မဓါတ္ပံုေတြကိုေသခ်ာၾကည့္ျပီးျပီ မ်က္ကပ္မွန္ေလးတပ္လုိက္ ဆံပင္နဲနဲပါးပါးပံုသြင္းလိုက္ မိတ္ကပ္ေတြခ်ယ္လိုက္ဗ်ာ....မီလန္ကေမာ္ဒယ္လ္ေတြကိုလံုး၀မီတယ္...”

“ဘုရားေရ.... ရွင္က က်ဳပ္ကိုအဲေလာက္ေတာင္မွန္းလိုက္တယ္....မလုပ္ပါနဲ႔ စူပါေမာ္ဒယ္ေတြထမင္းငတ္ ကုန္မယ္”


က်မစကားေၾကာင့္ သူအားပါတရရယ္ေမာလိုက္တယ္....။ ဒုတိယအၾကိမ္ ပ်ိဳမွ်စ္တဲ႔ အျပံဳးေတြကို က်မေငးေမာမိသြားတယ္...။


“က်ေနာ္တကယ္ေျပာတာအစ္မ .... အစ္မအားရင္ က်ေနာ္ေအာက္ဒိုး အစမ္းလိုက္ရိုက္ေပးၾကည့္မယ္...”

“မလုပ္ပါနဲ႔... တို႔က အိုက္တင္မလုပ္တတ္ဘူး...ျပီးေတာ့လူျမင္ကြင္းမွာ တို႔အဲလိုမေနတတ္ပါဘူးး ”


က်မနဲ႔ ဒုတိယၾကိမ္သာဆံုဖူးေပမယ့္သူ႔ၾကည့္ရတာ က်မကိုမစိမ္းဘဲ သူနဲ႔အရင္တုန္းကတည္းက ခင္မင္ရင္းႏွီးလာတဲ႔ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းလိုပဲ....။ လာမယ့္လက်ရင္ သူ႔ဓါတ္ပံုျပပြဲရွိလို႔ က်မကိုဖိတ္တဲ႔အေၾကာင္းေျပာရင္း သူႏႈတ္ဆက္ျပန္သြားပါတယ္......။ က်မ သူ႔လက္ရာေလးကို သြားၾကည့္ျဖစ္မွာပါ.....။ အနည္းဆံုးကုန္ၾကမ္းေတာ့ရတာေပါ့လို႔ ေတြးရင္းျပံဳးမိသြားတယ္...။ က်မတို႔လို႔စာေရးသူေတြ ျမင္ျမင္သမွ်စာထဲထည့္ထည့္ေရးေနတာ အန္မတန္မွ စြန္႔စားရာေရာက္ပါတယ္...။ ဒါေၾကာင့္ တခ်ိဳ႔စာအုပ္ေတြမွာဆို စာေရးသူနဲ႔စာကိုမေရာေထြးေစဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံရေသးတယ္....။



*******************************


ရံုးလြယ္အိတ္ကတစ္ဖက္... စာအုပ္အိတ္ကတစ္ဖက္နဲ႔ ...ေနပူက်ဲေတာက္ထဲကေန သူဓါတ္ပံုျပပြဲရွိတဲ႔ ဟိုတယ္ဆီလမ္းေလွ်ာက္သြားရတာ......။ ရံုးနဲ႔ကသိပ္မေ၀းလို႔ လမ္းပဲေလွ်ာက္လိုက္တာ...။ ထီးကိုင္ရမွာပ်င္းတဲ႔ သူမို႔လဲ ေနပူလဲ ပူပူေပါ့...အဲလိုေပတာေလ...။ ဒီေန႔က ရံုးေန႔တစ္၀က္မို႔ အဆင္လဲေျပသြားတယ္....။ သူ႔ျပပြဲက မနက္ဆယ့္တစ္ကေန ညေနသံုးနာရီထိဆိုေတာ့...။ ဟိုတယ္ထဲေရာက္ေတာ့ rest room ကိုအရင္ေျပးလိုက္တယ္...။ လူက ရုပ္မေပါက္ေတာ့ဘူး...ေခၽြးေတြသန္ေတြန႔ဲ နဲနဲပါးပါးေတာ့ရႊိဳင္းရမယ္ေလ....။ အနက္ေရာင္ေဘာင္ၾကီးၾကီး မ်က္မွန္ကို ခဏခၽြတ္ျပီး အိတ္ထဲက wet tissue တစ္ရြက္ကိုထုတ္ျပီး မ်က္ႏွာကိုရွင္းသြားေအာင္သုတ္ပစ္လိုက္တယ္....။ ပြေယာင္းေယာင္းဆံပင္ေတြကို သိမ္းျပီး ခပ္ရွင္းရွင္းရိုးရိုးေလးပဲထံုးလိုက္တယ္...။ ဒီေန႔ စေနမို႔ယူနီေဖါင္းမ၀တ္ရေတာ့ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့အစ အနက္ခံ ပြင့္ရိုက္ ပန္းခရမ္းေရာင္အဆင္ေလးကို ၀မ္းဆက္၀တ္ထားတယ္...။ က်မဒီေန႔နဲနဲပဲမ်ားလာတယ္...။ အဲ...မ်က္မွန္ကေတာ့ အလွပ်က္မစိုးလို႔ဆိုျပီး ခၽြတ္ထားလို႔မျဖစ္...။ သူမပါရင္ က်မဘာမွမျမင္လို႔ အရွက္ကြဲလိမ့္မယ္...။ ဖိနပ္ကေတာ့ အပါးေလးပဲစီးျဖစ္တယ္ အရပ္ကရွည္ျပီးသား ေဒါက္ထပ္စီးရင္ ကလန္ကလားျဖစ္ေနသလားလို႔ ခံစားမိတယ္ ျပီးေတာ့ အလုပ္ဆင္းရင္း ကားဂိတ္နဲ႔ကနဲနဲလွမး္တာမို႔ ေဒါက္ဖိနပ္စီးျပီး ရိႈးထုတ္ရဖုိ႔က ပိုပိုေ၀းသြားေတာ့တယ္...။

rest room ကထြက္လာျပီး reception မွာ ျခင္းေတာင္းကိုအပ္ထားလိုက္တယ္....။ ျပခန္းမရွိရာဆီကို စက္ေလွကားစီးတက္ရေသးတယ္...။ အေပၚေရာက္ေတာ့ လူနဲနဲစီေနျပီ...။ အျပင္ခန္းမအ၀မွာ ေကာ္ဖီနဲ႔ ဆမ္း၀ွစ္ခ်္ ေကာက္ခ္ေတးေတြနဲ႔ ဧည့္ခံတယ္....။ တခ်ိဳ႔ေတြ ေကာ္ဖီခြက္ေလးကိုင္ျပီး ခန္းမထဲ၀င္သြားတာေတြ႔ရတယ္...။ ေလာေလာဆယ္ ဗိုက္ဆာေပမယ့္ ဓါတ္ပံုေတြကို အရင္ၾကည့္ဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္...။ ခန္းမထဲကက်ယ္ေတာ့ လူမ်ားေပမယ့္ နံရံေလးဖက္ေလးလံမွာခ်ိပ္ဆြဲထားတဲ႔ ပံုေတြဆီျပန္႔က်ဲေနလို႔ သိပ္ျပီး က်ပ္တယ္မထင္ရပါဘူး...။ သူ႔ကို ေ၀့၀ဲရွာၾကည့္လိုက္တယ္... မေတြ႔ဘူး...။ သူ႔ပံုစံကရွာရလြယ္ပါတယ္...ဒီအခန္းထဲမရွိလို႔ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္...။ ပံုေတြကိုညာဘက္ကေနစျပီး ၾကည့္လိုက္တယ္...။ အညိဳေရာင္သစ္သားေဘာင္ေတြခတ္ထားတ႔ဲ ဓါတ္ပံုေတြက ဆိုဒ္စံု အေရာင္စံု....။ က်မစၾကည့္တဲ႔ပံုက ပထမဆံုးပံုပါပဲ...နံပါတ္ေတြအစဥ္လိုက္တပ္ထားတာကိုးး...။ အဲဒီပထမဆံုးပံုနံပါတ္တစ္ေလးကို က်မျမင္ဖူးေနပါတယ္....။ ဓါတ္ပံုေဘာင္ေအာက္မွာ “ခ်စ္သူလမ္းၾကား”လို႔ ေရးထားတယ္...။ ဒါ... က်မတို႔ရပ္ကြက္ထဲကေန လမ္းမၾကီးဆီကို ျဖတ္လမ္းသြားရတဲ႔ လမ္းကေလး......။ သူနဲ႔က်မဆံုျဖစ္ခဲ႔တဲ႔လမ္းကေလးေပါ့ ဟုတ္တယ္....။ အလဲ႔....ဓါတ္ပံုကိုနာမည္ေလးေပးထားတာေလးကို က်မသေဘာက်သြားလို႔ ျပံဳးမိသြားတယ္...။

“အစ္မေရာက္ေနျပီလားးး”

က်မေနာက္ေက်ာဆီက အသံေၾကာင့္ လွည့္ၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ သူ....။ အနက္ေရာင္ရွပ္အက်ီၤနဲ႔အနက္ေရာင္ဘက္ကီေဘာင္းဘီ၀တ္ထားတယ္...။ ဆံပင္ေတြကို စုစည္းခ်ည္ထားတယ္။ က်မကိုသူက ေတာက္ပတဲ႔အၾကည့္နဲ႔ အံ့အားသင့္သလိုပံုမ်ိဳးၾကည့္တယ္...။ က်မပံုစံေျပာင္းေနလို႔လား...။

“အစ္မ ဒီေန႔သိပ္လွတယ္.... အဲလိုပံုမ်ိဳးနဲ႔ က်ေနာ္တစ္ခါမွမျမင္ဖူးဘူး”

“ ဟ ဟ... အိုေက အိုေက ဒီပြဲျပီးရင္ တို႔ေကာ္ဖီလိုက္တိုက္မယ္”

“ဟုတ္ ေအးေဆးၾကည့္ပါဦး က်ေနာ္ တျခားဧည့္သည္ေတြသြား ဧည့္ခံလိုက္ပါဦးမယ္”

က်မသူ႔ကိုေခါင္းညိတ္ျပရင္း ပံုေတြကိုဆက္ၾကည့္ေနလုိက္တယ္...။ သူရိုက္တဲ႔ ပံုေတြက သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ပံုေတြမ်ားတယ္...။ လူပံုေတြ တိရိစာၧန္ပံုေတြသိပ္မပါဘူး....။ ပန္းပံုေတြ သစ္ရြက္သစ္ခက္ေတြ တိုက္တာအေဆာက္အဦေတြ ေၾကာ္ျငာဘုတ္ေတြ ေမာေတြထဲက အလွေတြ ဓါတ္ေလွကားေတြ တိမ္ပံုေတြ ။ က်မကိုပိုျပီးစိတ္၀င္စားေစတာက ပံုေတြတိုင္းရဲ႔ေအာက္မွာ စာတန္းေလးေတြပါပဲ စာသားေလးေတြက အဓိပၸါယ္ရွိရွိေလးေတြ..။ ဒီတိုင္းပံုခ်ည္းအလြတ္ျပထားတာထက္ပိုျပီး ေလးနက္အသက္၀င္သြားတယ္..။ ပံုတိုင္းမွာ ခံစားမႈေတြေပ်ာ္၀င္ေနတယ္ ပံုတစ္ပံုကိုၾကည့္ရတာ စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုဖတ္လိုက္ရသလို ရသမ်ိဳးရတယ္...။ သူ႔ပံုေတြကိုၾကည့္ရင္း ဘ၀ကိုရိုးစင္းစြာျဖတ္သန္းေနတဲ႔ အူတူတူလူငယ္ေလးဆီမွာ ဒီလို အိုင္ဒီယာေကာင္းေလးေတြရွိေနတာ မယံုႏိုင္စရာပဲလို႔ ေတြးလိုက္မိတယ္....။ အႏုပညာေမွာ္၀င္သြားရင္ မထင္မွတ္ထားတဲ႔သူ မထင္မွတ္ထားတဲ႔အရာေတြဟာလဲ လူေတြသတိျပဳ အသိမွတ္ျပဳသြားတဲ႔အထိ ထင္ထင္ရွားရွား ထြက္ေပၚလာရတာပဲလို႔ ေလးေလးနက္နက္ေတြးမိသြားတယ္...။ တဆက္တည္း ဒီလူငယ္ေလးကို က်မစိတ္ထဲ ခ်ီးက်ဴးမိသြားတယ္....။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္သူ႔ပြဲေလးေအာင္ျမင္မွာပါ..။ ပံုေတြအားလံုးၾကည့္ျပီးေတာ့ က်မအျပင္ဖက္က ေကာ္ဖီေလးတစ္ခြက္သြားေသာက္လိုက္တယ္...။ သူကေတာ့ ဂ်ယ္နယ္ဇင္းသမားေတြ ဗ်ဴးခံေနတာနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနတယ္...။ က်မျပန္ေတာ့မယ္....။ သူ႔ကိုႏႈတ္ဆက္ဖို႔ကလည္း လူေတြကရႈပ္ေနတယ္...။ က်မဒီတုိင္းပဲ ျပန္သြားလိုက္တာေကာင္းပါတယ္....။ ညေနသံုးနာရီမွာ ေနက က်ဲက်ဲေတာက္ပူဆဲ....။ နဲနဲလည္းေစာေနေသးလို႔ က်မ လမ္းသံုးဆယ္ထဲ စာအုပ္ေတြ၀င္ေမႊလိုက္တယ္.....။ က်မသိပ္မဖတ္ျဖစ္ေသးတဲ႔ ဆရာမခင္ခင္ထူးရဲ႔ ၀တၳဳတုိေတြ ဆရာၾကီးနႏၵာသိန္းဇံရဲ႔ စာအုပ္ေတြ ႏိုင္ငံျခားမဂၢဇင္းစာအုပ္တခ်ိဳ႔ေတြ၀ယ္ျဖစ္တယ္......။ ျပီးေတာ့ လမ္းသံုးဆယ္ဂိတ္ကေနကားစီး တရုတ္တန္းဖက္ခဏ၀င္ျပီး ဟင္းသီးဟင္းရြတ္လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေတြေရြး၀ယ္တယ္... ဒီညေနေတာ့ အိမ္မွာရွိတဲ႔ ၀က္ေပါင္ေျခာက္ေလးကို သီးရြက္စံုဆလပ္လုပ္စားမယ္...။ ကားစီးတာနဲ႔ အိမ္ျပန္ေတာ့ ညေနေတာ္ေတာ္ေစာင္းေနျပီ လမ္းကေလးကုိေရာက္ေတာ့ သူပြဲမွာျပသြားတဲ႔ “ခ်စ္သူလမ္းၾကား”ကို ျပန္ျမင္မိတယ္...။ ဘာေၾကာင့္ သူအဲလို နာမည္ေပးျဖစ္သြားသလဲလို႔ သိခ်င္သြားမိတယ္။ ညေန ေနညိဳညိဳအေရာင္နဲ႔ ဒီလမ္းကေလးက အျမဲၾကည့္လု႔ိလွေနတာ က်မ အျမင္မွာ ဘယ္ေတာ့မွရိုးမသြားတာ။ တေန႔ေန႔တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဒီျမက္ရိုင္းပင္ေတြကိုသာ လူေတြသန္႔ရွင္း ခုတ္လဲလိုက္ၾကရင္ လမ္းကေလးဟာ သူ႔သဘာ၀အတိုင္း ပီျပင္ႏိုင္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး..။ ေသခ်ာတယ္...။ ဘာမွမဟုတ္ လမ္းကေလးကုိျဖတ္ေလွ်ာက္ရင္း က်မအေတြးေတြက ဟိုးး အေ၀းထိေရာက္ကုန္တယ္...။ ျဖစ္မလာေသးတဲ႔ လမ္းကေလးရဲ႔ အနာဂတ္ကို ၾကိဳတင္ႏွေျမာတသလို႔ ရင္ထဲ အလြမ္းေတြတရိပ္ရိပ္တက္လာရတယ္....။



********************************


သူ႔ဓါတ္ပံုျပပြဲေလးျပီးသြားကတည္းက က်မနဲ႔သူ မဆံုျဖစ္တာေတာ္ေတာ္ေလးၾကာသြားတယ္...။ အလုပ္သြားအလုပ္ျပန္လည္း မေတြ႔ျဖစ္ဘူး.....။ ဒီလိုပါပဲ စိတ္ထဲရွိတယ္ရယ္လုိ႔မဟုတ္....။ အလုပ္သြားျပန္ ေတြ႔ေနက်မေတြ႔ရေတာ့ တမ်ိဳးေလးျဖစ္ေနမိတယ္...။ အရင္ကေတာ့ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္မသိလို႔ထားေတာ့...။ ခုေတာ့ က်မတို႔က ခင္မင္တဲ႔မိတ္ေဆြေတြျဖစ္သြားျပီ...။ ဒီေတာ့ က်မပုိျပီး သတိထားမိတာ သတိရမိတာပါ.....။ သူအလုပ္ေတြရႈပ္ေနလို႔ ဒါမွမဟုတ္ ခရီးသြားေနလို႔ျဖစ္မွာပါ....။ တေလာက က်မအိမ္နားမွာ အင္တာနက္ဆိုင္အသစ္တဆိုင္လာဖြင့္ပါတယ္......။ ဒါနဲ႔လိုင္း၀ယ္လို႔ရတယ္ဆိုတာနဲ႔ က်မေတာ္ေတာ္အားတက္သြားတာ... အခါတိုင္းလို အိမ္မွာ ကိုယ့္လက္ေတာ့နဲ႔ကိုယ္ရိုက္ျပီးသိမ္း ရံုးေရာက္မွတင္ခ်င္တာတင္စရာမလိုေတာ့....။ တခါတည္း အိမ္မွာလိုင္းရထားေတာ့ တစ္ညလံုးဖြင့္ျပီး ေရးပါေလ့ပဲ.....။ လိုင္းရကတည္းက က်မမွာ ေမ်ာက္အုန္းသီးရသလိုျဖစ္ေတာ့တယ္...။ ခါတိုင္းညထက္ အိပ္ယာ၀င္ခ်ိန္ကပိုေနာက္က်လာတယ္....။ စာလည္းေရး သူမ်ားဆီလည္း စာလိုက္လည္ဖတ္နဲ႔ေပါ့...။ တခါတေလ ေရးစရာအာရံုမရရင္ ပန္းခ်ီေလးေတြေလွ်ာက္ဆြဲ ဟုတ္ေနေတာ့တာ.....။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အြန္လိုင္းမွာ စကားေလးဘာေလး ေျပာေပါ့....။

တစ္ည.... က်မဆီကိုစာတစ္ေစာင္၀င္လာတယ္....။ သိပ္ေတာ့မအံ့ၾသမိပါဘူး....။ လိပ္စာက သူ႔နာမည္နဲ႔ဆိုေတာ့ သူပဲဆိုတာတန္းသိလိုက္တယ္...။ က်မေမးလ္လိပ္စာကိုဘယ္လိုရလဲဆိုတာလဲေမးၾကည့္စရာမွမလိုတာ....။ သူေပ်ာက္သြားတာ သူက်မနဲ႔မဆံုျဖစ္ေတာ့တာ တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ရွိသြားျပီ......။ သူ ခရီးသြားေနရလို႔ပါတဲ႔.....။ သူ႔ကုမၸဏီတစ္ခုက စပြန္ဆာေပးျပီး ခ်င္းမိုင္ဘက္မွာျပပြဲသြားလုပ္ရတာတဲ႔.....။ က်မမွန္းတာမွန္သြားျပီေပါ့...။ သူ႔ျပပြဲေလးရဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈေၾကာင့္ သူခုလိုထိခရီးေရာက္သြားတာ....။ ျပပြဲျပီးကတည္းက အဲဒီကိစၥေတြနဲ႔ရႈပ္ေနလို႔ က်မနဲ႔မဆံုျဖစ္တာပါတဲ႔......။ ခ်င္းမိုင္ျမိဳ႔က ပန္းေတြကိုျမင္ေတာ့ က်မကိုသတိရသြားေသးတယ္ဆိုပဲ.....။ ရယ္ေတာ့ ရယ္ခ်င္မိသြားတယ္ က်မလိုမိန္းကေလးမ်ိဳးက သိပ္လွတဲ႔ပန္းတစ္ပြင့္နဲ႔ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ဖုိ႔ရာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေတာင္မ၀့ံပါဘူး.....။ ပန္းေလးေတြက အဆင္းလွတယ္ ရနံ႔ေမႊးပ်ံ႔တယ္ ဆြဲေဆာင္မႈရိွတယ္...။ က်မရဲ႔ physical ပိုင္းဆိုင္ရာနဲ႔ဆို ပန္းတစ္ပြင့္နဲ႔က ဘာမွမဆိုင္ဘူးလို႔ထင္တယ္....။ ျပီးေတာ့ သိပ္လွတဲ႔ ပန္းခင္းပံုေတြကို အမ်ားၾကီးပဲ ပို႔ေပးထားတယ္.....။ ေက်းဇဴးတင္ပါတယ္......။ က်မလိုအရုပ္ဆိုးဆိုး ေပေတေတ စာေရးသူတစ္ေယာက္ကိုမ်ား အလွအပေတြကိုခံစားရိုက္ယူတဲ႔ ဓါတ္ပံုဆရာတစ္ေယာက္က ဒီေလာက္ေတာင္ခင္ခင္မင္မင္ရွိရသလားလို႔...။

က်မ ဂ်ီေတာ့ကို သူ invited လုပ္လာလို႔ က်မလက္ခံလိုက္ကတည္းက က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အြန္လိုင္းမွာ စကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေျပာျဖစ္ၾကတယ္....။ ညတိုင္းလိုလိုပဲ.... က်မစာေရးရင္း သူနဲ႔လည္းစကားေျပာရင္း အလုပ္ႏွစ္ခုကိုျပိဳင္တူလုပ္တတ္လာတယ္....။ တခါတခါသူက အားနာလို႔ စာေရးျပီးမွလာေျပာပါဆိုေပမယ့္ က်မစာေရးအျပီးကိုသာသူေစာင့္မယ္ဆို မိုးစင္စင္လင္းသြားလိမ္႔မယ္....။ သူနဲ႔စကားေျပာရင္း စာေရးရတာ အိုင္ဒီယာအသစ္ေတြေတာ့တုိးတယ္.....။ အဟဲ...ကုန္ၾကမ္းယူျပန္ျပီလို႔ေတာ့ မေျပာပါနဲ႔.... အက်င့္ျဖစ္ေနလို႔ပါ...။ က်မတို႔အျပင္မွာ အလုပ္ကိုယ္စီမို႔ သိပ္မေတြ႔ျဖစ္ၾကပါဘူး.... အြန္လိုင္းမွာသာ ေန႔တိုင္းဆံုျဖစ္ေပမယ့္လည္း။ သူကခုဆို နာမည္ရစ ဓါတ္ပံုဆရာေပါက္စနျဖစ္ေနျပီ....။

တစ္ေန႔က်မကို ေအာက္ဒိုးဓါတ္ပံုရိုက္ခ်င္တယ္ခ်ည္း ဇြတ္ေျပာေနလို႔ က်မလည္းအေတြ႔အၾကံဳသစ္ရတယ္ဆုိျပီး လက္ခံလိုက္တယ္....။ သူက မိတ္ကပ္ဆရာဘာညာေတြနဲ႔တခါတည္းခ်ိတ္ထားျပီးက်မကို စိတ္ၾကိဳက္ျပင္ဆင္ပါေတာ့တယ္...။ တခါမွဒီလုိမျပင္ဆင္ဖူးေတာ့ ေနရထုိင္ရခက္ေနတယ္...။ မ်က္ႏွာကိုသဘာ၀က်က် ခပ္ပါးပါးေလးပဲ လိမ္းေပးေပမို႔ေတာ္ေတာ့တယ္...။ အျဖဴေရာင္ခ်ည္ဂါ၀န္ လြင့္လြင့္ကေလးကို၀တ္ရတာ.......။ အင္းယားကန္စပ္က ျမက္ရိုင္းပင္ရွည္ေတြနားသြားရိုက္တာ...။ လူသိပ္မရွိေတာ့ သူေျပာတဲ႔ အိုက္တင္ေတြကိုလုပ္ရတာ သိပ္ျပီးစိတ္မအိုက္ေတာ့ဘူး....။ ညေန ေန၀င္ခ်ိန္ကို အရိပ္ပံုရိုက္တာ သိပ္လွတယ္..။ ကိုယ့္ရုပ္လည္းေသခ်ာမျမင္ရေတာ့ ပိုေကာင္းသြားတယ္...။ က်မကအဲလို သဘာ၀က်က်ပံုေတြကို ၾကိဳက္တာ....။

ဓါတ္ပံုရိုက္ျပီး သူက ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ တစ္ခုခုသြားစားမယ္ဆိုတာနဲ႔ အိမ္မျပန္ျဖစ္ေသးဘဲ.... ညေနသူနဲ႔ပဲ ဒင္နာလိုက္တယ္....။ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးက အသစ္ကေလးပါ...လာဖြင့္တာသိပ္မၾကာေသးဘူး....။ အိမ္ကေလးကအျဖဴေရာင္ေတြခ်ည္း အတြင္းအျပင္ဆင္ကအစ စားပြဲထုိင္ခံုေတြအဆံုးအျဖဴေရာင္ေတြ သံုးထားတယ္.....။ အေနာက္တိုင္းက လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းမ်ိဳးစံုရတယ္ ကိတ္ေတြရတယ္....။ ဒီဆိုင္ကေၾကာ္ျငာျမင္ကတည္းကလာစားဦးမွလို႔စိတ္ကူးထားတာ....။ ေဒါင့္ အခန္းက်ဥ္းေလးေနရာကို က်မတို႔ေရြးထုိင္လိုက္တယ္......။ က်မက ႏွင္းဆီဖူးလက္ဖက္ေျခာက္ခတ္တဲ႔ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းတစ္အိုး မွာတယ္.... ဘလူးဗယ္ရီတာ့တစ္ခုမွာတယ္...။ သူကေကာ္ဖီနဲ႔ ေခ်ာကလက္ကိတ္ မွာတယ္......။ ေတးဂီတသံစဥ္ညိမ့္ညိမ့္ေညာင္းေညာင္းနဲ႔ အေျခေနေလးက ရိုမန္တစ္သိပ္ျဖစ္တာပဲ.....။ က်မကေတာ့ က်မေရးတဲ႔စာထဲက ဇာတ္ေကာင္တခ်ိဳ႔ကိုေတာင္ေျပးသတိရလိုက္မိေသး.....။

“မ ကခုလိုေလးျပင္ဆင္တာ သိပ္လွတာပဲ ဘာလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရုပ္ဆိုးေအာင္လုပ္ထားသလဲ”

ဘုရားေရ.....က်မက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုရုပ္ဆိုးေအာင္လုပ္တယ္ သူေျပာမွသာသတိထားမိတာပါ...။ တစ္သက္လံုးမွ ဒီလိုေနလာတာၾကာေပါ့...။

“တို႔ဒီလိုပဲ ေနတတ္ ၀တ္တတ္စားတတ္တာေလ” “မရဘူး ဒီေန႔ကစျပီး မ ရဲ႔ ဒီဇုိင္နာ က်ေနာ္ျဖစ္သြားျပီ က်ေနာ္ေျပာတဲ႔အတိုင္းပဲ ၀တ္စားရမယ္”

က်မသူ႔ကို မ်က္ေစာင္းတခ်က္ထိုးမိသြားတယ္......။

“ေတြ႔လား အဲလိုခ်စ္စရာအမူအရာေတြရွိရက္နဲ႔ ဖံုးဖိထားတယ္”

“ေဟာေတာ္.....ဘာမွမလုပ္ရဲသေလာက္ပါပဲ ကဲပါ ဒီ၀ိုင္းကိုတို႔ရွင္းပါ့မယ္ သိပ္မေျမွာက္ေတာ့နဲ႔ ထိုင္ခံုနဲ႔လူနဲ႔ခပ္လြတ္လြတ္ျဖစ္ေနျပီ” “ျပီးေတာ့ က်ေနာ္ မ ကို အေရးၾကီးေျပာစရာစကားရွိတယ္”

ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ သူ႔စကားအဆံုးမွာ ဘယ္ဘက္ရင္အံုက ဒိန္းခနဲခုန္သြားတယ္....။ ေမြးရာပါ က်မတို႔ မိန္းမသဘာ၀ ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ကခ်စ္ခြင့္ပန္ေတာ့မွာကို ၾကိဳတင္သိတဲ႔လကၡဏာေပါ့....။ က်မ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းခြက္ကိုေကာက္ကိုင္ျပီး တက်ိဳက္ေသာက္လိုက္တယ္....။ အေႏြးဓါတ္ေတြ၀င္သြားေပမယ့္ ရင္ကေတာ့ ခုန္ျမဲခုန္ဆဲ...။

“မ........”

ဟာ.....ဆက္မေျပာနဲ႔ေတာ့ က်မ ခံႏိုင္ရည္မရွိေတာ့လို႔ပါ....။ ႏႈတ္ကထြက္မလာတဲ႔ ရင္ထဲကစကား...။

“က်ေနာ္ .... မ ကိုခ်စ္တယ္....... က်ေနာ့္ကိုလက္ထပ္ခြင့္ျပဳပါ”

ဘုရား....သူ႔ရည္းစားစကားက တူးအင္၀မ္းၾကီးပါလား.....။ တခါတည္း လက္ထပ္ခြင့္ပါေတာင္းတယ္.......။ က်မဘ၀မွာ ဒီလိုစကားမ်ိဳးကို နားေထာင္ခဲ႔ဖူးပါတယ္....ရင္ခုန္ခဲ႔ဖူးပါတယ္.......။ ဒါေပမယ့္....ခုလိုမ်ိဳးလက္ထပ္ခြင့္ေတာ့ ခုမွေတာင္းခံရဖူးတာပါ....။ ခုလို ရည္းစားစကားေျပာခံရရင္ က်မ၀တၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြဘယ္လိုေနၾကလဲ ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္ၾကလဲဆိုျပီး ေခါင္းပူပူနဲ႔အေျပးအလႊားစဥ္းစားေနမိေသးတယ္....(ရွင္တို႔မရယ္ၾကပါနဲ႔ေလ)...။ အရုပ္ဆိုး ေဂၚမစံြ မွန္ေၾကာင္စာေရးဆရာမကို ဘယ္လိုစိတ္ကူးမ်ိဳးနဲ႔မ်ား ဒီလုိစကားလာေျပာတာလိမ့္လို႔လည္း ေတြးမိျပီး ရယ္ခ်င္မိေသးတယ္.....။

“မ...တစ္ခုခုျပန္ေျပာေလဗ်ာ.. စာအုပ္ထဲကလို သံုးႏွစ္သံုးမိုးစဥ္းစားမယ္လို႔ေတာ့မေျပာနဲ႔ေနာ္”

က်မဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းကိုခ်ည္း လိမ့္ေသာက္ေနမိတာ...။ ေျပာမွျပီးမယ့္စကားမို႔ ၾကိဳးစားျပီးေျပာခ်ပစ္လိုက္တယ္....။

“မင္းနဲ႔တို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးထင္တယ္....... တို႔ကတစ္ေကာင္ၾကြက္ အရုပ္ဆိုးဆိုး တခ်ိန္လံုးစိတ္ကူးယဥ္ျပီး စာေရးေနတတ္တဲ႔သူ...ျပီးေတာ့အဓိကအခ်က္က မင္းနဲ႔တို႔ အသက္သိပ္ကြာတယ္.......အဲဒါနဲ႔တင္ မင္းတို႔ကို ရည္းစားစကားေတာင္မေျပာသင့္ဘူး.....”

“ဗ်ာ......”

က်မရဲ႔တုန္႔ျပန္စကားေတြက သူေမွ်ာ္လင့္မထားဘူးထင္ရဲ႔ ဗ်ာခနဲျဖစ္သြားတယ္....။

“တို႔ေျပာတာနည္းလမ္းက်ပါတယ္...... မင္းနဲ႔တို႔က အသက္ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ကြာေနတာ ဘယ္လိုမွေတာင္ စဥ္းစားလို႔မရဘူး..... ႏွစ္ဦးသေဘာနဲ႔ခ်စ္ခင္ၾကတယ္ဆိုဦး...တကယ္လက္ေတြ႔မွာ ဘ၀ႏွစ္ခုအတူေပါင္းဖို႔ဆိုတာ ဒီလူႏွစ္ေယာက္တည္းေပါင္းရတာမဟုတ္ဘူး ဟုိဖက္ဒီဖက္အသိုင္း၀ိုင္းႏွစ္ခုေပါင္းၾကရမွာ.....”

“ဟာာ မ ကလဲ.... အဲလိုအေတြးမ်ားခဲ႔လို႔ထင္တယ္ ခုထိအိမ္ေထာင္မျပဳတာ....”

ၾကည့္စမ္း သူကပဲ က်မကို အဲလိုေျပာရတယ္လို႔......။ ဒါဟာ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႔ အားနည္းခ်က္မဟုတ္ဘူး....။ က်မရဲ႔ခံယူခ်က္ကေတာ့ ဘ၀ကိုလြတ္လြတ္လပ္လပ္ပ်ံသန္းခ်င္လို႔ အဲဒီတစ္ခုပဲ....။ ျပီးေတာ့က်မျဖစ္ခ်င္တာ လုပ္ခ်င္တာကို စိတ္ၾကိဳက္လြတ္လြတ္လပ္လပ္လုပ္ခြင့္ရွိခ်င္တယ္....။ အိမ္ေထာင္သည္ျဖစ္သြားရင္ ဒါေတြအားလံုးကိုက်မစြန္႔လြတ္လိုက္ရမွာ....တမဟုန္ခ်င္းပဲ....။

“မင္း...တို႔ကို ၾကိဳက္သလိုေ၀ဖန္ႏိုင္တယ္..... အခ်စ္ကိုတို႔ပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႔ ဆံုဖူးတယ္.......ဒါေပမယ့္တို႔ကအခ်စ္နဲ႔လက္ေတြ႔ဘ၀ကို မတည္ေဆာက္ခဲ႔ဘူး....။ အခ်စ္ကိုခံစားဖူးသြားျပီဆို ဘ၀ကျပီးျပည့္စံုေနပါျပီ... အဲဒါတို႔က ကိုယ့္ကိုယ္ကိုခ်စ္လို႔ အတၱၾကီးလို႔ပဲ....တို႔လိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔မင္းနဲ႔က ဘယ္လိုမွမျဖစ္ပါဘူး.... စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္ပါ....မင္း...တို႔အတြက္နဲ႔ စိတ္ဆင္းရဲရလိမ္႔မယ္.....”

“ဘာဆက္ေျပာရမွန္းေတာင္မသိေတာ့ဘူး....”

သူကေခါင္းကုတ္ရင္းေတာ္ေတာ္ေလးအၾကံအိုက္သြားပံုရပါတယ္။

“ဘာမွ စိတ္ဓါတ္က်မေနနဲ႔ တို႔မဟုတ္လည္း ခုဆို မင္းက ဓါတ္ပံုဆရာေပါက္စနျဖစ္ေနျပီ တေန႔ေန႔ေတာ့ မင္းစိတ္ၾကိဳက္မင္းရဲ႔ ဘ၀အေဖာ္ ေမာ္ဒယ္လွလွေလးတစ္ေယာက္ေတာ့ အသာေလးရမွာပါ..”

“ဒုကၡပါပဲ.... က်ေနာ္က တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲခ်စ္ခ်င္တာ”

“မင္းဘ၀မွာ ရည္းစားမထားခဲ႔ဖူးဘူးလား ဒီအသက္ရြယ္ထိ......” “ထားဖူးပါတယ္....အားလံုးက က်ေနာ့္ကို ထားသြားတာခ်ည္းပဲ”

သူ႔အေျဖေၾကာင့္ က်မ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ေမာမိသြားတယ္.......။ က်မရယ္တာကိုၾကည့္ျပီး သူကရွက္သြားေသးတယ္....။

“မင္းက အဲဒီအထားခံရတဲ႔ကံပါလာပံုရတယ္.....တို႔ကိုလဲ တို႔မထားသြားခင္ မင္းေစာေစာကေျပာတဲ႔ ရည္းစားစကားကို ယုတ္သိမ္းသြားလိုက္ေတာ့ ဟုတ္ျပီလား...”

က်မအဲလိုလဲေျပာျပီးေရာ သူေခါင္းငိုက္စိုက္က်သြားေတာ့တာ....။ စိတ္မေကာင္းပါဘူး ေကာင္ေလးရယ္........။ က်မသူ႔ကိုအျပီးအျပတ္ျငင္းလိုက္တယ္ဆိုတာ ကိုယ့္စိတ္ကိုသိေနလို႔.......ကိုယ့္ႏွလံုးသားကိုနားလည္ေနလို႔ပါ...။ အဲေန႔ကစျပီးသူနဲ႔က်မ အြန္လိုင္းမွာေတာင္ သိပ္မဆံုျဖစ္ၾကေတာ့တာပါ....။ သူမီးလင္းေနရင္ေတာင္ က်မကို အရင္ကလိုစကားလာမေျပာေတာ့.....။ အဲလိုက်ေတာ့လည္း လြမ္းမိသားပဲ အရင္အခ်ိန္ေတြကို...။ တကယ္တမ္း အမွန္ကို၀န္ခံရရင္ သူဟာ က်မရဲ႔ပိတ္ေနတဲ႔ ႏွလံုးသားတံခါးကိုဖြင့္ဖို႔ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းကို ကံအားေလ်ာ္စြာ ေကာက္ရတဲ႔သူပါ......။ ဒါေပမယ့္လည္း က်မဖြင့္ခြင့္မျပဳလိုက္ပါဘူး......။ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔အသက္အရြယ္ကြာဟမႈကစကားေျပာေနလို႔ပါ.......။ အျဖစ္သင့္ဆံုးကိုပဲ က်မဆံုးျဖတ္လိုက္တာပါ.... ။ ရည္ရွည္မွာ တစ္ေယာက္မွမနာက်င္ရေအာင္ပါ......။ က်မတို႔က ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထိုက္တာကိုပဲ ေရြးခ်ယ္လုပ္ရမယ့္အရြယ္မဟုတ္ပါလား....။ ဒီအတြက္ က်မႏွလံုးသားေတြမနာက်င္ပါဘူး......။ လုပ္သင့္လိုက္ထုိက္တာကိုေရြးခ်ယ္ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတာဟာ အနာဂတ္မွာ စိတ္ခ်မး္သာရမွာပါ.....။ ေက်းဇဴးျပဳျပီးေတာ့ ဒီလိုေလးေတြးေပးပါ.......ေလာကမွာ က်မတစ္ေယာက္တည္း သူခ်စ္ရမယ့္မိန္းမ မဟုတ္ဘူးဆိုတာေလ...။ အခ်ိန္တစ္ခုပဲလိုတာပါ.....။ အခ်ိန္ကပဲအရာရာကိုကုစားသြားလိမ့္မယ္......။ ျပီးေတာ့ အဲဒီခ်ိန္မွာ သူ သိပ္ခ်စ္ရတဲ႔ မိန္းကေလးေပၚမလာေတာ့ဘူးလို႔ ဘယ္သူေျပာႏိုင္မလဲ.......။

မုိးေငြ႔

Sunday, 29 January 2012

အလြမ္းေတြနဲ႔ည.....




ညက တိတ္ဆိတ္ညိမ္သက္လို႕

အလြမ္းတခ်ိဳ႕က ဆူညံ
ေခ်ာင္းဟန္႕သံေတြၾကားက
တိတ္တဆိတ္ယိုက်
အိပ္ရမွာေတာင္
နွေမ်ာတယ္။
ကဗ်ာေတြထဲကလြမ္း
အိပ္မက္မက္တဲ႕အခန္းေတာင္
အလြမ္းေတြလ်ွံက်
ကိုယ္႕ညေတြ အလြမ္းေတြခခဲ႕တယ္။
မလြမ္းနဲ႔လို႕ အမိန္႔ေပး
ကိုယ္႔အိပ္ရာဝင္ေတးေတြမခ်ိဳျမလို႕
ကိုယ္ငိုခ်မိလိမ္႔မယ္။
ဒီတည လြမ္း
ေနာက္တညလဲ
အလြမ္းေတြနဲ႕
ဆက္နမ္းျဖစ္လိမ္႔မယ္။
အလြမ္းေတြကိုမွ
မတြယ္တာရင္
ၾကင္နာသူကို
ဖယ္ခြာသလိုျဖစ္ေနမွာေပါ႕
အလြမ္းေတြကိုပုိက္ေထြး
ၾကင္နာသူကို
စိုက္ေငးေနခ်င္တယ္။
ကိုယ္႔အလြမ္းည
တညအတြက္
ၾကင္နာသူရဲ႕အိပ္မက္ထဲ
ကိုယ္႔အရိပ္ေတြ
ရစ္ဝဲခြင္႔ျပဳပါ။
ၾကင္နာသူအိပ္မက္
အလြမ္းေတြနဲ႕
လတ္ဆတ္ပါေစ။(ကၽြန္မ၏ကဗ်ာဆရာ)

Friday, 27 January 2012

အျပာေရာင္ေတာင္တန္းႏွင့္ေတြ႔ဆံုျခင္း.....


သိပ္မၾကာခင္ကပဲ ဖဘရဲ႔ ေက်းဇဴးေၾကာင့္ ငယ္တုန္းက သိပ္ခင္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ျပန္ေတြ႔ခဲ႔တယ္..။ ေခါင္ေခါင့္ရဲ႔ေကာ္မန္႔တစ္ခုမွာသူ႔ကိုျပန္ေတြ႔ခဲ႔တာ...။

ငယ္သူငယ္ခ်င္းဆုိေပမယ့္ သူ႔ကိုက်မဆယ္တန္းေအာင္ျပီး ဆရာလူထုဦးစိန္၀င္းရဲ႔ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းမွာေတြ႔ျပီး ခင္ခဲ႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းပါ....။ အဲဒီသင္တန္းမွာ သူက က်မထက္စီနီယာက်ပါတယ္... အသက္ကေတာ့ က်မထက္ႏွစ္ႏွစ္ငယ္ပါတယ္...။ က်မတို႔ သင္တန္းမွာ ေက်ာင္းစအပ္တာနဲ႔ ဆရာၾကီးက အဂၤလိပ္နာမည္ေပးတတ္တယ္...။ က်မရဲ႔ ျမန္မာနာမည္ထဲမွာ သႏၱာပါလို႔ ဆရာၾကီးက Coral ဆိုျပီးေပးခဲ႔တယ္...။ သူ႔နာမည္ကပ်ိဳးယု၀သုန္ ဆရာၾကီးေပးတဲ႔ နာမည္က Mona Lisa တဲ႔.....။ က်မသူငယ္ခ်င္းက နာမည္နဲ႔လိုက္ဖက္ေအာင္ လွပေက်ာ့ရွင္း မိန္းမဆန္တဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ပါ......။ သူ႔နာမည္ေလးအေၾကာင္းကို ဒီမွာ ေရးဖူးပါတယ္....။

ဖဘမွာ သူ႔နာမည္ကိုေတြ႔ေတာ့ သူပဲလို႔ေသခ်ာေအာင္ သြားၾကည့္ေတာ့ဟုတ္တယ္ အဲဒါနဲ႔ က်မသူ႕႔ကို အက္ဖရန္းလုပ္လိုက္တယ္.....။ က်မတို႔ျပန္ေတြ႔ျဖစ္ၾကတာ၀မ္းသာစရာပါ...။ တိတိက်က်မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္တုန္းက သူအဂၤလန္ကိုထြက္သြားခဲ႔တယ္...။ ခုက်မျပန္ေတြ႔ေတာ႔သူ ေအာ္ဇီကိုေရာက္ေနတာတဲ႔..။ က်မတို႔စကားေျပာျဖစ္ၾကတယ္...။ ျပီးခဲ႔တဲ႔လတုန္းက ျမန္မာျပည္ကိုသူေရာက္ေနေပမယ့္ က်မတို႔ မဆံုလိုက္ရဘူး.... သူဒီမွာၾကာဦးမယ္ဆိုလို႔ ေအးေဆးမွေတြ႔ၾကမယ္ဆိုျပီး ခုေတြ႔မယ္ေျပာေတာ့ သူက ေအာ္ဇီကိုျပန္ေရာက္သြားျပီတဲ႔.....။

စာေပ၀ါသနာတူမို႔ က်မတို႔ငယ္ငယ္တုန္းကသင္တန္းမွာစုျပီး ကဗ်ာစာအုပ္ေတြထုတ္ၾကတယ္...။ သူက ကဗ်ာေရးေကာင္းတယ္ ၀တၳဳေတြေရးတာေကာင္းတယ္... သူ႔စာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စာမ်က္ႏွာေပၚမွာေတြ႔ရတယ္.....။ ခုေတာ့ မမ၀သုန္ႏွင့္အျပာေရာင္ေတာင္တန္းမ်ား ဆိုတ႔ဲဘေလာ့ေလးတစ္ခု လုပ္ထားတာ မၾကာေသးပါဘူး....။ သူ႔စာေတြကို က်မအားရင္ အားသလိုသြားသြားဖတ္ေနတယ္.....။ ကၽြန္မထက္ စာေရးအမ်ားၾကီးေကာင္းတဲ႔ ကၽြန္မထက္အမ်ားၾကီး ဆရာက်တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေလးပါ.....။ ခု...သူက ဆရာမပ်ိဳးယု၀သုန္ျဖစ္ေနပါျပီ....။ သူေရးတဲ႔ စာေတြက က်မအၾကိဳက္ေတြမ်ားတယ္....။ “အျပာေရာင္ေတာင္တန္းမ်ားသို႔ လြမ္းခ်င္း”ကို အၾကိဳက္ဆံုးပဲ...။ သြားဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္တယ္... က်မသူငယ္ခ်င္း စာေရးဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲဆိုတာ ၾကြားခ်င္လို႔ပါ....။

က်မတို႔ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းတက္တုန္းက အေၾကာင္းေလးကို ပို႔စ္ေလးေရးျဖစ္ဦးမွာပါ......။ က်မရဲ႔ ငယ္ဘ၀အေၾကာင္းေတြေရးျဖစ္တဲ႔ တစ္ခါတုန္းကတို႔ရြာမွာလည္းေတာ္ေတာ္ေလးစံုစံုလင္လင္ေရးျဖစ္ျပီးေနျပီ...။ တစ္ခါတုန္းကတကၠသိုလ္ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ က်မေရးပါ့မယ္.....။


မိုးေငြ႔


Thursday, 26 January 2012

ေခၽြမခ်ရဲတဲ႔သစ္ပင္.....


အ လြ မ္ း ေ တြ ထုုု ပ္ ပို း
ရ င္ ခုုု န္ သံ တ စ္ ခ်ိ ဳ ႕ နဲဲဲဲဲ ႕
စို က္ ပ်ိ ဳ း ခဲ႔ တဲ႕ အ ပ င္
ႏြ ယ္္္ မ်ွ င္္ ေ တြြြ ေ တ ာ င္
အ ထ ပ္္္္ ထ ပ္ ရ စ္ ပ တ္ ေ န ၿပီ
တ က ယ္ ဆို
အဲ ဒီ အ ပ င္ မွ ာ
အကိုင္ း အ ခ တ္ ေ တြ
ေဝ ျဖ ာ ေ န တ ာ
အ ၾက င္ န ာ ေ တြ ေ ပါ ႕
ခ်ိ ဳ ျမ တဲ႕ အ ခ် စ္ ေ တြ က
ရ င္႕ မွ ည္႕ လြ န္ း လို႕
သူ႕ အ ေ ရွ႕ မွ ာ
ေ ၾကြ မ က် ရံု တ မ ယ္ ပါ ပဲ။
အိ ပ္ မ က္ ထဲ ပဲ
အ ခါ ခါ ေခြၽ ခ်
အ ပင္ ေ လ း က
ပို လွ မ ယ္ ထ င္ တ ယ္။
အ ျပ င္ မွ ာ ေ ခြၽ မ ခ် ရဲ
ကို ယ္ အ က် နာ မွာ စို း တ ယ္ ေ လ။

(ကၽြန္မ၏ကဗ်ာဆရာ)

Wednesday, 25 January 2012

အဖြားလံု.....



ေခ်ာင္းစပ္ေလးမွာ ေမးတင္ထားတဲ႔ တက္ကဲမိုး၀ါးေျခတံရွည္အိမ္ေလးထဲမွာ.... အဖြားလံုတို႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္တည္းေနပါတယ္....။ ေျခတံရွည္အိမ္ေလးေပၚတက္ဖို႔ ၀ါးလံုးေလွကားရင္းနဲ႔ သိပ္မနီးမေ၀းမွာ လံုးပတ္ၾကီးၾကီး ခပ္ျမင့္ျမင့္ လက္ပံပင္ၾကီးရွိတယ္....။ ေႏြဦးဆို အပင္ေပၚေမာ့ၾကည့္လိုက္ လက္ပံပြင့္ဆုပ္ေတြ နီရဲေနတာမ်ား.....။ အိမ္ေအာက္ေျခပတ္ပတ္လည္က ေျမျပင္သလင္းေတြက ေျမနီေျမ၀ါမို႔ မာက်စ္ျပီး အဖြားလံုးသမီးက ျခံစည္းရံုးပင္ရိုးေတြနဲ႔လုပ္ထားတဲ႔ တံျမက္စည္းၾကမ္းနဲ႔လွဲက်င္းထားတာ အမိႈက္တစ ခဲတလံုးမရွိေအာင္ ေျပာင္ေနေရာ......။

အဖြားလံုကို က်မက ရွမ္းလို “မယ္ေထာက္လံု”လို႔ေခၚတယ္ ...။ မယ္ေထာက္ဆိုတာ ရွမ္းလို အဖြားလို႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္....။ ေက်ာင္းအားရက္ သို႔မဟုတ္ ေက်ာင္းအားခ်ိန္ေတြဆို အဖြားလံုအိမ္ကို သြားသြားလည္တတ္တယ္....။ အဖြားလံုက ကြမ္းစားတယ္ သြားေတြဆို ကြမ္းစားလြန္းလို႔ မဲေနျပီ....။ အဖြားလံုကြမ္းယာတာကို ထိုင္ၾကည့္ရတာ သိပ္စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတယ္....။ ကေလးဆိုေတာ့ဘာရယ္မဟုတ္ အိုးပုတ္ကစားသလိုပဲ စိတ္ထဲခံစားျပီး ၾကည့္ေနတာ.....။ အဖြားလံုက ကြမ္းအစ္ၾကီးကို အေရွ႔ခ် ကြမ္းရြက္ကို လက္၀ါးမွာျဖန္႔ ထံုးထည့္ ရွားေစးက်ေတာ့ က်မတို႔ ခုကြမ္းယာဆိုင္ေတြမွာလို အရည္နဲ႔ဟုတ္ဘူး...။ က်မတို႔အိမ္မွာေရာင္းတယ္ ရွားေစးေတြကို အလံုးေလးေတြလုပ္ထားတာ... အဖြားလံုးက ရွားေစးကိုအစိပ္ေသးေသးညွပ္ထားတာထည့္ ကြမ္းသီးညွပ္ထားတာထည့္ျပီး ပါးစပ္ထဲထည့္၀ါးလိုက္တယ္...။ ကြမ္းေတြ၀ါးျပီးလို႔ ကုန္ျပီဆို အမွ်င္ေလးေတြလုပ္ထားတဲ႔ ေဆးရြက္ၾကီးကို လက္မနဲ႔ လက္ညိႈးမွာညွပ္ျပီး သြားေတြကိုတိုက္ေနေတာ့တာ...။ အဲဒါဘာအတြက္အဲလိုလုပ္တယ္ က်မနားမလည္ခဲ႔ဘူး....။ အဖြားလံုသြားေတြကေတာ့ မဲေျပာင္လုိ႔ရယ္.....။

အဖြားလံုမွာ သမီးႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္.......။ သမီးအၾကီးက သူ႔အိမ္ေထာင္နဲ႔ သူ႔သားသမီးေတြနဲ႔ ေနတာေတာ့ အဖြားလံုတို႔နဲ႔ အိမ္၀ိုင္းတစ္၀ိုင္တည္းပဲ...။ သမီးအငယ္ကေတာ့ အိမ္ေထာင္မရွိ အဖြားလံုနဲ႔အတူေနတယ္...အဲဒီအေဒၚက(အဖြားလံုသမီးငယ္) လူၾကီးေတြေျပာေတာ့ နဲနဲ က်ပ္မျပည့္ဘူးတဲ႔...။ ဒါေပမယ့္ သိပ္မဆိုးပါဘူး.... အဖြားလံုကိုေတာ့ ေသခ်ာျပဳစုေစာင့္ေရွာက္တတ္ပါတယ္.....။ အဖြားလံုတို႔သားအမိက က်မတို႔အိမ္ေရွ႔က ကုကၠိဳပင္ၾကီးေအာက္မွာ တဲေလးထိုးျပီး ေကာက္ညင္းေပါင္း ပလာတူးငါးေၾကာ္ ၾကက္ေၾကာ္ ငါးဒုကၡ မွ်စ္ဒုကၡေတြကို က်ိဳင္းတံု တာခ်ီလိတ္အသြားအျပန္ကားေတြက ခရီးသည္ေတြကို အဓိကေရာင္းၾကရပါတယ္.......။ မနက္ေစာေစာေစ်းခင္းတယ္ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ႏွစ္နာရီဆိုသိမ္းျပီ....။ ေကာက္ညွင္းေပါင္းကို ဖက္နဲ႔ ေလးေတာင့္စပ္စပ္ပံုေသခ်ာထုပ္ျပီးစီထားတယ္...။ ငါးေၾကာ္ ၾကက္ေၾကာ္ ေတြကိုေတာ့ ေၾကြရည္သုပ္လင္ဗန္းၾကီးထဲထည့္ျပီးေရာင္းၾကတယ္....။

အဖြားလံုရဲ႔ မီးဖုိေခ်ာင္နဲ႔ ရွမ္းဟင္းေလးေတြအေၾကာင္းနဲနဲေျပာျပခ်င္တယ္......။ အဖြားလံုတို႔မီးဖိုက သစ္သားလံုးအျခမ္းေတြကို ေလးေဒါင့္စပ္စပ္ အကာအရံလုပ္ထားျပီး ေျမနီေတြကိုျဖန္႔ခင္း အဲဒီေပၚမွာမွ အုပ္ခဲေတြနဲ႔ သံုးေျမွာက္ဆိုင္ဖိုခေနာက္လုပ္ျပီး ထင္းမီးဖိုနဲ႔ ဟင္းခ်က္ၾကတာ.......။ ထင္းမီးခိုးေတြေၾကာင့္ မီးဖိုမ်က္ႏွာက်က္နဲ႔ ၀ါးထရံေတြမွာ ၾကပ္ခိုးေတြအျပည့္ေပါ့....။ မီးဖိုထုတ္တန္းေတြေပၚမွာပဲ ၾကက္သြန္ျဖဴနီေတြကို အစည္းလိုက္ခ်ိပ္ဆြဲထားေသးတယ္.....။ အိမ္ၾကီးခင္းက ၀ါးကပ္နဲ႔ဆိုေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ က်ိဳးကိ်ဳးကၽြတ္ကၽြတ္နဲ႔ေပါ့..။ အဖြားလံုတို႔က မနက္ ေန႔လည္ ညစာကို ထမင္းသိပ္မစားၾကဘူး ထမင္းအစား ေကာက္ညွင္းေပါင္းကိုပဲ ဟင္းနဲ႔စားၾကတယ္္.......။ မနက္အာရံုမတက္ခင္ကတည္းက မီးေမႊးျပီး ညကစိမ္ထားတဲ႔ ေကာက္ညွင္းကို ၀ါးေပါင္းအိုး ေပါင္းေခ်ာင္ထဲထည့္ျပီး အရင္ေပါင္းတယ္......။ ျပာပူေအာက္ထဲကို ၾကက္သြန္ျဖဴ ၾကက္သြန္နီဥေတြထည့္ထား ငရုတ္သီးစိမ္းေတာင့္ၾကီးေတြကို သီတံနဲ႔ စီျပီးသီလိုက္တယ္ မီးသိပ္မျပင္းတဲ႔ ေနရာမွာ ကင္လိုက္တယ္....။ အဲဒီကင္ထားတဲ႔ သံုးမ်ိဳးကို သစ္သားဆံုထဲထည့္ေထာင္း ဆားအခ်ိဳမႈန္႔ခတ္ ပန္းထဲထည့္ခါနီး နံနံပင္ေလးပါထည့္ေထာင္းလိုက္တယ္.....။ အဲဒါ ရွမ္းငရုတ္သီးစိမ္းေထာင္း....။ ငါးကေလးေတြကို ေရေသခ်ာေဆးျပီး ဆား နႏြင္း ငရုတ္သီး နံနံပင္ စပါးလင္ထည့္နယ္ျပီး ဖက္ရြက္နဲ႔ေသခ်ာထုပ္ အေစာက ျပာပူေအာက္မွာ အုန္းလိုက္တယ္.....။ က်က္သြားရင္ ငါးအုန္းထုပ္ေလးေတြျဖစ္သြားျပီ....။ ေကာက္ညွင္းရေတာ့ အဲဒီငါးအုန္းနဲ႔ ငရုတ္သီးေထာင္းနဲ႔ စားၾကတယ္....။ တခါတေလ အရြက္ေပါင္းစံုခတ္ထားတဲ႔ ဟင္းရည္ (ပဲပုပ္ကိုမီးကင္ျပီး ေထာင္းထည့္ထားတယ္) လည္းပါတတ္တယ္....။ က်မကေတာ့ အဖြားလံုဆီသြားရင္ အျမဲတမ္းထမင္းစားျပီးမွျပန္တတ္တယ္........။


မုန္ညင္းေပၚခ်ိန္ဆို မုန္ညင္းစိမ္းေတြကို မက်ည္းရည္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးႏိုင္းခ်င္းနဲ႔ မုန္ညင္းေစာလုပ္စားၾကတယ္....။ မုန္ညင္းေစာေလးခပ္စားလိုက္ ငရုတ္သီးေျခာက္မီးကင္ တစ္ကိုက္ကိုက္လိုက္ ေကာက္ညွင္းတစ္လုတ္ ထည့္လိုက္နဲ႔ ခ်ဥ္ခ်ဥ္စပ္စပ္ေလးစားၾကတယ္....။ က်မမွတ္မိသေလာက္ေတာ့ အဖြားလံုတို႔အိမ္မွာခ်က္တဲ႔ ဟင္းက မ်ားေသာအားျဖင့္ ငါးကေလးအုန္းနဲ႔ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြမ်ားတယ္ ၾကက္ ၀က္ သိပ္မခ်က္ဘူး....။ ရြာအလွဴမွာမွ ၾကက္သား ၀က္သားဟင္းကို အ၀စားၾကရတာေလ...။ အဲ...၀က္သားရရင္ေတာ့ ဒီလိုေလးလုပ္စားတတ္ၾကတယ္....။ ၀က္သားအသားခ်ည္းပဲျဖစ္ျဖစ္ အဆီအသားအေခါက္တြဲလ်က္ အသားပဲျဖစ္ျဖစ္ ခပ္ပါးပါးေလးလွီး ဂ်င္းေထာင္းျပီး အရည္ညွစ္ထည့္ ဆား အခ်ိဳမႈန္႔နဲ႔နယ္ ခဏႏွပ္ထားျပီး မီးေျဖးေျဖးနဲ႔ ဇကာေပၚမွာကင္ပါတယ္...။ ကင္ျပီးရလာတဲ႔အသားကိုမွ ျပန္ေပါင္းျပီး ေကာက္ညွင္းနဲ႔စားၾကတာ...။ အသားေလးက ႏူးညံ့ျပီး မီးကင္ထားတဲ႔ အန႔ံေလးသင္းလို႔ေပါ့...။ အဲလိုေလးစားၾကတယ္...။

တကယ္ေတာ့ အဖြားလံုတို႔က ဆင္းရဲတယ္.... တစ္ေန႔လုပ္တစ္ေန႔စားေတြ....။ မနက္ေစ်းေရာင္းျပီးရင္ ေန႔ခင္းဖက္ က်မတို႔အိမ္က ကုန္ဆံုဆိုင္မွာ ဆား အခ်ိဳမႈန္႔ နႏြင္းမႈန္႔ လက္ဖက္ေျခာက္ေတြ ကူထုပ္ေပးတယ္ မီးတို႔ကူတယ္.....။ အိမ္က အဖြားက ေညာင္းလို႔ႏွိပ္ေပးပါဆို အဖြားလံုပဲ ...။ အဖြားေျပာေတာ့ အဖြားလံုက လက္ေပါက္တယ္တဲ႔....အႏွိပ္ကၽြမ္းက်င္တာေပါ့......။ က်မတို႔ ဗီဒိီယိုရံုျပျပီးရင္ ၾကည့္သူေတြစားသြားတဲ႔ ေနၾကာေစ့ခြံေတြ အမိႈက္ေတြကို အဖြားလံုက လွဲက်င္းေပးတယ္....။ အဲဒီအခါ အဖြားလံုကို က်မတို႔အဖြားက စားစရာေတြ လံုခ်ည္အက်ီၤေတြ မုန္႔ဖုိးေတြေပးေပးလိုက္တယ္......။ အဖြားလံုတို႔က ဂုန္ရွမ္းလူမ်ိဳးေတြ အဖြားလံုတို႔လူမ်ိဳးက ခြဲျခားရတာလြယ္တဲ႔ ဂုန္ရွမ္းအဖြားၾကီးေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဆံထံုးကို ခပ္ျမင့္ျမင့္နဲ႔ တေစာင္းထံုးၾကတယ္.....။ အဲဒီဆံထံုးကိုၾကည့္တာနဲ႔ လူမ်ိဳးကိုခြဲျခားလို႔ရတယ္...။ ေနာက္ျပီး သူတို႔ေျပာတဲ႔ ရွမ္းေလသံက တစ္မ်ိဳးေလ....။ နားေထာင္လို႔ေကာင္းတယ္....။

အဖြားလံုက ၀ါတြင္းဆို သံုးလကို ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ၀တ္ျဖဴစင္ၾကယ္နဲ႔သြားျပီး သီတင္းဥပုသ္ယူတယ္ တရားသြားထုိင္တယ္...။ ေက်ာင္းမွာ တစ္ညအိပ္တယ္ေပါ့...။ အဲလိုေန႔မ်ိဳးဆို အိမ္က အိမ္သားေတြက 12နာရီမေက်ာ္ခင္ ထမင္းဟင္းေတြကို ၾကိမ္ဗန္းၾကီးထဲထည့္ျပီး ဥပုသ္ေစာင့္တဲ႔အဖိုးအဖြားေတြကို သြားေကၽြးၾကတယ္...။ ေရွ႔ပို႔စ္ေတြမွာတုန္းက ေရးဖူးပါတယ္ ခဏခဏ....။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထဲက ဘုရားရွိခိုးခန္းမေဆာင္ထဲမွာပဲ အဖိုးအဖြားေတြက တန္းစီအိပ္ရတယ္.....။ အဖြားလံုကုိ က်မ ရန္ကုန္ေက်ာင္းသြားတက္ေတာ့ မေတြ႔ျဖစ္ေတာ့ဘူး...။ အဖြားလံုဆီကိုေတာ့ လူၾကံဳရွိရင္ စားစရာေတြ ျမန္မာမင္းသား မင္းသမီးေတြပံုပါတဲ႔ ျပကၡဒိန္ေတြ၀ယ္ပို႔ေပးတတ္တယ္...။ အဖြားက အဲဒီျပကၡဒိန္စာရြက္ေတြကို သူ႔အိမ္ခန္း၀ါးထရံေလမတိုးေအာင္ ကပ္ကပ္ထားတာ...။ ေဆာင္းဆို ေလေအးေတြတိုးေတာ့ အိပ္မရဘူးေပါ့...။

ေဆာင္းမနက္ခင္းေတြမွာဆို က်မတို႔အိမ္ေရွ႔က ကုကၠိဳရြက္ေၾကြေတြကို တံျမက္စည္းစုလွဲ မီးရိႈ႔ေနတတ္တဲ႔ သိုးေမႊးအေႏြးထည္ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ေျခစြပ္ေတြ၀တ္ထားျပီး ေခါင္းေပါင္းထားတတ္တဲ႔ အဖြားလံုကိုေတြ႔ရတတ္တယ္..။ ေစ်းေရာင္းရင္းနဲ႔လည္း က်မ ေမာင္ေလးေတြကို အားရင္အားသလို လာထိန္းတတ္ေသးတယ္...။ က်မဆယ္တန္းေျဖျပီး ျပန္ေတာ့ အဖြားလံုေတာ္ေတာ္ေနမေကာင္းျဖစ္ေနျပီ....။ အသဲလား ေက်ာက္ကပ္လားေတာ့မသိဘူး မ်က္ႏွာေတြကအန္းေနတာ....။ အဲလို အေပၚပိုင္းေယာင္ျပီး ေျခေထာက္ထိေရာက္သြားရင္ အသက္ပါ ပါသြားေရာလို႔ လူၾကီးေတြကေျပာၾကတယ္......။ တကယ္လဲ အဖြားလံုသိပ္မေနလိုက္ရဘူး သံုးေလးရက္မွာပဲ ဆံုးသြားရွာတယ္......။

အသုဘခ်ေတာ့ တာေလသခ်ိၤဳင္းက အရင္ေနရာမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး ...။ အရင္က ရြာထိပ္ေရာက္ရင္ ဘယ္ဘက္ခ်ိဳးတာနဲ႔ တာေလေတာင္ကုန္ေစတီ မိုင္းျဖတ္ က်ိဳင္းတံုအေ၀းေျပးလမ္းနဲ႔ ေခ်ာင္းစပ္ၾကားက ေတာအုပ္ေလးထဲမွာပါ....။ ခုေတာ့ နဲနဲထပ္သြားရင္ နတ္ေပါင္းစံု ျမန္မာမင္းၾကီးမင္းေလး မယ္ေတာ္ေတြကအစ တရုတ္အန္းကံုးေတြအဆံုးရွိတဲ႔ နတ္နန္းေရာက္ရင္ ညာဘက္ကိုေတာအုပ္ထဲကို ခ်ိဳး၀င္သြားတဲ႔ေျမလမ္းကေလး...သခ်ိဳၤင္းအသစ္က အဲဒီထဲကိုေတာ္ေတာ္ေလး ၀င္ရတယ္...။ အဖြားလံုအသုဘကိုလုိက္ပို႔ေတာ့ မိုးတြင္းၾကီး ေျမလမ္းေတြကလဲ ဒူးေလာက္ရႊံ့ေတြထူေနတယ္ က်မတို႔ ေထာလာဂ်ီနဲ႔သြားၾကရတာ...။ က်မငယ္ေလးကတည္းက အဖြားတစ္ေယာက္လိုခ်စ္ခဲ႔ရတဲ႔ အဖြားလံုရဲ႔ ေနာက္ဆံုးခရီးကို ကိုယ္တိုင္လိုက္ပို႔ရတဲ႔အတြက္ အဲဒီတုန္းကထက္ အခုျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေက်နပ္မိတယ္...။ အ၀တ္ျဖဴပတ္ထားတဲ႔ အဖြားလံုခႏၶာကို ထင္းပံုေပၚတင္လိုက္ၾကတယ္ မီးရိႈ႔သျဂိဳလ္ေတာ့ က်မဆက္မၾကည့္ေတာ့ဘူး ျပန္လာလိုက္တယ္...(ရွမ္းျပည္မွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဂူသြင္းၾကတာမ်ားတယ္)....။ အဖြားလံု ေကာင္းမြန္ရာ ဘံုဘ၀ကိုေရာက္ရွိပါေစလို႔ ထပ္ျပီးဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္.......။

ခုတေလာ ကိုယ့္ေမြးရပ္ေျမအေၾကာင္းေလးေရးဖို႔စိတ္ကူးပိုရေနတယ္...။ အသက္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္မတိုင္ခင္က အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို ခုေလာက္ထိ memory ေလးရေနတာကိုပဲေက်းဇဴးတင္ရမယ္....။


မိုးေငြ႔

Tuesday, 24 January 2012

မ်က္ရည္တို႔ခမ္းပါေစ...



တစ္ခုခုဆို စိတ္က
ခံစားတတ္လြယ္လြန္းတာ ခက္တယ္
စကားေလး တစ္ခြန္း
အျပဳအမူေလး တစ္ခု
ဘာရယ္မဟုတ္ပါပဲ
အႀကိမ္ႀကိမ္ခံစား
ကိုယ္႔စိတ္နဲ႔ကိုယ္
မွားေနတာမ်ားလား
တေသာ႔ေသာ႔
ေလညွင္းေလးကိုလည္း
နူးညံ႕စြာခံစားတတ္သလို
တေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔
ေနဝန္းႀကီးကိုလည္း
ဝမ္းနည္းစြာခံစားတတ္ျပန္တယ္
ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္နူးတဲ႔
ခံစားမႈေတြရွိသလို
ဝမ္းနည္းေၾကကြဲရတဲ႔
ခံစားမႈနိယာမ
သိခဲ႔တာလဲၾကာေပါ႕
ေဟာဒီရင္ခြင္ႀကီးကပဲ
ေဖာ႔ဖေရာင္းလို
ေပ်ာ႔ေပ်ာင္းလို႕လားမသိ
ဆစ္ကနဲဆို နာက်င္
ထစ္ကနဲဆို ဝမ္းနည္း
အဲဒီအေတြးေတြထဲ
တေဝ႔ေဝ႔ တဝဲဝဲပါပဲ
အငိုလြယ္ေတာ႔
အရိႈက္ခက္တယ္တဲ႕
ဟင္႔အင္း ႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕
ကိုယ္ကေတာ႔
ငိုလိုက္တိုင္း
ရိႈက္ျဖစ္ေနၿပီ
ဝမ္းနည္းမႈေတြက
အံု႕ဆိုင္းမိႈင္းညိဳ႕ေတာ႔
မ်က္ရည္ေတြလည္း ၿပိဳၿပီေပါ႕
ခံစားမႈ ပိုတယ္ပဲေျပာေျပာ
မ်က္ရည္ လြယ္တယ္ပဲဆိုဆို
အဲဒီလို ေန႔ရက္မ်ိဳးကိုေတာ႔
မလိုခ်င္ခဲ႔ပါဘူး
ေတာင္းဆု တစ္ခုသာ
ရမယ္ဆိုရင္ေလ
နွလံုးသားေက်ာက္ၾကမ္း
မ်က္ရည္တို႕ ခမ္းပါရေစ။(ကၽြန္မ၏ကဗ်ာဆရာ)

Monday, 23 January 2012

ငယ္တုန္းကေစ်းထဲကအစိမ္းေရာင္ႏွင့္ က်မအၾကိဳက္အစားစာေတြ


ေ၀လီ၀လင္းရွိေသးေပမယ့္ ေစ်းတန္းထဲမွာ ေတာသည္ေတြကတန္းစီ ငွက္ေပ်ာဖက္စိမ္းေတြနဲ႔ ခင္းျပီး ခူးဆြတ္လာၾကတဲ႔ အသီးအရြက္လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေတြကို ခင္းက်င္းေနၾကျပီ....။ ပိန္းၾကာရြက္ထဲမွာ အျဖဴေရာင္ အ၀ါေရာင္ငါးေပါက္ကေလးေတြ .... မဲမဲခၽြန္ခၽြန္နဲ႔ေခြေနတဲ႔ ခရုေလးေတြ.... ေက်ာ္စံေကးေတြကလဲ ေျခလက္ကားယားေတြ အတြဲလိုက္ေလး.....။ ေဟာ ...ဟုိဖက္အသည္က်ေတာ့ ဖက္ရြက္ေလးေပၚမွာ ဘာအရြက္ေတြမွန္းမသိ အစံုေရာေႏွာထားတာ တစ္ပံုကိုငါးက်ပ္တဲ႔...ဟင္းရည္ခ်က္ေသာက္ရင္ အလြန္ခ်ိဳဆိုပဲ....။

ဒီဘက္ကေခါင္းေပါင္းနဲ႔အေဒၚၾကီးက ၀ါးက်ည္ေတာက္ေတြကို ငွက္ေပ်ာဖက္နဲ႔စို႔ျပီး တန္းစီထားတယ္...။ အင္ဖက္ရြက္ထဲမွာက အျဖဴေရာင္ဥေသးေသးေလးေတြ ခါခ်ဥ္ဥတဲ႔....။ ဒါျဖင့္ က်ည္ေတာက္ထဲက ဘာလဲဆိုေတာ့ ၀ါးပိုးေကာင္ေတြပါတဲ႔...။ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ရင္ လႈပ္ရြရြနဲ႔ အသဲယားစရာပါ...။ အဲဒီေကာင္ေတြကို ေရေဆး ဆီထဲဒီတိုင္းပစ္ထည့္ေၾကာ္ရတာ ငရဲမ်ားပါတယ္...။ ဒါေပမယ့္လဲ သူမ်ားေၾကာ္ေၾကြးတာစားဖူးတယ္ ဆိမ္႔ေနေရာပဲ....။ ခါခ်ဥ္ဥေတြက်ေတာ့ ၾကက္ဥနဲ႔ေခါက္ျပီးေၾကာ္စားရသတဲ႔..။

ဇလံုထဲေရနဲ႔စိမ္္ထားတဲ႔ အစိမ္းေရာင္ေခ်ာက်ိက်ိေတြက ေရတံခြန္ေက်ာက္ေတြၾကားကယူလာတဲ႔ ေရညိွေတြ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ဒီတိုင္းေလး ခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႔ ပဲပုပ္မႈန္႔နဲ႔သုပ္စားၾကတယ္ အရည္ရႊဲရႊဲနဲ႔ပဲ....။ ၀ဥေတြကို တိုဖူးလိုအတံုးလိုက္လုပ္ေရာင္းတယ္....။ ပိန္းႏွဲသီးေပၚခ်ိန္ဆို ပိႏၷဲႏုေလးေတြကို ၀က္သားနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ သက္သတ္လြတ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဟင္းရည္ခ်က္ေသာက္ၾကတယ္...။ အနီအညိဳႏုရင့္နဲ႔ အေရာင္ေလးေျပာင္လက္လက္နဲ႔ အရြက္ေလးက ေညာင္ခ်ဥ္ရြက္တဲ႔...။ အႏုေလးေတြကိုသင္ျပီး ေပါင္းရတယ္..။ အရြက္ေလးႏဴးလာရင္ ႏုတ္ႏုတ္စင္းျပီး ပဲပုပ္မႈန္႔နဲ႔ၾကက္သြန္ျဖဴဆီသတ္ျပီးေၾကာ္စားၾကတယ္...။ ဒါမွမဟုတ္လဲ ၀က္ရိုးနဲ႔ အေရေသာက္ေလး မီးေျမ့ေျမ့တေနကုန္တည္ထားရင္ မွ်စ္ခ်ဥ္ဟင္းလိုပဲ သိပ္ေကာင္းတယ္...။ ၀က္လက္ေအးေရာင္းတဲ႔အသည္ကလဲ ဗန္းထဲက ၀က္လက္ေအးကို ေၾကြခြက္ထဲထည့္ျပီး တစ္ခြက္ကိုတစ္ရာနဲ႔ေရာင္းတယ္ ငွက္ေပ်ာဖက္နဲ႔ထည့္ျပီး ၀ါးတုတ္ေခ်ာင္းေလးနဲ႔ထိုးညွပ္ေပးတယ္...။ ၀က္လက္ေအးကိုေဆာင္းတြင္းမွာပဲလုပ္ေရာင္းၾကတာ... သူက ၀က္လက္ကို စပါးလင္ နႏြင္း ငရုတ္သီး ဂ်င္းနဲ႔ျပဳတ္ျပီး... ႏူးလာရင္ ေက်ာက္ေက်ာလိုပဲ ဗန္းထဲေလာင္းထည့္အေအးခံ မနက္ဆိုရင္ခဲသြားျပီ အဲဒီအသားခဲေတြကို ေကာက္ညင္းေပါင္းနဲ႔စားၾကတယ္...။

ေနာက္တမ်ိဳးက လက္ပံပြင့္အေျခာက္ေတြ ရွမ္းေခါက္ဆြဲထဲ ေရေႏြးေဖ်ာထည့္ စားေကာင္း၏။ ဒီဘက္ရွမ္းေတြက ရွမ္းေခါက္ဆြဲထဲကို အရြက္ေတြစံုစိေနေအာင္ထည့္စားတတ္ၾကတယ္....။ ေရႊပဲရြက္ ပဲပင္ေပါက္ လက္ပံပြင့္ေျခာက္ ေဂၚဖီပါးပါးလွီး နံနံပင္ ၾကက္သြန္မွိတ္ ရွမ္းနံနံအျပင္ ေရပူစမ္းထဲမွာ အစည္းလိုက္ေလးျပဳတ္ျပီး လာေရာင္းတဲ႔ မွ်စ္ႏုႏုေလးေတြကိုပါ အမွ်င္လိုက္ဆိတ္ထည့္ျပီးစားတတ္ၾကတယ္...။ ရွမ္းေခါက္ဆြဲပန္းကန္ၾကည့္လိုက္ရင္ အစိမ္းေရာင္ေတြေ၀ဆာလို႔ စားခ်င္စရာ...။ ရွမ္းမုန္႔အခ်ိဳပြဲေတြထဲမွာ ေကာက္ညင္းကင္လည္းစားေကာင္းတယ္ ငွက္ေပ်ာဖက္ကို ကန္ေတာ့ပံုလုပ္ ေကာက္ညင္းကို သၾကားအုန္းႏို႔နဲ႔ဆားနဲနဲထည့္ျပီး ကန္တေတာ့ထဲထည့္ ၀ါးတုတ္တံေလးနဲ႔ထိုးျပီး မီးနဲနဲနဲ႔ကင္ရတာ ဖက္နံ႔ေလးေမႊးျပီး စားလို႔သိပ္ေကာင္းတယ္ ဒီမွာေတာ့ ဘိတ္အစားစာေတြမွာ ခပ္ဆင္ဆင္ေကာက္ညင္းကင္မ်ိဳးေတြ႔ဖူးတယ္....။ ေနာက္ ေရာင္စံုဆန္ေက်ာက္ေက်ာေတြ အနီအစိမ္းအျဖဴသံုးထပ္ပါတယ္...။ အညိဳေရာင္ဆန္ေက်ာက္ေက်ာမုန္႔ (မုန္႔ကၽြဲသဲလိုမ်ိဳး)၊ ငွက္ေပ်ာသီးေကာက္ညင္း၊ ေရႊထမင္း (ေရႊထမင္းက်ေတာ့ ေကာက္ညင္းေပါင္းလိုပဲ ၾကံသကာေၾကာင့္အညိဳေရာင္ေလး ျဖစ္သြားတာပဲကြာတယ္ အုန္းသီးဖတ္ေလးျဖဴးစားရတယ္) ရန္ကုန္မွာလို႔ အတံုးေလးေတြမဟုတ္ဘူး...။

အခ်ဥ္ေရာင္းတဲ႔အတန္းမွာဆိုရင္ နာမည္အၾကီးဆံုးက အမဲေက်ာကိုအခ်ဥ္တည္ထားတာပဲ အေက်ာေတြက ၾကည္ၾကည္ေလးေတြနဲ႔ ႏွစ္လက္မအရွည္ေလးေတြတံုးထားတယ္ ငရုတ္သီးၾကမ္းနဲ႔အခ်ဥ္တည္ထားတာ စားေကာင္းတယ္...။ ေနာက္ ကတက္ခ်ဥ္ရြက္ဆို ႏုဖတ္ေနတာမ်ား အိမ္ေရာက္ရင္ ေရနဲနဲေဆး ရိတ္ရိတ္လွီးျပီး ၾကက္သြန္ျဖဴဓါးျပားရိုက္ထည့္ ၾကက္သြန္နီးပါးပါးလွီးထည့္ ပီနံငရုတ္သီးေျခာက္ကိုမီးကင္ျပီး ခ်ိဳးထည့္ ဆားအခ်ိဳမႈန္႔ေလးထည့္နယ္ျပီး နံနံပင္ေလးျဖဴးလိုက္ ေအာင္မေလးဗ်ာ...ေဆြမ်ိဳးေမ့ပဲ...။ ေရးရင္ သေရက်တယ္ တကယ္ပါ...။ ေကာက္ညွင္းဆန္ကိုအခ်ဥ္ေဖါက္ထားတာ ကေစာ္ေခၚတယ္... စားဖူးၾကမွာပါ...။ ငယ္တုန္းကေတာ့ လူၾကီးေတြက မ်ားမ်ားမစားရဘူး မူးတတ္တယ္ေျပာတယ္...။ အင္းေပါ့ သူက ဆန္အရက္နီးနီးျဖစ္ေနတာကိုးး...။ အဲဒါေလးကို သၾကားေလးထည့္ျပီးေသာက္တာ အရသာကခ်ဥ္စုတ္စုတ္နဲ႔ ...။ ဆီတုိဖူးအတံုးေလးေတြက ငရုတ္သီးေရာင္ေလးေတြတင္ထားေတာ့ ရဲရဲေလးေတြ ၀ါးေတာင္းေလးေဒါင့္ထဲ ဖက္ခံျပီးစီထည့္ထားတာ... ဆီတိုဖူးသည္ဆို နႏြင္းမႈန္႔နဲ႔ အေရာင္တင္ငရုတ္သီးမႈန္႔တြဲေရာင္းေလ့ရွိတယ္....။

စစ္တပ္ထဲကအေဒၚၾကီးေတြလာေရာင္းေလ့ရွိတဲ႔ ပဲကပ္ေၾကာ္.. မုန္႔လံုးၾကီးေၾကာ္ ဘိန္းမုန္႔.... မုန္႔လက္ေကာက္...။ မုန္႔လံုးၾကီးဆို အထဲမွာဌာပနာထားတဲ႔ အုန္းသီးကခ်ိဳေမႊးေနေရာပဲ.. ေကာက္ညင္းဆန္ကေကာင္းေတာ့ ဗယ္ရီးဂြတ္ေပါ့ဗ်ာ....။ အဲဒီကဘိန္းမုန္႔ကို ခုထိရန္ကုန္မွာ မေတြ႔ေသးဘူး ...။ ဒီမွာက ဘိန္းမုန္႔ဆို အခ်ပ္ေသးေသးေလးေတြ ..။ ငယ္တုန္းက စားဖူးတာ သူတို႔က ဘန္းလိုက္လုပ္ျပီး ကပ္ေၾကးနဲ႔ျဖတ္ျဖတ္ေရာင္းတာ....။ ဘိုစာထဲကဆို ဟန္းနီးကိတ္နဲ႔ခပ္ဆင္ဆင္ရယ္....။ ဒါေၾကာင့္တခါတေလ ငယ္တုန္းကဘိန္းမုန္႔အလြမ္းေျပေလး ပ်ားရည္ကိတ္ေလးကို၀ယ္၀ယ္စားျဖစ္တယ္.....။ မုန္႔ေလေပြကိုလည္းလြမ္းတယ္ ... ပူပူေႏြးေႏြးဆံုထဲကထြက္လာတဲ႔ ေခါပုတ္ကိုလဲလြမ္းတယ္....။

ဒီေစ်းထဲမွာ က်မအၾကိဳက္ဆံုးက တုိဖူးဦးေႏွာက္အခ်ိဳပြဲေလးပဲ...။ ပဲပိစပ္ကုိ ၾကိတ္ျပီးလုပ္ထားတာ စားခါနီးဇြန္းေလးနဲ႔ခတ္ျပီး ၾကံသကာကိုဂ်င္းနဲ႔ၾကိဳထားတာကိုဆမ္း အုန္းႏို႔ဆမး္ အိုးး ဂြတ္မွဂြတ္ပဲ....။ အုပ္က်င္းရြာထဲက အေဒၚတစ္ေယာက္ေရာင္းတဲ႔ ပဲတုိဖူးသုပ္ကိုလည္းသိပ္ၾကိဳက္တာပဲ....။ မုန္႔ဟင္းခါးဆို ေဒၚေအးျမင့္ဆိုင္က မုန္႔ဟင္းခါးၾကိဳက္တယ္...။ ငါးရွားေပမယ့္ တခါတေလ ငါးမပါပဲ စပါးလင္ေမႊးေမႊး ငွက္ေပ်ာအူႏုႏု ပဲရည္ေလးနဲ႔လဲသိပ္ေကာင္းတယ္.....။

ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ခုေရးထားတဲ႔ အစားအစာေတြကို ပံုေလးေတြနဲ႔တင္ခ်င္ပါတယ္....။ တကယ္တမ္းကိုယ္စားခဲ႔ဖူးတဲ႔ အဲဒီအစားစာေတြဟာ ခုေနျပန္သြားရင္ေတာင္မွ ေစ်းထဲမွာ အဲလိုေတြသဘာ၀က်က်ေလး စံုလင္ေအာင္ေတြ႔ႏုိင္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး.....။ လူေတြဟာ တေန႔တျခား သဘာ၀အစားေသာက္ေတြနဲ႔ ေ၀းေ၀းသြားတယ္ အလြယ္တကူ ရယ္ဒီမိတ္ကို အားေပးလာၾကတယ္....။ ရယ္ဒီမိတ္ဆိုတာ တာရွည္ခံေဆးေတြ ဓါတုေဆး၀ါးေတြထည့္သံုးထားေတာ့ က်န္းမာေရးအတြက္တယ္ျပီး မေကာင္းလွပါဘူး....။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ စားစရာမုန္႔ပဲသေရစားေတြကိုေတာင္ သဘာ၀ငွက္ေပ်ာဖက္ေလးနဲ႔ပဲ ထည့္ေရာင္းေစခ်င္ပါတယ္...။ ပလတ္စတစ္အိတ္ေတြ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ေတြအစား ဖက္ေတြ စကၠဴေတြကို ျပန္သံုးေစခ်င္ပါတယ္...။

ဒီပို႔စ္ကိုစေရးေတာ့ က်မငယ္ငယ္တုန္းက အဖြားတစ္ေယာက္လုိခ်စ္ခင္ရတဲ႔ အဖြားလံုရဲ႔ မီးဖုိေခ်ာင္အေၾကာင္းကိုေရးမလို႔ပါပဲ ေရးရင္းနဲ႔ ေစ်းထဲကအစားအစာေတြက ကိုယ့္ကိုဆြဲေဆာင္လိုက္တယ္....။
အဖြားလံုအေၾကာင္းကို ေနာက္တစ္ပို႔စ္က်မွေရးမယ္ကြယ္...။


မိုးေငြ႔

Friday, 20 January 2012

ကိုယ့္ရဲ႔ အိပ္မက္နတ္သမီး.....




ကို ယ္႕ ည ေ တြ ဟ ာ
ခ် စ္ သူ ပ က္ ျဖ န္ း တဲ႕
နွ င္ း ဆီ ပြ င္႕ ဖ တ္ ေ တြ ပ်ံ ႕ က် ဲ လို႕
ထံု သ င္ း ေ မႊ း ပ် ံ႕ ေ န ခ ဲ႕ ၿပ ီ။
ည န က္ ေ လ ေ မႊ း ပ်ံ ႕ ေ လ န ဲ႕
နွ င္ း ဆီ ရ နံ ႕ ေ တ ြၾက ာ း
ကို ယ ္႔ ရ င္ ခု န္ သ ံေ တြ
ၾက ာ း ေ န ရ တ ယ္။
အ ခ်ိ န္ တို င ္း မွ ာ
ခ် စ္ သူ ႕ ပံု လႊ ာ ေ လ း က
အ ျမ င္ အ ာ ရံု မွ ာ က ပ္ ညိွ လို႔
ကို ယ္႕ အ န ာ း မွ ာ
သူ အ ၿမဲ ရွိ ေ န ၿပီ
ဒီ တ ည လ ည္ း
ခ် စ္ သူ ျဖ န္ း ပ က္ တဲ႕
နွ င္ း ဆီ ပြ င္႕ ဖ တ္ ေ တြ ၾက ာ း
အိ ပ္ စ က္ လို႕ အိ ပ္ မ က္
ကို ယ္႕ ရဲ႕ ည ေ တြြြ မွ ာ
ခ် စ္ သူ သ ည္ သ ာ
အိ ပ္ မ က္ န တ္ သ မီ း ပါ။
(ကၽြန္မ၏ကဗ်ာဆရာ)

Thursday, 19 January 2012

ငယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္း.....

မအိမ္သူရဲ႔ ငခ်ိပ္ေခါပုပ္ကိုၾကည့္ျပီး.... ငယ္ငယ္တုန္းက ငခ်ိပ္ေပါင္းကိုသတိရသြားတယ္........။

အဲဒီတုန္းက မနက္မနက္ဆို ေတာင္းေလးကိုထမ္းပိုးနဲ႔ထမ္းျပီး ေကာက္ညွင္းေပါင္း ငခ်ိပ္ေပါင္း ေရႊထမင္းေတြကို လာလာေရာင္းတဲ႔ အေဒၚၾကီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္....။ ေန႔တုိင္းလိုလို သူ႔ဆီက ေခါက္ဆြဲနဲ႔စားဖို႔ ေကာက္ညွင္းေပါင္း၀ယ္တယ္...။ ငခ်ိပ္ေပါင္းဆို အုန္းသီးဖတ္မ်ားမ်ား သၾကားေလးျဖဴးေပးတယ္...အရမ္းစားေကာင္းတာ.........။ အိမ္မွာ ဘုရားဆြမ္းကို ငခ်ိပ္ေပါင္းကပ္တဲ႔ေန႔ဆို ဆယ့္ႏွစ္နာရီမထိုးခင္ အိမ္ေပၚတက္တဲ႔ေလွကားမွာ သူငယ္ခ်င္းနန္းေဖါင္းနဲ႔အတူေစာင့္ေနၾကျပီ....။ ဆယ့္ႏွစ္ေဒါင္ခနဲထုိးတာနဲ႔....ဘုရားဆြမ္းေတာ္စြန္႔..... ငခ်ိပ္ေပါင္းေတြယူျပီး ဟိုး အေပၚဆံုးထပ္ ဖလက္ေပၚထိတက္ျပီးသြားစားၾကတယ္........။

နန္းေဖါင္းနဲ႔က်မက က်မရန္ကုန္ကိုေက်ာင္းသြားတက္ခါနီးအထိ အတူတြဲၾကတဲ႔ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြ.....။ အိုးပုပ္ေဆာ့လဲအတူတူ.... ေခ်ာင္းထဲေရသြားကူးလဲအတူတူ..... ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာသြားကစားလဲအတူတူ ငါးသြားဖမ္းလဲအတူတူ... ၾကာကန္ထဲက ကၽြဲေခါင္းသီးသြားခူးေတာ့လဲအတူတူပဲ......။ ေတာ္ေတာ္ကစားမက္တဲ႔ ကေလးမေလးႏွစ္ေယာက္ေပါ့.....။ (က်မတို႔ကို အမႊာေတြလားလို႔ေတာင္ရြဲ႔ေျပာၾကတယ္ မခြဲအတူအျမဲရွိလို႔ေလ) တခါတေလ နန္းေဖါင္းတို႔အဘိုးရဲ႔ မက္မန္းျခံထဲကိုတေနကုန္သြားကစားတတ္ေသးတာ......။ အိမ္ကေနပဲပုပ္မႈန္႔နဲ႔ငရုတ္သီး ဆားအခ်ိဳမႈန္႔ေတြယူသြားျပီး မက္မန္းသီးအေၾကြေတြေကာက္ ငါးကန္အစပ္မွာေဆာက္ထားတဲ႔ တဲအိမ္ေလးမွာ ဇိမ္ေျပနေျပနဲ႔ စားၾကတယ္.....။ ေမာလာရင္တေရးအိပ္ၾကေသး.....။

ရြာထိပ္ ေရအားလွ်ပ္စစ္စက္ရံုအေပၚဘက္က ေတာင္ေစာင္းမွာ ေလွကားထစ္ပံုစိုက္ထားတဲ႔ နာနတ္သီးခင္းကိုလဲ အသီးသြားခူးၾကတယ္.....။ ေရအားလွ်ပ္စစ္အတြက္ ေရအရင္းျမစ္အစျဖစ္တဲ႔ ေတာင္က်ေရတံခြန္ဆီလဲ သြားလိုသြားၾကတယ္....။ လူၾကီးေတြသိရင္ေတာ္ေတာ္စိတ္ပူၾကမွာ...။အဲလို ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္သြားတတ္ၾကတယ္..။


က်မတို႔က အိုးပုပ္ကစားတာေတာင္မွ တခါတေလ တကယ့္မုန္႔ေတြနဲ႔ကစားၾကတာ....။ ယိုးဒယားဖါလူဒါေတြ၀ယ္လာ တုိဖူးေတြ၀ယ္လာျပီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက ပန္းကန္ေတြခြက္ေတြ ဇြန္းေတြယူျပီးကစားၾကတာ....။ နန္းေဖါင္းက ဖါလူဒါေရာင္းရင္ မီးမီးက တုိဖူးေရာင္းတယ္ ျပီးေတာ့ တစ္ေယာက္မုန္႔တစ္ေယာက္၀ယ္စားၾကတယ္.......။ ေပ်ာ္စရာေနာ္........။ ဥပုသ္ေန႔ေရာက္ရင္လဲ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္...။ နန္းေဖါင္းတို႔အဖိုးနဲ႔အဖြားက ဥပုသ္ေစာင့္သြားရင္ ေန႔လည္ဥပုသ္သည္ေတြစားဖို႔ နန္းေဖါင္းတို႔အေမက ရွမ္းထမင္းဟင္းအစံုခ်က္ျပီးပို႔ရတယ္......။ မီးမီးတို႔ႏွစ္ေယာက္က စားျပီးသားထမင္းဟင္း ဗန္းေတြကိုသြားသိမ္းရတာ.....။ အဲခါက်ရင္ အဖိုးအဖြားေတြစားလို႔မကုန္တဲ႔ ဟင္းအက်န္ေတြကို ႏွစ္ေယာက္သားဆက္ဆြဲလိုက္ၾကတာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ.....။ တကယ္ဂြတ္တယ္...။ ရွမ္းေတြက ထမင္းအစားေကာက္ညွင္းနဲ႔ဟင္းနဲ႔စားတာေလ...။ ငယ္ကတည္းက ေကာက္ညွင္းစားလာလို႔ထင္တယ္ ခုခ်ိန္ထိ ေကာက္ညွင္းကို ဘယ္ခ်ိန္စားစား ဗိုက္ကယ္တယ္ ရင္ျပည့္တယ္ဆိုတာမရွိဘူး........။


နန္းေဖါင္းကိုသတိရတယ္....သူနဲ႔မေတြ႔ရတာ ဆယ္ႏွစ္နီးပါးရွိျပီထင္တယ္.....။ ေနာက္ဆံုးေတြ႔လိုက္တာ ၂၀၀၂ ၂၀၀၃ ေလာက္ကထင္တယ္.....အခုဘန္ေကာက္ ပရတူနမ္းမွာေစ်းေရာင္းေနတယ္လို႔ၾကားတယ္...။ အဆက္သြယ္လဲမရွိေတာ့ဘူး......။ က်မတို႔ ေရစက္မကုန္ေသးရင္ တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ျပန္ဆံုၾကဦးမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္....။

မိုးေငြ႔

Wednesday, 18 January 2012

ခ်စ္သူေခ်ာ့သိပ္တဲ႔ ေတးကဗ်ာ.....




ညက တျဖည္းျဖည္းနက္လာတယ္
ေလညင္းေတြတိုက္ခက္
ၾကယ္စင္ေတြလင္းလက္လာတယ္
ဒီဇင္ဘာရဲ႕ည
နွင္းစက္ေတြေခြၽခ်လို႕
သူ႕ အနားခစား ဝပ္တြားၾကတယ္
နွင္းစက္တို႕ ေအးစက္
အေနခက္တဲ႔ လွကလ်ာ
သန္းေခါင္ယံ ညအခါမွာ
ကိုယ္သီကံုးေသာ
ကဗ်ာကို ေခါင္းအံုးလို႕ ေမွးစက္
ကိုယ္႕အၾကင္နာေတြ ၿခံဳလႊမ္းၿပီး
ကိုယ္ေခ်ာ႔တဲ႔ေတး
ခပ္ေႏြးေႏြးနဲ႕ အိပ္စက္လို႕
အိပ္မက္ ေလးေတြလွပါေစ။ ။
(ကၽြန္မ၏ကဗ်ာဆရာ)

Tuesday, 17 January 2012

ခ်စ္သူေရးတဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႔ညေတြ.....



သူ.....ကိုယ့္ရဲ႔ညေတြကို.......
ရွင္သန္ႏိုးၾကားေစတာၾကာခဲ႔ျပီ....။

သူဟာ ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ခြက္နဲ႔တူတယ္.......။ အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ႔
ေကာ္ဖီတစ္ခြက္....။ သူေျပာေတာ့ အလြမ္းေငြ႔ေတြတဲ႔...။ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ လြမ္းတတ္ျပီထင္ခဲ႔တာ.....ခုေတာ့ ကိုယ့္ထက္လြမ္းတတ္တဲ႔သူကို ရွာေတြ႔သြားျပီ......။


ကၽြန္မ၏ကဗ်ာဆရာလက္ရာ


သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ........ကိုယ့္ရဲ႔ညေတြဆီကေန...ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ခြက္အၾကာၾကီးေပ်ာက္ကြယ္သြားဦးမတဲ႔....။
အဲခါက်....သူေျပာတဲ႔ အလြမ္းေငြ႔ေတြ ကိုယ့္နားေ၀ေနမွာေသခ်ာတယ္..။
ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ခြက္ကို အေငြ႔ေတြပ်ံ ေအးစက္သြားသည္အထိ ကိုယ္ေစာင့္ၾကည့္ေနမိလိမ့္မယ္......။ အလြမ္းေငြ႔ေတြက မ်က္၀န္းအိမ္မွာေငြ႔ရည္ဖြဲ႔...အလြမ္းမိုးအျဖစ္ရြာခ်လာလိမ့္မယ္.....။


သူ႔လက္ရာဟင္းတစ္ခြက္ခ်က္ေပးခဲ႔တဲ႔ည.....။ တခါတခါ မအူမလည္ပံုဖမ္း
ဒံုးေ၀းတတ္တဲ႔ သူနဲ႔စကားေျပာခဲ႔ၾကတဲ႔ည.....။ ကိုယ္ထုတ္တဲ႔ေမးခြန္းေတြနဲ႔ သူစာေမးပြဲမေျဖႏိုင္ခဲ႔တဲ႔ည...။
ခ်ိဳျမိန္တဲ႔ပန္းသီးအတူစားခဲ႔ၾကတဲ႔ညေတြ.....။ လမင္းၾကီးကိုတစ္ေနရာဆီျပိဳင္တူၾကည့္ခဲ႔ၾကတဲ႔ည......။
တိမ္စိုင္ေတြအတူခိုစီးခဲ႔ၾကတဲ႔ည........။ အလြမ္းကဗ်ာေတြအတူရြတ္ဆိုခဲ႔ၾကတဲ႔ည.....။


ကိုယ့္ရဲ႔ညေတြမ်ားစြာကို သူအသက္သြင္း.... အမွတ္တရ မွန္ေဘာင္ခတ္ထားေပးခဲ႔တယ္...။ မၾကာခင္မွာ သူေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့မလား.... ။ အျပီးသတ္ႏႈတ္ဆက္ခဲ႔ပါမယ္လို႔ မေျပာလိုက္ပါနဲ႔.......။ ကိုယ့္ညေတြ မလွမပေသဆံုးကုန္လိမ့္မယ္.......
.။မိုးေငြ႔

Sunday, 15 January 2012

အလြမ္းေငြ႔ေတြတေထာင္းေထာင္းထေနတဲ႔ ေကာ္ဖီ.....

ကၽြန္မ၏ကဗ်ာဆရာလက္ရာ


သူေပးတဲ႔ေရၾကည္တစ္ခြက္ကို
တရႈိက္မတ္မတ္ေသာက္သံုး
ဝင္းလက္တဲ႔
သူ႕အၿပံဳးေတြေၾကာင္႔
ကိုယ္႔ေန႔သစ္ေတြ
လွပလာခဲ႔တယ္
သူေျပာဖူးတဲ႔ အလြမ္းေတြအေၾကာင္း
ေကာ္ဖီခါးခါးေတြအေၾကာင္း
ကာရံလွလွေလးေတြအေၾကာင္း
ခ်ိဳၿမိန္တဲ႔ပန္းသီးတစ္လံုးအေၾကာင္း
«««««««««အို»»»»»»»»»»
အရာအားလံုးကကိုယ္႕အတြက္
နူးညံ႕လွပလြန္းပါေပတယ္
တခါတခါ သူေမးတတ္တဲ႕
ေမးခြန္းခက္ခက္ေတြေၾကာင္႔
အိပ္မက္ေတြမွာေတာင္
ထြက္ေပါက္ မဲ႕ကုန္တယ္
တခါတခါလည္း သူဆိုး ခပ္ရိုးရိုးေလးပါပဲ
----------ဒီလိုနဲ႕---------
ေန႔ရက္ေတြကိုေရွ႕ဆက္ စြဲမက္လို႕ တြယ္တာ အၾကင္နာ ေတြလည္း ေဝျဖာခဲ႔တယ္ ခဏေလးကိုေတာင္ လြမ္းတတ္တဲ႔ ကိုယ္ ထို ေန႕ရက္ေတြ ပိုလာမွာကိုေတြးရင္း အလြမ္းေငြ႕ေတြအံု႕ဆိုင္း မ်က္ရည္ေတြေတာင္ ဝိုင္း တတ္ေနၿပီ တကယ္ဆုိ ကိုယ္က သူ႕ ညေတြအတြက္
ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ခြက္အျဖစ္
အေငြ႕တေထာင္းေထာင္းထေနခ်င္တာ။ ။(ကၽြန္မ၏ကဗ်ာဆရာ)

Friday, 13 January 2012

အလြမ္းကဗ်ာေလးရြတ္ဆိုျပမယ္......




မ်က္လံုးေလးမွိတ္ျပီး ေႏြးေထြးစြာ အိပ္စက္လိုက္ပါ........အလြမ္းကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္တိုးတိုးကေလး ကိုယ္ရြတ္ဆိုျပမယ္.......။ ရင္ဘတ္နဲ႔နားေထာင္ၾကည့္ပါ....ကာရံေတြလွပေနတာကို ေတြ႔ရလိမ္႔မယ္....။

အိပ္မက္ေလးလွပါေစ ....အိပ္ေရးလဲ၀ပါေစ....။ မနက္ခင္းေနျခည္ေႏြးေႏြးမွာ ....ေလေျပညွင္းေလးနဲ႔အတူတိုးေ၀ွ႔ျပီး ကိုယ္လာေရာက္ႏႈိးလွည့္မယ္.....။

သာယာတဲ႔ႏႈတ္ဆက္သံနဲ႔အတူ.... ႏိုးထျခင္းကို ေရၾကည္ခ်မ္းျမတစ္ခြက္နဲ႔ျမည္းစမ္းလိုက္ပါ.........။ ဒီလိုဆို ရင္ထဲ ေအးခ်မ္းလို႔ သန္႔စင္သြားလိမ့္မယ္....။

ကိုယ္တို႔ မၾကာမၾကာဆံုၾကမယ္ေလ.... ေက်းငွက္ေလးေတြတြန္ျမည္ၾကရင္.....သစ္ပင္သစ္ရြက္ေတြကိုေလတိုးၾကရင္... ျမက္ခင္းစိမ္းေတြဦးေမာ့ၾကရင္.... လိပ္ျပာငယ္ေလးေတြ ပ်ံ၀ဲၾကရင္..... ႏွင္းဆီပန္းခင္းတစ္ခုလံုးေမႊးပ်ံ႔ခ်ိန္က်ရင္ေလ.......။

ဦးတည္ရာမဲ႔ ေဆာင္းေလေအးေတြ ေ၀ွ႔ရမ္းတိုက္ခတ္လိုက္သလိုပဲ...... မီးခိုးေရာင္ေတြကိုျမင္ရတုိင္း ကိုယ္တို႔ပိုပုိေ၀းသြားၾကတယ္လို႔ မယူဆပါနဲ႔....။ စၾကၤာေလးေတြလည္ေနတာကိုၾကည့္ရင္းလည္း ကိုယ္တို႔မေ၀းၾကပါဘူး....။ မ်ားျပားလွတဲ႔ ေလာကရဲ႔ အရႈပ္အေထြးမ်ားၾကားမွာ မနားမေနေျပးလႊားလႈပ္ရွားရုန္းကန္ရလို႔.....ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတတ္တဲ႔ အစိမ္းေရာင္ပန္းသီးေလးတစ္လံုးပါ.....။ ဒါေပမယ့္ ပန္းသီးေလးက သူ႔အတြက္ေတာ့ အျမဲခ်ိဳျမပါတယ္.....။ အလြမ္းေတြကို ရင္ထဲထိုးသိပ္သိမ္းမထားခ်င္ပါဘူး.....။ ဒါေၾကာင့္ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္အျဖစ္ဖန္ဆင္းလိုက္မယ္...။ ျပီးေတာ့ သူ႔ဆီကို အေရာက္ပို႔ေပးလိုက္မယ္.....။

ကိုယ္ရြတ္ဆိုျပမယ့္ အလြမ္းကဗ်ာေလးကို မ်က္လံုးေလးမွိတ္ျပီး ေသခ်ာနားေထာင္ၾကည့္ပါ...... ကိုယ္...ကိုယ္တိုင္ ေရးဖြဲ႔သီကံုးထားတဲ႔ အဲဒီအလြမ္းကဗ်ာေလးထဲမွာ ဘယ္လိုအရာမ်ိဳးေတြ ေပ်ာ္၀င္စီးဆင္းေနမလဲဆိုတာေလ.... ။


မိုးေငြ႔

Wednesday, 11 January 2012

တိတ္တိတ္ေလးပဲလြမ္းသြားမယ္.....




ရင္ထဲ အသည္းထဲက

အၿပီးအပိုင္ ထုတ္လိုက္ရင္
မလြမ္းေတာ႔ဘူးတဲ႕
ဟင္႔အင္း
ကိုယ္ ဆက္လြမ္းခ်င္ေသးတယ္
အဲဒီ အလြမ္းေတြေၾကာင္႕
ေဟာဒီ ရင္ဘတ္ႀကီး
ေၾကမြသြားပါေစေပါ႕
ဆံုႏိုင္ခြင့္မရွိလဲ
ရင္ထဲမွာရွိေနမွေတာ႔
အဲဒါေတြ လိုေသးလို႕လား
ေဝ႔ဝဲလာတဲ႔
မ်က္ရည္ေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္
သိမ္းထုပ္ထားတဲ႔ အလြမ္းေတြနဲ႕
ဆက္လြမ္းမယ္
အလြမ္းေပၚ အလြမ္းဆင္႔
အလြမ္းေတြ ရင္႔သြားပါေစ
တိတ္တိတ္ေလးပဲ လြမ္းသြားမယ္။(က်မ၏ကဗ်ာဆရာ)

Tuesday, 10 January 2012

Picnic မွာစားျဖစ္ခဲ႔တာေလးေတြ.....

စိမ္းလန္းစိုေျပမွာ picnic သြားထြက္တာ

ဗူးသံုးဗူးကေရေႏြးၾကမ္း၊ ေကာ္ဖီ၊ ေရသန္႔
ေဘဘီလိေမၼာ္သီး ...နဲ႔ မက္မွန္ထဲမွာ မီးမီးပံုပါသြားတယ္
ကြာ...... မကြန္လို ၀မ္းလ်ားေမွာက္လိုက္ဖုိ႔ေမ့သြားတယ္ း)


အဖိုးၾကီးသုပ္ အဖြားၾကီးသုပ္

ပါစတာရွဲလ္ေလးေတြကုိ ေခါက္ဆြဲအတြန္႔ေတြနဲ႔ ပုဇြန္နဲ႔ ေၾကာ္ထားတာ
အေပၚမွာ ခ်ီတာခ်ိစ္ျပီး မုိင္ခရုိေ၀့ထဲလွည့္လိုက္တယ္
အေနာက္နဲ႔အေရွ႔တိုင္းစတိုလ္ကိုေရာသမေမႊထားတာ

အမွတ္တရ” အင္းေလးဆိုင္က ငါးထမင္းနယ္

မုန္ညင္းစိမ္းနဲ႔၀က္နံရိုးဟင္းရည္ဆမ္းထားတဲ႔ ထမင္း

ဒါက ေထာပတ္သီးမစားဖူးဘူးလို႔ေျပာတဲ႔ ျဖိဳးအတြက္


Sunday, 8 January 2012

တစ္ေန႔တာ...(ပစ္ပစ္ေလးရဲ႔ တဂ္ပို႔စ္)

ဟုတ္ပါ့ ပစ္ပစ္ေရ....2012 ရဲ႕ ပထမဆံုး tag post ေလးပါပဲ.....

အိပ္ယာကနိုးနိုးခ်င္းအရင္ဆံုးဘာလုပ္သလဲ
ႏိႈးစက္ထျမည္တဲ႔ မနက္ရွစ္နာရီႏိုးႏိုးခ်င္း ေဆးေသာက္တယ္.....


မနက္စာကို ဘယ္လိုအစားအစာ စားရတာႀကိဳက္ပါသလဲ
ဘိတ္မုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔ ထမင္းနဲ႔စားရတာၾကိဳက္တယ္...ဒါမွမဟုတ္ လက္ဖက္ရည္နဲ႔ အီၾကာေကြး....


ေလာေလာဆယ္ေန႕တိုင္္းစားျဖစ္ေနတဲ့ မနက္စာ...
ထမင္းၾကမ္းနဲ႔ဟင္း......


ေန႕လည္စာကို ဘယ္လိုေနရာမ်ိဳးမွာစားရတာႀကိဳက္ပါသလဲ
ျဖစ္ႏိုင္ရင္အိမ္မွာေပါ့.... အလုပ္သြားေတာ့ရံုးမွာခ်က္စားၾကတယ္....

အခုလက္ရွိအစားခ်င္ဆံုးဟင္းကိုေျပာျပပါ
ရွမ္း၀က္လက္ေအးဟင္းနဲ႔ ေကာက္ညွင္းေပါင္းပူပူေလး....


အလုပ္မွာေကာ္ဖီ ဘယ္နွစ္ခြက္ ေသာက္ပါသလဲ
မိုးေငြ႔ၾကိဳက္တ႔ဲ ေကာ္ဖီခါးခါးတခြက္....(မေသာက္ျဖစ္တာမ်ားပါတယ္)


ညေနစာကိုဘယ္မွာစားတတ္ပါလဲ
အိမ္မွာပဲအစားမ်ားပါတယ္ တခါတေလတရုတ္တန္းက ဆူရွီ၀ယ္စားတယ္.....


ညေနစာစားရင္းနဲ႕ အမ်ားဆံုးစဥ္းစားျဖစ္တတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ
ဒီညအင္တာနက္လိုင္းေကာင္းပါ့မလား ဘာစာေရးရင္ေကာင္းမလဲ ဆိုတာပါ


အလုပ္ဆင္းတဲ့အခ်ိန္မွာခံစားခ်က္..
ပထမဆံုးခံစားမိတာက တေန႕ေတာ့ျပီးသြားျပီဆိုတာပါ
ဒုတိယခံစားမိတာက ပင္ပန္းတယ္ဆိုတာပါ
တတိယခံစားမိတာက ဘဝရဲ႕အလုပ္ လုပ္ရမဲ့ေန႕ရက္ေတြကထဲက တရက္ေတာ့ေလ်ာ့သြားျပီလို႕
(ပစ္ပစ္နဲ႔တူတူပဲ)


အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းဘာအရင္လုပ္တတ္သလဲ
လြယ္အိတ္ကိုခုံေပၚပစ္တင္ျပီး ညေနစာဘာခ်က္လဲလို႔ ေနာက္ေဖးေျပးျပီး အုပ္ေဆာင္းအရင္ဆံုးဖြင့္ၾကည့္တယ္....။ အိမ္ကခ်က္တဲ႔ဟင္းဆို ငရုတ္သီးေထာင္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္စားျမိန္တယ္....


ဒုတိယလုပ္မိတာေလး..
နက္ျဖန္ရံုးတက္ရင္၀တ္ဖို႔ ၀တ္စံုကိုမီးပူတိုက္တယ္.....


ညမအိပ္ခင္ေကာ္ဖီေသာက္တတ္ပါသလား..
ေသာက္တတ္တယ္တခါတေလမွပါ....အရမ္းေသာက္ခ်င္တဲ႔အခါမ်ိဳးမွ ပံုမွန္ေတာ့ ႏို႔တစ္ခြက္အျမဲေသာက္တယ္...


ညအိပ္ယာထဲဝင္ဝင္ျခင္းအခ်ိန္ဘာအရင္ဆံုးလုပ္ပါသလဲ...
ကိုယ့္ရဲ႔ Mp4 နားထဲထည့္ သီခ်င္းေလးနဲ႔အိပ္စက္တယ္..


အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညေတြမွာ ဘာလုပ္သလဲ
သီခ်င္းပဲနားေထာင္ျဖစ္တယ္ ....တခါတေလ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ထေသာက္တယ္ စာေရးျဖစ္တယ္ဒါပါပဲ...။


တအားစိတ္ဓါတ္က်လာတဲ့အခါမ်ိဳး စိတ္အားငယ္တဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ ဘာလုပ္တတ္သလဲ
ငိုပလိုက္တယ္.... အစားေတြအမ်ားၾကီးစားပလိုက္တယ္....ဟင္းေတြခ်က္တယ္......ေရွာ့ပင္ေတြထြက္ပလိုက္တယ္


အျပင္သြားတဲ့အခါ အျမဲတမ္းသတိထားျပီးယူတတ္တဲ့ပစၥည္း
အိမ္ေသာ့...ဖုန္း...ပိုက္ဆံအိတ္...ေနကာမ်က္မွန္


မိသားစုဝင္ေတြထဲမွာ အခ်စ္ရဆံုးေသာလူ
ကိုယ့္ကိုယ္ကို အခ်စ္ဆံုး ျပီးမွအေမကိုခ်စ္တယ္.....။ ေတာ္ေတာ္အသက္ၾကီးတဲ႔အထိတစ္ဦးတည္းေသာသမီးျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တယ္...။


သူစိမ္းေတြအထဲမွာ မိမိအယံုၾကည္ရဆံုးသူ
မရွိေသးဘူးခုထိ...


အလုပ္ထဲမွာကိုယ္အခင္ဆံုးသူ
အားလံုးကိုခင္ပါတယ္.......


ကိုယ္မွာရွိတဲ့ပစၥည္းေတြထဲကအႀကိဳက္ဆံုးပစၥည္းေလးတခု..
ၾကိဳက္တာေတြက သိပ္မ်ားေနတယ္ကြယ္....


လက္ေဆာင္ရထားတဲ့အထဲကအႀကိဳက္ဆံုးပစၥည္းေလးတခု
ေသာ့ခ်ိတ္ကေလးတစ္ခုပါ ခုထိေတာ့ လက္ထဲမေရာက္ေသးဘူး အဲဒီလက္ေဆာင္ေလးက....


ကိုယ့္ပတ္သက္ဖူးတဲ့သူေတြထဲမွာကိုယ့္ကို နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးနိုင္ဆံုးသူ
ကိုယ့္ရဲ႔ခ်စ္သူ...ထင္တာပဲ ....(ဘယ္တစ္ေယာက္လဲမသိဘူး ေမးၾကည့္ဦးမယ္ ကိုၾကီးေအာင္သာငယ္ ညီမပီသေအာင္လို႔ပါ)


အခုေလာေလာဆယ္အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵ
ကိုယ့္ေမြးေန႔မတိုင္ခင္ ကိတ္မုန္႔လွလွေလးတစ္လံုးေလာက္လုပ္တတ္ခ်င္တယ္(ခုထိသင္တန္းမတက္ရေသး) ....


ကဲ ဂ်ယ္လီပစ္ပစ္ေလးေရ.... သာမီးတဂ္လိုက္တဲ႔ တစ္ေန႔တာကို မမေရးေပးလိုက္ပီေနာ္.....။ ေက်နပ္အားရလိမ္႔မယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္.....။ တျခားဘေလာ့ဂါေတြကိုဆက္မတဂ္ေတာ့ပါဘူး က်မတဂ္ရင္ မေအာင္ျမင္တတ္လို႔ပါ... ဟ ဟ ကိုယ့္အရည္ခ်င္းကိုယ္သိေနတယ္.....။


ေမတၱာအားျဖင့္
မိုးေငြ႕

Friday, 6 January 2012

အလြမ္းေတြအိတ္ကပ္ထဲ ထည့္သိမ္းထားမယ္.....



တကယ္ေတာ့....ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက သယ္ပိုးေထြးပိုက္ထားမွန္းမသိတဲ႔ သူေပးခဲ႔တဲ႔အလြမ္းေတြက ကိုယ့္ဆီမွာ ျပည့္သိပ္ေနခဲ႔ျပီးသားပါ......။

ကိုယ္ကလဲ အလြမ္းကိုမွ ခုန္မင္ႏွစ္သက္တတ္သူေလ.....။ အလြမ္းပင္လယ္ထဲမွာမွ ေမြ႔ေလ်ာ္တတ္သူေလ....။ ကိုယ္က ကိုယ့္အလြမ္းေတြကို စာဖြဲ႔တတ္သလို သူက သူ႔အလြမ္းေတြကို ကဗ်ာဖြဲ႔သူ.....။ ကိုယ္တို႔က ရင္ခုန္သံခ်င္းနီးစပ္ျပီးသားသူေတြ ခံစားမႈခ်င္းယွက္ႏြယ္ျပီးသားသူေတြ........။

ျပန္ခါနီးက်ေျပာေနာ္ တစ္ခုထည့္ေပးလိုက္မယ္တဲ႔....။ ကိုယ့္ကို သူဘာပဲေပးေပး..... သူေပးမယ့္အရာအားလံုးကို အမွတ္တရေလး သိမ္းထားခ်င္တယ္.....။ ကိုယ္ျပန္ခါနီးကိုယ့္ကို လက္ဖ၀ါးျဖန္႔ခိုင္းတယ္....။

ေရာ့ ယူသြား.....အလြမ္းေတြတဲ႔....။ ေသခ်ာသယ္သြား မဖိတ္မလွ်ံေစနဲ႔တဲ႔.......။ စိတ္ခ်ပါ အလြမ္းေတြလွ်ံမက်ေအာင္ ကိုယ့္ဘယ္ဖက္အိပ္ကပ္ေလးနဲ႔သယ္သြားပါ့မယ္....။

ေခါင္းေတြအရမ္းကိုက္ေနတယ္.....။
ဒီညကိုယ္မလာျဖစ္ေတာ့ဘူးကြယ္......။ ေဆးေသာက္ျပီးအနားယူမယ္...ေစာေစာအိပ္ေတာ့မယ္....။ ျပီးေတာ့ ဘယ္ဘက္အိပ္ကပ္ထဲက သူေပးခဲ႔တဲ႔အလြမ္းေတြကို ခပ္ဖြဖြ ေထြးေပြ႔ရင္း အိပ္ယာထဲမွာ တိတ္တိတ္ကေလး သူ႔ကုိလြမ္းေနရဦးမယ္....။

ကိုယ့္ကို အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ ေႏြးေထြးေပးပါ...... ပ်ံ႔လႊင့္ေနတဲ႔ အေတြးေတြကိုစုစည္းေပးပါ........ သူအနားမွာ ကဗ်ာလာရြတ္ဆိုျပ သလိုခံစားမႈမ်ိဳးနဲ႔ ကိုယ္အိပ္ေပ်ာ္သြားခ်င္တယ္.....။

အလြမ္းေတြကို အိပ္ကပ္ထဲထည့္ထားရင္း.... ကိုယ္အိပ္ေပ်ာ္သြားပါရေစ........။


မိုးေငြ႔

Thursday, 5 January 2012

ခပ္ေႏြးေႏြးေလးလြမ္းၾကမယ္



တစ္ခါတစ္ခါ ေျဖးေျဖးညိမ္႔ညိမ္႕ေလး
တစ္ခါတစ္ေလလည္း ပ်င္းျပရွတ
အဲဒီအလြမ္းေတြေအာက္မွာ
ကိုယ္တို႕. ယစ္မူးခဲ႔ၾကတယ္
တစ္ေန႕တာလြမ္း တစ္ညတာလြမ္း
ခနတာလည္းလြမ္းတာပါပဲဲ

အလြမ္းေတြကို ပန္းေတြလိုသီလို႕
စိတ္ကူးေတြနဲ႔ ဆံႏြယ္ထက္မွာ
ပန္ဆင္ေပးမိတယ္
အလြမ္းေတြကို ေဝလို႕
လြမ္းလြန္းလို႕ေတာ႔
မ်က္ရည္ေတြမက်လိုက္နဲ႕
အလြမ္းေတြ က်ဲကုန္လိမ္႔မယ္
နုတ္းခမ္းနွစ္လႊာဖြင္႔ဟ
အၿပံဳးစစနဲ႕လြမ္းလိုက္ပါ
လြမ္းတတ္သူအဖို႕
ေဟာဒီတစ္ညကိုျဖတ္ေက်ာ္ဖို႕
လက္ေဆာင္ေပးလိုက္မယ္
မ်က္လံုးမွိတ္ၿပီး
လက္ဖဝါးေလးျဖန္႔လိုက္ပါ
လ်ွံမက်ေစနဲ႕
ေရာ႕
*** အလြမ္း***
ဘယ္ဘက္အိပ္ကပ္ထဲ
ထည္႕သိမ္းခဲ႕ရင္ေတာ႕
ေသြးခုန္လိုက္တိုင္း
ခပ္ေႏြးေႏြးေလး လြမ္းရတာေပါ႕
ကိုယ္တို႕ ခပ္ေႏြးေႏြးေလး
လြမ္းၾကမယ္္္္ေလ
** ခ ပ္ ေ ႏြ း ေ ႏြး ေ လ း**(ကၽြန္မ၏ကဗ်ာဆရာ)

Monday, 2 January 2012

ကၽြန္မ၏ကဗ်ာဆရာ.......




စာေတြ.... ကဗ်ာေတြ ရူးသြပ္ခဲ႔ဖူးေပမယ့္ ကိုယ့္ဘ၀မွာ ကိုယ္ပိုင္ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ရွိလာလိမ့္မယ္လို႔ တခါမွမေတြးခဲ႔ဖူးဘူး.......။ ေပ်ာ္လိုက္တာ....း) ခုေခတ္ပိုင္း ေမာဒယ္လ္ေတြ မင္းသမီးေတြ ကိုယ္ပိုင္ဒီဇိုင္နာေတြထားၾကသလိုေပ့ါ..... ကိုယ္လဲ အားက်မခံ ကိုယ္ပိုင္ကဗ်ာဆရာထားတယ္...။
ကိုယ့္ခံစားမႈတိုင္း ကုိယ့္လႈပ္ရွားမႈတိုင္းဟာ သူ႔ရဲ႔ ကဗ်ာေတြျဖစ္ျဖစ္လို႔သြားတယ္......။ ကိုယ့္ရဲ႔ ၀မ္းနည္းမႈ ကိုယ့္ရဲ႔ မ်က္ရည္စက္ေတြဟာလည္း ကိုယ့္ရဲ႔ ကဗ်ာဆရာက ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္ႏိုင္ခဲ႔တယ္....။ အလြမ္းေတြလည္း ကဗ်ာျဖစ္ကုန္တယ္....။ က်မကဗ်ာဆရာရဲ႔ကိုယ္ပိုင္ဥယ်ာဥ္ေလးထဲမွာ အလြမ္းကဗ်ာပန္းခင္းေတြလည္း ေ၀ေနခဲ႔ဖူးတယ္......။

ကိုယ္တို႔စဆံုျဖစ္တုန္းက ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႔ကေတာက္ကဆျဖစ္ရင္းနဲ႔ပါ........။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အတြက္ စတင္ဆံုးဆည္းတဲ႔သူတစ္ေယာက္ ကိုယ့္ဘ၀ထဲကို ႏူးညံ့ညင္သာစြာ ခ်င္းနင္း၀င္ေရာက္လာလိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္လိုထင္ထားမိမလဲ....။

ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် သူေရးစပ္တဲ႔ ကဗ်ာေလးတြဟာ ႏူးည့ံသိမ္ေမြ႔လို႔ လူတကာစိတ္၀င္စားေလ့ရွိတယ္.....။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ကဗ်ာထဲေပ်ာ္၀င္ခံစားသြားတာကိုယ့္အျပစ္မဟုတ္ပါဘူးေနာ္...။ ကိုယ္တို႔ဆံုျဖစ္ၾကတဲ႔အခ်ိန္ဆို သူနဲ႔ကိုယ္ ကဗ်ာေတြစာေတြအျပန္အလွန္ဖလွယ္ၾကတယ္.......။ တခါတေလ ေရးတဲ႔အခ်ိန္ေတြေတာင္တူတဲ႔အျပင္ အေၾကာင္းအရာ စကားလံုးကအစ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္တူေနတတ္ေသးတယ္.......။ ဒါဟာ...တကယ္ေတာ့ ၀ါသနာတူ ရင္ခုန္သံခ်င္းတူ ခံစားခ်က္ခ်င္းတူလို႔ျဖစ္လာတာပါ....။

ကိုယ့္ရဲ႔ ကဗ်ာဆရာဟာ တစ္သက္လံုး ကိုယ့္အတြက္ ကဗ်ာဆရာျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလားလို႔ တခါတခါအေတြးေခါင္မိတယ္။... တကယ္ေတာ့ အဲဒီအေတြးဟာ အျဖဴေရာင္အတၱပါ....။ ေလာကမွာ ပိုင္ဆိုင္မႈဆိုတာ ဘာမွမရွိပါဘူး........။ ပိုင္ဆိုင္မႈဆိုတာ သတ္မွတ္ခ်က္သက္သက္ပါ........။ ဘယ္ခ်ိန္ဘယ္ခါမွာ ကိုယ့္နားက ေပ်ာက္ကြယ္သြားမလဲမသိေပမယ့္.....ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ရထားတဲ႔အတြက္ ၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္ေနမိေတာ့တယ္......။

မိုးေငြ႔