မိုးေငြ႔ဆိုတာ...ေကာ္ဖီခါးခါးအၾကိဳက္နဲ႔ ဖက္ရွင္တအားမိုက္သူေပါ့...း)

Tuesday, 29 March 2011

မိုးေငြ႔တို႔အိမ္...


ဒါ.... က်မ... က်မတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ေနခဲ႔တဲ႔ အိမ္ပါ....။ အိမ္က ႏွစ္ထပ္အိမ္ အေရွ႔ပိုင္းကို ေခါင္မိုးမမိုးပဲ ဖလက္ခင္းထားတာပါ.....။ ငယ္ငယ္တုန္းက မိုးေတြရြာလာရင္ လူၾကီးေတြမသိေအာင္ တက္တက္ေဆာ့ခဲ႔ဖူးတယ္...။ အိမ္ေရွ႔က ကုိင္းက်လာတဲ႔ ကုကၠိဳပြင့္ေတြကို ခူးခူးေဆာ့ဖူးတယ္ အဲဒီေပၚကေန...။ အေနာက္ဘက္မွာ အုတ္နံရံတစ္ခ်ပ္က်န္ခဲ႔တယ္ ..။ အဲဒီမွာ ျမင္ေနရတဲ႔ ျပဴတင္းေပါက္က အဖိုးရဲ႔အိပ္ခန္းပဲ...။ ခုလိုအျဖစ္မ်ိဳးျမင္ရတာ မယံုႏိုင္စရာပါပဲ.....။ မနက္မိုးလင္းတိုင္း အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို အိပ္မက္တစ္ခုလိုပဲ ထင္ေနမိတယ္...။ အျဖစ္အပ်က္ညကမ်ားဆိုရင္ တကယ္ရင္ဆိုင္ေနရသူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေသြးပ်က္ေနၾကမလဲ...။ ေျမၾကီးကြဲအက္ ျမည္ဟီးသံ တိုက္ျပိဳတဲ႔အသံ လူေတြ ေအာ္ဟစ္ငိုေၾကြးေနမယ့္အသံနဲ႔ တကယ့္ ေလာက ငရဲပါပဲ.....။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငယ္ငယ္ကေနခဲ႔တဲ႔ အိမ္္ေလးကို ႏွေျမာတသ လြမ္းဆြတ္ေနမိေတာ့တယ္....။ ပို႔စ္ေတြေရးတဲ႔ အထဲမွာ ဒီပို႔စ္ကိုေရးရတာ ရင္အနာဆံုးပဲ....။ ရင္ဘတ္ထဲ ႏံုးေခြေနတယ္...။

အျခားအျခားေသာ ရြာေတြမွာ ငလ်င္ဒဏ္သင့္သူေတြ ပစၥည္းအသံုးအေဆာင္ အစားအစာ ေသာက္ေရေတြလိုအပ္ေနပါတယ္...။ အကယ္၍မ်ား လွဴဒါန္းလိုတယ္ဆိုရင္ coralnyo@mail.com က်မရဲ႔ အီးေမးလ္လိပ္စာေလးကို ဆက္သြယ္ႏိုင္ပါတယ္....။ တာခ်ီလိတ္မွာ ရွိတဲ႔ က်မေမာင္ေလးတစ္၀မ္းကြဲက လိုအပ္မယ့္ ပစၥည္းမ်ားကို ကိုယ္တိုင္သြားေရာက္လွဴဒါန္းေပးဖို႔ကိုလဲ အကူညီေတာင္းထားပါတယ္...။ ေလာေလာဆယ္အခ်ိန္မွာေတာ့ သူလည္း အိမ္ျပိဳအိမ္ပ်က္ေတြရွင္းလင္းေရးမွာ လုပ္အားေပးကူညီေနပါတယ္...။ ရရွိလာမယ့္ အလွဴေငြ နဲ႔ ပစၥည္းမ်ားကို ဓါတ္ပံုနဲ႔တကြ က်မဘေလာ့ဂ္မွာ ျပန္တင္ေပးမွာပါ...။ ခုလို အလွဴမ်ိဳးကို တစ္ခါမွ မေကာက္ခံခဲ႔ဖူးပါဘူး...။ ခုက က်မကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် မသြားေရာက္ႏိုင္တာေၾကာင့္ တတ္ႏိုင္တာေလးကို လုပ္ေပးခ်င္တာပါ...။ ကုသိုလ္ျဖစ္ပါ၀င္ခ်င္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတို႔ကို ႏိုးေဆာ္လိုက္ရပါတယ္...။
ႏိုင္းႏိုင္းစေနရဲ႔ ပို႔စ္မွာလဲ အလွဴခံထားတာေတြ႔ပါတယ္....။ နီးစပ္ရာ အလွဴခံထည့္လို႔ရပါတယ္...။ ျမန္မာျပည္မွာ စိုင္း... စကာၤပူမွာ ဘိြဳင္းဇ္.... အေမရိကားမွာ ႏိုင္းႏိုင္းတဲ႔....။


မိုးေငြ႔


Sunday, 27 March 2011

ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ...အိန္ဂ်ယ္



ရာသီဥတုက မႈန္မိႈင္းေအးစက္လို႔..... ေနရာတိုင္း မီးခိုးေရာင္ ႏွင္းျမဴခိုးေတြထေနတယ္...။ ကိုယ့္ေဘးပတ္ပတ္လည္မွာေတာ့ တံျမက္စည္းပင္ရွည္ေတြက ကိုယ့္အရပ္နဲ႔ရြယ္တူ... တခ်ိဳ႔အပင္ေတြက ကိုယ္ထက္ေတာင္ရွည္ေနပါေသးတယ္...။ ေလေအး တစ္ခ်က္ေ၀့လိုက္တိုင္း...ႏွင္းစက္မႈန္ေလးေတြက ကုိယ့္ပါးျပင္ကို စူးခနဲလာထိမွန္ၾကတယ္...။ ဒီလိုအေရာင္...ဒီလိုေအးစိမ္႔မႈ... ဒီလိုေနရာေလးကို ေရာက္လာတာ...ဟိုးးး ငယ္စဥ္တုန္းက အခ်ိန္ကို ျပန္ျပီး အမွတ္ရေစတယ္..။ အဲဒီတုန္းက ေဆာင္းရာသီ ႏွင္းေတြပိန္းပိတ္ေနေအာင္က်တုန္းက... ဒီလိုမီးခိုးေရာင္မွိန္မိွန္ေတြနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူလွတယ္...။

ဂါ၀န္ဖါးဖါးနဲ႔ အေႏြးထည္ခပ္ပါးပါးတစ္ထည္တည္း... ေခါင္းကိုေတာ့ ပု၀ါျခံဳထားရင္း... ေျခလွမ္းေတြ ေရွ႔ဆက္သြား ေနၾကတယ္..။ လမ္းတေလွ်ာက္ ႏွင္းမႈန္ေလးေတြနဲ႔ တံျမက္စည္းပင္အဖ်ားေတြက ေလတိုက္တိုင္း ကိုယ့္ကိုလာျပီး ကလူက်ီစယ္ေနၾကတယ္...။ တံျမက္စည္းပြင့္ေတြမွာ အေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့နဲ႔ ပန္းေသြးေရာင္ေလးပါေနသလိုပဲ...။ ဒါေပမယ့္လည္း ပန္းေရာင္ေတာ့မဟုတ္ဘူး...။ ေငြမွင္ေရာင္ေလးမွာ ပန္းေဖ်ာ့ေရာင္ေလးေရာစပ္ထားတဲ႔ အေရာင္မ်ိဳး...။ ကိုယ္အဲဒီအေရာင္မ်ိဳးကို သိပ္ၾကိဳက္တာ...။ ခု...ကိုယ္၀တ္ထားတဲ႔ ခ်ည္ဂါ၀န္အေရာင္ေလးနဲ႔ မသိမ္းမယိမ္းပဲ...။ ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ႏွင္းေတြအရမ္းက်ေနလို႔လား တိမ္ေတြကိုလည္း မျမင္ရပါဘူး...။ တခါတခါ... ႏွင္းပြင့္ကေလးေတြ လင္းခနဲ လက္ခနဲ အေရာင္ေတြကိုေတာ့ ျမင္ေနရသလိုလို...။ ကိုယ္စီးထားတဲ႔ ပိတ္ဖိနပ္ေလးန႔ဲ ဂါ၀န္အနားစေတြက ႏွင္းေတြနဲ႔စိုထိုင္းစျပဳေနျပီ...။ အင္းေလ.... ဒီေနရာကိုေရာက္ဖို႔ ကိုယ္ဘယ္တုန္းကတည္းက ခရီးႏွင္ခဲ႔သလဲ??? ဟင့္အင္း.... ကိုယ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး....။ ျပီးေတာ့ ... ကိုယ္အခု...ဘယ္ကိုသြားေနသလဲ????

ေဟာ....ေရွ႔နားမွာေရစီးသံေတြ တေ၀ါေ၀ါၾကားေနရတယ္...။ ဂါ၀န္ေလးမျပီး အေျပးတစ္ပိုင္း ကိုယ္သြားလိုက္တယ္...။ ေခ်ာက္ကမ္းပါးၾကီးရဲ႔ ဟိုးးး ေအာက္ဘက္မွာ ေရေတြစီးေနလိုက္တာ ေဖြးလက္လို႔...။ ေစာေစာကအသံၾကားရံုနဲ႔တင္ ေရစီး ဘယ္ေလာက္သန္မလဲဆိုတာ ခန္႔မွန္းမိတယ္...။ ခု...တကယ္ျမင္ရခ်ိန္မွာ ပိုျပီးေတာ့ေတာင္ေသခ်ာသြားတယ္...။ ဒါေခ်ာင္းတစ္ခုလား....။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး....။ ေပသံုးဆယ္ အက်ယ္ေလာက္သာ ရွိေပမယ့္ ဒီလိုေရစီးမ်ိဳးနဲ႔ ျမစ္တစ္ဆင္းပဲျဖစ္မွာပါ...။ တစ္ဘက္ကမ္းကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ လူတစ္ရပ္စာနီးပါး ျမင့္ေနတဲ႔ ျမက္ပင္ရွည္ေတြက စိမ္းစိုလို႔....။ အဲဒီၾကားထဲ ဘာပန္းမွန္းမသိတဲ႔ အ၀ါေရာင္အပြင့္ေသးေသးေတြ ၾကိဳၾကားၾကိဳၾကား ပြင့္ေနၾကတယ္...။ ခုမွ...ကိုယ္သတိထားၾကည့္မိတယ္...။ ေရခဲျမစ္ရဲ႔ ဟိုမွာဘက္ကမ္း မ်က္စိတဆံုးက ျမက္ပင္စိမ္းစိမ္းနဲ႔ အ၀ါေရာင္ပန္းပြင့္ေတြခ်ည္းပဲ...။ ကိုယ္ရပ္ေနတဲ႔ ဒီဘက္ကမ္းမွာေတာ့ ေငြမွင္ေရာင္ေဖ်ာ့ေလးေတြ လႈပ္ရမ္းေနတဲ႔ တံျမက္စည္းပင္ေတြခ်ည္းရယ္.....။ အစိမ္းေရာင္မ်ဥ္းနဲ႔ ေငြမွင္ေရာင္မ်ဥ္းႏွစ္ေၾကာင္းၾကားမွာ စီးဆင္းေနတဲ႔ ေရေဖြးေဖြးေတြ.....။

ေလၾကမ္း တစ္ခ်က္တိုးလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ့္ေခါင္းေပၚက...ျခံဳပု၀ါ အျဖဴေရာင္ေလး.... ေလနဲ႔အတူ လြင့္သြားတယ္....။ ကိုယ္လိုက္ဖမ္းဖို႔မမီွေတာ့ဘူး....။ သူက ေလအရွိန္နဲ႔ တစ္ဘက္ကမ္းက ျမက္ပင္ရွည္ေတြဆီ လြင့္သြားေနတယ္....။ ပု၀ါေလးကို ကိုယ္မမွိတ္မတုန္ လိုက္ၾကည့္တဲ႔ခ်ိန္မွာပဲ... ပု၀ါအျဖဴေလးက .... ျမက္ပင္စိမ္းေတြၾကားထဲက ဘယ္ခ်ိန္ကထြက္ေပၚလာမွန္းမသိတဲ႔ အျဖဴေရာင္အရာ၀တၳဳ တစ္ခုေပၚကို အုပ္မိုးက်သြားတယ္....။ မဟုတ္ဘူး.... ပု၀ါေလးက ဖမ္းဆုပ္ခံလိုက္ရတာပါ...။ လွႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ အျဖဴေရာင္ဟာ အရာ၀တၳဳတစ္ခုမဟုတ္ဘဲ ... သက္ရွိလူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတာပါ....။ ကိုယ္က လိုက္ၾကည့္လိုက္ ျမဴခိုးတိုက္ေတြက ကိုယ့္ျမင္ကြင္းကို ကြယ္သြားလိုက္နဲ႔....။ အျဖဴေရာင္ကေတာ့ ကိုယ့္ပု၀ါေလးကို ဆုပ္ကိုင္ထားရင္း ခပ္စိမ္းစိမ္းျပန္လွမ္းၾကည့္ေနတယ္လို႔ ေသခ်ာမျမင္ရေပမယ့္ ကိုယ္ခံစားမိေနတယ္....။ ခဏၾကာေတာ့.... ျမင္ကြင္းေတြျပန္လည္ ၾကည္လင္လာတယ္...။ အိုးးး သူ.... သူက ကိုယ့္ရဲ႔ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ႔ အိန္ဂ်ယ္ေလးပဲ....။ ဟုတ္ျပီ.... ကို္ုယ္မွတ္မိျပီ...။ ဒီခရီးကိုထြက္လာခဲ႔တယ္ဆိုတာ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ႔ အိန္ဂ်ယ္ကို ရွာပံုေတာ္ထြက္လာခဲ႔တာပဲ...။ ကုိယ္တစ္ခ်က္ျပံဳးျပျပီး.... သူ႔ကို လက္ေ၀ွ႔ရမ္းျပလိုက္တယ္.....။ ကိုယ့္အျပံဳးေတြေဖ်ာ့ေတာ့ေနမလားပဲ...။ ဒါေပမယ့္ သူခံစားသိရွိႏိုင္မွာပါ....။

သူကေတာ့ ကိုယ့္ကိုမသိတဲ႔ သူတစ္ေယာက္လို ခပ္စိမ္းစိမ္း ၾကည့္ျမဲၾကည့္ေနဆဲပါပဲ....။ ကိုယ္....လက္ဖ၀ါးႏွစ္ဘက္ကို အုပ္ျပီး... “အိန္ဂ်ယ္....ေရ”လို႔ ေအာ္ေခၚလိုက္တယ္...။ ကိုယ့္အသံေတြလည္ေခ်ာင္းထဲကေနေတာင္ ထြက္မလာၾကဘူး...။ ထိတ္လန္႔တၾကားနဲ႔ ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းေပၚလက္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ အုပ္မိတယ္...။ ဘုရားေရ.... ကိုယ့္အသံေတြဘယ္ေပ်ာက္ ကုန္ျပီလဲ...။ ကိုယ္ထပ္ျပီး ၾကိဳးစားေခၚၾကည့္တယ္....။ ႏိုးးး.. အသံေတြက ထြက္မလာျပန္ဘူး...။ ပါးျပင္ေပၚမွာ ေႏြးခနဲ မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာတယ္...။ ကိုယ္လွမ္းၾကည့္ေနဆဲမွာပဲ အိန္ဂ်ယ္က ကိုယ့္ပု၀ါအျဖဴေလးနဲ႔အတူ ျမက္ပင္ရွည္ေတြၾကားထဲကေနကြယ္ေပ်ာက္သြားတယ္...။ ဟုိဘက္ကမ္းကို ကိုယ္ဘယ္လိုကူးသြားရမလဲ တံတားမ်ားရွိမလားလို႔ အေမာတေကာနဲ႔ လိုက္ရွာၾကည့္တယ္...။ ဟင့္အင္းး...ဘာတံတားမွမရွိဘူး... ဘာႏြယ္ၾကိဳးမွ်င္မွလဲ မေတြ႔ရဘူး...။ အသက္ရွဴလဲ ၾကပ္လာျပီ...။ အာေခါင္ေတြလဲေျခာက္လာျပီး....။ ျပီးေနာက္ ေလာကၾကီးတစ္ခုလံုးအေမွာင္ထုေတြဖံုးလႊမ္းသြားခဲ႔ျပီ...။

မိုးေငြ႔

Friday, 25 March 2011

ငလ်င္ဒဏ္ခံရျပီးေနာက္ တာေလျမိဳ႔၏ျမင္ကြင္း










http://kengtong.weebly.com/4/post/2011/03/myanmar-earthquake.html

ရွမ္းျပည္အေရွ႔ပိုင္းကငလ်င္လႈပ္ခတ္မႈ...



မေန႔ညက(၂၄.၃.၂၀၁၁) ရွစ္နာရီနွစ္ဆယ့္ကိုးမိနစ္မွာလႈပ္သြားတဲ႔ ငလ်င္တစ္ခုေၾကာင့္ က်မရဲ႔ ဇာတိျမိဳ႔ကေလးျဖစ္တဲ႔ တာေလျမိဳ႔တစ္ျမိဳ႔လံုး ျပားျပား၀ပ္တလင္းျပင္ၾကီးျဖစ္သြားခဲ႔ပါတယ္...။ ငလ်င္ရဲ႔ ျပင္းအားက7 ရစ္ခ်္တာစေကးရွိပါတယ္...။ က်မငယ္ငယ္က ေနခဲ႔တဲ႔အိမ္လည္း အုတ္ပံုပဲက်န္ပါေတာ့တယ္...။ အိမ္ေစာင့္ေပးတဲ႔ ဦးေလးလင္မယားလည္း အထဲမွာပိတ္မိျပီး ဒဏ္ရာနဲ႔ ေဆးရံုတင္ထားရတယ္လို႔ၾကားပါတယ္...။ က်မတို႔အဖိုးကေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ တာေလနဲ႔ သိပ္မကြာတဲ႔ နားေယာင္းမွာေနထိုင္ပါတယ္... ။ အဖိုးကေလလည္းျဖတ္ထားပါတယ္..။ အဖိုးေနတဲ႔အိမ္က ဘာမွျဖစ္မသြားေပမယ့္ အိမ္ေဘးကပ္လ်က္ကေတာ့ လံုး၀ကိုျပိဳက်သြားတယ္တဲ႔...။ ေတာ္ေတာ္ရင္နာစရာေကာင္းမယ့္ ျမင္ကြင္းမ်ိဳးျဖစ္မွာပဲ....။ တာခ်ီလိတ္ဘက္ကိုကူးတဲ႔ တာေလေခ်ာင္းတံတားလည္း က်ိဳးသြားပါတယ္...။ ေသတဲ႔သူ အေယာက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္သြားျပီလို႔ ဖုန္းအဆက္သြယ္အရသိရပါတယ္...။ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒဏ္ရာရလူနာေတြကို တာခ်ိီလိတ္နဲ႔ က်ိဳင္းတံုေဆးရံုဆီ အသီးသီးတင္ထားတယ္လို႔သိရတယ္...။ က်မတို႔တိုင္းျပည္မွာ ကယ္ဆယ္ေရးက ေလာက္ေလာက္ငင မရွိေလေတာ့ ကိုယ္ထူကိုယ္ထပဲလုပ္ၾကရတယ္....။

ခုေတာ့ တာခ်ီလိတ္ကိုသြားမယ့္ ေလယာဥ္ေတြလည္းအရမ္းက်ပ္ေနပါတယ္....။ အကုန္လံုး ကိုယ့္အမ်ိဳးရွိရာ ပူပန္ျပီး သြားခ်င္ၾကေတာ့ ဂိုးရိႈးပဲဆင္းျပီး စီးၾကတယ္လို႔ေျပာတယ္...။ က်မညီမေလးရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက က်မတို႔အိမ္ေရွ႔တည့္တည့္ကပါ သူ႔အေမ အစ္ကိုနဲ႔အဖိုးက အိမ္ပိျပီး အသက္ပါသြားပါတယ္... အေဖကေတာ့ ဒဏ္ရာအျပင္းထန္ရလို႔ေဆးရံုတင္ထားရသတဲ႔...။ ၾကားရတာေတြကေတာ့ စိတ္မခ်မ္းသာစရာပါပဲ....။ အဲဒီဘက္ကိုသြားရမယ့္ ခရီးလမ္းကလည္း အလွမ္းေ၀းေလေတာ့..... ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်သြားျပီး ကူညီခ်င္တဲ႔စိတ္က စိတ္ထဲကိုပဲ ခါးသီးစြာျပန္မ်ိဳသိပ္ထားရတယ္....။ က်မတတ္ႏိုင္တဲ႔ တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္ျဖစ္မွာပါ။ ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ အလွဴေငြေကာက္ခံေပးတာမ်ိဳး....။ တကယ္ဆို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်သြားျပီး ျပဳစု ထမင္းထုပ္ေတြသြားေ၀ရရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ....။ ခုခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္က... ဘာမွမရွိေတာ့သလို ခံစားရတယ္....။ မသိေတာ့ဘူးဗ်ာ..........။ ၀မ္းနည္းတာပဲသိတယ္..........။

အေသးစိပ္ကေလးကို ဒီလင့္မွာသြားဖတ္လို႔ရပါတယ္...။http://www.irrawaddyblog.com/2011/03/blog-post_25.html


မိုးေငြ႔


Wednesday, 23 March 2011

အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာရေအာင္တဲ႔....



အခ်စ္ဆိုတာ သိပ္ဆန္းၾကယ္တယ္.....။ မယံုႏိုင္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ဆန္းၾကယ္တယ္...။ လူတစ္ေယာက္က သူ႔အခ်စ္ဘယ္မွာရွိတယ္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္သိဖို႔ မလြယ္ဘူးေလ...။ ေဟာဒီ....မိုးေကာင္းကင္ေအာက္မွာ....ေရြးခ်ယ္မႈနဲ႔ ရလာႏိုင္သမွ်အရာအားလံုးထဲမွာ အခ်စ္မပါဘူး...။ အခ်စ္ဆိုတာ ေရြးခ်ယ္ယူလို႔မရဘူး...။ တစ္ခ်ိန္မွာ... ခ်စ္တတ္လာတဲ႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ရိပ္မိသိရိွလာၾကမွာပါ..။

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


တဂ္ပို႔စ္ေတြမေရးရတာၾကာျပီပဲ...။ ကိုယ့္ကိုတဂ္မယ့္သူကလဲ မသက္ေ၀ပဲေလ....။ ခုတစ္ခါ ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ နည္းနည္း ဦးစားျပီ....။ အခ်စ္အေၾကာင္းေရးေပးပါတဲ႔...။ ကၽြန္မက ရိုမန္႔ဆန္ဆန္ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ဆန္ ဇာတ္လမ္းေလးေတြေရးရတာကို ၾကိဳက္တတ္တယ္။ ျပီးေတာ့... ကၽြန္မေရးတဲ႔စာေတြက တကယ့္လက္ေတြ႔ဘ၀မွာ သိပ္ျပီးအက်ံဳးမ၀င္တဲ႔ စိတၱဇဆန္ဆန္လိုဟာမ်ိဳး...။ ခုလို လက္ေတြ႔က်က် အခ်စ္အေၾကာင္းေရးရမယ္ ဆိုေတာ့ နည္းနည္းေၾကာက္မိတယ္...။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရးေတာ့ေရးၾကည့္မယ္ကြယ္...ေပါ့....။ ကိုယ့္အစ္မတဂ္လာသမွ်ကို ဘာေခါင္းစဥ္မဆို ေရးခ်င္ေနမိတာကိုး...။ ခုလဲ ဆရာမေမျငိမ္းနဲ႔ မသက္ေ၀ဘေလာ့ဂ္ အျခားအျခားေသာအတဂ္ခံထားတဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ေတြဆီ သြားေလ့လာၾကည့္တယ္ သူတို႔ဘာေတြေရးသလဲ ...။ ဘယ္လိုေရးၾကသလဲေပါ့...။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အခ်စ္အေၾကာင္းေရးရာမွာ အေတြးအျမင္ေတြက လူအေယာက္တစ္ရာမွာေတာင္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္တူဖို႔ကမျဖစ္ႏိုင္ဘူးေလ....။ ေခတ္အဆက္ဆက္ အခ်စ္ဆိုတဲ႔ ေ၀ါဟာရကိုဘယ္လို ဒႆနာပညာရွင္ေတြကမွ တိတိက်က် အဓိပၸါယ္မဖြင့္ႏိုင္ခဲ႔တာပဲေလ...။ ဒီေတာ့ က်မတို႔တစ္ဦးခ်င္းေတြမွာ ခံစားနားလည္ထားတဲ႔ အခ်စ္ကို ခုလိုမွ်ေ၀ခြင့္ရတာ ေပ်ာ္စရာေတာ့ ေကာင္းပါတယ္....။

လူရယ္လို႔ျဖစ္လာရင္ ေမြးကင္းစကေလးကေန ေသဆံုးသြားသည့္တိုင္ အခ်စ္ဆိုတာကိုေတာ့ ခံစားဖူးခဲ႔ၾကတာခ်ည္းပါပဲ...။ ေမြးကတည္းကေႏြးေထြးတဲ႔ မိခင္ရဲ႔အခ်စ္ေမတၱာကို စျပီးရၾကတယ္....။ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္ျဖတ္သန္းရတဲ႔ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာလည္း... အခ်စ္ကိုေတာ့ ၾကံဳဆံုရတာပါပဲေလ....။ ငယ္ရြယ္စဥ္ျမီးေကာင္ေပါက္အရြယ္မွာ စိတ္လႈပ္ရွားလို႔ျဖစ္ေပၚလာတဲ႔ ခံစားမႈမ်ိဳးနဲ႔..... တကယ္နက္နက္နဲနဲ အခ်စ္ကိုသိလာရတဲ႔အရြယ္.... ျပီးေတာ့ အဲဒီအရြယ္ကို ေက်ာ္လြန္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ အခ်စ္ကို ပံုစံသ႑န္အမ်ိဳးမိ်ဳးနဲ႔ ပိုျပီးလြတ္လပ္စြာခံစားသိျမင္လာရတယ္...။ ကၽြန္မအေနနဲ႔ေျပာတာပါေလ.... ကၽြန္မက စိတ္ကူးအင္မတန္ ယဥ္တတ္သူမ်ိဳးကိုး...။

ကၽြန္မၾကံဳခဲ႔ဖူးတဲ႔ အခ်စ္ကို အေရာင္ေလးေတြနဲ႔တင္စားရမယ္ဆိုရင္.... ဟိုးးး ငယ္ရြယ္စဥ္က ေတြ႔ခဲ႔ဖူးတဲ႔အခ်စ္ဟာ ပန္းႏုေရာင္ေလးနဲ႔တူတယ္....။ သူက အပူပင္ကင္းတယ္ တက္ၾကြလန္းဆန္းတယ္... ဘာအစြန္းထင္းမွမပါဘူး...။ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတယ္.....။ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္မွာ ေတြ႔ရတဲ႔ အခ်စ္က်ေတာ့ အညိဳေရာင္နဲ႔တူတယ္....။ သူက သဘာ၀ဆန္တယ္.... လက္ေတြ႔က်တယ္....တည္ၾကည္တယ္......။ အသက္ရြယ္ရြယ္အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မက အခ်စ္ကို အျဖဴေရာင္ေလးနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ခ်င္ပါတယ္.....။ ဟုတ္တယ္..... အျဖဴေရာင္ေဖြးေဖြးနဲ႔ ဘာမွအျပစ္မရိွတဲ႔ အသန္႔ရွင္းဆံုးအေရာင္ကေလး......။ ရင့္က်က္တည္ျငိမ္တဲ႔ ေတာအုပ္စိမ္းညိဳ႔ညိဳ႔ အေရာင္မွာ အျဖဴေရာင္ေလးဟာ ဘယ္ခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္အျမဲတမ္း ေပၚလြင္ေနတာပါ.....။ အခ်စ္ဟာ.... အျမဲျပံဳးေပ်ာ္ျမဴးတတ္တဲ႔ အျဖဴေရာင္ကေလး.....။ အခ်စ္မွာေတာက္ပတဲ႔ အၾကည့္ေတြလဲရွိတယ္..။ ျဖဴစင္တဲ႔ စိတ္ကေလးလဲပိုင္ဆိုင္ထားတယ္...။ အခ်စ္ဟာ အျမဲအလုပ္ရႈပ္ေနတတ္လို႔ သူနဲ႔ ဆံုဖို႔ဆိုတာ သိပ္မလြယ္လွဘူး...။ အခ်စ္ဟာ အျဖဴေရာင္ပု၀ါစေလးလိုပဲ ေလထဲလြတ္လပ္စြာ ၀ဲလႊင့္ေနတယ္....။ တစ္ခါတစ္ခါ အခ်စ္ဟာနီးနီးေလးလို႔ေတြးမိတဲ႔အခါ ခ်ိဳျမျမပ်ားရည္စက္လိုပဲ အေ၀းၾကီးလို႔ေတြးမိခ်ိန္ေတာ့ နာနားက်ည္းက်ည္းခါးသီးလွတယ္...။ အခ်စ္ကို ဒီေလာက္ေလးပဲ ကၽြန္မခ်ျပႏိုင္ခဲ႔တယ္.....။ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ခံစားသိရွိရတာမ်ိဳးေလ... ေရးျပဖို႔က် စကားလံုးေတြမလံုေလာက္ဘူးထင္ပါတယ္....။

အခ်စ္ဟာ ႏြားႏုိ႔တစ္ခြက္မဟုတ္တဲ႔ အတြက္ ခ်ဥ္သြားမွာ သိုးသြားမွာကို မစိုးရိမ္ရပါဘူး...။ အခ်စ္ေယာင္ေဆာင္တဲ႔ မက္ေမာတြယ္တာမႈေတြေတာ့ အခ်ိန္လြန္ရင္ သိုးကုန္လိမ့္မယ္...။ အခ်စ္ကို တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္ေပးလို႔ယူလို႔လဲမရဘူး.... တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ခံစားလို႔သာရတယ္...။ န္ီးလဲသပ္နီးမလာခဲ႔ဘူး...။ ဒါေၾကာင့္ေ၀းသြားမွာကိုလဲ မပူပင္ရဘူး...။ အခ်စ္မွာ အခ်စ္ပဲပါတယ္...။ လိုက္ေလ်ာမႈေတြပါ၀င္ေပမယ့္ အဲဒါဟာ တာ၀န္ေၾကာင့္ လိုက္ေလ်ာတာမဟုတ္ဘူး.... အခ်စ္စိတ္ သက္သက္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာတာျဖစ္တယ္...။ ျမတ္ႏိုးျခင္းသက္သက္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာတာျဖစ္တယ္...။ ေစာင့္ေရွာက္မႈ ပါ၀င္ေပမယ့္လဲ အဲဒါဟာ တာ၀န္ေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ အခ်စ္စိတ္သက္သက္၊ ယုယစိတ္သက္သက္ေၾကာင့္ ေစာင့္ေရွာက္တာပဲ...(ဆရာမဂ်ဴ းရဲ႔ စာပိုဒ္ေလးပါ)


မိုးေငြ႔


Monday, 21 March 2011

မိုးေငြ႔ရဲ႕ ေမြးေန႔အလွဴဒါနေလး...

အနႏၱေမတၱာရိပ္မြန္က ကေလးေလးေတြ

အန္တီမိုးေငြ႔ေကၽြးတဲ႔ ၾကက္ဆီထမင္းကိုစားေနၾကတာ


က်မရဲ႔ တစ္၀မ္းကြဲညီမေလး လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြေ၀ေပးေနတာ

လက္ေဆာင္ပစၥည္းကိုယ္ဆီနဲ႔

အိတ္ထဲမွာခဲတံ စာအုပ္ မိုးကာအက်ီ ထီး ကေလးသြားတိုက္ေဆး

ဆရာမေဒၚငိုက္ဇာက်င္းနဲ႔အတူ
ထမင္းေကၽြးျပီးအျပန္ႏႈတ္ဆက္ၾကတာ...


တေပါင္းလျပည့္ေန႔ ရံုးပိတ္ရက္ေလးမွာ က်မ ကေလးေတြဆီကို ၾကက္ဆီထမင္းနဲ႔ အခ်ိဳရည္ဗူးေလးေတြ ဒါနသြားျပဳခဲ႔ပါတယ္...။ က်မညီမေလးကေတာ့ ကေလးေတြေက်ာင္းအတြက္လိုအပ္တဲ႔ ပစၥည္းေလးေတြ လွဴခဲ႔တယ္...။ ေနာက္...ခုေနတဲ႔ အိမ္က အျပင္အဖီခ်ထားတာ တာလပတ္မိုးနဲ႔ပဲဆိုေတာ့ မိုးရြာရင္မိုးေတြယုိပါတယ္ ျပီးေတာ့ ကေလးေတြထမင္းစားတဲ႔ ေနရာက တမံတလင္းျဖစ္ေနေတာ့ ေအးတယ္ ဘုရားရွိခုိးလဲ ဒီေနရာ.... စာက်က္လဲဒီေနရာ.... အိပ္လဲ ဒီေနရာဆိုေတာ့ ကြပ္ပ်စ္ကေလးလုပ္ခ်င္တယ္လို႔ ဆရာမကေျပာျပပါတယ္...။ ညီမတစ္၀မ္းကြဲက လိုအပ္တာသူအကုန္ လုပ္ေပးခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ အဆင္ေျပသြားတယ္...။ ေနာက္တစ္ပတ္သြပ္မိုး မိုးေပးမယ္ ကြပ္ပ်စ္ရိုက္ေပးမယ္...။ ဆယ္တန္းေျဖထားတဲ႔ ကေလးသံုးေယာက္ကို စက္ရံုမွာ အလုပ္ခန္႔ေပးမယ္....။ သိပ္ကို ကုသိုလ္ရတဲ႔ အလုပ္ပါ....။ က်မကေတာ့ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ကူညီဖို႔ မတတ္ႏိုင္ေပမယ့္ တကယ္ကူညီႏိုင္မယ့္သူကိုေတာ့ ရွာေပးႏိုင္ခဲ႔လို႔ ပီတိျဖစ္ရပါတယ္...။ မႏွစ္ကတည္းက ကေလးတစ္ေယာက္ 15ႏွစ္ေကာင္မေလး ေမြးကတည္းကစအိုမပါလာလို႔ ကေလးေဆးရံုမွာခြဲစိတ္ကုသစရိတ္ အစအဆံုးကူညီေပးခဲ႔တာလဲ အဲဒီညီမေလးပါပဲ...။ ကေလးမပံုကိုေတာင္ သီးသန္႔မရိုက္ခဲ႔မိဘူး...။ ကေလးေတြအမ်ားစုက မိဘမရွိၾကတာမဟုတ္ဘူး မိဘေတြက အိမ္ေထာင္ကြဲျပီး ကေလးကို တာ၀န္မယူႏိုင္ၾကေတာ့လို႔ လာပစ္ထားတာ ...။ ေတာ္ေတာ္ရင္နာဖို႔ ေကာင္းပါတယ္....။ က်မအဲဒီကေလးေတြဆီကို စေရာက္တုန္းကလိုပဲ က်မညီမေလးကလဲ ကေလးေလးေတြကို သနားလို႔တဲ႔ မ်က္ရည္က်တယ္...။


တစ္၀မ္းကြဲညီမေလးတစ္ေယာက္ပို႔ေပးလိုက္တာ
ကိတ္နာမည္ေလးေတြကို ဘယ္ညာအေပးေအာက္အစဥ္လိုက္ ေရးေပးမယ္

Black Sesame Seed, Lime, Vanilla, Rainbow, Red Velvet and Chocolate


Sydney's Cup Cake ကိတ္သားကေခ်ာကလက္ topping က
ႏွမ္းမဲေတြကိုၾကိတ္ျပီး ေထာပတ္နဲ႔လုပ္ထားတာ ေမႊးေတးေတးနဲ႔စားေကာင္းတယ္


ေကြ႔သယို

မနက္ကေလထဲမိုးထဲ ေစ်းထဲမွာ အဲဒီေရႊပဲညႊန္႔ကိုထိုင္သင္ေနခဲ႔တာ
အဟဲ....ပိုက္ပိုက္ေပးစရာမလိုဘူး ေရာင္းတဲ႔အုပ္စိုးက
အလကားေပးလိုက္တာ
အမေမြးေန႔အတြက္စပြန္ဆာတဲ႔
ေစ်းထဲကအမေတြညီမေတြကို ဒံေပါက္၀ယ္ေကၽြးျဖစ္တယ္

ေကြ႔သယိုထဲထည့္မယ့္အစာပလာေတြ

ငရုတ္ေကာင္းၾကက္သားလံုးနဲ႔ မုန္လာဥျပဳတ္ရည္

အနႏၱေမတၱာရိပ္မြန္
အမွတ္(၁၉၄)၊ နဂါးႏိုင္လမ္း၊ ၉ရပ္ကြက္၊
၇/၈ လမ္းဆံု၊ ေျမာက္ဒဂံု။
ဖုန္းနံပါတ္ ၅၈၄၀၂၆


Thursday, 17 March 2011

မိန္ရာသီ၏အိန္ဂ်ယ္....




ႏွင္းစက္ျမဴခိုးေတြအဆံုး

ေဆာင္းအကုန္ေႏြအကူးမွာ
ရာသီစက္၀န္း ဆယ္႔ႏွစ္ခုေျမာက္

မိန္ရာသီ ကာလတစ္ခု ေပါက္ခဲ႔ျပီေပါ႔ ။


ဒီအခ်ိန္ဆို
ေကာင္းကင္ျပင္
ရာသီခြင္၌
ငါးႏွစ္ေကာင္
နကၡတ္တို႔ ေပ်ာ္ျမဴး

အိန္ဂ်ယ္လ္ဆီ
အေခၚထူးၾကေပလိမ္႔မည္။


ေလရူးတသုန္သုန္မို႔

ေႏြဦးကုိ အၾကိဳေထာက္တယ္ ထင္ပါ႔

စံပယ္ရံု သင္းရနံ႕ေတြနဲ႔တင္

ရက္ေတြတို္င္းက ေမြးပ်ံ႕လွတယ္။


ၾကယ္တို႔ဧ။္ စီးဆင္းျခင္းမ်ိဳး
ျမစ္တို႔ဧ။္ လြင္႔ေမ်ာမႈမ်ိဳးႏွင္႔
အိန္ဂ်ယ္တို႔ ျဖစ္ထြန္းရာ

ဤကမာၻေျမဟာလည္း

ခ်စ္သေကၤတတို႔ ထံုမႊမ္း

သစၥာေတြ စုရံုးခဲ႔ၾကျပီ။


ကဗ်ာလို ႏူးညံ႕ျခင္းမ်ိဳး

ေလေျပလို သန္႔စင္ျခင္းမ်ိဳးႏွင္႔

ရွင္သန္ရာ သူတို႔ဧ။္
ရာဇ၀င္သည္လည္း လင္းျမေနခဲ႔ျပီ။


ျဖတ္သန္းခဲ႔ရာ
မိုင္တိုင္တိုင္း

သူတို႔ ခရီးေပါက္မႈကို ျပသခဲ႔ျပီ။

ေလွ်ာက္လွမ္းရာ
ေရာင္နီတိုင္းသည္လည္း

အားအင္ ျပည္႔စြာ
ရုန္းၾကြေနလိမ္႔မည္။


ဤသုိ႔ဆိုလွ်င္

ယေန႔၌ က်ေရာက္ေသာ
ေမြးေန႔မွစ၍

ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတုိင္

ေဆာင္ယူရာ
သတင္းတိုင္း

ေလေျပလို ေအးလို႔

ပန္းခိုင္လို ေမႊးလို႔

ေရၾကည္လို ေအးျမပါေစသား ...။


ညလင္းအိမ္

(၁၇.၃.၂၀၁၁ မွာ က်ေရာက္ေသာ မမီး (မမိုးေငြ႔) ႏွင္႔ ၾကယ္ေတြနဲ႔ စံပယ္ကုိ ျမတ္ႏိုးသူ တစ္ေယာက္ အတြက္ ဤကဗ်ာေလးကုိ ေရးဖြဲ႔ပါသည္)


ေမာင္ေလးကိုတူးေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးတဲ႔ ကဗ်ာေလးပါ....။ အိန္ဂ်ယ္ဆိုတာေလးပါလို႔ သိပ္ကို သေဘာက်ပါတယ္....။ က်မကစိတ္ကူးယဥ္နတ္သမီးေလးကိုးးး မဟုတ္လား....။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ကိုတူးေရ...။ တကယ္ေတာ့က်မေမြးေန႔ကို သူဘာေၾကာင့္မွတ္မိေနသလဲဆိုတာ လွ်ိဳ႔၀ွက္ခ်က္ကေလးတစ္ခု ရွိေနတယ္ သိခ်င္ရင္ေတာ့ ညလင္းအိမ္ဘေလာ့ဂ္မွာသြားျပီး စံုစမ္းေမးျမန္းႏိုင္ပါေၾကာင္း ေၾကျငာေမာင္းခတ္အပ္ပါသည္ေပါ့....။


ေႏြရာသီရဲ႔ ေနျခည္ႏုႏုမနက္ခင္းတစ္ခုမွာ....

ကမ္းနားမွာသြားထြက္ရိုက္ထားတာ ဒီေန႔ရဲ႔အေရာင္ေပါ့



ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးမီးခိုးေရာင္မိႈင္းမိႈင္းထေနတယ္.......။ ေႏြေခါင္ေခါင္မွာ ....မိုးေတြအဆက္မပ်က္ရြာလို႔ တိုက္ခတ္လာတဲ႔ေလေတြက ေအးစိမ့္ေနလိုက္ပံုမ်ား...။ ဒါ .....2011 ခုႏွစ္ရဲ႔ တေပါင္းလမွာျဖစ္တဲ႔ ရာသီဥတုတဲ႔....။

လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္တုန္းက.... ေႏြရာသီမနက္ခင္းတစ္ခုမွာေတာ့ ...ေႏြးေထြးတဲ႔ ေနျခည္ႏုႏုေတြ ယွက္သန္းျပီး... ဥၾသငွက္တြန္သံနဲ႔အတူ သာယာနာေပ်ာ္ဘြယ္ရွိလိမ့္မယ္လို႔ က်မထင္ပါတယ္.....။ ကုကၠိဳကိုင္းခက္ေလးမွာ အေမႊးနီနီနဲ႔ပန္းပြင့္ေလးေတြပြင့္ေနၾကမွာ.....။ ေကာင္းကင္ၾကီးက ျပာလဲ႔ျပီးေတာက္ပ ေနလိမ့္မယ္....။
ပန္းပြင့္ကေလးေတြ သူ႔သဘာ၀အတိုင္းပြင့္ေနၾကမယ္....။ ဒီလိုပဲ စမ္းေခ်ာင္းေလးေတြလဲ သူ႔အတိုင္းစီးဆင္းေနၾကမယ္.....။ သိပ္လွတဲ႔ ေလာကၾကီးထဲကို ကေလးေလးတစ္ေယာက္ ကံေကာင္းျခင္း မ်ားစြာျဖင့္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔တယ္...။ မိသားစုတစ္ခုလံုး ပြက္ပြက္ညံေအာင္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးသံေတြ လႊမ္းသြားခဲ႔တယ္...။ သူတို႔ထဲမွာ ပထမဦးဆံုးေရာက္လာခဲ႔ကေလးေလးကို ၾကိဳဆိုၾကတာပါ...။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ သူတို႔ဘယ္သိၾကလိမ့္မလဲ တစ္ခ်ိန္မွာ အဲဒီကေလးေလးဟာ မိန္ရာသီဖြားပီပီ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္လြန္းတဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္ျဖစ္လာမယ္ဆိုတာ....။

မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ..... ဆုလာေတာင္းေပးတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ေမးလ္ထဲဆုလာေတာင္းေပးသူေတြ ဖုန္းမက္ေဆ့ခ်္ပို႔ေပးၾကတဲ႔ ခ်စ္ေမာင္ႏွမေလးေတြအားလံုး....က်မရဲ႔ ဒီေန႔မွာက်ေရာက္တဲ႔ ေမြးေန႔ေလးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္က်န္းမာလို႔ လိုအင္ဆႏၵေတြျပည့္၀ၾကပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္.....။ တကယ္ဆို ဒီေန႔က်မ မန္းက ညီမတစ္၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္ရဲ႔ မဂၤလာဆြမ္းေကၽြးေလးမွာရွိေနရမွာ... ခုေတာ့ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ရန္ကုန္မွာပဲရွိေနပါတယ္....။ ရံုးမွာ..ေကြ႔သယိုလုပ္စားတယ္...ပံုေတြကို အဆင္ေျပရင္တင္ေပးမယ္...ခုေတာ့လိုင္းမေကာင္းဘူး လံုး၀ပဲ...။



မိုးေငြ႔


Friday, 11 March 2011

သြားမယ္စားမယ္ ေနာက္ဆက္တြဲ...




ေမာ္တင္လမ္းေဒါင့္က ကုန္တိုက္သစ္မွာ ပန္းစြယ္ေတာ္က ယုိးဒယားပင္လယ္စာ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္... အေပၚကထမင္းေပါင္းနဲ႔ အရသာတူတူပဲ ေခါက္ဆြဲနဲ႔ထမင္းပဲကြာသြားတာ။

စပ္ေတာ့ အေအးမွာေသာက္ၾကတယ္ နာနတ္နဲ႔ ဖရဲသီးဖရို႔စ္တဲ႔


ေခ်ာင္းသာ Belle Myanmar Resort က မနက္စာဘူေဖးေလးပါ....အစံုေတာ့ေကၽြးတယ္ ကိုယ္ရိုက္ထားတာသာ မစံုျဖစ္သြားတာ...။ ပဲျပဳတ္ဆီထမင္း ပဲၾကာဇံေၾကာ္နဲ႔ ပုဇြန္တန္ပူရာ....။ တျခား ေကာက္ညွင္းေပါင္း ႏွမ္းေထာင္းနဲ႔ ေပါင္မုန္႔ေထာပတ္သုတ္ ၾကက္ဥေၾကာ္... ဘာညာသာရကာေတြ ရွိေသးတယ္...။ အေအးသံုးမ်ိဳးပါတယ္... အဟဲ...အတင္းနည္းနည္းတုတ္လိုက္ဦးမယ္.... ညကအဆိုေတာ္ကေလးေတြ ေရသန္႔မေလာက္လို႔.... အဲဒီအေအးေလးေတြတစ္ေယာက္ကို ရွစ္ခြက္ဆီေသာက္ ၾကတယ္ဆိုပဲ....။ သူတို႔အတန္ဆံုး...။


ဒါက ဆန္ျပဳတ္... ငါးေျခာက္နဲ႔ ေျမပဲဆံေလွာ္နဲ႔ ဘဲလ္ျမန္မာက မနက္စာဘူေဖး....။ အစာေၾကတယ္ ရင္ေခ်ာင္တယ္..........လို႔မထင္နဲ႔ေျပာတာ....။ ဒီေလာက္အစားေပါင္းစံုကို တစ္ပြဲျပီးတစ္ပြဲထယူမွေတာ့ ဆန္ျပဳတ္ဆို အူမကပ္ေပါင္....။


ျမိတ္မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ကပဲ ျမိတ္ငေပ်ာေၾကာ္ေပါ့....။ ငေပ်ာသီးကိုေခ်ျပီး အုန္းသီးဖတ္ေတြနဲ႔ ဂ်ံဳသၾကားေရာနယ္ျပီး ေၾကာ္ထားတာ ငါးဖယ္ေၾကာ္၀ိုင္းလိုပါပဲ....။ အုန္းသီးနံ႔ေမႊးျပီးစားေကာင္းတယ္...။ အမေလးေနာ္ ၀ိတ္ေတာ့က်ေတာ့မွာပဲ...ငါ့ႏွယ့္.....။


တစ္ေန႔က ရံုးကအျပန္ ဗိုက္ဆာဆာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ေရွ႔က ရွမ္းဆိုင္မွာ ျမီးရွည္တစ္ပြဲတြယ္ပစ္လိုက္တာမ်ား ငရုတ္သီးစပ္စပ္ ရွမ္းခ်ဥ္ဖတ္နဲ႔ တရွဴးရွဴးတရွဲရွဲေကာင္းလိုက္ပံုမ်ားမေျပာပါနဲ႔....။


ျမိတ္မုန္႔ဟင္းခါး...။ မီးမီးတို႔ အိမ္မ်က္ေစာင္းထိုးမွာေရာင္းတယ္ အရမ္းၾကိဳက္လို႔ တစ္ပတ္ကို ႏွစ္ခါသံုးခါေလာက္၀ယ္စားျဖစ္တယ္...။ ဟင္းရည္က်ဲက်ဲေပမယ့္ မုန္႔ဖတ္နဲေကာက္ညွင္းထည့္စားေတာ့ အရည္နည္းနည္းပစ္ပစ္ေလးျဖစ္သြားတယ္...။ ငေပ်ာအူႏုႏုအကြင္းလို္က္ေတြကလဲစားလို႔ေကာင္းတယ္... အီၾကာေကြးကေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကို၀ယ္ထည့္တာ...။

ခုခ်ိန္က စေတာ္ဗယ္ရီသီးေတြေပါတဲ႔ခ်ိန္.... အအီေျပေလး...အခ်ိဳေလွ်ာ့ထားတယ္.... ခ်ဥ္ခ်ဥ္ေမႊးေမႊးနဲ႔မို႔ ေသာက္လို႔ေကာင္းတယ္...။


မိုးေငြ႔


အမွတ္တရ...



လည္မွာ စည္းထားတဲ႔ အျဖဴေရာင္ပု၀ါစေလးက ႏွင္းေငြ႔ေတြေရာပါေနတဲ႔ ေလေအးနဲ႔အတူ... ကိုယ့္ပါးျပင္ကို ပြတ္သပ္ေနၾကတယ္...။ ရာသီဥတုက မႈန္မႈန္မိႈင္းမိႈင္းနဲ႔ ကမ္းေျခတစ္ခုလံုး ႏွင္းဇာပ၀ါခ်တာခံထားရတယ္..။ လိႈင္းလံုးေဖြးေဖြးေတြကေတာ့ ထြက္ေျပးသြားလိုက္ ေသာင္ျပင္ကို ေျပးလာရိုက္ခတ္လိုက္နဲ႔ မေမာပန္းႏိုင္ေအာင္ပါပဲ...။ ဟိုးးး.......မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းဆီက... ပုဇြန္ဆီေရာင္ေနလံုးၾကီးကေတာ့ တအိအိနဲ႔ထြက္လာဖို႔ အားယူေနဆဲ...။ သိပ္မၾကာခင္... ႏွင္းဇာပ၀ါခ်ထားတဲ႔ ကမ္းေျခတစ္ခုလံုး ေရႊေရာင္ပါးပါးေလးေတြ အစားထိုး၀င္ေရာက္လာေတာ့မွာ...။

သိပ္လွတဲ႔ ေလာကသဘာ၀ရဲ႔ တေျဖးေျဖးခ်င္း အေရာင္ေျပာင္းလဲမႈကို ကိုယ္တကယ္စိတ္၀င္တစား ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ႔တယ္...။ ယုန္ေမႊးအေႏြးထည္ ခပ္ပါးပါး၀တ္ျပီး ေအးစိမ္႔တဲ႔ ဒဏ္ကို လက္ပိုက္ျပီး ေႏြးေထြးမႈယူမိတယ္...။ ေအးစက္တဲ႔ ပါးျပင္ႏွစ္ဘက္ကို ေႏြးေထြးတဲ႔ လက္ဖ၀ါးႏွစ္ခုလာအုပ္ထားေပးရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ စိတ္ကူးမိတယ္...။ ကိုယ့္စိတ္ကူးကို အေကာင္ထည္မေဖာ္ႏိုင္မွန္းလည္းသိေနတယ္...။ ဘာျဖစ္လဲေလ... သဘာ၀အလွနဲ႔ ကိုယ္အေႏြးဓါတ္ယူလို႔ရသားပဲလို႔ ေျဖသိမ့္လိုက္တယ္...။ သီခ်င္းသံေလးတစ္ခုကိုၾကားရေတာ့ မနက္ေစာေစာစီးစီး ဘယ္သူကမ်ား ဂီတာတီးၾကသလဲလို႔ စပ္စုလိုက္ေတာ့ မလွမ္းမကမ္းမွာ လူငယ္တစ္စု မနက္ခင္းကို သီခ်င္းသံခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔ ၾကိဳဆိုေနၾကတာကို ေတြ႔လိုက္တယ္...။ မဂၤလာပါ....မနက္ခင္းေလးေရ.... မင္းကို ကိုယ္အားက်လိုက္တာ... မင္းကို ၾကိဳဆိုမယ့္သူေတြက သူတို႔ တတ္ႏိုင္တဲ႔ ပံုစံေတြ ရႈေဒါင့္ေတြနဲ႔ ၾကိဳဆိုၾကတယ္..။ ကိုယ္ကေတာ့ .............ကိုယ္ကေတာ့ျဖင့္ အဲလို ၾကိဳဆိုမယ့္သူ မရွိပါလားလို႔ သိမ္ငယ္စိတ္ကေလး၀င္သြားမိတယ္...။ ေဟာ.........ေနလံုးၾကီး ပီပီျပင္ျပင္ထြက္လာျပီ.... ။ တ၀မ္းတခါးအတြက္ လႈပ္ရွားသြားလာသူေတြလဲ ကမ္းေျခမွာ လူးလားေခါက္ျပန္ ေလွ်ာက္ေနၾကျပီ...။ လိႈင္းလံုးၾကီးေတြကေတာ့ ပုတ္ခတ္ဆဲ....။ ငွက္တခ်ိဳ႔လဲ အစာရွာထြက္လာၾကျပီ...။ မလႈပ္ရွားႏိုင္တဲ႔ သက္မဲ႔ေတြနဲ႔အတူ မလႈပ္ရွားတဲ႔ သက္ရွိကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း...။

သိပ္လွတဲ႔ ေရႊေရာင္နံနက္ခင္းေလးကို အမွတ္တရတစ္ခုခု ကိုယ္ေပးခဲ႔ခ်င္တယ္...။ အဲဒါကေတာ့ သဲေသာင္ျပင္ေပၚက ကိုယ့္ေျခရာေလးေတြပါပဲ...။ ကိုယ့္အမွတ္တရေတြကို လိႈင္းလံုးေတြလဲ ယူေဆာင္တိုက္စားသြားႏိုင္ၾကသလို ...ေနျခည္ႏုႏုေလးေတြကလဲ ထိေတြ႔ယူငင္သြားႏိုင္ပါတယ္..။ ကိုယ့္ရင္ထဲက အလြမ္းေတြကိုသာ... ဘယ္သူတစ္ေယာက္ကမွ ႏႈတ္ယူသြားႏိုင္စြမ္း မရွိေလာက္ေအာင္...သူ “အမွတ္တရ”ေပးခဲ႔တာ.............။

မိုးေငြ႔

Sunday, 6 March 2011

အိန္ဂ်ယ္...




“ပုလင္းထဲက နတ္သမီး .... ပုလင္းထဲက နတ္သမီး” ဆိုျပီး သီခ်င္းေတြထဲမွာဆိုတာ ခဏခဏ ၾကားဖူးေနတယ္....။ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ အေတာင္ပံေလးနဲ႔ လင္းလက္ေနမယ့္ နတ္သမီးေလးကို ၾကည္လင္တဲ႔ ဖန္ပုလင္းတစ္လံုးထဲမွာ ရွိေနတာကို မ်က္လံုးထဲ ျမင္ေယာင္မိပါတယ္...။ အိန္ဂ်ယ္ဆိုတာ တကယ္တမ္းေတာ့ နတ္သမီးရယ္လို႔ အဓိပၸါယ္သက္ေရာက္တာ မဟုတ္ပါဘူုး...။ ဘုရားသခင္ရဲ႔ တမန္ေတာ္ messenger ေတြကိုလဲ အိန္ဂ်ယ္လို႔ေခၚပါေသးတယ္...။

ကို္ယ့္ရဲ႔ အိန္ဂ်ယ္ေလးကိုလဲ အေတာင္ပံတပ္ျပီး ...အဲလို ဖန္ပုလင္းေလးထဲထည့္ထားရင္ သိပ္ေကာင္းမယ္လို႔ ေတြးမိတယ္...။ “ဟာဗ်ာ.....ဘယ္ျဖစ္မလဲ ဖန္ပုလင္းထဲမွာ အသက္ရွဴၾကပ္မွာေပါ့”တဲ႔...။ သူ႔ကို ကိုယ္ခ်က္ခ်င္းလက္တန္းပံုဆြဲျပေတာ့ ... သူတစ္ခ်က္စဥ္းစားေသးတယ္...။ ဖန္ပုလင္းထဲမွာ သူက texido ၀တ္စံုနဲ႔ ကားရားေလး....။ ခ်စ္ဖို႔ေတာ့ေကာင္းတယ္...ဟ..ဟ...။ “မမ..ရဲ႔ ဖန္ပုလင္းက Air-con ပါလား”တဲ႔...။ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ ကုိယ္က ဖန္ပုလင္းကို ဘယ္လိုေလေအးစက္တပ္ရမတုန္း....။ အိုေက... ဒါဆုိ ပုလင္းအဆို႔ေလးကို ဖြင့္ထားေပးမယ္ ...။ အသက္ရွဴမၾကပ္ေတာ့ဘူးေပါ့... မဟုတ္လား...။ “မမ...ဖန္ပုလင္းကႏွစ္ေယာက္ မဆန္႔ဘူးေနာ္”လို႔...သူက အထြန္႔တက္ေသးတယ္....။

ကိုယ္စိတ္ကူးရသြားတယ္...လာမယ့္ Holloween ညက်ရင္ သူ႔ကို ဘယ္သူမွမ၀တ္ဖူးေသးတဲ႔ အိန္ဂ်ယ္၀တ္စံုေလး ထြင္ေပးမယ္..။ ကိုယ္...သူ႔ဒီဇိုင္နာလုပ္ေပးမယ္...။ ကိုယ္ကေတာ့ ေငြေရာင္ဆံပင္ ဖိတ္ဖိတ္လက္...မ်က္လံုးစိမ္းဖန္႔ဖန္႔နဲ႔ ျဖဴဆြတ္ဆြတ္အသားအေရ ေသမင္းရဲ႔ တမန္ေတာ္လုပ္ရင္ ေကာင္းမလားလို႔...။ “မမ..ကဘာလု႔ိ အဲလိုေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ႔ ဇာတ္ရုပ္ကိုၾကိဳက္ရတာလဲ တကယ္ဆို က်ေနာ့္ရဲ႔ အိန္ဂ်ယ္လုပ္ရမွာေလ..”...။ သူဒီလိုေျပာလိမ္႔မယ္ဆိုတာ သိသားပဲ...။ “မင္းအတြက္... နတ္သမီးမေမြးေသးဘူး” “မင္းသိပ္လိုခ်င္ရင္ေတာ့ ကိုယ္ရွာေပးမယ္ မင္းအတြက္ သိပ္လွတဲ႔ နတ္သမီးပိစိေကြးကေလး”...။ “က်ေနာ္ ဒီေလာက္ဆုိးတာ... အိန္ဂ်ယ္ေတြနဲ႔လဲမထိုက္တန္ပါဘူး”..“အိုးးး ဘာလို႔ အဲလိုေတြးသလဲ...လူလူခ်င္း မထို္က္တန္ဘူးဆိုတာ မရွိဘူး... မင္းကလိမၼာတာပါ...ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆိုးတယ္လို႔ သိလိုက္ကတည္းက လိမၼာျပီးေနပါျပီ”...။ ကိုယ့္အိန္ဂ်ယ္ေလးက ကိုယ္နဲ႔စကားေျပာရင္ တခါတခါ အဲလိုေလး အားငယ္စိတ္၀င္တတ္ေသးတယ္..။ ဘယ္ျဖစ္မလဲ ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္အိန္ဂ်ယ္ အျမဲတက္ၾကြ လန္းဆန္းေနတာမ်ိဳးပဲ ျမင္ခ်င္တယ္...။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ေဘးနားမွာရွိေနသည္ ျဖစ္ေစ... အေ၀းတစ္ေနရာကို ေရာက္ေနသည္ျဖစ္ေစ... အိန္ဂ်ယ္ေလး အားျဖစ္ေစမယ့္ စကားမ်ိဳး အျပဳအမူမ်ိဳး အၾကည့္မ်ိဳးပဲေပးတတ္တာ...။

ကုိယ့္ရဲ႔ အားေပးစကားသံေတြဟာ... သူ႔အတြက္ အျမဲတမ္းခြန္အားျဖစ္ေစသလို... ကိုယ့္ရဲ႔လက္ေခ်ာင္းေတြဟာ လည္း... သူ႔ကိုေႏြးေထြးမႈအျပည့္အ၀ေပးစြမ္းမယ္...။ ေနာက္ဆံုး... ကိုယ့္အၾကည့္ေတြက တစ္ဆင့္ အလင္းဓါတ္ေတြဟာ အိန္ဂ်ယ္ရဲ႔ အေတာင္ပံေတြကို လုိရာခရီးေရာက္ေအာင္ တြန္းပို႔ေပးဦးမွာပါ...။

ရွဴးတိုးတိုးးး... ေက်းဇူးျပဳျပီး အိန္ဂ်ယ္ကို သြားမေျပာၾကပါနဲ႔ေနာ္...။ ကိုယ္ဘာေၾကာင့္သူ႔ကို ဖန္ပုလင္းထဲ ထည့္ထားခ်င္သလဲဆိုတာ......။

မိုးေငြ႔

Friday, 4 March 2011

အျဖဴေရာင္ေလး....




ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ေတြ႔ဆံုမႈဟာ အျဖဴေရာင္ေလးနဲ႔စခဲ႔တယ္လို႔ ကိုယ္ေကာက္ခ်က္ခ်ခ်င္ပါတယ္....။


တနဂၤေႏြရဲ႕မိုးျပာေရာင္ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ....အေရာင္စံုေတြၾကားကမွ... ကိုယ္.....အျဖဴေရာင္ေလးကို ေရြးခ်ယ္ျမင္ေတြ႔မိတယ္....။ ၾကယ္ေတြစံုတဲ႔ နက္ျပာေရာင္ေကာင္းကင္ေနာက္ခံနဲ႔ အဲဒီတနဂၤေႏြညမွာလဲ အျဖဴေရာင္ေလးကို...ၾကည္လင္ျပတ္သားစြာၾကားခဲ႔ရတယ္....။ ညေလေျပနဲ႔အတူ....ကုိယ့္ဆီကို အျဖဴေရာင္ေလး ပ်ံ႕လႊင့္လာခဲ႔တယ္....သာယာတဲ႔ ဂီတသံတခ်ိဳ႔နဲ႔ေပါ့...။အျဖဴေရာင္သံစဥ္ေတြနဲ႔ တိမ္စိုင္တခ်ိဳ႔ကုိယ့္အိပ္မက္ထဲထိ အလည္ေရာက္လာတတ္တယ္...။ ကုိယ္အေ၀းကပဲေငးေမာၾကည့္ပါရေစ...။ အျဖဴေရာင္ေတြ စြန္းထင္းသြားမွာ စိုးလို႔ပါ...

ဟုတ္တယ္....မင္းဆီမွာ မျမင္ရတဲ႔ အျဖဴေရာင္ေရာ ျမင္ရတဲ႔ အျဖဴေရာင္ေရာရွိေနတယ္...။ မင္းအျမဲရွပ္အက်ီၤ အျဖဴေလးေတြ၀တ္တတ္တာ...ကုိယ္ျမင္ဖူးခဲ႔တဲ႔ အၾကိမ္အေရအတြက္တိုင္းမွာေပါ့..။ ျပီးေတာ့ မင္းဆီမွာ ၾကည္လင္ေတာက္ပတဲ႔ ျဖဴစင္တဲ႔အျပံဳးေတြကို သူမ်ားေတြထက္ ကံေကာင္းျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ ပိုင္ဆိုင္ထား ေသးတယ္..။ ေနာက္ဆံုးအခ်က္ကေတာ့ မင္းရဲ႔စိတ္ထားေတြကအစ ေဖြးလက္ေနတာကို ေတြ႔ခဲ႔ရတယ္... ။ ကဲ...ဒီလိုအျဖဴေရာင္ေတြကို မင္းပိုင္ဆိုင္ထားေနမွေတာ့ မင္းေလာက္ကံေကာင္းမယ့္သူ ရွိဦးမလား ေလာကမွာ...။ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္...တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အဲဒီအျဖဴေရာင္ႏွလံုးသားကို တစ္စံုတစ္ဦး အေရာင္ဆိုးပစ္လုိက္မွာကို မင္းေတာ့မသိဘူး ကိုယ္ကေတာ့ မင္းကိုယ္စားစိုးရိမ္ပူပန္ေနမိ ေတာ့တယ္...။ တခါတေလ မင္းကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ စိုက္ပ်ိဳးျပဳစုထားတဲ႔ အျဖဴေရာင္ပန္းပြင့္ကေလးတစ္ပြင့္လို တျခားသူေတြ ဆြတ္ခူးသြားမွာကိုလဲ ေၾကာက္တဲ႔အထိ ျဖစ္ရတယ္...။ ကုိယ့္ရဲ႔ အျဖဴေရာင္အတၱကို မင္းကေတာ့ျဖင့္ သိေတာင္သိမွာမဟုတ္ပါဘူူး...။

ကိုယ္နဲ႔စကားေျပာတိုင္း....အျမဲရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္တ႔ဲ မင္းကို...ကိုယ္မၾကာခဏေငးေမာၾကည့္မိတယ္...။ ကိုယ္တို႔အၾကည့္ခ်င္းဆံုျဖစ္သြားတဲ႔ အခါမ်ိဳးဆိုု မင္းက ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွမရိုးႏိုင္တဲ႔ အျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳေတြနဲ႔တုန္႔ျပန္တတ္တဲ႔အခါ ကိုယ္ကေတာ့ မလံုမလဲကိုယ့္အၾကည့္ေတြအတြက္ အားနာသြားရတယ္...။ အမွန္တိုင္း၀န္ခံရရင္ အေ၀းတစ္ေနရာကပဲ တိတ္ဆိတ္စြာ ေငးေမာၾကည့္ရတာကို ပိုႏွစ္သက္မိတယ္...။ အျဖဴေရာင္ဆိုတာ ညစ္ေပလြယ္တယ္ေလ...။ ကုိယ့္လက္ဖ်ားနဲ႔မေျပာနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကူးေလးနဲ႔ေတာင္ အေရာင္ေတြ စြန္းထင္းသြားမွာစိုးလွတယ္...။ အစကတည္းကအျဖဴေရာင္....ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအထိလည္း မင္းကို အျဖဴေရာင္ဆြတ္ဆြတ္နဲ႔ပဲျမင္ခ်င္ေနတဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႔အျဖဴေရာင္အတၱပါးပါးေလးကို တခါတခါေတာ့ မင္းကို သိေစခ်င္လိုက္တာ.....။



ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ခြက္နဲ႔ အေဖာ္လုပ္ခဲ႔တဲ႔ညကို ကိုယ္ဘယ္ေတာ့မွာ ေမ့မယ္မထင္ဘူး...။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အျဖဴေရာင္ေလးက...ကိုယ့္ေရွ႔မွာ အျပံဳးေတြနဲ႔အတူ ညရဲ႔အလွကိုျဖည့္စြက္ေပးခဲ႔လို႔ေလ...။ အေရာင္ေတြစံုတဲ႔ ေလာကၾကီးကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္သန္းလာခဲ႔ျပီးေနာက္...အျဖဴေရာင္ဟာ...ကုိယ့္စိတ္ကို ပိုျပီးၾကည္လင္ေစ ခဲ႔တယ္....။ အျဖဴေရာင္ကိုပုိျပီးလဲ တြယ္တာလာမိတယ္...။ ကုိယ့္အေတြးေတြကိုေရာ ကိုယ့္လက္ေတြ႔ဘ၀ကိုပါ အျဖဴေရာင္က ေအးခ်မ္းမႈေတြ ေပးစြမ္းႏိုင္ခဲ႔တယ္...။ ခရုအေသအေၾကေတြရဲ႔ အခြံေတြစုေ၀းရာ အဲဒီကၽြန္းကေလးမွာ အျဖဴေရာင္ေလးနဲ႔အတူ ခရုေတြေကာက္လို႔ ထံုးျဖဴျဖဴသုတ္ထားတဲ႔ ေစတီမွာ အတူဘုရားဖူးခြင့္ေလးရဖို႔ ကိုယ္စိတ္ကူးမိေပမယ့္.....တကယ့္အျပင္လက္ေတြ႔မွာေတာ့ အပူေရာင္ေတြနဲ႔ လူကမေအးခ်မ္းလွပါဘူး...။ အေမွာင္တစ္ျခမ္းဖံုးေနတဲ႔ ကိုယ့္ဘ၀ထဲကို အျဖဴေရာင္ေလးေရာက္လာဖို႔ဆိုတာ အိပ္မက္ေတာင္ မမက္၀ံ့ပါဘူးကြယ္...။ အျဖဴနဲ႔အမဲဆိုတာ ဆန္႔က်င္ဘက္အေရာင္ႏွစ္ခုပါ... ။ ဘယ္လိုမွ ေပါင္းစပ္လို႔မရတဲ႔အေရာင္ေတြပါ...။

ကိုယ့္ေတာ့ အျဖဴေရာင္ေလးကို...ဟိုးးး....အေ၀းကပဲ....အေမာေျပလွမ္းၾကည့္ရတဲ႔ ပီတိမ်ိဳးနဲ႔ပဲ ရင္မွာေက်နပ္စြာ ပိုက္ေထြးရင္း...အျဖဴေရာင္ေလး တစ္ခိ်န္ခ်ိန္မွာ ညစ္ေထးစြန္းထင္းသြားမွာကိုပဲ စိုးရိမ္ၾကီးစြာရွိေနေတာ့တယ္...။ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ......ကဲ.....။


မိုးေငြ႔

Thursday, 3 March 2011

ဖန္ပုလင္းထဲက...ကဗ်ာတစ္ပုဒ္



fly kiss
တြားတြား kiss
လမ္းေလွ်ာက္ kiss
မလွမ္းမကမ္း kiss
သူတို႔ေတြအားလံုးကို
အိန္ဂ်ယ္နဲ႔အတူ
ဖန္ပုလင္းထဲ
ခဏကေလး....
သိမ္းထားခြင့္ျပဳပါ...။

တခ်ိန္ခ်ိန္က်ရင္ေတာ့
သူတို႔ကို....
လြတ္လပ္စြာ...
ပ်ံသန္းခြင့္ျပဳမွာပါ
သိပ္လွတဲ႔
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အျဖစ္နဲ႔ေပါ့....။ ။


မိုးေငြ႔