Tuesday, 23 November 2010

လိေမၼာ္ေရာင္...





ဟူးးးး.... ညစ္တယ္ဗ်ာ.......။


တစ္ေန႔တစ္ေန႔ဘာမွမဟုတ္ဘဲ စိတ္ေတြရႈပ္ေနတယ္....။ သူငယ္ခ်င္းေတြေ၀ဖန္သလိုပဲ ... ေလာကမွာ ကၽြန္ေတာ့္ေလာက္ အျမဲစိတ္ညစ္တတ္မယ့္သူမ်ားရွိဦးမလား....။ ခုလဲ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူနဲ႔ နဲနဲ ကိြဳင္တက္လာတယ္...။ သူက သူ႔အိမ္ကမိသားစုေတြနဲ႔ ခရီးသြားဖို႔ရွိတယ္.... ကၽြန္ေတာ္ကမလိုက္နဲ႔ လို႔တားတယ္...။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ဆႏၵကုိ ေက်ေက်နပ္နပ္လိုက္ေလ်ာ ေပးလုိ႔ျဖစ္သားပဲ...။ တမင္သက္သက္ သူ႔အစ္မအပ်ိဳၾကီးကို အျမင္ကတ္လို႔ လိုက္မသြားနဲ႔ သြားရင္ အျပတ္ပဲလို႔ေျပာျပီး... ထြက္ခဲ႔တာ....။ ဒီေန႔မွ ရံုးကို ေနမေကာင္းတဲ႔ၾကားကသြားရတာ ခြင့္ရက္ေတြယူထားတာ မ်ားလို႔သာ သြားတာ...လူကေနမေကာင္း စိတ္ကမခ်မ္းသာ...ဟူးးး ။

သူ႔အိမ္ကေနထြက္လာျပီး အိမ္ျပန္လမ္းေလွ်ာက္ရင္း စီးကရက္ေသာက္ခ်င္လာတာနဲ႔ စတိုးဆိုင္တစ္ခုကို ၀င္လိုက္တယ္...။ စီးကရက္၀ယ္ျပီး ဆိုင္ထဲကအထြက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႔လို႔ အတူ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ျဖစ္ၾကတယ္...။ ကၽြန္ေတာ့္ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကို သူ႔ေျပာျပေတာ့... မင္း ကိစၥကပါးပါးေလးပါကြာတဲ႔....။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ခါနီး အၾကံေပးသြားတယ္...တကယ္အတည္လား ေနာက္တာလားေတာ့မသိဘူး...။ စိတ္တအားညစ္ရင္ လိ္ေမၼာ္ေရာင္ေတြကို မ်ားမ်ားၾကည့္တဲ႔...။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေမြးကတည္းက တစ္ခါမွမၾကားဖူးပါဘူးဗ်ာ...။ ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ ဥပမာေလးတစ္ခုေလာက္ေပး ၾကည့္ပါလားလို႔ေျပာေတာ့....။ ညေနေန၀င္ခါနီး လိေမၼာ္ေရာင္ေတာက္ေနတဲ႔ ေနလံုးၾကီးကို ၾကည့္လိုက္ပါတဲ႔........။ အာရံုစူးစိုက္ျပီးၾကည့္ရင္ ကိုယ့္ရဲ႔ ညစ္ေနတဲ႔စိတ္ေတြကို ေနလံုးၾကီးရဲ႔ စြမ္းအားေတြက စုပ္ယူသြားလိမ့္မယ္တဲ႔....။ မယံုရင္စမ္းၾကည့္ ...ငါကေတာ့ လက္ေတြ႔ပဲလို႔ဆုိတယ္ဗ်ာ...။

ဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကို ႏႈတ္ဆက္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္တိုက္ခန္းကိုျပန္လာေတာ့ လမ္းထိပ္မွာ သစ္သီးဆိုင္တစ္ဆိုင္ ကိုေတြ႔တယ္ အသီးေတြမ်ားစံုေနေရာဗ်ာ... ။ ေစာေစာကသူငယ္ခ်င္းေျပာသြားတဲ႔ လိေမၼာ္ေရာင္ကေခါင္းထဲ ခ်က္ခ်င္းျပန္၀င္လာတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ပန္းလိေမၼာ္ လို႔ေခၚတဲ႔ လိေမၼာ္သီးေသးေသးေလးေတြကို ပိုက္ဇကာအိတ္ကေလးနဲ႔ အထုပ္လိုက္ေလးေတြလုပ္ထားတာေတြ႔တယ္...။ ေဘးနားက ဗန္းထဲမွာေတာ့ အဲလိုလိေမၼာ္သီးမိ်ဳးကိုပဲ အရြက္ကေလးေတြပါ တြဲလ်က္အပံုလိုက္ရွိတယ္...။ တစ္ပိႆာသံုးေထာင္တဲ႔..။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ပိႆာ၀ယ္ပစ္လိုက္တယ္...။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ လိေမၼာ္သီးေလးေတြကို အာရံုစိုက္ထိုင္ၾကည့္ရင္း တစ္လံုးျပီးတစ္လံုးခြာစားလိုက္တယ္...။ အင္းဗ်...စိတ္ထင္သလား ဘာလားေတာ့မသိဘူး... နည္းနည္းေတာ့ ေနသာထိုင္သာရွိသြားတယ္... စိတ္လဲနည္းနည္းၾကည္လာတယ္...။

ဟိုအရင္ေတြတုန္းက ကၽြန္ေတာ္စိတ္ညစ္ရင္ သီခ်င္းနားေထာင္တယ္ ဂီတာတီးတယ္...။ တေလာက ဂီတာကို စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ပစ္ခြဲလိုက္တာ ထြက္ေပါက္ေလးတစ္ခုေလ်ာ့သြားတယ္...။ စီးကရက္ ဘီယာ ကာရာအိုေက အကခန္းမ ဆိုတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္သံုးေနက်ထြက္ေပါက္ေတြကို ၾကာလာေတာ့ ျငီးေငြ႔လာတယ္...။ ခု...ဒီလိေမၼာ္သီးေလးကေတာ့ မဆိုးပါဘူး...။ ေငြကုန္လဲသက္သာတယ္ လူလဲ က်န္းမာေရးမထိခုိက္ဘူး....။ ေနာက္ေန႔ေတြ ရံုးျပန္ခ်ိန္ကို ကန္ေစာင္းမွာ ၀င္လုဆဲဆဲ လိေမၼာ္ေရာင္ေတာက္ေတာက္ေနလံုးၾကီးေတြကို သြားသြားထိုင္ၾကည့္ပစ္ လိုက္တယ္...။ သူ႕ကိုလဲ ကၽြန္ေတာ္အဲဒီညကပဲ ဖုန္းဆက္ေျပာလိုက္တယ္ လိုက္သြားခ်င္လဲ စိတ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္နဲ႔သာလိုက္သြားပါလို႔...။ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူ သ၀န္တိုတတ္ပံုနဲ႔ ကန္ေစာင္း ေရာက္ေရာက္ေနတယ္သာသိရင္ မလြယ္ေက်ာပဲ...။

အဲဒီေန႔က လိေမၼာ္၀ါေရာင္စပို႔စ္ရွပ္ကို ေကာ္လံေထာင္ျပီး ၀တ္လာေတာ့ ခ်စ္သူက ကၽြန္ေတာ့့္ကို မ်က္ေမွာင္ခ်ီျပီး ၾကည့္ပါတယ္...။ ခုတေလာ လန္းေနပါလားတဲ႔....အရင္လို မ်က္ေမွာင္က်ံဳ႔ျပီး ေလာကၾကီးကို စိတ္ကုန္ေနတဲ႔ ရုပ္မဟုတ္ေတာ့ဘူးတဲ႔ဗ်ာ....။ အဟဲ...လိေမၼာ္ေရာင္ရဲ႔အစြမ္းမ်ားလား... ကၽြန္ေတာ္ပဲ စိတ္ထားတတ္သြားသလား မခြဲျခားတတ္ေတာ့ပါဘူး...။ ကဲ....မေကာင္းလား...ခုေတာ့ ခ်စ္သူနဲ႔လဲ အဆင္ေျပေျပျဖစ္သြားျပီ....။



ခုေတာ့...ညေနခ်ိန္ေလးမွာ ကန္ေစာင္းကေန၀င္ခ်ိန္ကို ခ်စ္သူနဲ႔အတူတြဲျပီး ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးေလး ၾကည့္ခြင့္ရသြားျပီ...။ လိေမၼာ္ေရာင္ေလးေရ... မင္းကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္...။


မိုးေငြ႔

Sunday, 21 November 2010

ကၽြန္မရဲ႔လမင္း...



ကၽြန္မရဲ႕လမင္းဆီက အလင္းတန္းေတြမွာ ဆြဲငင္တတ္တဲ့ စြမ္းအားေတြ ရွိိတယ္။ ကၽြန္မလမင္းဆီက အလင္းတန္းေတြ ေရာင္ျပန္ဟပ္ ျပီးေရာက္လာတတ္တိုင္း ကၽြန္မႏွလုံးသား တစ္ခုလုံးတုန္ခုိက္ျပီး ဘာမွမက်န္ရွိေတာ့သလုိမ်ိဳး လိႈက္ဟာစြာ နာက်င္ျပီး က်န္ရစ္ခဲ့တတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအလင္းတန္းေတြကို ကၽြန္မ မက္ေမာစြာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အၾကိမ္ေပါင္းလဲ မနည္းခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ ႏူးညံ့ေအးစိမ့္ေနတဲ့ ႏွလုံးသားေပၚကို ကၽြန္မလမင္းရဲ႕ အလင္းတန္းေတြ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ေရာက္လာမွာလဲ။
အေ၀းၾကီးက လမင္းရယ္ ကၽြန္မရင္ထဲက ဆြဲႏုတ္ယူသြားတဲ့ တမ္းတျခင္းေတြကို ျမင္ေတြ႕ႏိုင္မလား။ အဲဒိလုိ္ျမင္ေတြ႕ႏိုင္ဖို႕ လမင္းရဲ႕ ႏွလုံးသားမွာ တစ္ျခားေသာ တြယ္ျငိမႈေတြ ကင္းလြတ္အားလပ္ေနပါ့မလား။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကၽြန္မကို သတိတရ ရွိဖို႕ေတာင္ သူ႕ႏွလုံးသား အားလပ္ေနမည္မဟုတ္ပါ။အဲသည့္ အျဖစ္ကေတာ့ စိတ္ကူးနဲ႕ေတာင္ ရင္မဆိုင္ရဲေသာ က်ိန္စာတစ္ခုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မလက္ခံရမယ့္ အမွန္တရားတစ္ခုလဲ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႕အလင္းေရာင္ဟာ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ဆန္းၾကယ္စြာ ထြန္းလင္းေတာက္ပခဲ့ဖူးတာ သူအသိဆုံးပါပဲ။ အဲဒိအခိုက္အတန္႕ေတြ တုန္းက ကၽြန္မရဲ႕ ေမွာင္နဲ႕မည္းမည္း ဘ၀ထဲမွာ အဓိပၸယ္အရွိဆုံး၊ အလင္းလက္ဆုံး ၊အလွပဆုံး လမင္းတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာပဲေလ။ ဆြဲငင္တတ္တဲ့ အလင္းတန္းေတြ အတြက္ ကၽြန္မရဲ႕ ေငြေရာင္လမင္းကို အရူးအမူးေက်းဇူးတင္တယ္။

ေေေေေေခါင္ေခါင္

Wednesday, 17 November 2010

ခေရညိဳနဲ႔ ကေ၀ပ်ိဳ




ေကာင္းကင္ေပၚေမာ့ၾကည့္ေတာ့

တိမ္ေတြကင္းလို႔

ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေနေတာက္ေနတယ္

ငါ့ေနာက္မွာ...
ရုတ္တရက္...
မိုးေတြလိုက္လာတယ္

ဒီလုိပဲလား...မုိးရယ္
တိတ္တဆိတ္၀င္ေရာက္
ရြာခ်လုိက္တဲ့..မုိးးေၾကာင့္
ခပ္သြက္သြက္ေျခလွမ္းေတြေအာက္မွာ
ပန္းခေရကိုနင္းေျခလိုက္မိျပီလား...

အိုကြယ္...လွလိုက္တဲ႔

ခေရပင္တန္းေနာက္ခံနဲ႔
မိုးစက္ကန္႔လန္႔ကာေတြ......။


အံု႔ဆိုင္းေ၀သီတဲ႔ ခေရပင္လမ္းမွာ
တစ္ကိုယ္ေတာ္ ငါေလွ်ာက္လွမ္း
သီကုံးဖို႔ ခေရပန္းေတြက
ကဗ်ာေရးဖို႔ ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္းကိုင္ထားရသလို
ပန္းတစ္ပြင့္သီတိုင္း သီတိုင္း
ခေရရနံ႔ေတြ မိုးနဲ႔အတူ ေၾကြပ်ံ႔
ကဗ်ာရဲ႔စီးဆင္းမႈအတိုင္းပဲ..........
စိုကပ္တဲ႔ ဆံႏြယ္ေတြဖယ္ရွား
အျပစ္ကင္းတဲ႔ အဆင္းတစ္ခုမွာ
မိုးစက္ေတြ ျမစ္စင္းသ႑န္
စီးဆင္းသြားၾကတယ္.........
ညေနခင္းရဲ႔ ခေရညိဳမွာ
ကေ၀ပ်ိဳေလး လွခ်င္တိုင္းလွေနေတာ့တယ္...။(မိုးေငြ႔)

Tuesday, 16 November 2010

ႏို၀င္ဘာမိုး...



ဘုရားေရ!!!! ေနပူက်ဲေတာက္ၾကီးမွာ...မိုးေတြ
ရြာခ်လိုက္ျပီ......။


ရာသီဥတုက သာသာယာယာရယ္....။ ထီးကိုင္ပ်င္းတဲ႔ ကိုယ့္အတြက္...ဒီေနေလာက္ေတာ့ အပူခံျပီးေတာ့ကို လမ္းေလွ်ာက္ေနတာ...။ ထီးမပါေတာ့ခုလို ရုတ္တရက္ မိုးရြာခ်လိုက္တာေတာ့ မတတ္ႏိုင္...။ ကုိယ္ေရာက္ေနတဲ႔ ေနရာကလဲ မိုးခုိဖို႔ရာဘာမွရွိတဲ႔ ဟယ္လ္ပင္လမ္းထဲမွာ....။ ကိုယ္အလွဴသြားလွဴေနက် မိဘမဲ႔ေက်ာင္းက ကေလးတစ္ေယာက္ေဆးရံုတက္လို႔ လာၾကည့္တာ... အျပန္ကားမငွားခ်င္လို႔... လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္လို႔ကို ေလွ်ာက္တာပါဆိုခါမွ...။ တကယ္ေတာ့...ကိုယ္.. ခေရပင္လမ္းကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္လဲ ပါပါတယ္...။ ခေရပင္လမ္းမေရာက္ခင္ေလးမွာပဲ မိုးကရြာခ်လိုက္တာ...။ မုိးက တစ္ေပါက္ႏွစ္္ေပါက္ဖြဲဖြဲ ေလးေတာင္ မဟုတ္ဘူးဆရာ... ၀ုန္းဒိုင္းကိုက်ဲပစ္ေတာ့တာ...။ ခေရပင္လမ္းထဲ ကိုယ္ခပ္သုတ္သုတ္ ၀င္လိုက္ေတာ့...... အိုးးး... လွလိုက္တာ...ခေရပင္ေတြ ဟိုတစ္ဘက္ဒီတစ္ဘက္ ကိုင္းယွက္လို႔ ခပ္အုပ္အုပ္ကေလးမွာ မိုးပြင့္ဇာပု၀ါးေလးခ်ထားသလိုပဲ...။ ခေရပန္းေကာက္တဲ႔ ကေလးေတြလဲ အမ်ားၾကီးပဲ...။ အရင္လို ျခံေရွ႔ေတြမွာ ကားေတြမရပ္ေတာ့လို႔ေတာ္ေသးတယ္...။ မထူးဘူး...မိုးစိုလက္စနဲ႔ေတာ့ ကေလးေတြနဲ႔အတူ၀င္ျပီး ခေရပန္း၀င္ေကာက္လိုက္ဦးမွပါ..။ ေဘာင္းဘီတို စြတ္က်ယ္ေလးနဲ႔ အသားညိဳညိဳတုတ္တုတ္နဲ႔ အသက္ခုႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ေကာင္ေလးက “မမပန္ဖို႔ေကာက္တာလား...ေရာ့ သားဆီကယူ” တဲ႔...။ အမယ္မယ္.... ကေလးေလးက ကို္္ယ္ေမြးရင္ ကုိယ့္သားေတာင္သူ႔ထက္ၾကီးဦးမယ္...သူက အန္တီအရြယ္ကိုယ့္ကိုမ်ား မမဆိုပဲ..။ အဟဲ... ခပ္ေျမာက္ေျမာက္ေတာ့ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး... ကိုယ့္အေျခအေန ကိုယ္အသိဆံုး...။ သူတို႔က ဒီပန္းေတြကို မိုးစိုခံျပီးေကာက္... သီကံုးျပီး ျပန္ေရာင္းရမွာ...။ တစ္ေန႔ကို ဘယ္ႏွစ္ကံုးရလဲဆိုေတာ့ သံုးဆယ္ကေန ငါးဆယ္ထိရတယ္တဲ႔...။ ဒါေပမယ့္ ျပန္ေရာင္းရတာ ပိုပင္ပန္းတယ္တဲ႔...။ ဟုတ္မွာပါ... သူတို႔ေလးေတြ ကားလမ္းမမွာ... မီးပိြဳင့္မွာရပ္တဲ႔ ကားေတြဆီ အေျပးေရာင္းၾကရတာ..။ ကားဆယ္စီးမွာ တစ္စီး၀ယ္ဖို႔က မေသခ်ာ...။ ကံေကာင္းလို႔ လက္ထဲရွိတဲ႔ ပန္းေတြအကုန္ ၀ယ္သြားမယ့္ ၀ယ္သူဆိုတာကလဲ တစ္လလံုးေနမွ တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္ေပၚလာဦးမွေလ...။ ပါးစပ္ကလဲ အာေပါက္ေအာင္ တတြတ္တြတ္နဲ႔ရြတ္ျပီးေရာင္းရေသး...။ ဘ၀ေလးေပးအေျခအေနအရ သူတို႔ေလးေတြခင္ဗ်ာ မိလရွိလ်က္ မရွိလ်က္နဲ႔လဲ ကိုယ့္၀မ္းကိုယ္ေက်ာင္းေနၾကရရွာတာပါ...။

မိုးေရစိုစိုနဲ႔ ကိုယ္သူတို႔နဲ႔အတူ ပန္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေကာက္ႏိုင္ခဲ႔တယ္...။ တစ္ခါတည္း ပန္းေတြကို ကူျပီးသီကံုးေပးလိုက္တယ္...။ မွ်င္ထားျပီးစားႏွွီးေတြနဲ႔ ခေရပန္းပြင့္ေလးေတြကို တစ္ပြင့္ခ်င္း တစ္ပြင့္ခ်င္းဆီ သီကံုးရတဲ႔အရသာက ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ စပ္ရသလိုပဲ...။ စုစုေပါင္း အကံုးသုံးဆယ္ေလာက္ျပီးသြားတယ္..။ အဲဒီခ်ိန္မွာ မိုးက ခပ္ဖြဲဖြဲပဲရြာေတာ့တယ္...။ ႏို၀င္လာလၾကီးထဲမွာ ေဆာင္းအ၀င္ရြာတဲ႔ မိုးက တစ္နာရီနီးပါးေလာက္ၾကာတယ္...။ ကေလးဆီက ခေရပန္းဆယ့္ငါးကံုးကို ကိုယ္ေငြႏွစ္ေထာင္ေပးျပီး၀ယ္လာလိုက္တယ္..။ တန္ဖိုးက ႏွစ္ေထာင္မရွိေပမယ့္ တမင္မုန္႔ဖိုးအျဖစ္နဲ႔ေပးခဲ႔လိုက္တာ...။ “မမေနာက္ေန႔အားရင္လဲ သားတို႔နဲ႔ ပန္းလာေကာက္ဦးေနာ္”တဲ႔...။ သူတို႔ေလးေတြကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္ျပီး ခေရပင္လမ္းကအထြက္ အလံုလမ္းမဘက္ေရာက္ေတာ့ လမ္းမၾကီးက စိုထိုင္းျပီး... ေကာင္းကင္ၾကီးက မီးခိုးရင့္ေရာင္သန္းေနတယ္..။ နာရီၾကည့္လို္က္ေတာ့...ငါးနာရီထုိးေနျပီ..။ ဒီကလပဲ ကားငွားစီးမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္...။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ငံု႔ၾကည့္မိေတာ့... မိုးေရေတြနဲ႔စိုကပ္ေနျပီ...။ ေတာ္ပါေသးရဲ႔ ဂ်င္းပင္နဲ႔ ရွပ္၀တ္လာမိလို႔...။ လံုခ်ည္နဲ႔သာဆို ေသျပီဆရာပဲ...။ နံ႔သာေရာင္ all star ဖိနပ္ေလးလဲ ရႊ႔ံေတြေပက်ံလို႔...။ လြယ္အိတ္ကမိုးကာသားနဲ႔မို႔... အထဲက ပစၥည္းေတြေရမစို...။ ျဖတ္သြားသမွ်ကားေတြကလဲ... ကိုယ့္ကိုကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္လုပ္သြားၾကတယ္...။ ဘာလဲ ဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာမိုးေရစိုတဲ႔သူကို မျမင္ဖူးၾကဘူးလား.....။
--> ကိုယ္မတားဘဲနဲ႔ ပါရမီtaxi တစ္စီး ကိုယ့္နားထိုးရပ္လာတယ္....။ “အမ ဘယ္သြားမလဲဗ်”....။ ကိုယ္ေၾကာင္နနနဲ႔ ျပန္မေျဖဘဲ...သူ႔ကိုၾကည့္လိုက္ သူ႔ကားကိုၾကည့္လုိက္လုပ္ေနတာ...။ အမယ္... ကားကလဲ သန္႔ျပန္႔... ကားေမာင္းသူကလဲ taxi ေမာင္းသမားနဲ႔မတူဘဲ.... လန္းေနပံုမ်ား စပို႔ရွပ္ျဖဴဆြတ္ဆြတ္ကို ေကာ္လံေထာင္ ထားေသးတယ္...။ လူကလဲ ရည္ရည္မြန္မြန္ အသက္အစိတ္အရြယ္ကေလးပါ...။ ကားအထဲကိုလွမ္းၾကည့္ေတာ့ အညိဳႏုေရာင္ရွမိြဳင္းနဲ႔ ကိုယ့္အ၀တ္စိုစိုနဲ႔ေတာ့ ေနာက္ထပ္လာစီးမယ့္သူေတြ ေမတၱာပို႔လိမ္႔မယ္....။ “ဟို....ေနပါေစေတာ့ မငွားေတာ့ဘူး အားနာတယ္ ထိုင္ခံုေတြစိုကုန္မွာ...” ဆုိေတာ့....။ “ရပါတယ္ဗ်... က်ေနာ္ အမထိုင္မယ့္ေနရာကို မိုးကာခင္းေပးပါ့မယ္... ဘယ္လိုက္ပို႔ေပးရမလဲ...”...။ ေရာ္....ဇြတ္ပဲေနာ္.....။ အင္းေလ...ဒါ customer ရဖို႔ေျပာရတာ သူ႔အလုပ္ပဲေလ...။ အိုေက ဒါဆိုလဲ စီးမယ္ဆိုျပီး လိပ္စာေျပာလိုက္ေတာ့...ေအာ္... သိပ္မေ၀းဘူးဘဲတဲ႔....။ သူက ကားေပၚကဆင္းျပီး ကိုယ္ထိုင္မယ့္ေနရာကို သူ႔မိုးကာအက်ီၤခင္းေပးတယ္....။ ကိုယ္တြန္႔ဆုတ္ဆုတ္ လုပ္ေနေတာ့ “အမ အားမနာနဲ႔ထုိင္လို႔ရတယ္...” ။ “က်ေနာ္ေလေအးစက္ ပိတ္ထားလိုက္မယ္ေနာ္ အမက မိုးစိုေနေတာ့ေလ...” ေတာ္ေသးရဲ႔ ကားေမာင္းသူက လမ္းတစ္ေလွ်ာက္စကားမေျပာေတာ့လို႔....။ ကားစီးလို႔ အဲလို ဟိုေမးဒီေမး လိုက္စပ္စုရင္သိပ္မုန္းတယ္....။ အိမ္ေရွ႔ေရာက္တာ့ ကားခတစ္ေထာင္ထုတ္ေပး လိုက္တယ္....။ “အမ....ခ်က္ခ်င္းေရမိုးခ်ိဳးျပီး ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေနလိုက္ေနာ္ မဟုတ္ရင္ ဖ်ားသြားလိမ္႔မယ္” ကိုယ္...ေခါင္းပဲညိတ္ျပလိုက္တယ္...။ ေက်းဇူးလို႔ေတာ့ ႏႈတ္ကထြက္မသြားေပမယ့္ စိတ္ထဲက ေျပာလိုက္မိပါတယ္..။ ဒါဟာ ကားေမာင္းသမားတစ္ေယာက္ရဲ႔ After Sale Service ပဲ....။ ဒီလို ေဖာ္ေရြျပီး ကားကလဲ သန္႔ျပန္႔ ေလေအးစက္နဲ႔ဆိုေတာ့ စီးရတာနဲ႔ ေပးရတာ ထုိက္တန္ပါတယ္...။

အိမ္ေပၚတက္ခါနီး လက္ထဲကိုင္ထားတဲ႔ ခေရပန္းကုံးေလးကို ကိုင္ေျမာက္ၾကည့္ျပီး ကုိယ္တစ္ခ်က္ျပံဳး လိုက္တယ္...။ ကိုယ့္အျပံဳးကိုသာတစ္စံုတစ္ေယာက္ ျမင္ခဲ႔ရင္ ကဗ်ာဆန္လိုက္တာလို႔ မွတ္ခ်က္ခ်မွာ ေသခ်ာတယ္....။မွတ္ခ်က္။ ။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဒီပို႔စ္ေလးတင္ေနတုန္းမွာပဲ မိုးေတြရြာခ်လာတယ္ ....အခ်ိန္က ညေန ငါးနာရီဆယ္မိနစ္...

မိုးေငြ႔


Tuesday, 9 November 2010

အသီးအရြက္တို႔....


ရံုးယူသြားတဲ႔ ထမင္းဗူးေလးပါ... ေဂၚဖီ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ၾကက္သြန္နီ မုန္လာဥခ်ဥ္ အဲဒီအသီးအရြက္ေတြအေပၚစားခါနီး ဆားနဲနဲျဖဴး သံပုရာသီးညွစ္
တစ္မ်ိဳးခ်င္းကို salad dressing နဲ႔ေရာမနယ္ဘဲ ဒီတိုင္းတို႔စားတယ္


တစ္မိုးလံုး ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားမႈမလုပ္... ဇိမ္နဲ႔ႏွပ္ စားခ်င္တာစား အိပ္ခ်င္သေလာက္အိပ္ခဲ႔သမွ် ခႏၶာကိုယ္က ေလးလံထိုင္းမိႈင္း...၀ိတ္တက္....။ ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ထင္လဲ...... တစ္ရာသံုးဆယ္ငါးေပါင္တဲ႔ ေျခာက္ဆယ္တစ္ကီလို......။ ဘုရားေရ...လို႔မေရရြတ္နဲ႔ ကိုယ္အပ်င္းၾကီးခဲ႔သမွ်ပဲေလ...ဒီအက်ိဳးဆက္က..။ အရပ္ ငါးေပ ေလးငါးနဲ႔ ဒီ၀ိတ္နဲ႔ဆို အိုဗာေတာ့မျဖစ္ေလာက္ေသးဘူးလို႔ ေျဖေတြးေသးတယ္...။ ဒါေပမယ့္ ေနလို႔ထုိင္လို႔သိပ္မေကာင္းေတာ့ဘူး...။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြ ထုတ္မ၀တ္ရေသးဘူး...။ ခုေလာက္ဆို ၾကယ္သီးေတြ ဇစ္ေတြ တပ္မရေလာက္ေတာ့ဘူး..။

အဟီးးး...ခု အဲဒါနဲ႔ မနက္လမ္းေလး ဘာေလးထေလွ်ာက္ျပီး diet လုပ္ေနတာ....။ ႏွစ္ပတ္ သံုးပတ္ရွိျပီ.... ငါးကီလုိေတာ့က်သြားတယ္....။ မဆိုးဘူးေျပာရမယ္ေနာ္....အဟဲ...။ ဘယ္သူမွအားမေပးလဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ အားေပးရမယ္...ဖိုက္တင္း....။


အမွားျပင္ဆင္ခ်က္။ ငါးကီလိုမဟုတ္ဘူး....မႊားတြားလို႔ ငါးေပါင္ေျပာပါတယ္....း)


ယာယီ၀တုတ္ၾကီး အန္တီမိုးေငြ႔

Sunday, 7 November 2010

စကားလံုးကေ၀....




၀း၀၅ တိမ္ေတြငိုခ်လို ့
ကၽြန္ေတာ္လည္း ပင္လယ္ဘ၀ေရာက္ခဲ့ရပါျပီ
ကိုယ့္ရင္ဘတ္ကိုယ္စီးရင္း ေရငတ္
ဟိုတစ္မနက္ကေတာ့ ေနနဲနဲသာတယ္

၀း၁၀ အျပံဳးေလးတစ္စက္ႏွစ္စက္
အၾကည့္ေလးတစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္နဲ ့တင္
(ေဟာဒီ့ေကာင္…….)
အသက္ထြက္မတတ္
ခပ္နက္နက္ကေလးခ်စ္္တတ္ခဲ့ဖူးတယ္ဗ်
၀ုန္းဒိုင္းကိုၾကဲလို ့………..
…………………………………………

၀း၁၅ မေျပာပါနဲ ့………
………………………………….
အဲဒီ့ႏွဳတ္ခမ္းဖ်ားကထြက္လာတဲ့ ဂီတ
ပက္ၾကားအက္ေႏြတစ္ခုလို
ဘ၀ကိုေျခာက္ကပ္ကပ္နိဳင္ေစခဲ့
(ဒါေပမယ့္……….)
ကၽြန္ေတာ္က ေႏြေပ်ာ္ငွက္………
……………………………………………
အေတာင္ပံေတြေတာ့ ေၾကမြေနခဲ့ရေပါ့ ။

၀း၂၀ မုသားမပါ လကၤာမေခ်ာ……တဲ့
လကၤာေခ်ာလည္း မုသားကေတာ့အျမဲေျပာတယ္
(သူက………..)
စကားလံုးေတြရဲ ့ ကေ၀
အနာဂတ္ေတြ ေတေလဘ၀ေရာက္ေအာင္ စြမ္းတယ္

၀း၂၅ တိမ္ေတြငိုခ်လို ့
ကိုယ့္ရင္ဘတ္ကိုယ္စီရင္း ေရငတ္

အသက္ထြက္မတတ္

ခပ္နက္နက္ကေလးခ်စ္တတ္ခဲ့ဖူးတယ္ဗ်
(ဒါေပမယ့္……….)
ကၽြန္ေတာ္က ေႏြေပ်ာ္ငွက္
(သူက………….)
စကားလံုးေတြရဲ ့ ကေ၀
အနာဂတ္ေတြ ေတေလဘ၀ေရာက္ေအာင္ စြမ္းတယ္…..
……………………………………………………………………။ (မ်ဳိးထက္ေအာင္)


Tuesday, 2 November 2010

ၾကယ္ေႀကြေသာက္ရင္ လြမ္းတာေပ်ာက္တယ္...



ၾကယ္ေတြေတာင္စံုေနၿပီ
ေပ်ာ္ေနလိုက္ၾကတာ
ေကာင္းကင္ႀကီးတစ္ခုလံုးလင္းလက္လို႔
ေပ်ာ္ႏိုင္သူေတြေပ်ာ္ေနခ်ိန္
ငါ့ေဘးမွာဂစ္တာအိုေလးပဲ အေဖာ္ရွိတယ္

ေဆးေပါင္းခတဲ့ညဆို…
ငါလြမ္းေနတာသက္သာေအာင္
ေဆးတစ္ခြက္ေလာက္ေဖာ္ေပးမယ့္သူ
ခုထိေပၚမလာေသးပါလား……..

ခ်စ္ခြင့္မရွိတဲ့ဘ၀မွာ
တစ္ဖတ္သတ္လြမ္းရတဲ့ေ၀ဒနာ
ဘယ္ေလာက္ခံရခက္တယ္ဆိုတာ
ေၾကြသြားတဲ့ၾကယ္ေလးေတြကိုေမးၾကည့္ပါလား……

ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုေျပာျပခ်င္တယ္
ငါဘယ္ေလာက္လြမ္းလဲဆိုတာေပါ့
နင္ကမသိသလိုေနေနမွေတာ့
မေျပာေတာ့ပါဘူး……….
ၾကယ္ေၾကြေတြလိုက္ေကာက္ၿပီး
ေကာ္ဖီထဲထည့္ေသာက္လိုက္ေတာ့မယ္
ငါ့အလြမ္းေတြမ်ားေပ်ာက္သြားမလားလို႔ေလ………..။ ။(ဒႆ)