မိုးေငြ႔ဆိုတာ...ေကာ္ဖီခါးခါးအၾကိဳက္နဲ႔ ဖက္ရွင္တအားမိုက္သူေပါ့...း)

Tuesday, 25 May 2010

ညေရာင္ရဲ႔ ကကြက္(၃)



အျဖဴအမည္းႏွစ္ေရာင္ထဲသာသံုးထားတဲ႔ ဒီဓါတ္ပံုစတူဒီယုိခန္းကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ေရာက္ဖူးတာမို႔ ေရခ်ယ္လ္ အံ႔အားသင့္စြာေလွ်ာက္ေငးၾကည့္ေနမိတယ္....။ ဖက္ရွင္ဒီဇိုင္နာအလုပ္ကို စိတ္၀င္စားလြန္းလို႔ မီလန္ကေနေလာေလာလတ္လတ္ ျပန္လာတဲ႔ အစ္မတစ္၀မ္းကြြဲ မမေကသီနဲ႔ ဒီေန႔နာမည္ၾကီး ဖက္ရွင္ေမာ္ဒယ္ရဲ႔အင္ဒိုးရုိက္ကြင္းကို လုိက္လာခဲ့မိတာပါ...။ မမေကသီကေတာ့ မိတ္ကပ္ျပင္ျပီးေနတဲ႔ ေမာ္ဒယ္ကို သူ႔လက္ရာ ၀တ္စံုေတြ ေသေသခ်ာခ်ာ၀တ္ေပးေနတယ္....။ ၀တ္စံုေလးက အနက္ေရာင္ေလး...။ အနက္ေရာင္ေတာင္မွ ေတာ္ေတာ္မည္းနက္တဲ႔ ပိုးသားေပ်ာ့အိအိေလးကို အထပ္ထပ္ေတြနဲ႔ ခပ္ရိုးစင္းစင္းပဲ ဒီဇိုင္းထြင္ထားတဲ႔ ဂါ၀န္ေလး....။ ေမာ္ဒယ္ေလးက အသားလွေတာ့ အနက္ေရာင္၀တ္စံုနဲ႔ ထင္းပေနေရာ....။ မမေကသီက အ၀တ္စားကိုဆင္ေပးရင္း ဘယ္လိုေနရာမွာ ဘယ္လို လိုအပ္ခ်က္ေတြရွိတာကအစ ေရခ်ယ္လ္ကို တတြတ္တြတ္ေျပာျပရွာတယ္....။ ေရခ်ယ္လဲ လြယ္အိတ္စလြယ္သိုင္းနဲ႔ စာအုပ္ေလးနဲ႔လိုက္ေရးမွတ္ေနတယ္...။
ဓါတ္ပံုဆရာေရာက္လာေတာ့ ေမာ္ဒယ္ကအဆင္သင့္.....ရုိက္ရံုပဲ....။ ဒါနဲ႔ေရခ်ယ္လ္တို႔ အေနာက္ဘက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေနသြားၾကည့္ေနလိုက္ၾကတယ္...။ ဓါတ္ပံုဆရာက ေမာ္ဒယ္ေလးကို ဘယ္လိုကိုယ္ဟန္ေလးေန ဆိုျပီး အေ၀းက လွမ္းေျပာရံုနဲ႔ ၀ါရင့္ေမာ္ဒယ္မမက အိုက္တင္ေတြကို ေျပာင္းေျပာင္းလုပ္ျပီး ရိုက္သြားရံုပဲ....။ ေရခ်ယ္လ္သာဆိုရင္ေတာ့ တစ္ပံုတစ္ပံုရိုက္ဖိုိ႔ ဘယ္လိုေလးလုပ္ပါဆိုျပီ ေတာ္ေတာ္ေျပာယူရမယ္....။ ဒါလဲ ကိုယ္ကၽြမ္းက်င္ရင္ သန္ရာသန္ရာေပါ့....။

“ဟားးး က်ေနာ္တို႔ ဆံုျပန္ျပီေနာ္...”

ေဘးနားက ထြက္လာတဲ႔အသံေၾကာင့္ ေရခ်ယ္လ္လွည့္ၾကည့္မိေတာ့... သူ... ကလပ္မွာေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ ေခတ္ေဟာင္းလူငယ္ကေလး...။ ဒီေန႔ေတာ့ သူက စပို႔ရွပ္ အစင္းနဲ႔ စတိုင္လ္ပင္၀တ္ထားတယ္....။ ေရခ်ယ္လ္နဲ႔သူ အံ့အားသင့္တဲ႔ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ကိုယ္စီၾကည့္မိၾကတယ္...။

“ရွင္က ဒီကိုဘယ္လိုေရာက္ေနလဲ”

“ဒါ က်ေနာ့္ အစ္ကို၀မ္းကြဲရဲ႔ စတူဒီယိုေလ... ဓါတ္ပံုပညာကိုလာေလ့လာတာဆိုပါေတာ့...ခင္ဗ်ားကေရာ...”

ေဟာ...ၾကည့္...လာတူျပန္ျပီ...။ တုိက္ဆိုင္ႏိုင္လြန္းပါ့...။ ေရခ်ယ္လ္က အစ္မ၀မ္းကြဲနဲ႔ ဖက္ရွင္ဒီဇိုင္း ပညာကိုလာေလ့လာတာ သူက သူ႔အစ္ကို၀မ္းကြဲနဲ႔ ဓါတ္ပံုပညာကို လာေလ့လာတာတဲ႔.....။ သူနဲ႔စကားတစ္ခြန္းစ ႏွစ္ခြန္းစေျပာျပီး ေရခ်ယ္လ္ေရာ...သူေရာ လုပ္စရာရွိတာဆက္လုပ္ေနလိုက္ၾကတယ္...။ ဓါတ္ပံုရိုက္ကြင္းျပီးေတာ့မွ... ေရခ်ယ္လ္ကို သူက ဒီနားက ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ေကာ္ဖီ္ေသာက္ ဖိတ္လိုက္တယ္...။ ပထမေတာ့ မမေကသီကိုပါေခၚမလို႔ပဲ ေနာက္ေတာ့ မမေကသီက အေရးၾကီးဧည့္သည္နဲ႔ ခ်ိန္းထားတာမို႔ ေရခ်ယ္လ္တစ္ေယာက္တည္း သူနဲ႔ ေကာ္ဖီဆိုင္ေရာက္သြားၾကတယ္...။ ဒါနဲ႔ေရခ်ယ္လ္တို႔ တစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ဖလွယ္ၾကတယ္....။ သူက phys နဲ႔ေက်ာင္းျပီးထားျပီး.....အစ္ကိုနဲ႔အတူ ဓါတ္ပံုပညာကို ေလ့လာေနတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ရွိေနျပီ.... လာမယ့္ႏွစ္မွာ ႏိုင္ငံျခားထြက္ျပီး ဓါတ္ပံုနဲ႔ပတ္သက္တဲ႔ သင္တန္းသြားတက္ဖို႔ရွိတဲ႔အေၾကာင္း....။ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းမ်ားမ်ားစားစားမရွိေပမယ့္ ေရခ်ယ္လ္ကိုေတာ့ ထူးဆန္းစြာ ခင္မင္မိေၾကာင္းေပါ့....။ စာအုပ္ဖတ္တာ၀ါသနာပါတဲ႔ေၾကာင္း ရုပ္ရွင္ဂီတေတြအေၾကာင္းပါ စံုစံုလင္လင္ေျပာျဖစ္ၾကေသးတယ္....။ အဲဒီကစျပီး ေရခ်ယ္လ္နဲ႔သူ ရင္ႏွီးကၽြမ္း၀င္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္သြားၾကတယ္....။


သူနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ရတာ ေပ်ာ္စရာေတာ့ေကာင္းပါတယ္...။ သူဖတ္တဲ႔ စာအုပ္အေၾကာင္းေတြ သူနားေထာင္ျဖစ္တဲ႔ သီခ်င္းအေၾကာင္းေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေျပာျပတဲ႔ အခါ သူဟာ...သူကိုယ္သူ လူၾကီးဂိုက္ဖမ္းျပီး ကေလးတစ္ေယာက္ကို ပံုျပင္ေျပာျပသလိုေျပာတတ္ပါေသးတယ္....။ ေအာ္......ေျပာရဦးမယ္ တေလာကလံုး ေရခ်ယ္လ္ကို “ေမဦး”လို႔ေခၚတာ သူတစ္ေယာက္တည္းရွိမယ္ထင္တယ္...။
ကဲပါ....ေရခ်ယ္လ္နဲ႔ သူ႕ေၾကာင္းကို ဒီေလာက္အၾကမ္းမ်ဥ္းသိရင္ လံုေလာက္ျပီေပါ့....။ ဒါနဲ႔ သူနဲ႔ေရခ်ယ္လ္ သူငယ္ခ်င္းဘ၀နဲ႔တစ္ႏွစ္နီးပါးေလာက္ ေနၾကျပီး.... သူပရိုပို႔စ္လုပ္လာပါတယ္.....။ ေရခ်ယ္လ္တို႔ မိသားစုေမာင္ႏွမေတြက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းမို႔ အားလံုးနဲ႔တုိင္ပင္ျပီး သူ႕ကိုလက္ခံခဲ႔ပါတယ္....။ သူက ေရခ်ယ္လ္နဲ႔ စေတြ႔ကတည္းက သူငယ္ခ်င္းမျဖစ္ခင္ကတည္းက ဒီေလာက္ ဂဂ်ီဂေဂ်ာင္ႏုိင္တာ...ခုလို ရည္းစားဘ၀မွာေတာ့ စဥ္းစားသာၾကည့္ၾကပါေတာ့...။ သူဟာ..... ေရခ်ယ္လ္စိတ္ကူးထားခဲ႔ဖူးတဲ႔ စံမျပည့္မီွေပမယ့္.... လူတစ္ေယာက္ပီသတဲ႔လူ.... အရာရာကို တာ၀န္ယူစြမ္းႏိုင္တဲ႔ ေယာက္က်ၤား.... ျပီးေတာ့ အေတြးအေခၚေကာင္းတဲ႔ လူငယ္ကေလးတစ္ေယာက္..... ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔ၾကည္စင္တယ္.... အၾကင္နာတရားလည္းရွိတယ္.... ဒီေလာက္အရည္ခ်င္းနဲ႔ ေရခ်ယ္လ္ဘ၀ကို သူေကာင္းေကာင္း ကာကြယ္အုပ္မိုးေပးႏိုင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ျပီး သူ႔ကိုေရြးခ်ယ္လိုက္ပါတယ္...။ တကယ္တမ္း ေရခ်ယ္လ္တို႔ႏွစ္ေယာက္က လူေနမႈပံုစံလံုး၀ ကြဲျပားျခားနားေနတဲ႔ သူႏွစ္ေယာက္....။ အၾကိဳက္ခ်င္းတူတာဆိုလို႔ အႏုပညာျမတ္ႏိုးတာပါပဲ.... က်န္တာ ၀တ္တာစားတာ သြားတာလာတာေတြေတြ႔ ႏွစ္ေယာက္သားညိွယူရတာေပါ့....။ ရည္းစားဘ၀မွာ သူက ဘာမလုပ္ရဘူး ညာမလုပ္ရဘူးဆိုျပီးေတာ့လဲ မခ်ဳပ္ခ်ယ္ဘူး....။ ကိုယ့္ဘာသာကို အလိုအေလ်ာက္နားလည္ျပီးသားျဖစ္ရမယ္တဲ႔....။ သူဘာေတြမၾကိဳက္တတ္သလဲဆိုတာ မေျပာလဲ ေရခ်ယ္လ္သိေနရမယ္ဆိုတာမ်ိဳး....။


ေရခ်ယ္လ္ထက္တစ္ႏွစ္တိတိၾကီးေပမယ့္ မသိရင္ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ၾကီးတယ္ထင္ရတယ္....။ အဲလို သူက လူၾကီးသိပ္ဆန္တာ....။ အခါတိုင္းလိုေမာင္ႏွမေတြ တရုန္းရုန္းနဲ႔ ကလပ္သြားဖို႔လား သူ႔ဆီက ပါမစ္ရမယ္မထင္နဲ႔... က..ခ်င္ရင္ေျပာတဲ႔ အိမ္မွာ သူသီခ်င္းနားေထာင္တဲ႔ အခန္းသီးသန္႔လုပ္ထားတယ္ အသံက ၀ူဖါနဲ႔ဆိုေတာ့ ကလပ္ထဲကအတိုင္းပဲတဲ႔.... အဲဒီမွာလာက သူ ဒီေဂ်ေတာင္လုပ္ေပးမယ္တဲ႔ေလ....။ ေမာင္ႏွမေတြကေတာ့ သြားခါနီး ေရခ်ယ္လ္က်န္ရစ္္ခဲ႔ရင္ သနားပါတယ္ဆိုတဲ႔ အၾကည့္နဲ႔ စေနာက္သြားတတ္ပါေသး....။ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ... သူ႔ကိုေရြးခ်ယ္ထားျပီမို႔ သူ႔စည္းမ်ဥ္းအတိုင္းလိုက္နာရမွာေပါ့....။ ေရခ်ယ့္လ္ ေဖေဖဆို သူ႔ကိုသိပ္သေဘာက်တာ... ေဖေဖကေျပာေသးတယ္...ဒီကေလးမေလး ေမာင္ေနမ်ိဳးေဇာ္နဲ႔ေတြ႔မွပဲ အပိုးက်ိဳးေတာ့တယ္တဲ႔...။ ဟြန္းးး ေရခ်ယ္လ္က ေဖေဖေျပာသေလာက္လဲ မဆိုးေသးပါဘူး....။ လူငယ္သဘာ၀ ေပ်ာ္ခ်င္တာပဲရွိတာ က်န္တာေတာ့ စည္းကမ္းရွိပါတယ္...။
ေျပာရဦးမယ္ ေရခ်ယ္လ္ကိုသူက တခါတေလ စိတ္လိုလက္ရရိွရင္ “ေမ”လို႔ တစ္လံုးတည္းအဖ်ားဆြတ္ ေခၚတတ္တယ္..။ ေရခ်ယ္လ္ကေတာ့ သူ႔ကို “ေဇာ္”လို႔ တစ္လံုးတည္းေခၚတဲ႔အခါက်ေတာ့ သူက ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖစ္တတ္ေသးတယ္...။ ဒီလိုနဲ႔ သူႏိုင္ငံျခားထြက္မယ့္ရက္ကနီးနီးလာတယ္...။ ခြဲရမယ့္ရက္နီးလို႔သမို႔... ဒီရက္ပိုင္းေလးမွာ သူေရခ်ယ္လ္ကို ဆက္ဆံေျပာဆိုတာေတြ ႏူးႏူးညံ့ရိွလွပါတယ္....။ သူက သူ႔စိတ္ထဲက ပံုရိပ္ေတြကို ထုတ္ျပရမွာ အင္မတန္၀န္ေလးတတ္တဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္ဆိုတာ သူနဲ႔အနီးကပ္ က်မွ ေရခ်ယ္လ္ပိုသိသိလာရတယ္...။


သူႏိုင္ငံျခားထြက္ခါနီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ gathering လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုျပီး သူနဲ႔လဲသူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ႔ ေရခ်ယ္လ္အစ္ကို၀မ္းကြဲ တစ္ေယာက္ကိုစီစဥ္ခိုင္းပါတယ္...။ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ ေရခ်ယ့္လ္အစ္ကိုကိုမွသြားလုပ္ခုိင္းေတာ့ ဒင္နာတစ္ခုလုပ္မယ္ ျပီးရင္ ကလပ္ဆက္သြားမယ္ အစီစဥ္ကတြဲလ်က္ပါျပီးသား...... ကဲ... ကိုေနမ်ိဳးေဇာ္...ခင္ဗ်ားဘာေျပာခ်င္ေသးလဲ....။ သူငယ္ခ်င္းလည္းဟုတ္ ေယာက္ဖေလာင္းလဲျဖစ္ေနေတာ့... ဒီတစ္ခါေလးပဲ သြားလို္က္ပါ့မယ္လို႔ သူျဖည့္ေတြးပံုရတယ္ ဘာမွထပ္မေျပာပါဘူး...။
ေရခ်ယ္လ္ရယ္...သူရယ္ ေမာင္ႏွမေတြရယ္ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးေပါင္း ဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္...။ အင္အားကေတာ့ ေတာင့္ျပီးသား...။ ေရခ်ယ္လ္တို႔ အကင္နဲ႔ေဟာ့ေပါ့ဘူေဖးဆိုင္မွာ သြားစားၾကတယ္...။ အုပ္စုကေတာင့္ေတာ့ စားၾကေသာက္ၾကေပ်ာ္စရာၾကီးေပါ့...။ အစ္ကိုက ၀ို္င္ခြက္လွမ္းေပးေတာ့ သူကၾကည့္ေနတယ္...။ ေရခ်ယ္လ္ကိုမ်က္လံုးနဲ႔စကားေျပာသြားတယ္ မေသာက္နဲ႔ေပါ့...။ အစ္ကိုကသေဘာေပါက္ျပီးသား သူ႔ကိုစခ်င္လို႔ သက္သက္လုပ္ျပေနတာ...။ ေရခ်ယ္လ္လဲ ခြက္ကုိေရွ႔ခ်ျပီး သူ႔ကိုမၾကည့္ဘဲ စားစရာရိွတာစားေနလိုက္တယ္...။ သူက ပုဇြန္ထုပ္ကင္ကို အခြံခြာျပီး ေရခ်ယ့္လ္ကိုထည့္ေပးတယ္...။ က်န္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေမးေငါ့ျပီး မ်က္စပစ္ေနၾကတယ္...။

“ေဇာ္လဲ စားေလ....ေမဦး ကို္ယ့္ဘာသာကိုယ္ခြာစားပါ့မယ္”

ေရခ်ယ္လ္ သူ႔နားကပ္ျပီး ခပ္တိုးတိုးေျပာလိုက္တယ္....။ သူကေရခ်ယ္လ္ကိုၾကည့္ျပီး ေရွ႔နားကတစ္ရႈးဗူးထဲက စကၠဴကိုဆြဲထုတ္လိုက္တယ္...ျပီးေတာ့ ေရခ်ယ္လ္ႏႈတ္ခမ္းမွာ ေဆာ့စ္ေတြေပေနတာကို တယုတယသုတ္ေပးလုိက္တာ့ က်န္တဲ႔ သူေတြအားလံုးက ေဟးးးခနဲေအာ္ဟစ္စၾကျပန္ေရာ... အဲဒါနဲ႔ ဆိုင္မွာ ဆူညံျပီး ပြဲစည္သြားတယ္..။ ႏွစ္ေယာက္သားခ်စ္ေနၾကတာ ခ်စ္ေနၾကတာ တဲ႔ေလ...။

“ေမ...၀ို္င္ေသာက္ခ်င္ရင္ေသာက္ေလ” တဲ႔....

အလဲ႔... စိတ္ေကာင္း၀င္ေနတာ...။ ဒါေပမယ့္ ေရခ်ယ္လ္မေသာက္ပါဘူး အထူးသျဖင့္ ဒီည သူ႔ကို ပိုျပီးစိ္တ္ခ်မ္းသာေစခ်င္တယ္ သူသြားခါနီးလာခါနီး စိတ္မခုေစခ်င္ဘူး..။

“ဟင့္အင္း...ေမဦးမေသာက္ေတာ့ဘူး ဒါေတြပဲ အ၀စားေတာ့မယ္”

“လိမ္မာတယ္...ကေလးမေလး”

ေရခ်ယ္လ္တို႔ တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ႔ေျပာေနၾကတာကို က်န္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက မ်က္ေစာင္းထုိးျပီး ေျပာေနၾကတယ္။ စားေသာက္ျပီး ေရခ်ယ္လ္တို႔ အဖြဲ႔၀င္ထားတဲ႔ ကလပ္ကိုပဲသြားလိုက္ၾကတယ္...။ ဟိုေရာက္ေတာ့ လူနည္းနည္းရွိေနျပီ.... အကၾကမ္းျပင္မွာသာ လူတစ္ေယာက္မွမရွိေသးတာ ဒီေဂ်ကေတာ့ ခပ္ျမဴးျမဴးသီခ်င္းကိုဖြင့္ထားဆဲ...။ ေမာင္ႏွမေတြက လာျပီးေတာင္းဆိုၾကတယ္ ေရခ်ယ္လ္နဲ႔ သူ႔ကိုတြဲကရမယ္တဲ႔။ ဘုရားေရ... သူလံုး၀ျငင္းမွာေရခ်ယ္လ္သိေနတယ္... ဒီလိုေနရာထိလိုက္တာလာ ေပးတာေတာင္ ေက်းဇူးတင္ရမွာ...။ ေမာင္ေလးကလဲ လာရစ္ေနတယ္... ဒီတစ္ခါေလးပဲ မကရင္ ကိုေနမ်ိဳးေဇာ္ကို ေယာက္ဖမေတာ္ေတာ့ဘူးတဲ႔...။ သူ႔ခင္ဗ်ာဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတယ္...။ ေရခ်ယ္လ္ကိုလွည့္ၾကည့္ျပီး စစ္ကူေတာင္းေနတယ္..။ ေရခ်ယ္လ္လည္းသူ႔ကို မတတ္ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ႔ပံုစံနဲ႔ ပခံုးတြန္႔ျပေတာ့ သူမ်က္ႏွာငယ္ေလးပဲက်န္ေတာ့တယ္...။

ဒီပံုေလးကို အရမ္းႏွစ္သက္မိလို႔ ဂူးဂယ္ဆာ့ခ်္ကေန shutter stock လုပ္ထားတာကို မတတ္တေခါက္ ဖိုတိုေရွာ့နဲ႔ျပင္ထားတာပါ


“ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ကုိယ္မွမကတတ္တာကို ေမ”ကူေျပာေပးဦးေလ”

“ေမဦးတြဲျပီးကေပးမယ္ ဘာမွမေၾကာက္နဲ႔”

ေရခ်ယ္လ္ သိပ္မကခ်င္ဘူးေပါ့ေလ....ဆိုတဲ႔အၾကည့္နဲ႔ သူကရန္ေတြ႔ခ်င္ေသးတယ္...။ ေဘးက ဆယ္ေယာက္ေလာက္က မကရင္ပဲထျပီး ဆူေတာ့မလို ပံုေတြေပါက္ေနေတာ့ သူေခါင္းညိတ္လက္ခံလိုက္တယ္....။ ေပ်ာ္သြားလိုက္ၾကတာ ေဟးးခနဲ ကလပ္ထဲမွာ သူတို႔အသံက ဒီေဂ်ကိုလႊမ္းသြားတယ္...။ အစ္ကိုက “မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္တြဲကလို႔ေကာင္းတဲ႔ သီခ်င္းေအးေအးေလး ငါသြားဖြင့္ခိုင္းလို္က္ဦးမယ္” ဆိုျပီး ထြက္သြားေရာ...။

“ရွက္စရာၾကီး ကို္ယ္မကခ်င္ဘူး... ေမ...ပဲ သူတို႔နဲ႔သြားကလိုက္ေလ ကို္ယ္ထုိင္ၾကည့္မယ္”

ဒီေမာင္ႏွမေတြေျပာရင္ေျပာတဲ႔ အတိုင္းလုပ္တတ္တာသူသိသိလ်က္္နဲ႔ ရမလားေျပာၾကည့္ေသးတယ္...။ ခဏေနေတာ့ သီခ်င္းေအးေအးေလးထြက္လာတယ္...။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို အကၾကမ္းျပင္ေပၚ အတင္းဆြဲေခၚသြားတာခံလိုက္ရတယ္...။ ေနာက္တျခားသူေတြလည္း သူ႔အတြဲနဲ႔သူ ကဖို႔၀င္၀င္လာၾကတယ္...။ သူကတစ္ခါမွ မကဖူးေပမယ့္ သိပ္ေတာ့ ေတာင့္မေနပါ... ေရခ်ယ္သူ႔ညာဘက္လက္ကို ေရခ်ယ္လ္ခါးကိုကုိင္ခိုင္း ဘယ္ဘက္လက္ကိုေတာ့ ေရခ်ယ္လ္ညာလက္နဲ႔ ဆုတ္ကိုင္ထားျပီး ေျခလွမ္းေတြကို ေရွ႔တိုးေနာက္ဆုတ္ တက္မနင္းမိေအာင္ေျပာျပေတာ့ သူတခဏေလးနဲ႔ ကတတ္သြားတယ္..။ သိပ္မသင္ရဘူးပဲ ...သူ႔ဆီမွာ ဒီေလာက္တတ္လြယ္တဲ႔ တဲလင့္ရိွလိမ္႔မယ္လို႔ေတာင္ထင္မထားတာ...။

“ေဇာ္မဆိုးဘူး အကသင္ေပးတာ တတ္ျမန္တယ္ ဒါနဲ႔မ်ား”

“ဟာ... ကိုယ္...ကသာ...ကေနရတာ ေျခေထာက္တက္မနင္းေအာင္ မနည္းထိန္းေနရတယ္”

“အဲဒီမွာ အာရံုသိပ္ထည့္မထားနဲ႔ ေမဦးနဲ႔စကားေျပာရငး္ ပုံမွန္ေလး စည္းခ်က္ေလးအတိုင္းပဲကေန စိတ္ကိုတင္းမထားနဲ႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေလးထား ေနာက္ဆုိ ေဇာ္ က်င့္သားရသြားလိမ္႔မယ္”

“ဟယ္....”

“ဘာျဖစ္လို႔လဲ ေမ...ေမဘာျဖစ္လို႔လဲ”

ေရခ်ယ္လ္က သူ႔ပခံုးေပၚေမးတင္ရင္း အေနာက္ဘက္ကအတြဲကိုလွမ္းျမင္ျပီး တအံံ့တၾသနဲ႔ အာေမဋိတ္သံထြက္သြားတယ္...။

“ေမဦးတို႔ အေနာက္ဘက္က အတြဲကိုျပီးရင္ ေဇာ္ၾကည့္ၾကည့္သိလား ေမဦး လွည့္လိုက္မယ္”

ေနာက္က ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္နဲ႔တြဲကေနတဲ႔ ခပ္ငယ္ငယ္ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ရုပ္ေလးကမဆိုးပါဘူး...ခပ္သန္႔သန္႔ထဲကပဲ..။

“ ၾကည့္ျပီးျပီလား ”

“အင္း... ဘယ္သူလဲ ေမနဲ႔သိလို႔လား”


“အဲဒါ ေမဦးတို႔ သြားျပီးအလွဴလုပ္ေနတဲ႔ မိဘမဲ႔ေက်ာင္းကေကာင္မေလးေလ”

“ဟုတ္လား ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး ဒီထဲေရာက္ေနလဲ”

“ေမဦးတို႔ ထုိင္ခံုနားျပန္သြားရေအာင္ ျပီးမွေျပာျပမယ္”

ေရခ်ယ္လ္တို႔ သြားေနက် မိဘမဲ႔ေက်ာင္းက ေရခ်ယ္လ္ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိတာေပါ့ သူတို႔က ညီအမႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္ ဥပေဒဒုတိယႏွစ္တက္ေနၾကတာ... ဂ်ဴလီယာနဲ႔ ေအမီတဲ႔....။ ခုတစ္ေယာက္က အငယ္မေလး ဂ်ဴလီယာပါ...။ သူ႔ကိုေျပာျပေတာ႔ သူကတအံ့တၾသနဲ႔ လွမ္းၾကည့္ေနတယ္...။ ၀တ္ထားေတာ့လန္ထြက္ေနတာပဲ ေပါင္လည္ေလာက္ထိတိုတဲ႔ အနက္ေရာင္ဂါ၀န္ေလး ။ ၾကည့္ရတာ ေကာင္မေလး မိဘမဲ႔ေက်ာင္းမွာ မေနေတာ့ဘူးထင္ရဲ႔...။ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးကို မိဘမဲ႔ေက်ာင္းမွာေနတဲ႔သူမ်ိဳးဘယ္လိုမွ ေရာက္လာဖို႔မွမရွိတာ..။


“အဲဒါေျပာတာေပါ ေမ့ကို ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမလာေစခ်င္ဘူးဆိုတာ အဲလို အတန္းစားေတြနဲ႔ေရာျပီး အထင္ခံမွာစိုးလို႔”

“ေဇာ့္ ေစတနာကို ေမဦးနားလည္ပါတယ္...”


ေနာက္ေတာ့ ေရခ်ယ္လ္တို႔ေမာင္ႏွမေတြ၀ိုင္းဆီ ျပန္ေရာက္လာျပီး ဂ်ဴလီယာကိုအက၀ိုင္းထဲမွာ ေတြ႔လိုက္တဲ႔အေၾကာင္းေျပာၾကျပန္တယ္....။ ေရခ်ယ္လ္သူ႔ကိုစကားသြားေျပာခ်င္တယ္... ဒီလိုလမ္းမ်ိဳးကို ဘာလို႔ေရြးခ်ယ္ခဲ႔သလဲ သိခ်င္ေနမိတယ္... ျပီးေတာ့လမ္းမွန္ေရာက္ေအာင္လဲ ကူညီေဖ်ာင္းဖ်ေပးခ်င္တယ္...။

“ေမကလဲ အဲလိုသြားေျပာရင္ သူ႔ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကို ၀င္စြက္ဖက္သလိုျဖစ္ေနမွာေပါ့ ေနာက္မွာ အဲဒီေက်ာင္းကို ေရာက္ရင္ အက်ိဳးအေၾကာင္းေမးၾကည့္ေပါ့”





တကယ္တမ္း သူ႔ကိုေလယာဥ္ကြင္းလိုက္ပို႔တဲ႔ ေန႔က်ေတာ့ ေရခ်ယ္လ္မထိန္းႏိုင္ဘဲ ငိုခ်လိုက္တယ္...။ ခရီးသြားခါနီး သူ႔ကိုေရခ်ယ္လ္ စိတ္မခ်မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး..။ ဒါေပမယ့္ မ်က္ရည္က ဘယ္လိုမွထိန္းမရေတာ့ဘူး။ သူေရခ်ယ္လ္ပါးျပင္ေပၚက မ်က္ရည္ေတြကို တယုတယသုတ္ေပးေနတယ္...။

“ကေလးလဲမဟုတ္ဘဲနဲ႔ ရွက္စရာၾကီး သူမ်ားေတြ၀ိုင္းၾကည့္ကုန္ျပီ”

ငိုေနတဲ႔ ေရခ်ယ္လ္ကမရွက္ရဘဲ...သူကျပန္ရွက္ေနေသးတယ္....။ ဟုိမွာသူ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ေနရမွာ... ဒီၾကားထဲ အြန္လိုင္းေပၚကေနေတာ့ အဆက္အသြယ္အျမဲလုပ္ေနမွာပါ....။ ေလယာဥ္တက္သြားတဲ႔ အခ်ိန္ထိ ေရခ်ယ္လ္မမွိတ္မသုန္ၾကည့္ေနမိတယ္...။ ေနာက္က ညီမေလးလက္လာဆြဲေခၚေတာ့မွာ သတိျပန္၀င္လာမိတယ္....။ ေမဦးကို အၾကာၾကီးခြဲမသြားပါနဲ႔ေနာ္.....ေမဦးနဲ႔ေဇာ္ အတူကတဲ႔ပံုရိပ္ေလးကို ျပန္ျမင္ေယာင္ျပီး အျဖဴဆြတ္ဆြတ္တီရွပ္ေပၚမွာ ဒီဇိုင္းလုပ္ျပီးတဲ႔ တစ္ေန႔က်ရင္ ပါဆယ္ထုပ္နဲ႔ ပို႔ေပးလိုက္ပါ့မယ္......။


မိုးေငြ႔

Tuesday, 18 May 2010

ကိုယ္ရဲ႔ေနာက္ဆံုးခ်ိန္ေလးမွာ...




လြမ္းလိုက္တာ u ရယ္....။ ရင္ထဲမွာ နင့္ခနဲပဲ...စကားလံုးေတြနဲ႔ ကိုယ္ျပည့္စံုေအာင္မေျပာျပတတ္ဘူး။ ကုိယ္သတိတရရွိေနခ်ိန္မွာ.... u ကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာကိုေရာင္းပစ္... အဆက္သြယ္ျဖတ္ျပီး.... ကင္မရာတစ္လံုးနဲ႔ ျမိဳ႔အႏွ႔ံဓါတ္ပံုေတြစုေဆာင္းေနႏိုင္တာေပါ့...။ u စိတ္ႏွလံုးကို တခါတခါနားမလည္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး....။ ခုတေလာ ကိုယ္သိပ္ေနလို႔မေကာင္းဘူး....။ တကယ္လို႔မ်ား u ျပန္ေရာက္မလာခင္မွာ ကိုယ္တစ္ခုခုျဖစ္သြားခဲ႔ရင္...u နဲ႔ ကိုယ္ေတြ႔လိုက္ရမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး...။ ဒီရက္ပိုင္း စိတ္ထဲက မေကာင္းဘူး... ၀မ္းနည္းစိတ္က အျမဲလႊမ္းမိုးေနတယ္...။ ကိုယ္ငိုခ်ဖို႔ၾကိဳးစားၾကည့္တယ္...။ မ်က္ရည္ေတြက ထြက္မလာဘူး....။ ၀မ္းနည္းဆို႔နင့္မႈေတြေၾကာင့္ လည္ေခ်ာင္းထဲမွာ ခါးသက္သြားတယ္.....။ ကိုယ္ဟာ... ဒီေလာကၾကီးထဲကေန အျပီးအပိုင္ထြက္ခြာသြားရမယ့္ရက္ကိုသာ တိတိက်က်သိေနခဲ႔ရင္.... ေနရမယ့္ေန႕ရက္အနည္းငယ္အတြင္း ကိုယ္ဘာေတြလုပ္မိမလဲ....။ ေခါင္းေတြေနာက္ျပီး ကိုယ္ေလွ်ာက္ေတြးေနမိတယ္...။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ႔အတြက္ ေသလြန္ျပီး တဲ႔အခါေကာင္းရာမြန္ရာ ေရာက္ဖုိ႔အတြက္ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတာ့လုပ္ရမယ္...။ အေမနဲ႔ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔အတူ ဘူေဖးေဟာ့ေပါ့ သြားစားၾကမယ္... ညက်ရင္ အေမနဲ႔ ညီမေလးၾကားမွာတိုးေ၀ွ႔ျပီးအိပ္မယ္ ။ ေနာက္ေန႔က် စိတ္မခ်ေပမယ့္ အေမ႔ကိုကန္ေတာ့ျပီး ကို္ယ္လုပ္ရမယ့္အရာအားလံုးကို ေစ့ေစ့စပ္စပ္ စီစဥ္ရမယ္..။ ပထမဦးဆံုး ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္သမွ်ကို ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြမွာ လိုအပ္သလို လွဴခ်င္တယ္....။ ကိုယ့္ရဲ႔ အနႏၱေမတၱာရိပ္မြန္က ကေလးေတြကို ဟင္းသြားခ်က္ေကၽြးမယ္ ကေလးေတြနဲ႔အတူကစားမယ္ သီခ်င္းေတြဆိုမယ္....။ ေနာက္ေန႔က်ရင္ အဖြားဆီသြားမယ္ အဖြားဆံပင္ေတြရွည္ေနရင္ ဆံပင္ညွပ္ေပးမယ္ လက္သည္းေတြညွပ္ေပးမယ္ ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးမယ္ ျပီးရင္ အတူထမင္းစားမယ္ စကားေတြထုိင္ေျပာမယ္ ။ ရတနာသံုးပါးကိုေတာ့ ေန႔စဥ္မပ်က္ ႏွလံုးသြင္းရင္း ဘုရားရွိခိုးမယ္ ပရိတ္ေတာ္ေတြရြတ္မယ္ ေမတၱာပို႔မယ္ တရားေတာ္ေခြေတြကိုနာယူမယ္....။ ကိုယ္အသြားခ်င္ဆံုး ေနရာေတြကို ဟုိးး အေ၀းမွာေရာက္ေနတဲ႔ ညီမေလးHN ကိုလွမ္းေခၚျပီး အတူသြားၾကမယ္။ အဲဒီထဲမွာ u ျပန္လာရင္ u နဲ႔အတူသြားမယ္လို႔ေျပာထားတဲ႔ ေတာင္ေပၚေနရာေလးလဲပါမယ္...။ခရီးသြားေနစဥ္ လမ္းတေလွ်ာက္က လူေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် ကူညီျဖည့္ဆည္းသြားမယ္...။ မဟာျမတ္မုနိဘုရားေလးဆူလံုးဖူးမယ္ ေနာင္ဘ၀မွာလဲ ခ်စ္ခင္တဲ႔သူေတြနဲ႔ျပန္ေတြ႔ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းမယ္ ။ လွပတဲ႔ေရတံခြန္ေတြရွိရာေနရာေတြသြားမယ္....။ ေရတံခြန္ကေရအိုင္ထဲမွာ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ႔ စကားျဖဴပန္းတစ္ပြင့္ ေခါင္းမွာပန္ျပီး အၾကာၾကီးမ်က္စိမွိတ္ျပီး စိမ္ေနခ်င္တယ္....။ u နဲ႔အတူသြားမယ္ဆိုတဲ႔ ႏွင္းေတာင္မွာ ႏွင္းခဲေတြကို အဆုတ္လိုက္လုံုးျပီး u ကိုပစ္ေပါက္ခ်င္ေသးတယ္...။ အျမင့္ဆံုးေတာင္ထိပ္တစ္ခုမွာ မတ္မတ္ရပ္ျပီး အသံကုန္ေအာ္ဟစ္ပစ္မယ္.....။ ေနာက္ဆံုးတစ္ရက္ကိုေတာ့ ကုိယ္အသြားခ်င္ဆံုးကမ္းေျခေလးမွာ u နဲ႕အတူ u ကိုယ္တိုင္ခ်က္ေကၽြးတဲ႔ ညေနစာေလး စားခ်င္တယ္....။ ခရီးတေလ်ွာက္မွာ ရိုက္လာတဲ႔ ဓါတ္ပံုေတြထည့္ထားတဲ႔ စတစ္ကို u လက္ထဲထည့္ေပးမယ္...။ တစ္ခ်ိန္မွာ u ရဲ႔ ဓါတ္ပံုျပပြဲေလးမွာ ခ်ိပ္ဆြဲျပသဖို႔ တခိ်ဳ႔ပံုေတြအသံံုး၀င္ပါလိမ္႔မယ္....။ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ u မ်က္လံုးေလးေတြကို စိုက္ၾကည့္ခ်င္တယ္... အဲဒီထဲမွာ ကိုယ့္အတြက္ ပူေဆြးေသာကရိပ္ေတြပါမေနဘဲ ကိုယ္သြားေတာ့မယ့္လမ္းကို ကုိယ့္ရဲ႔ခရီးကို ပို႔ေဆာင္ႏႈတ္ဆက္ရာမွာ သာမန္ခရီးတစ္ခုကို လိုက္ပါပို႔ေဆာင္သလိုခံစားမႈမ်ိဳးပဲ ရွိေနေစခ်င္တယ္...။ u လုပ္ႏိုင္ပါ့မလား....။ ကိုယ့္ရဲ႔ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ဟာ u ရင္ခြင္ထဲကေန ေန၀င္ခ်ိန္နဲ႔အတူ တိတ္တဆိတ္ေလး ႏႈတ္ဆက္သြားတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အတြက္နဲ႔ u မ်က္ရည္ေလးတစ္စက္ေတာင္ မက်ေစခ်င္ပါဘူး...။ ကိုယ့္ရဲ႔ရုပ္ကလပ္ကို ၀ါးေဖာင္ေလးနဲ႔ဟိုးးး ပင္လယ္ၾကီးထဲကိုေမ်ာလိုက္ပါ။ ဒီလိုဆုိေတာ့လဲ မေသခင္ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာေတြက ေတာ္ေတာ္မ်ားသားပဲ။

မိုးေငြ႔


Wednesday, 12 May 2010

ပထမဦးဆံုးရင္ခုန္သံ




ညီမေလး ႏွင္းဆီနက္က စီေဘာက္မွာလာေအာ္သြားတယ္.... ညီမရဲ႔ ပထမဆံုးရင္ခုန္သံကို နားေထာင္ျပီးရင္ အစ္မမိုးေငြ႔ရဲ႔ ရင္ခုန္သံကိုလဲ နားေထာင္ခ်င္ပါတယ္တဲ႔....။ လကုန္ရက္ဆုိေတာ့ ရံုးမွာ အလုပ္ရႈပ္တယ္... စာေတြမေရးအားလို႔.... မေနႏိုင္တဲ႔အဆံုး ဘေလာက္ေတြကို ဖြင့္ထားတယ္.... ဘယ္သူေတြကြန္မန္႔လာေပးလဲ.... အလုပ္လုပ္ရင္း ေခ်ာင္းေခ်ာင္းၾကည့္ရတာ အေမာ....။ နဲနဲအားေတာ့မွ..... သူငယ္ခ်င္းေတြအိမ္ေတြဆီ လိုက္လည္ေတာ့မွ.... ဘလက္ရုိ႔စ္က...သူ႔ရဲ႔ ပထမဦးဆံုးရင္ခုန္သံကို ေရးျပီး.... ပို႔စ္လာဖတ္သူအားလံုးကိုလဲ ျပန္တဂ္ထားေသးတယ္ဗ်ာ....ကဲ....။ ကၽြန္မအရမ္းေၾကာက္တဲ႔ တဂ္ပို႔စ္ကို စေရးရေတာ့မွာဆိုေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ရင္တုန္တယ္....။ ဒီေခါင္းစဥ္ေလးနဲ႔ ကိုယ္ေရးမယ့္အေၾကာင္းအရာကို တာ၀န္မယူႏိုင္မွာစိုးလို႔ပါ....။ ဒါေပမယ့္လည္း ေတာ္ပါေသးရဲ႔.... ညီမ ႏွင္းဆီနက္ တဂ္တဲ႔ အေၾကာင္းအရာက က်မေရးဖို႔ စဥ္းစားထားျပီးသားမို႔ နည္းနည္းေတာ့ အသက္ရႈေခ်ာင္သြားတယ္....။


ညီမႏွင္းဆီနက္နဲ႔ တုိက္ဆိုင္တာ ညီမရဲ႔ ပထမဆံုးရင္ခုန္သံနဲ႔ က်မရဲ႔ ပထမဆံုးရင္ခုန္သံဟာ ခုႏွစ္ခ်င္းသြားတူေနတာပဲ.......။ က်မလဲ 1993 ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ အိမ္ျပန္တုန္းက စေတြ႔ခဲ႔တာပဲ....။ က်မတာခ်ီလိတ္မွာခဏေနေနတုန္း သူငယ္ခ်င္းမီးမီးဆိုတဲ႔ေကာင္မေလးက က်မတို႔ကို ညဘက္ မယ္ေခါင္ဂိတ္နားက ေရႊ၀ါထြန္းပန္းျခံဆိုလား....က်မ သိပ္မမွတ္မေတာ့ဘူး..... အင္း အဲဒီပန္းျခံထဲက စားေသာက္ဆို္င္မွာ ထမင္းေခၚေကၽြးတယ္...။ အဲဒီေခတ္အခါတုန္းက စာေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ စင္တင္ေတးဂီတ စျပီး ေခတ္စားတဲ႔ အခ်ိန္ေပါ့....။ အဲဒီမွာ သီခ်င္းဆိုတဲ႔ အစ္ကိုၾကီးကို စေတြ႔ေတာ့...... က်မသိပ္ကို သေဘာက်သြားခဲ႔ပါတယ္...။ ညီမဘလက္ရို႔စ္ေတြ႔ခဲ႔ဖူးတဲ႔ အစ္ကိုၾကီးလိုပဲ.... သူ႔မ်က္ႏွာေလးက တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းလိုက္တာ.......။ သီခ်င္းဆိုလဲ သိပ္ေကာင္းတယ္....။ အဲဒီတုန္းက ကိုညီထြဋ္သီခ်င္းေတြ ဟစ္ျဖစ္တဲ႔အခ်ိန္ေပါ့...။ က်မတို႔ သူ႔ကိုသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေတာင္းလိုက္တယ္....။ “Every Time You Go A Way” ဆိုတဲ႔သီခ်င္းေလးပါ ကိုညီထြဋ္ျပန္ဆိုထားတဲ႔ သီခ်င္းေလး....ေခါင္းစဥ္ကို က်မ မမွတ္မိေတာ့ဘူး.... စာသားေလးေတာ့ရေသးတယ္... “ၾကယ္တံခြန္အခ်စ္ေလးေရ....ဟိုးအေ၀း.....ျပန္ဆံုရန္လမ္းေ၀း....ေ၀းျပီီီီ..... အဲဒီသီခ်င္းေလး....။
က်မတို႔ေတာင္းတဲ႔သီခ်င္းကို သူဆိုေပးပါတယ္....။ သူငယ္ခ်င္းက သူသီခ်င္းဆိုျပီးရင္ မိတ္ဆက္ေပးဖို႔ က်မတို႔၀ိုင္းကို ေခၚထားပါတယ္....။ သီခ်င္းဆိုျပီေတာ့သူ ေရာက္လာပါတယ္....။ အဲဒီခ်ိန္တုန္းက ကိုေလးျဖဴစေပၚတဲ႔ေခတ္ ကိုညီထြဋ္တို႔ ဟစ္ျဖစ္တဲ႔ေခတ္.... Rocker ေတြစတိုင္လ္ ဆံပင္ရွည္ထားၾကတဲ႔ေခတ္မွာ အဲဒီအစ္ကိုၾကီးဆံပင္ကလည္း ေက်ာလည္ေလာက္ထိရွည္တယ္...။ က်မဘ၀မွာ ဒီလိုေအးခ်မ္းျပီး ဆြဲေဆာင္မႈရွိတဲ႔ ေယာက္က်ားမ်ိဳး ပထမဦးဆံုးရင္ခုန္သံနဲ႔ အတူ ဆံုဖူးခဲ႔တာပါ...။ မ်က္ခံုးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ မ်က္လံုးေတြမဲနက္လို႔ ႏွာတံစင္းစင္း.... အို...... မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးဘာမွ အျပစ္ေျပာစရာမရွိဘူး။ ဆံပင္ရွည္ထားေပမယ့္ ဂ်စ္ပ္စီမဆန္ဘူး....။ သူက ေတာင္ၾကီးသားတဲ႔... အင္းလူမ်ိဳးလို႔ေျပာတယ္....။ အင္းသားစစ္စစ္ေတြက သိပ္ေခ်ာၾကတယ္ၾကားဖူးတာ... ခုမွလက္ေတြ႔ ျမင္ဖူးတာ...။ အဲဒီတုန္းက ဆယ္ရွစ္ႏွစ္အရြယ္ဆိုေတာ့ ရင္ခုန္လို႔အေကာင္းဆံုးအရြယ္ေလ.....။ အဲဒီအစ္ကိုၾကီးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လဲ စိတ္ကူးေတြယဥ္ရတာအေမာေပါ့....။ သူက က်မထက္ ငါးႏွစ္ၾကီးတယ္....။ က်မအဲဒီအစ္ကိုၾကီးနဲ႔ ခင္သြားျပီး ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တဲ႔ အထိ အဆက္သြယ္ရွိေသးတယ္....။ သူက စီးရီးထုတ္ဖို႔ၾကိဳးစားေနတဲ႔သူေပါ့....။ က်မကသာရန္ခုန္ျပီး တဘက္သတ္စိတ္ကူူးယဥ္ခဲ႔တာ.... သူကေတာ့ က်မကို ညီမေလးတစ္ေယာက္ထက္ မပိုခဲ႔ပါဘူူး....။ အဲဒီတုန္းက ကေလးအေတြးနဲ႔ ေအာ္....သူဟာ အျဖဴထည္ေယာက္က်ား တစ္ေယာက္ပါလားလို႔ သတ္မွတ္ခဲ႔တယ္...။ တကယ္လည္း က်မအေပၚလံုး၀ျဖဴစင္ခဲ႔တဲ႔သူပါ....။

က်မရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ျပီး သင္တန္းေတြဘာေတြတက္ရင္းနဲ႔ အစ္ကိုၾကီးကိုေမ႔မရခဲ႔ပါဘူး....။ သူရန္ကုန္လာမယ္လို႔စာရေတာ့ ၀မ္းသာမဆံုးျဖစ္ခဲ႔တယ္....။ က်မက အေဒၚနဲ႔မွီခိုေနတဲ႔ အခ်ိန္ အေဖကလည္းမရွိေတာ့ဘူး.... အေဖမရွိလို႔ငါဒီလို သူမ်ားနဲ႔ေနေနရတာဆိုျပီး ၀မ္းနည္းစိတ္၀င္ေနတဲ႔အခ်ိန္ေပါ့။ က်မဘ၀ျဖစ္ပ်က္၀မ္းနည္းသမွ်ကို သူ႔ဆီစာေရးေရးတတ္ေနေတာ့... က်မကို အျမဲအားငယ္တတ္သ ူတစ္ဦးအျဖစ္ သူျမင္ျပီး.... စိတ္မေကာင္းသြားပံုရပါတယ္...။ က်မကို “မီးအိမ္ရွင္မေလးေပၚလီယာနာ” စာအုပ္ကို သူကို္္ယ္တိုင္ လက္မွတ္ထုိးျပီး အမွတ္တရေပးခဲ႔တယ္....။ က်မကလဲ အဲဒီခ်ိန္တုန္းက တစ္ခုခုခံစားရရင္ စာအုပ္ထဲခ်ေရးရင္ဖြင့္ျဖစ္တဲ႔ အက်င့္ကရွိေနျပီေလ....။ ဒီေတာ့ သူလဲ က်မကို စာနဲ႔ျပန္ႏွစ္သိမ္႔ေပးခဲ႔တာျဖစ္မွာပါ....။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အစ္ကို ....ညီမေလးဘ၀မွာ.... ပထမဦးဆံုးေသာ ရင္ခုန္သံနဲ႔ဆံုေတြ႔လိုက္ရတဲ႔သူဟာ.... ညီမေလးအေပၚသိပ္ကို စိတ္ေကာင္းေစတနာထားတဲ႔ ျဖဴစင္ရိုးသားတဲ႔ ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ......။ ျပီးေတာ့ ညီမေလးရဲ႔စိတ္ဓါတ္ကို ျမွင့္တင္ေပးခဲ႔တဲ႔ စာအုပ္မ်ိဳးကို လမ္းညႊန္ေပးခဲ႔တဲ႔ အတြက္လဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္....။ သူ စီးရီးမသြင္းျဖစ္ဘဲ.... တာခ်ီလိတ္ကိုျပန္သြားပါတယ္....။ က်မတို႔ အဆက္အသြယ္မရွိၾကေတာ့ပါဘူး.... ။ က်မလဲ က်မဘ၀တက္လမ္းအတြက္ တကၠသိုလ္ေတြမဖြင့္ခင္ သင္တန္းေတြတက္ရတယ္....။

ေနာက္ေျခာက္ႏွစ္အၾကာမွာ.... 1999ခုႏွစ္ က်မတို႔ မႏၱေလးမွာ ဖက္ရွင္ဆို္္င္သြားဖြင့္ေတာ့....ဆိုင္အတြက္ ပစၥည္း၀ယ္ဖို႔ တာခ်ီလိတ္ကို က်မတစ္ေခါက္ျပန္ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္....။ က်မသူ႔ကိုေတာ့ သိပ္ျပီး သတိတရမရွိေတာ့ပါဘူုး....။ ဒါေပမယ့္လည္း တာခ်ီလိတ္ျပန္တုန္း သူနဲ႔ ဆံုဦးမလားလို႔အေတြးေတာ့ ေရာက္မိတယ္...။ ဆံုေတာ့ ဆံုျဖစ္တယ္ဗ်....။ က်မ မယ္ဆိုင္ဘက္ကမ္းအသြား ဂိတ္မွာလက္မွတ္ျဖတ္ေတာ့ သူက ဟိုဘက္ကမ္းကေနျပန္လာတာ...။ ဆံပင္ေတာ့ အရင္လို မရွည္ေတာ့ပါဘူး...။ မ်က္နွာေလးကေတာ့ ပိုျပီး ရင့္က်က္တည္ျငိမ္လာပါတယ္....။ သူက က်မကို မမွတ္မိတာပဲလား.... မျမင္လိုက္တာပဲလားေတာ့မသိဘူး.... က်မသူ႔ကို ျမင္လိုက္ေပမယ့္ သြားႏႈတ္ဆက္ဖို႔ ခ်ည္တံုခ်တံုျဖစ္ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာပဲ.... သူကက်မရွိရာဆီကေန ေက်ာ္သြားေနျပီ...။
ေနာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းကေျပာျပတယ္.... သူအိမ္ေထာင္က်သြားျပီတဲ႔....။ အင္းေလ..... က်မသူ႔ကို စသိတုန္းက 23ႏွစ္အရြယ္....။ 29ႏွစ္ဆိုတာ ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္အတြက္ အိမ္ေထာင္က်သင့္တဲ႔ အရြယ္ပဲေလ....ေနာ္။ ခုက်မစာေရးေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာဆိုရင္ေတာ့ သူအသက္ေလးဆယ္အရြယ္ကို ေရာက္ေနပါျပီ....။ သားသမီးေတြေတာင္ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရလို႔ ဘယ္အရြယ္ေရာက္ကုန္ျပီလဲဆိုတာမသိေတာ့ပါဘူး...။ ျပီးေတာ့ သူတာခ်ီလိတ္မွာ ရွိခ်င္မွလည္းရွိေတာ့မွာပါ.....။

လူတိုင္းလူတိုင္းရင္ထဲမွာ.... ကိုယ့္ရဲ႔ ပထမဆံုးရင္ခုန္သံကိုေတာ့ သတိထားမိခဲ႔မွတ္မွတ္ရရ သိမ္းထားတတ္ခဲ႔ ၾကမွာပါ....။ ဒါဟာ...ဘ၀မွာ ဘယ္ေတာ့မွေမ႔မရႏိုင္တဲ႔..... သိပ္ကိုႏူးညံ့ၾကည္စင္တဲ႔ ေသာ့ခတ္သိမ္းဆည္း ထားရမယ့္ ခံစားမႈမ်ိဳးေလးပါပဲ...။


ကဲ...မမႏွင္းဆီနက္ေလး....ေရးျပီးျပီေနာ္.... ။


မိုးေငြ႔

Sunday, 9 May 2010

အေမမ်ားေန႔



ေမလ ဒုတိယပတ္ရဲ႔ တနဂၤေႏြေန႔ဟာ ကမၻာ့အေမမ်ားေန႔.....။ ဒီလိုေန႔မွာ ကဗ်ာအားျဖစ္လည္းေကာင္း စာအားျဖင့္လည္းေကာင္း...အလွ်ိဳအလွ်ိဳ အသီးသီး...ေရးၾကတယ္....တင္ၾကတယ္....။
ကဲ... အမမိုးေငြ႔ဒီေန႔ဘာလုပ္ျဖစ္သလဲ....။ ဒီေန႔ အေမမ်ားေန႔ ေမၾကီးၾကိဳက္တဲ႔ မိုင္ေရာနစ္ကိတ္မုန္႔ ၀ယ္ေကၽြးတယ္။ က်မရဲ႔ ဒုတိယအေမလို႔ေျပာလို႔ရတဲ႔ က်မကိုငယ္စဥ္ကတည္းက ေကၽြးေမြးေစာင့္ေလွ်ာက္ခဲ႔တဲ႔ အေဒၚကိုလည္း သူၾကိဳက္တဲ႔.... အစိမ္းေရာင္အုန္းသီးအစာသြတ္မုန္႔လံုး...နဲ႔ သာကူလံုး၀ယ္ေကၽြးျဖစ္တယ္.....။ ဒါကေတာ့ မိုးေငြ႔ရဲ႔ အရိုးစင္းဆံုး အေမမ်ားေန႔ကို ဂုဏ္ျပဳတာပါပဲ....။ မိုးေငြ႔ခ်စ္တဲ႔ အေမမ်ားကို ေသတပန္သက္တစ္ဆံုး ေကၽြးေမြးခြင့္ရဖို႔ .... စိတ္ခ်မ္းသာလို႔ အသက္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ....။




အေမ႔အလြမ္း

အေမေရ...........
ရပ္ေ၀းေျမျခား တိုင္းတပါးမွာ
ေနထို္င္မေကာင္းျဖစ္တဲ႔အခါJustify Full
အိမ္ကိုလြမ္းတဲ႔ေ၀ဒနာဟာ
မေၾကျငာဘဲနဲ႔
ေဟာဒီရင္မွာေနရာအျပည္႔ယူလာေတာ႔တယ္။

အေမ႔အၿပံဳး အေဖ႔အၿပံဳး
ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြ တ႐ုံး႐ုံးနဲ႔
တ၀ံုး၀ံုးဆူညံေနခဲ႔တာ
အိမ္အိုေလးတစ္လံုးကို လြမ္းလြမ္းေနတာလဲ
ေဟာဒီရင္ထဲကပါပဲ.........။

ေနမေကာင္းတဲ႔အခါ
စိုးရိမ္ပူပန္မွ ု မ်က္ရည္စေတြနဲ႔
ျပဳစုေထြးေပြ႔ အေမ႔ရင္ေငြ႔ေႏြးေႏြးကို
ျပန္ၿပီးတမ္းတ လြမ္းေနရတာလဲ
ေဟာ ဒီရင္ထဲကပါပဲ............။

ေနပူထဲမွာေဆာ႔ကစား
အျပင္းဖ်ားတုန္းက အေဖဆူမွာစိုးလို႔
အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ႔အခါ
နဖူးေလးကို အသာလာစမ္း
က်ေနာ္႔ပါးေလးကို အေမနမ္းတာလည္း
ျပန္လည္တမ္းတ လြမ္းေနရတာ
ေဟာဒီရင္ထဲကပါပဲ.............။(ကာရံေလး)


ဒီေန႔ ကြန္နက္ရွင္မေကာင္းလို႔ ေနာက္က်မွတင္ခဲ႔ရတယ္ အေမ..... သမီးေနာက္မက်ေသးပါဘူးေနာ္....။

အေမခ်စ္တဲ႔သမီး

မိုးေငြ႔