Friday, 30 April 2010

ညေရာင္ရဲ႕ ကကြက္(၂)



အဲဒီညက မီရွယ္ေမြးေန႔ကို ေကာ္ဖီဆိုင္တစ္ခုမွာဖိတ္ထားလို႔ မလာရင္ေသခန္းဖ်က္မယ္ ဘာမယ္နဲ႔ ခ်ိန္းေျခာက္ထားျပန္ေတာ့ ေရခ်ယ္လ္လဲ လူမႈေရးပြဲတစ္ခုကေန ညီမတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ အေျပးလႊားေရာက္လာရတယ္...။ ေရာက္လာေတာ့လဲ ၀ိုင္းရယ္ၾကေသး...။

“ေရခ်ယ္လ္တို႔ကေတာ့ ဖက္ရွင္အဆန္းထြင္လာျပန္ျပီ”တဲ႔...

ဟုတ္မွာေပါ့ ေျပာၾကမွာပဲေလ...ခုလို ဆယ္ေက်ာ္သက္ေမြးေန႔ပြဲေလးမွာ ေရခ်ယ္လ္အျပင္အဆင္က ဘုရားသြားေက်ာင္းတက္စတိုင္လ္ေပါက္ေနတာကိုး... ဆင္စြယ္ေရာင္ ခ်ည္သားလက္တိုုရင္ဖံုးအက်ီၤနဲ႔ အညိဳခံမွာ အစက္ေပ်ာက္ ေသးေသးေလးေတြပါတဲ႔ ေရခဲသားထမီအေပ်ာ့ကေလး၀တ္ထားတာ....။ လွည္းကူးဘက္မွာ ေရခ်ယ္လ္တို႔ေမာင္ႏွမေတြဦးစီးျပီး မိဘမဲ႔ကေလးေက်ာင္းေလးတစ္ခုမွာ ရံပံုေငြပြဲေလးတစ္ခုလုပ္တာ.... ေမာင္ႏွမေတြရဲ႔ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာသူငယ္ခ်င္းေတြ အသိမိေဆြေတြအေတာ္မ်ားမ်ားလည္း လူအားေရာ ေငြအားေရာ လာေရာက္ကူညီေပးၾကပါတယ္....။ အဲဒါနဲ႔ အိမ္ျပန္အ၀တ္စားလဲဖုိ႔အခ်ိန္မရတာနဲ႔ တန္းလာလိုက္တာ...။

အဲဒီေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ကိုယ္ၾကိဳက္တာကိုယ္မွာစားျပီး သီခ်င္းဆိုဖို႔ ကာရာအိုေကခန္းေတြယူထားလိုက္ေသး... ေရခ်ယ္လ္ကေတာ့ ယိုးဒယားစာစပ္စပ္ကေလးေတြပဲမွာစားလိုက္တယ္...။ ေမြးေန႔ရွင္က ဘလက္ေသာက္မလား ဗိုကာေသာက္မလားဆိုေတာ့...ဗိုကာကို စပရိုက္နဲ႔စပ္ျပီးေသာက္လိုက္တယ္...။ သိပ္ျပီး အ၀င္မေကာင္းလွဘူး...။
ဒါနဲ႔စားေသာက္ျပီး တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေျပာရာကေန ဒီမွာ သီခ်င္းမဆိုေတာ့ဘူး ကလပ္သြားၾကမယ္ ျဖစ္သြားေ႕ရာ...။ မလိုက္ေတာ့ဘူးအတင္းျငင္းလည္း မရ... ခါတိုင္းေမာင္ႏွမေတြနဲ႔သြားေနက် ခုက ေမာင္ေလးေတြလည္းမပါဘူး...။ ျပီးေတာ့ ထမီနဲ႔ ကလပ္သြားရဦးမယ္...။ ေနာက္ဆံုးျငင္းမရတာနဲ႔ လိုက္သြားလိုက္ရတယ္...။ ဟုိေရာက္ေတာ့ သူမ်ားကတာထုိင္ၾကည့္ေပါ့တဲ႔...။ တစ္ေယာက္ကလည္း သူ႔အိမ္ဒီနားမွာပဲ ေဘာင္းဘီ၀င္လဲမလားတဲ႔...။ ဟင့္အင္း...အဲလိုက်ေတာ့လည္း သူမ်ားအ၀တ္မ၀တ္တတ္ဘူး..။ ဒီတိုင္းပဲသြားဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္...။

ေရခ်ယ္လ္နဲ႔ပါလာတဲ႔ ညီမကလဲစကပ္၀တ္ထားမို႔ သူက အကသရဲ... အသံၾကားတာနဲ႔ မီးေတြျပိဳးျပိဳးျပက္ျပက္ေတြ႔ဒါနဲ႔ လူကမေနႏိုင္ေတာ့ဘူး လႈပ္ရြလာေရာ...။ ၀ိုင္းမွာခဏပဲထုိင္ျပီး သူက အကၾကမ္းျပင္ေပၚေရာက္ေနျပီ...။ ဆယ္ေယာက္တစ္ဖြဲ႔လံုးမွာ ေရခ်ယ္လ္တစ္ေယာက္ထဲ ၀ိုင္းေစာင့္ျဖစ္သြားတယ္...။ အင္းေလ...ထမီနဲ႔ ဘယ္လို၀င္ကလို႔ျဖစ္မလဲ..။ ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ သူတို႔ကတာၾကည့္ သီခ်င္းေတြလိုက္ညည္း.....ဖြင့္ထားတဲ႔ ၀ိုင္ပုလင္းထုိင္ေသာက္ အဲဒါပဲလုပ္ရေတာ့တာေပါ့....။ ဒီညေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြမ်ားတယ္....။ ခဏေနေတာ့ ေကာင္ေလးေတြတစ္စု ေရခ်ယ္လ္တို႔၀ိုင္းနားေရာက္လာၾကတယ္ ။ ပထမေတာ့ သတိမထားမိဘူး...သူတို႔ခ်င္း ကၽြတ္စီကၽြတ္္စီနဲ႔ေျပာေနၾကတာ...။ ေနာက္ေတာ့ အလွ်ိဳအလွ်ိဳနဲ႔သြားကၾကတယ္...။ အေမွာင္ထဲမွာ “ကၽြတ္”ခနဲ ညည္းသံၾကားမွ တစ္ေယာက္က်န္ခဲ႔မွန္း သိလိုက္တယ္...။ ေရခ်ယ္လ္ၾကည့္လိုက္တာ့... မ်က္မွန္ေသးေသးနဲ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ...။ ဟားးးး လာတူေနတယ္.....ထူးထူးဆန္းဆန္း...သူကလဲ ရွပ္အကီ်ၤၤအျဖဴနဲ႔ ေအာက္ကလဲ ပုဆိုး၀တ္ထားတယ္...။ အေမွာင္ထဲမွာမို႔ ဘာအဆင္၀တ္ထားသလဲ မသိရဘူး...။

ေရခ်ယ္လ္ထိုင္တဲဲ႔ခံုနဲ႔ သူထိုင္တဲ႔ခံုက နံရံကပ္တစ္တန္းတည္း... လူႏွစ္ေယာက္ထုိင္စာအကြာပဲေ၀းၾကတယ္...။
သူက သူ႔ေရွ႔က ေရသန္႔ကို ခြက္ထဲထည့္ျပီး ေရခ်ယ္လ္သူ႔ကိုၾကည့္လိုက္တာကို ေျခမကိုင္မ ိလက္မကိုင္မိျဖစ္ေနတယ္..။ သူကေတာ့ ေရခ်ယ္လ္ထမီ၀တ္ထားတာကို သတိထားမိမယ္မထင္ဘူး..။ ရွက္ရွက္နဲ႔ေခါင္းငံု႔ေနတယ္...။ စိတ္ထဲ နည္းနည္းေတာ့ ရယ္ခ်င္မိသြားတယ္ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ ဒီလိုလဲ ၾကံဳတတ္ေသးတယ္...။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကဘ၀တူေတြ... ၾကည့္ရတာသူလဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္ ေခ်ာက္တြန္းတာခံလာရပံုပဲ...။

“ရွင္နဲ႔ က်မ ဘ၀တူေနျပီ”

ေရခ်ယ္လ္၀ိုင္တစ္ငံုေသာက္ျပီး လွမ္းေျပာေတာ့ သူက သူ႔ကိုေျပာသလားဘာလားမေသခ်ာေသး... မ်က္မွန္ေအာက္ကေနျပဴးၾကည့္ေနေသးတယ္...။ ၀ိုင္ခြက္နဲ႔သူ႔ကိုထိုးျပေတာ့မွ....။

“ဟုတ္တယ္ဗ်...သူငယ္ခ်င္းေတြဇြတ္ေခၚလာလို႔... က်ေနာ္က ဒီလိုေနရာမ်ိဳးသိပ္ၾကိဳက္တာမဟုတ္ဘူး...
ျပီးေတာ့ မိန္းကေလးေတြ ယမကာေသာက္တာလဲ ၾကည့္မရဘူး”

ခုမွေတြ႔တဲ႔သူစိမ္းေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ သူမကို ဒဲ႔ေျပာတာခံရေတာ့ ေရခ်ယ့္လ္ခင္ဗ်ာ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိ... ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္သြားတယ္...။ ဟြန္းးး ဘယ္လို ဘုကလန္႔ေကာင္ေလးပါလိမ္႔ စကားေျပာပံုကိုက လြန္ခဲ႔တဲ႔ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ကေလသံနဲ႔...။ ေရခ်ယ္လ္ ေအာင့္သက္သက္နဲ႔ စကားဆက္မေျပာေတာ့ဘဲ... သူငယ္ခ်င္းေတြကရာဆီၾကည့္ေနလိုက္တယ္...။

“ေနပါဦး ခင္ဗ်ား၀တ္စားဆင္ယင္ပံုက ရိုးပံုရိုးအနဲ႔ ဘယ့္ႏွယ့္ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးေရာက္ေနတာလဲ”

ေဟာၾကည့္...သူနဲ႔စကားမေျပာခ်င္ပါဘူးဆိုမွ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက စကားလာဆက္ေနတယ္...။

“ရွင္နဲ႔ အတူတူပဲဆိုပါေတာ့...”

“ဒါေပမယ့္လည္း ရိုးတယ္လို႔လဲ မဆိုသာဘူး ခင္ဗ်ားက မိန္းကေလးတန္မဲ႔ ၀ိုင္လဲေသာက္တတ္ေသး”

ေရာ္....ခက္ျပီ.....။ အဲဒီေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ မိန္ကေလး ၀ိုင္ေသာက္တာဘာဆန္းလဲ ဒီေခတ္ထဲမွာ...။ ဒီေကာင္ေလး ဘယ္ေခတ္ကလာသလဲ ေမးခ်င္စမ္းရဲ႔...။ ကလပ္မွာလာထိုင္ေသး ...မိန္ကေလး၀ိုင္ေသာက္တာ သူ႔အတြက္အထူး အဆန္းျဖစ္ေနသလား...။ ပံုစံၾကည့္ေတာ့ ေရခ်ယ္လ္နဲ႔ ရြယ္တူေလာက္ပါပဲ...အလြန္ဆံုးၾကီးလဲ လပိုင္းေပါ့...။

ေရခ်ယ္လ္ခပ္မဲ႔မဲ႔ေလး လက္ပိုက္ေနလိုက္တယ္....။ ဒီေတာ့ သူက အသံထြက္ေအာင္ရယ္လိုက္ေသး...။ မသိရင္ ေရခ်ယ္လ္နဲ႔သူ ငယ္ငယ္ကေပါင္းလာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက်ေနတာပဲ...။

“ ဘာလဲ ခင္ဗ်ားက က်ေနာ္ အမွန္တိုင္းေျပာတာကို စိတ္ခုသြားတာလား”...တဲ႔

ဒီလူငယ္ေလး မႈန္ကုတ္ကုတ္နဲ႔ စတတ္ေနာက္တတ္ေသးတာပဲ...။

“က်ေနာ့္နာမည္ ေနမ်ိဳးေဇာ္ပါ...ခင္ဗ်ားကေရာ”

ေရခ်ယ္လ္သူ႔ကိုလွည့္ၾကည့္ေတာ့ သူကလက္ကမ္းေပးေနတယ္...။ အလဲ႔...ဒီလိုက်ေတာ့ သူကလူမႈေရးမညံ့ဘူးပဲ။ တခဏအတြင္းမွာ ေရခ်ယ္လ္နဲ႔သူ အခ်င္းခ်င္းအကဲခတ္မိေနၾကတယ္..။ ေရခ်ယ္လ္ ျပန္ျပီး လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္...။

“ ေမဦးပါ... သူငယ္ခ်င္းေတြေတာ့ ေရခ်ယ္လ္လို႔ေခၚတာမ်ားတယ္”


က်မကို ဒီဇာတ္လမ္းေလး ဆက္ေရးဖို႔ တိုက္တြန္းတဲ႔ ညီမေလး ႏွင္းဆီနက္အတြက္ ၾကိဳးစားျပီး ဆက္ေရးလိုက္ပါတယ္...။ ေနာက္ဆက္တြဲကို ေစာင့္ဆို္င္းဖတ္ရႈေပးပါေနာ္...။

မိုးေငြ႔


ပလာတူးငါးႏွုင့္မုန္႔ဟင္းခါးဖတ္ဆလပ္


ယိုးဒယား သေရစာေလးတစ္မ်ိဳးပါ....။ က်မတို႔နယ္စပ္မွာဆို ေန႔လည္ဘက္ ထမင္းစားျပီး သေရစာအျဖစ္လုပ္စားတတ္ၾကပါတယ္...။ ျမန္မာေတြ မုန႔္ဟင္းခါးသုပ္္လုပ္စားသလိုေပါ့...။္

ဒီပံုကေတာ့ ေစ်းထဲက၀ယ္လာတဲ႔ ငါးေသတၱာငါးလို႔ေခၚတဲ႔ ပလာတူးငါးကို အူေတြထုတ္ေရစင္စင္ေဆးျပီး ဇကာထဲထည့္ထားတာပါ

ျပီးရင္ ဆားမ်ားမ်ားခတ္ထားတဲ႔ ေရဆူဆူအိုးထဲကို ငါးေတြကိုနစ္ခ်လိုက္တယ္... ငါးက်က္ျပီလို႔ထင္တဲ႔အထိ နစ္ထားျပီး ျပန္ဆယ္ထုတ္လိုက္ပါ...။ ေရစစ္ရင္ ဆီပူပူထဲ ထည့္ေၾကာ္လိုက္...။ ငါးေၾကာ္အရသာေလးက ငံက်ိက်ိနဲ႔ က်မတို႔ငါးဆားနယ္လို႔အရသာမ်ိဳးပါပဲ


အဲဒီငါးေၾကာ္ေလးကိုႏြင္ျပီး ဆလပ္ရြက္ေပၚမွာ မုန္႔ဖတ္တစ္လုတ္စာထည့္ ငါးေၾကာ္ထည့္ အခ်ဥ္ရည္စမ္းျပီး ထုပ္စားလိုက္ရံုပဲ...။ ရန္ကုန္မွာ ပဲျပားအစာသြတ္တို႔ ငါးဖယ္အစာသြတ္တို႔ုလုပ္စားသလိုေပါ႔..။

ပံုမွာပါတဲ႔အတိုင္း အားလံုးထည့္ျပီး ဆလပ္ရြက္ကိုထုပ္လိုက္ ျပီးရင္ပါးစပ္ေလး ခပ္က်ယ္က်ယ္ဟျပီး ထည့္လိုက္..။ အိုး အရသာကေတာ့ ဂြတ္မွ ဂြတ္ပဲဗ်ိဳ႔...။ ေအာ္ အခ်ဥ္ရည္လုပ္နည္းေလးေျပာျပဦးမယ္...။ ၾကက္သြန္ျဖဴကို ႏုတ္ႏုတ္စင္း... ငရုတ္သီးစိမ္းပါးပါးလီွး...။ ယိုးဒယားၾကက္ဖတံဆိပ္ ငရုတ္အခ်ိဳရည္ဆမ္းလိုက္..ပုဇြန္ထမ္းငံျပာရည္နည္းနည္းထည့္ သံပုရာသီးညစ္ျပီး နံနံပင္ျဖဴးလိုက္ရင္ျပီးျပီ...။ အဓိကကေတာ့ ငါးေၾကာ္နဲ႔ အခ်ဥ္ရည္အရသာပါပဲ...။ စားလိုက္ေတာ့ ခ်ဥ္ငံစပ္ကေလးေပါ့...။ တစ္လုတ္စားျပီးရင္ မရပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆက္ဆက္ျပီးစားခ်င္ေနေရာ....။ မယံုရင္ လုပ္စားၾကည့္ၾကပါ...။ ရွမ္းလိုေတာ့ အဲဒီမုန္႔ကို “ေခါက္ဆင့္ပါထူး”လို႔ေခၚတယ္...။ “ေခါက္ဆင္”့ဆိုတာက မုန္႔ဖတ္ကိုေခၚတာ.. “ပါထူး”ကေတာ့ ပါလာတူးငါးကိုေျပာတာေပါ့..။

ေႏြရာသီးေနပူပူျပင္းျပင္းမွာ ထမင္းစားမေကာင္းၾကေတာ့ ခုလို သေရစာေလးပဲခံတြင္းေတြ႔ေအာင္ လုပ္စားၾကတာေပါ့....။

မိုးေငြ႔

Wednesday, 28 April 2010

ညေရာင္ရဲ႔ ကကြက္


ညေရာင္ရဲ႔ကကြက္
ျမင္လႊာတစ္၀က္မွာ
ျပိဳးျပိဳးျပက္ျပက္
မီးေရာင္လား
ဆူညံေပါက္ကြဲသြား

dancing floor နဲ႔ pencil heel
ထိခတ္မႈမ်ား
ယိမ္းယိုင္မသြား
ကကြက္မ်ား
ညေရာင္ရဲ႔ ကကြက္မ်ား....
ကကြက္မ်ား......
ကကြက္မ်ား......
ကကြက္မ်ား......။


အက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ေလးလက္မေလာက္ျမင့္တဲ႔ pencil heel ဖိနပ္က ေရခ်ယ္လ္ ကိုယ္ခႏၶာႏြ႔ဲ႔ႏြဲ႔ကို လွလွပပ ထိန္းေပးေနတယ္...။ ေမာင္ေလးက ခဏနားရေအာင္ဆိုျပီး ေရခ်ယ္လ္ကို လာေခၚသြားတယ္...။ ေစာေစာက စေပါ႔လုိက္ နီယြန္မီးအစိမ္းေတြ အနီေတြက တီးလံုးနဲ႔အလိုက္ စည္ခ်က္ညီညီ အကၾကမ္းျပင္ေပၚ ရႈပ္ရွက္ခတ္ေနတာေတာင္မွ မူးေနာက္မေနဘဲ.... ထိုင္ခံုရွိရာဆီသြားေတာ့မွ ေျခလွမ္းေတြယိမ္းယိုင္ေနတယ္..။ ေသခ်ာတယ္ ေရခ်ယ္လ္ေသာက္လိုက္တာ ငါးခြက္ထက္မနည္းဘူးဆိုတာ...။

အမွန္ေတာ့ ဒီညက အမ်ိဳးတစ္ေယာက္လက္ထပ္ပြဲ ညေနဒင္နာေကၽြးတာပါ...။ အမ်ိဳးဆိုေပမယ့္ နည္းနည္းေတာ့ေ၀းပါတယ္... ဒါေပမယ့္ လူခ်င္းေတာ့ ရင္းရင္းနီးနီးရိွပါတယ္...။ ပြဲတစ္ခုလံုးမွာေရခ်ယ္လ္တို႔ အေဒၚနဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြရွိတဲ႔ ၀ိုင္းႏွစ္၀ိုင္းပဲ...စည္ကားဆူညံေနတယ္...။ တျခား၀ိုင္းကလူေတြေတာင္ ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္ လုပ္ေနၾကတယ္..။ ၾကည့္ပါျပီေကာ...ပြဲစလို႔ ဟင္းပြဲေတြမလာေသးဘူး ငါးမုန္႔ေၾကာ္နဲ႔ သီဟိုေစ႔ေလွာ္ နဲ႔ျမည္းလိုက္ၾကတာ...လာခ်ေပးတဲ႔ Black Label ပုလင္းက တစ္၀က္က်ိဳးခ်င္ေနျပီ..။ ဒင္နာျပီးေတာ့ ကလပ္ဆက္သြားၾကမယ္ဆိုျပီး ကလပ္ကိုဘယ္လိုေရာက္လို႔ေရာက္သြားမွန္း ေရခ်ယ္လ္ သတိရတခ်က္မရတခ်က္ပါပဲ...။ မွတ္မိလိုက္တာေတာ့ ကလပ္၀င္၀င္ခ်င္း ဆိုဖာေပၚမွာ ပစ္လွဲထိုင္ခ်လိုက္တာပဲ...။ ေနာက္ေတာ့ အက၀ိုင္းထဲေရာက္သြားၾကတယ္... ဒီလိုက်ေတာ့လဲ ယိုင္နဲ႔နဲ႔ေျခေထာက္ေတြက စည္းခ်က္နဲ႔အတူ ကကြက္ထဲနစ္၀င္လို႔...။

၀ိုင္းရွိရာဆီေရာက္ေတာ့ ခံုအျမင့္အ၀ိုင္းေပၚထုိင္ခ်တာ ယိုင္နဲ႔နဲ႔ျဖစ္ေနလုိ႔ ေမာင္ေလးကလွမ္းထိန္းေပး လိုက္တယ္...။ ေရခ်ယ္လ္တို႔ကလပ္လာတာ ဘာအေႏွာက္အယွက္မွ ေၾကာက္စရာမလို တစ္၀မ္းကြဲေမာင္ေတြက ေလးေယာက္ပါတယ္... ညီမကသံုးေယာက္ အန္ကယ္က ႏွစ္ေယာက္ အန္တီကတစ္တေယာက္... လူအင္အားကေတာင့္ျပီးသား ေဘးမွာ ထိန္းေပးမယ့္သူေတြက အဆင္သင့္........။ ေရခ်ယ္လ္တို႔ စကေတာ့ လူေတြသိပ္ေတာင္မရွိေသးဘူး.... တေျဖးေျဖးညဥ့္နက္လာမွ ေကာင္ေလးေတြ ေကာင္မေလးေတြ တဖြဲဖြဲေရာက္လာၾကတာ...။ သီခ်င္းဆိုတာ ကတာေတာ့ ေရခ်ယ္လ္တို႔ေမာင္ႏွမေတြက ၀ါသနာပါျပီးသား အင္း....ပါရမီလည္းပါတယ္ ေျပာရမယ္...။ အဲဒါေတြတတ္တာ ဘယ္မွာမွသင္ခဲ႔လို႔မဟုတ္ဘူး...။ ဒီလုိပဲ အိမ္မွာ ေခြေတြငွားၾကည့္ရင္းနဲ႔တတ္တာ...။ ေရခ်ယ္လ့္အၾကိဳက္ဆံုးအကေခြကေတာ့ ဂ်က္ဆီကာ အယ္လ္ဘာ သရုပ္ေဆာင္ထားတဲ႔ “Honey” ဆိုတဲ႔ဇာတ္လမ္းေလးပဲ...။ အဲဒီကားထဲက ကကြက္ေတြကို အိမ္မွာဖြင့္ၾကည့္ရင္းနဲ႔လည္း လိုက္ကလုိက္တာပဲ...။ “Honey” ထဲက ဂ်က္ဆီကာရဲ႔ စတိုင္လ္ကိုလဲ ေရခ်ယ္လ္သိပ္သေဘာက်တယ္...။ ျပီးေတာ့ ေရခ်ယ္လ္အျမဲၾကည့္ျဖစ္တဲ႔ကားထဲမွာ “Shall We Dance”လဲပါတယ္...။

အာေခါင္ေျခာက္လာလို႔ ေရသန္႔ဗူးကိုေမာ့ခ်လိုက္တယ္...။ ေမာင္ေလးက လာဖက္ထားျပီး ရေသးရဲ႔လားလို႔ ေမးတယ္... ေရခ်ယ္လ္လက္ကာျပလိုက္ေတာ့ အကၾကမ္းျပင္ဆီသူျပန္သြားလိုက္တယ္... ။ အန္ကယ္ေလးတို႔က ၀ိုင္ေသာက္ျပီး အက၀ိုင္းေတြဆီ ၾကည့္ေနၾကတယ္...။ ခဏေလာက္ေမွးလိုက္ရင္ေကာင္းမယ္...။ နံရံကိုမွီရင္း ေရခ်ယ္လ္ ကေနတဲ႔သူေတြကိုၾကည့္လိုက္တယ္...။ စကပ္တိုတို ျမီးေကာင္ေပါက္မေလးေတြ ျမဴးထူးစြာ ကခုန္ေနၾကတယ္...ဒီကလပ္က Class ေတာ့ရိွတယ္...ေတေလဂ်ပိုးေတြ သိပ္လာေလ့မရွိဘူး...။ ျပီးေတာ့ ၀ိုင္းတိုင္းမွာ ေဘာဒီခပ္ေတာင့္ေတာင့္နဲ႔ ၀ိတ္တာေတြကိုထားေပးတယ္...။ ျပႆနာျဖစ္ရင္ လူထိန္းႏိုင္ေလာက္တဲ႔ ကိုယ္ခံပညာကၽြမ္းက်င္သူေတြကို လက္ေရြးစင္ခန႔္ထားပံုရပါတယ္...။ မ်ားေသာအားျဖင့္ Stress သိပ္မ်ားသူေတြ ထြက္ေပါက္လာရွာတဲ႔ သီးသန္႔ေနရာေလးလည္းျဖစ္တယ္...။ ကခုန္ျပီးထြက္ေပါက္ရွာလိုသူေတြအတြက္ေပါ့...။ ေရခ်ယ္လ္တို႔ေမာင္ႏွမေတြက သီခ်င္းလည္းအဆိုေကာင္းတာ့ တခါတေလဆို ကာရာအုိေကမွာသြားသြားဟစ္တတ္ၾကတယ္...။


ေရခ်ယ္လ္ခုလိုမူးေနခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္ေသာသူကိုေတာ့ သတိရမိပါရဲ႔...။ သူကေတာ့ကမၻာၾကီးရဲ႔ တစ္ေနရာရာမွာေရာက္ေနတဲ႔ မိန္းကေလးေတြ အရက္၊ ဘီယာေသာက္တာကို လံုး၀မႏွစ္သက္လက္မခံႏိုင္တဲ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ေပါ့...။ ခုေခတ္မွာေတာ့ ခပ္ရွားရွား လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ေပါ့..။ ခုခ်ိန္ဆို သူကင္မရာတစ္လံုးနဲ႔ ျမိဳ႔အႏွံ႔ဓါတ္ပံုေတြ ေလွ်ာက္ရိုက္ျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ေပါ့...။ ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္ထားျပီး အနားမွာမရွိဘဲ ဟင္းခ်က္ခ်င္ခ်က္ေနမယ္ ဒါမွမဟုတ္ သူ အိပ္ယာခင္းေတြလဲခ်င္လဲေနမယ္...။ အေမွာင္ထဲ မ်က္လံုးမွိတ္ထားလ်က္က ေရခ်ယ္လ္ျပံဳးမိလိုက္ေသး...။ ခုခ်ိန္ေရခ်ယ္လ္သူ႕ဆီဖုန္းေခၚလိုက္ရင္ သူေဒါကန္မွာေသခ်ာတယ္...။ ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး ဆူညံေနတဲ႔ ကလပ္ထဲကို ဒီခ်ိန္ထိရွိေနသလဲ.... မိန္းကေလးျဖစ္ျပီး မိန္းမမပီသတာေလာက္ကိုယ္မၾကိဳက္တာမရွိဘူး...စသျဖင့္ သူ တစ္ဗစ္ေတာက္ေတာက္ေျပာမွာ အမွန္ပင္..။ လူငယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါလ်က္ ဒီေကာင္ေလးဟာ... အဖိုးအိုေပါက္စလိုပဲ... လူငယ္လံုး၀မဆန္ဘူး...။ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ဒီလူငယ္ေလးနဲ႔ တြဲကခ်င္ေသးရဲ႔...။

ဘာလို႔ ကလပ္တက္ရင္ ပ်က္စီးျပီလို႔ အေသတြက္ခ်က္ထားၾကသလဲ... အင္းေလ...ေယဘူယ်အားျဖင့္ေတာ့ မွန္ပါတယ္...။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးကို ၀ါးလံုးရွည္နဲ႔ေတာ့ မရမ္းသင့္ဘူးလို႔ ေရခ်ယ္လ္ေတာ့ယူဆတယ္..။ တခ်ိဳ႔ မိန္းကေလးေတြ အရက္ေသာက္၊ စီးကရက္ေသာက္ျပီး မူးရူးေနေသာင္းက်န္းေနတာေတြ၊ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ခႏၶာကိုယ္ကိုရင္းျပီး လႈပ္ရွားေနရသူေတြ၊ ၀ါသနာအရရူးသြပ္လို႔ လာျပီးကၾကတာေတြ၊ စိတ္ထြက္ေပါက္လာရွာၾကသူေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖံုဖံုရွိၾကပါတယ္...။ ေရခ်ယ္လ္တို႔ေမာင္ႏွမတစ္စုကေတာ့ ေပ်ာ္ခ်င္လို႔ အကကို ၀ါသနာပါလို႔ကို လာလာျဖစ္ေနၾကတာပါ.....။

မွတ္ခ်က္။ ကဲ...ေရးခ်င္တာေရးလိုက္မိျပန္ျပီ...ဖတ္သူေတြလဲ လာဖတ္ျပီး ရႈံံ့မဲ႔သြားျပီ ေဗဒင္ေဟာစရာမလို အေၾကာင္းအရာ ဘာကိုတည္ေနမွန္းေရးရင္းပင္ နားမလည္ေတာ့....အကြက္ဆန္းထြင္တယ္မထင္ေလနဲ႔ဦး...။
၀တၳဳတိုတဲ႔ အလြန္ညံ့ဖ်င္းတဲ႔ ေဘာင္မ၀င္တဲ႔စာ.....။ မိုးေငြ႔ နည္းနည္းေဂါက္သြားတယ္မွတ္လိုက္ၾကပါ...။ အသည္းကြဲသူ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ အလည္သြားတာမ်ားသြားလို႔ ထြက္ေပါက္ရွာလိုက္တယ္မွတ္ပါ။ ဖတ္ရတာ တစ္၀က္တစ္ပ်က္ျဖစ္မွန္းသိေပမယ့္ ဆက္ေရးလို႔မရႏိုင္ေတာ့ပါ...။ ဒီၾကားထဲ မတတ္တေခါက္ကဗ်ာလိုလို ဘာလိုလုိကလဲ ပါလိုက္ေသး။ ကဲ..ကဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေ၀ဖန္လိုက္တာ စာလာဖတ္သူေတြအတြက္ မက်န္ဘဲ ေနဦးမယ္..။ သီးခံၾကပါေလာ့.....သီးခံၾကပါေလာ့.....။ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ တင္စရာမရွိ ၾကံဖန္တင္တယ္ဆိုတာ ဒါမွအစစ္...။


မိုးေငြ႔

ပန္းအိုးအလွပန္းခ်ီကားမ်ား

























ပံုမ်ားကို google search မွယူပါသည္....

Sunday, 25 April 2010

King & Queen




တကၠသိုလ္မေရာက္ခင္က စာအုပ္ေတြဖတ္ျပီး ေက်ာင္းတက္ရတဲ႔အရသာကို သိပ္ျပီးျမည္းစမ္းခ်င္ခဲ့တာ...။ တကၠသို္လ္မွာ Fresher Welcome လို႔ေခၚတဲ႔ ေမာင္မယ္သစ္လြင္ၾကိဳဆိုပြဲကိုလဲ ၾကားဖူးနား၀နဲ႔ ဘယ္လုိမ်ိဳးပါလိမ္႔လို႔ စိတ္၀င္တစားရွိခဲ႔တယ္...။ က်မတို႔ပထမႏွစ္ေက်ာင္းစတက္ေတာ့ က်မက လမ္းမေတာ္လိပ္စာနဲ႔မို႔ ၾကည့္ျမင္တိုင္(RC 3) မွာတက္ရပါတယ္...။ အဲဒီတုန္းက ဗိုလ္တေထာင္နယ္ေျမ(RC1)၊ လိွႈင္နယ္ေျမ(RC2) စသျဖင့္ ကိုယ္ေနတဲ႔ ျမိဳ႔နယ္အသီးသီးကေနခြဲျပီးက်တဲ႔ ေက်ာင္းမွာတက္ရတယ္...။ အဓိပတိလမ္းမနဲ႔ ကံ႔ေကာ္ေတာ၊ ဂ်က္ဆင္နဲ႔ ဦးခ်စ္လဘက္ရည္ဆိုင္၊ သစ္ပုတ္ပင္ၾကီးနဲ႔ မာလာေဆာင္၊ အင္းလ်ားေဆာင္တို႔ရွိရာျဖစ္တဲ႔ ရန္ကုန္ပင္မတကၠသိုလ္ၾကီးကေတာ့ နယ္ေျမခြဲတကၠသိုလ္ကေန ဒုတိယႏွစ္ေျဖျပီးမွ တတိယႏွစ္နဲ႔ေနာက္ဆံုးႏွစ္သမားေတြ ဒါမွမဟုတ္ ဒုတိယႏွစ္မွာ ဂုဏ္ထူးပါတဲ႔သူေတြ၊ တတိယႏွစ္မွာ Q ၀င္တဲ႔သူေတြမွ အဲဒီမွာ ဆက္တက္ခြင့္ရတာပါ...။

ပထမႏွစ္မွာ က်မစိတ္၀င္စားတဲ႔ ေမာင္မယ္သစ္လြင္ၾကိဳဆိုပြဲၾကီးကို ေလွာ္ကားဥယ်ာဥ္မွာ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ရင္း ကိုိယ့္ဘာသာကိုယ္ပဲ အတန္းထဲကသူေတြ King နဲ႔ Queen ကိုေရြးခ်ယ္ၾကပါတယ္...။ (ေလွာ္ကားကိုေရြးရေၾကာင္းကေတာ့ က်မတို႔ေမဂ်ာက Zoology ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ အဲဒီက ေဘးမဲ႔ထားတဲ႔ အေကာင္ပေလာင္ေတြကို ေလ့လာလို႔ရေအာင္ဆိုတဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ပါ....) အရင္ က်မတို႔ေက်ာင္းမတက္ခင္ က်မတို႔စီနီယာေတြေခတ္မွာေတာ့ အဲဒီ King နဲ႔ Queen ကို တရား၀င္ကို ေရြးခ်ယ္သတ္မွတ္ၾကတာပါ...။ အဲဒီတုန္းက စီးပြားေရးတကၠသိုလ္က အီကိုကြင္းဆိုရင္ႏွစ္တိုင္း ေပၚျပဴလာျဖစ္တယ္....။ အီကိုကြင္းေခ်ာလို႔လွလို႔ ဆိုျပီး ေက်ာင္းတိုု္င္းက ေယာက္က်ားေလးေတြက စိတ္၀င္တစား အငမ္းမရလာလာၾကည့္ၾကတယ္လို႔ ၾကားဖူးတယ္..။

King နဲ႔ Queen ဆိုတာ ကို္ယ့္အတန္းထဲက အလွဆံုးအေခ်ာဆံုး ေကာင္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလးကိုေရြးရတယ္လို႔ပဲ ၾကားဖူးပါတယ္...။ တကယ္တမ္း ေရြးလိုက္ေတာ့လဲ က်မေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ႔သလို မဟုတ္ဘဲ ေက်ာင္းသားေတြက ေနာက္ျပီး တကယ့္ရုပ္အဆိုးဆံုးေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို King အျဖစ္ေရြးလိုက္ၾကတယ္...။ Queen အျဖစ္ေရြးခံထားရတဲ႔ ေကာင္မေလးက ခ်စ္စရာေလးပါ... မ်က္လံုး၀ိုင္း၀ိုင္း ဆံပင္ရွည္ရွည္စင္းစင္းကေလးနဲ႔...။ အဲဒီေကာင္မေလး အထက္တန္းေက်ာင္းမွာကတည္းက က်မနဲ႔ တစ္ေက်ာင္းထဲ..။ စဥ္းစားသာၾကည့္လိုက္ၾကေတာ့ဗ်ာ... ဒါတမင္သက္သက္ ေကာင္မေလးကိုေခ်ာက္တြန္းသလို ျဖစ္မေနဘူးလား...။ သူနဲ႔တြဲ႔ဖက္ျပီး လူစိတ္၀င္စားခံရမယ့္ King ကအသားမဲမဲ သားေခါေခါနဲ႔ မ်က္ႏွာမွာေတာင္ ေက်ာက္ေပါက္ပါေသး.... ေသေရာဗ်ာ..။ ဒီလိုနဲ႔ က်မတို႔ရဲ႔ ေမာင္မယ္သစ္လြင္ၾကိဳဆိုပြဲၾကီးက ရယ္စရာေလးနဲ႔ ပြဲသိမ္းသြားခဲ႔တယ္...။

ေနာက္ေန႔ေတြေက်ာင္းတက္ေတာ့ က်မတို႔ရဲ႔ Zool King ၾကီးက လူတကာစိတ္၀င္တစား လာၾကည့္မွာကို ၾကိဳတင္တြက္ဆထားပံုရပါတယ္...။ အ၀တ္အစား စတိုင္ေတာင္ေျပာင္းလိုက္ပါတယ္...။ ခါတိုင္း၀တ္တဲ႔ ရွပ္အက်ီီၤေတြအစား ေရာင္စံု စပို႔စ္ရွပ္ေတြ၀တ္လာပါတယ္....။ အဲဒီလိုေပါ့ေနာ္...ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္း ေနာက္ေျပာင္ရာကေရြးလိုက္တာ သူ႔အတြက္ေတာ့အခက္ေတြ႔သြားတာေပါ့...။ အဲဒီတုန္းက Physic ေမဂ်ာက Queen က အဆိုေတာ္ မဒီေပါ့...သူတို႔ေမဂ်ာက King လဲေခ်ာတယ္....။ ေနာက္ Botany က Queen လဲ ခ်စ္စရာေလး ဆံပင္ေလးေတြက ညိဳညိဳေလးနဲ႔ ေျဖာင့္စင္းေနေရာ....သူလဲက်မတို႔လသာ(၂)ကပဲ ။ မပိုး(ပိုးဒါလီသိန္းတန္)တို႔က်ေတာ့ က်မတို႔ပထမႏွစ္တက္တာနဲ႔ သူကတတိယႏွစ္ကို မိန္းထဲေျပာင္းသြားရျပီ...။ က်မတို႔ ေက်ာင္းက အေတာ္အသင့္ေတာ့ အႏုပညာရွင္ေတြ ရွိၾကတယ္...။

ေက်ာင္းေတာ္ဆီက ေနာက္ထပ္ ဇာတ္လမ္းေလးေတြအေၾကာင္းကို က်မဆက္ေရးပါဦးမယ္... ။ ခုေတာ့ King&Queen ဆိုတဲ႔ အျမည္းေလးနဲ႔ပဲ က်မရဲ႔ စကားျဖဴပန္းေတြ၊ စိန္ပန္းေတြပြင့္တဲ႔ တစ္ခါတုန္းကတကၠသိုလ္က တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေလးကို ေရးလိုက္ပါတယ္...။

မိုးေငြ႔

Friday, 23 April 2010

ပင္လယ္ငါးက်ည္းေျခာက္ဆီပူထိုး



ေငြေဆာင္ကမ္းေျခက ျပန္ေရာက္ကတည္းက ညီမပန္းခင္ေလးအတြက္ ဘာမုန္႔မွမ၀ယ္ခဲ႔ရလို႔ ပင္လယ္ငါးက်ည္းေျခာက္ေၾကာ္ လုပ္ျပီးေပးလိုက္မယ္လို႔ သူ႔ဘေလာ့ဂ္မွာသြားေအာ္ထားတယ္...။ အဲဒါေလးေၾကာ္တဲ႔ဆီကို ခရီးကမေရာက္ေသးဘူး...။ စီေဘာက္မွာ ပန္းခင္းေလးသတိလာေပးေတာ့မွ ဟုတ္ေပသားပဲ... ငါေတာ့ ပံုေျပာသလိုျဖစ္ေနျပီမျဖစ္ဘူးဆိုျပီး... သၾကၤန္ရံုးပိတ္ရက္ကေလးမွာ ရံုးျပန္ဖြင့္ရင္စားရေအာင္လို႔ အမီလုပ္ထားေပးလိုက္တယ္...။ ပန္းခင္းေလးနဲ႔ က်မတိို႔က အရင္က တစ္ရံုးထဲ အလုပ္အတူလုပ္ၾကတာ ခုမွ ညီမေလးက စက္ရံုဘက္ေျပာင္းသြားတာ....။

ေငြေဆာင္ရြာထဲ ထမင္းစားထြက္ၾကတုန္းက က်မတို႔စားတဲ႔ ပင္လယ္စာဆိုင္တစ္ခုက ၀ယ္ခဲ႔တာပါ...။ အဲဒီငါးေျခာက္က ဆိုင္တိုင္းမွာမေတြ႔ရဘူး ရွားတယ္ေျပာပါတယ္...။ အစိတ္သားတစ္ထုပ္ကို ေလးေထာင္ေပးရတယ္...။ သူက ေရခ်ိဳငါးက်ည္းေလာက္အေရာင္မမည္းဘူး...။ မီးခိုးေရာင္ေလးပဲ...။ ငါးေျခာက္တို႔ထံုးစံ နည္းနည္းေတာ့ အငံဓါတ္ရွိတာေပါ့..။

ငါးက်ည္းေျခာက္ဆီပူထိုးလုပ္ရတာလြယ္ပါတယ္...တျခားငါးေျခာက္နဲ႔ ငါးခူ ဆီပူထိုးေတြလုပ္တဲ႔ အတိုင္းပါပဲ...။
ပထမဦးစြာ ငါးေျခာက္ေတြကို ဆီနဲ႔အရင္ေၾကာ္ထားရပါမယ္...။ ျပီးရင္ ၾကက္သြန္နီ ပါးပါးလီွးထားတာကို ေၾကာ္ျပီး ဆယ္ထားပါ...။ ဆီအသန္႔ျပန္ထည့္ျပီး ေထာင္းထားတဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴကို ေရႊေရာင္သန္းလာတဲ႔အထိေၾကာ္ျပီး ငရုတ္သီးအၾကမ္းမႈန္႔ကို ၾကိဳက္သေလာက္ထည့္ေၾကာ္ပါ.......။ ငါးေျခာက္ကငံျပီးသားမို႔ ဆား၊ ငံျပာရည္ထည့္္စရာမလိုေတာ့ပါဘူး...။ အခ်ိဳမႈန္႔ကေလးနည္းနည္းထည့္ျပီး ေစာေစာက ေဘးဖယ္ထားတဲ႔ ငါးေျခာက္နဲ႔ ၾကက္သြန္နီေၾကာ္တို႔ကို ထည့္ျပီး သမေအာင္ေမႊလိုက္ရင္ ပင္လယ္ငါးက်ည္းေျခာက္ ဆီပူထိုးဟင္းေလး တစ္ခြက္ရသြားပါျပီ...။

ကဲ...ညီမေလးပန္းခင္းေလးေရ... ရံုးမွာ ရွဴးရွဴးွရဲွရွဲနဲ႔ ငါးက်ည္းေျခာက္ဆီပူထိုးေလးကို ထမင္းပူပူေလးနဲ႔စားရင္ ျမိန္သြားပါျပီ..ေန႔လည္စာအတြက္ေတာ့...ဟုတ္ျပီလား...။ အေ၀းေရာက္ေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ငါးေျခာက္မရွိခဲ႔ရင္ ငါးအစိမ္းနဲ႔လည္း ေျခာက္ေျခာက္ေၾကာ္ျပီး ဆီပူထိုးဟင္းေလးခ်က္စားႏိုင္ၾကပါတယ္....။

မိုးေငြ႔

Wednesday, 21 April 2010

အေတြးစမ်ား



ဒီသၾကၤန္ပိတ္ရက္မွာ ပို႔စ္မ်ားမ်ားတင္ဖို႔အတြက္ စာေတြေရးႏိုင္လိမ္႔မယ္လို႔ ေမွ်ာ္မွန္းထားခဲ႔တာ...။ တကယ္တမ္း အင္တာနက္အဆင္မေျပတာနဲ႔ ေခါင္းထဲ ဘာမွထြက္မလာတာနဲ႔... ေရေရရာရာ ဘာမွမေရးျဖစ္ခဲ႔ဘူး...။ က်မ ဘေလာ့ဂ္ေလာကထဲေရာက္တဲ႔ သက္တမ္း တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ကာလမွာ... ေရးထားခဲ႔သမွ်ျပန္ျပီး သံုးသပ္ေလ့လာၾကည့္ေတာ့...ဘာမွသိပ္အားရစရာမရွိခဲ႔ဘူး...။ ဘယ္လိုအားနည္းခ်က္ေတြမ်ားရွိေနသလဲလို႔ ျပန္စမ္းစစ္ၾကည့္ေတာ့... အဓိက ကက်မစာဖတ္သူေတြကို ဦးစားေပးလိုက္တာပါပဲ...။ က်မ ဘေလာ့ဂ္ေရးတိုင္း ႏိုင္းႏိုင္းစေနတို႔လို ဘေလာ႔ဂ္ဂါၾကီးေတြကို သိပ္အားက်ျပီး သူတို႔လိုျဖစ္ခ်င္တာလဲပါခဲ႔တယ္...။ ကိုယ့္စတိုင္နဲ႔မဟုတ္ဘဲ သူမ်ားပံုစံကို ကူးခ်သလိုျဖစ္ေနတယ္...။ ဥပမာဗ်ာ.... က်မဘေလာ့ထဲကို ၀င္လာဖတ္ရင္ မဂၢဇင္းတစ္အုပ္ကို ဖတ္ရသလို က႑စံုစံုလင္လင္ပါေစခ်င္တယ္...။ ဘာသာျပန္၊ ၀တၳဳ၊ လူမႈေရးရာ၊ ဘာသာေရး၊ ေဆာင္းပါး၊ ဟင္းခ်က္နည္း စသျဖင့္ အစံုေရးခ်င္ေနတယ္...။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုဘာကို အားသန္သလဲဆိုတာကို သတိမမူမိဘူး...။ အစံုုတင္ခ်င္တာပဲရွိေနတယ္...။


“ပံုရိပ္မ်ားအခင္းအက်င္း” ဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာဆိုရင္ က်မအားနည္းခ်က္ကို ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႔ျမင္ၾကပါလိမ္႔မယ္...။ ဓါတ္ပံုပညာပိုင္း ညံ့ဖ်င္းတာရယ္... ဓါတ္ပံုတခိ်ဳ႔ကိုဘာသာျပန္တာေတြမွာ လိုအပ္ခ်က္ေတြအမ်ားၾကီးရွိေနပါတယ္...။ ဒီေတာ့ က်မဘာကို အားသန္သလဲ က်မဘာကိုေရးခ်င္ေနသလဲ... ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ ေမးခြန္းျပန္ထုတ္ၾကည့္လိုက္တယ္...။ က်မဘာကို ေရးခ်င္ပါလိ္မ္႔..။ အဲဒါပဲ လူဆိုတာ မေသခင္အခ်ိန္ထိေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိသြားဖို႔လိုတယ္တဲ႔...။ ေသလြန္သြားသည္အထိ ကိုယ္ဘာျဖစ္ခ်င္မွန္းမသိ ဘာလိုခ်င္မွန္းမသိ ကိုယ့္ကို္ယ္ကို ရွာမေတြ႔တဲ႔ သူေတြမ်ား ဒုနဲ႔ေဒးပါပဲ...။ အဲဒီစာရင္းထဲ က်မပါမသြားခ်င္ဘူး အမွန္းတို္င္း၀န္ခံရရင္...။

ဒီေတာ့ ပိတ္ရက္အတြင္းမွာ အလုပ္မရွိေတာ့ အိပ္လိုက္စားလိုက္ တီဗီၾကည့္လိုက္နဲ႔ တစ္ေန႔ေတာ့ Movie 5 နဲ႔ MRTV4 အစီအစဥ္ေတြၾကည့္ရင္း ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္း ရဲ႔ အင္တာဗ်ဴးေလးကို သြားၾကည့္လိုက္မိတယ္..။ အင္တာဗ်ဴး၀ါးရဲ႔ေမးခြန္းတိုင္းက သိပ္ေကာင္းသလို ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္းျပန္ေျဖနဲ႔ အေျဖေတြကလဲ သိပ္ကိုလွပါတယ္..။ အေမရိကားမွာ တင္ဆက္တဲ႔ Britney Spear ရဲ႔ Concert ကိုသြားၾကည့္ခဲ႔ရတဲ႔ အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ အဆိုေတာ္ဘ၀အေၾကာင္းေတြ ဘာစီးရီးေတြလုပ္ေနသလဲ စတဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတြပါ...။ ေနာက္ စင္ေပၚမွာ တင္ဆက္ရတဲ႔ Performer ေတြျဖစ္တဲ႔ အေလွ်ာက္ Performence အပိုင္းေတြနဲ႔ ျဖဴျဖဴရဲ႔ ထူးျခားတဲ႔ costume design ေတြအေၾကာင္းေပါ့...။ အႏုပညာရွင္ဆိုတာ ကိုယ့္၀ိဥာဥ္မွာ ဆည္းပူးေနတဲ႔ ကိုယ္ကၽြမ္းက်င္၀ါသနာပါရာ တတ္ေျမာက္တဲ႔ အႏုပညာကို တြန္႔ဆုတ္မႈမရိွ အတုိက္အခိုက္ အခက္ခဲၾကားက ရဲရဲ၀႔ံ၀ံ႔ခ်ျပရမယ္....ဒါမွ အႏုပညာရွင္ပီသမယ္။ အဲဒီမွာ က်မၾကိဳက္တဲ႔ စကားေလးတစ္ခုက ျဖဴျဖဴေျပာသြားတာ “သူဟာပရိတ္သတ္အၾကိဳက္ကုို ဘယ္ေတာ့မွ ဦးစားမေပးဘူး...သူၾကိဳက္တာကိုပဲ သူလုပ္လိုက္တယ္... အဲဒီအေပၚမွာ ပရိတ္သတ္နဲ႔ သူနဲ႔ ရင္ခုန္သံခ်င္း ထပ္တူညီသြားတယ္” ဆိုတာပဲ....။ ဒီလိုပဲ က်မတို႔ စာေရးသူ(စာေရး၀ါသနာပါသူ) အေနနဲ႔လည္း ကိုယ္အားသန္ရာ ရင္ဘတ္ထဲကထြက္လာတဲ႔ ကိုယ္ေရးခ်င္တဲ႔စာကိုပဲ ေရးခ်ေဖာ္ျပသင့္ပါတယ္...။ မခင္ဦးေမရဲ႔ review ဆိုတဲ႔ပို႔စ္မွာ ေျပာသြားသလိုေပါ့ ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသာတာကိုပဲ ေရးေတာ့မယ္ ... စာဖတ္သူေတြ ၾကိဳက္ၾကိဳက္မၾကိဳက္ၾကိဳက္...။ တစ္ခါတစ္ခါ ကြန္မန္႔ေတြေမွ်ာ္ရတာလဲ ကုိယ္ကိုယ္ကို ရွက္လာသလို...။


ႏိုင္းႏိုင္းစေနဆိုရင္ ဘာသာျပန္ေတြပဲတင္လြန္းအားၾကီးလို႔ စာဖတ္သူတခ်ိဳ႔ ျပစ္တင္ရႈံ႔ခ် တုိက္ခိုက္တာကို မၾကာခဏလိုလိုခံရပါတယ္...။ သူေျပာသလိုပဲ သူသည္ ဘာသာျပန္ကိုပဲ အားသန္သည္... အျခား ကဗ်ာေတြ ခံစားမႈပိုင္းေတြကို သူမေရးတတ္ဘူး...။ အဲဒီလိုိ အၾကိမ္ၾကိမ္၀န္ခံထားခဲ့လည္းပဲ...ေျပာခံေနရဆဲပါပဲ...။ ဒါကေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ေရးသူ အေတာ္မ်ားမ်ားၾကံဳရတဲ႔ ျပႆနာတစ္ခုပါပဲ...။ စီေဘာက္မွာ မဟုတ္က ဟုတ္ကေတြလာေရးမယ္... ဆဲဆိုခ်င္ဆိုသြားမယ္... ခနဲ႔တဲ႔တဲ႔ေရးသြားမယ္... အစံုေပါ့ဗ်ာ...။ တခ်ိဳ႔ က်မရဲ႔သူငယ္ခ်င္း ကဗ်ာဆရာေတြဆို သူတို႔ကဗ်ာေတြ အကူးခ်ခံရတာေတြရွိေသးရဲ႔...။ တကယ္ေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြဟာ စာေရးရတာကို အေသအေၾက ၀ါသနာပါလြန္းလို႔သာ အခ်ိန္အကုန္ခံ ေငြကုန္ခံ လိုင္းမေကာင္းရတဲ႔ၾကားထဲက (က်မတို႔ျမန္မာျပည္ကဘေလာ႔ဂ္ဂါေတြေျပာပါတယ္)ညမုိးပဲခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ စြန္႔စားျပီး ေရးေနၾကရတာပါ...။ ေရးတယ္ဆိုတာကလဲ အလကားသက္သက္ ကီးဘုတ္ေပၚ လက္ေခ်ာင္းေလးေရာက္တာနဲ႔ စာေတြ သူ႔အလုိလို ထြက္လာတာမဟုတ္ဘူးေလ...။ ေခါင္းထဲက ထြက္လာတဲ႔စာကို ထြက္လာတဲ႔ အခ်ိန္အခါနဲ႔ ကိုယ္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႔ေရာက္တာနဲ႔လည္း တိုက္ဆိုင္ဦးမွ....။ က်မတို႔ဆီမွာက လက္ေတာ့ကိုယ္စီနဲ႔ အင္တာနက္လိုင္းကို ဘံုးေပါလေအာ သံုးခြင့္ရၾကတာမွမဟုတ္ဘဲ...။

အဲေလ...ေျပာရင္းနဲ႔ ဘယ္ေတြေရာက္ကုန္လည္းမသိဘူး...။ အေတြးေတြလည္းေခ်ာ္ကုန္ျပီ...။ ေအာ္...ေျပာရဦးမယ္...က်မ ဘေလာက္ေရးတဲ႔ သက္တမ္းတေလွ်ာက္ေတာ့ တဂ္ပို႔စ္တစ္ခါမွ ေရးခိုင္းတာမခံရေသးဘူး...။ ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ က်မအဲဒါကို အေၾကာက္ဆံုးပဲ (သူမ်ားေတြကိုေတာ့ တဂ္ဖူးတယ္) ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ က်မသူတို႔ေရးခိုင္းတာ မေရးႏုိင္မွာ သိပ္စုိးရိမ္ပါတယ္...။ အင္းးး...အေတြးစေတြဆြဲထုတ္တာ နဲနဲရွည္သြားတယ္...သီးခံေပးၾကပါလို႔ မေျပာလုိေတာ့ပါဘူး...။ က်မ ဒီေန႔ထိ ကို္ယ္၀ါသနာပါရာ စာေရးျခင္းကို ခုလို ဘေလာ့ဂ္ေပၚတင္ႏိုင္ေအာင္ အေကာင္ထည္ေဖာ္ ဖန္တီးေပးခဲ႔တဲ႔ ေမာ္စကုိက က်မေမာင္ေလးကို ဘယ္ေတာ့မွမေမ႔ပါဘူး...။

မိုးေငြ႔

Tuesday, 20 April 2010

ပိေတာက္ငိုသံ

























မိွဳင္းျပတဲ႔ ညေနခင္းတစ္ခုကို

ဘယ္သူ တစ္ဦး တစ္ေယာက္မွ
သတိမမူလိုက္မိဘူး
သံစဥ္ေတြကခုန္တဲ႔အေပၚ
လိုက္ပါျမဴးတူးလို႔
ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္တစ္ခုက
အစဥ္လိုက္အတိုင္း ျဖစ္ေပၚေနတယ္....။

လင္းျပတဲ႔ ေကာင္းကင္တစ္ခု
မႈန္မိႈင္းသြားခ်ိန္...........
ငွက္အုပ္ၾကီးတစ္စု
ထပ်ံသြားခ်ိန္...........
အသံတစ္ခု
လြတ္လပ္စြာပြင့္ထြက္သြားခ်ိန္.......
ပိေတာက္ငိုသံေတြ
ရႈပ္ေထြးသြားခ်ိန္...........
၀ိဥာဥ္ေတြ
ဆူညံပြတ္ေလာရိုက္သြားတယ္...။

ျခံစည္းရိုးဆီက
က်ီးကန္းတစ္ေကာင္
ဇိမ္ေျပနေျပနဲ႔
စိုက္ၾကည့္ေနတယ္
အရသာရိွစြာနဲ႔ေပါ့...(အဲဒီ၀ိဥာဥ္ေတြကို)..။

(သိၾကား)သာသနာေခတ္မွာ
ဘုန္းၾကီးေတြ လူျဖစ္လို႔
လူေတြ ဘီဘူးျဖစ္တယ္ဆိုတာ
ဟုတ္ေပမလားပဲ...။

စာနာမႈေတြ.....
သနားၾကင္နာမႈေတြက
ေသြးပြက္တဲ႔ ေရအိုင္ထဲ
စုန္းစုန္းျမွဳပ္လို႔
ေပ်ာက္ကြယ္သြား...။

အဲဒီေနာက္........
အဲဒီေနာက္........
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့........
ပိေတာက္ငိုသံေတြ
ဇာတ္သိမ္းသြားၾကတယ္...။

မိုးေငြ႔

Saturday, 10 April 2010

ကမ္းေငြေဆာင္ရဲ႔ အမွတ္တရေျခရာမ်ား

မိုးေငြ႔တို႔ရံုးကအဖြဲ႔သားေတြ

ေငြေဆာင္ကမ္းေျခက အျဖဴေရာင္နတ္သမီး(နမ္းမ၀မဟုတ္ဘူးေနာ္)

လိပ္ပံုေဖာ္ေနတဲ႔ မိုးေငြ႔

က်မတို႔အဖြ႔ဲ႔လိွဳင္းစီးအျပီး ေသာင္ျပင္မွာ အနားယူေနစဥ္အခါမွာေပါ့

လိွဳင္းတုိက္စားသြားတဲ႔ မိုးေငြ႔ရဲ႔လိပ္ကေလး

ေငြေဆာင္ရဲ႔ေန၀င္ခ်ိန္အလွ

ေျခကုန္လက္ပန္းက်ေနတဲ႔ ေျခေထာက္တစ္စံု

က်မတို႔အဖြဲ႔ထဲက လိွႈင္းစီးေနတဲ႔သူေတြ

ခ်စ္သူကၽြန္းေပၚကေန ေရသူမေနာက္ေက်ာကိုျမင္ရပံု

ေရက်ခါစ ေပါင္လယ္ေလာက္ရွိတဲ႔ေရကိုျဖတ္လာသူႏွစ္ေယာက္

ခ်စ္သူကၽြန္းေပၚက ႏြယ္ပင္ေတြ

ဟုိတယ္ေရွ႔ ေသာင္ျပင္ေပၚက သဲဂဏန္းတစ္ေကာင္

က်မတို႔တည္းတဲ႔ ဟိုတယ္ေရွ႔ကေနလွမ္းျမင္ေနရတဲ႔ ခ်စ္သူကၽြန္း

ေသာင္ျပင္မွာေပါက္ေနတဲ႔ ဘာပင္မွန္းမသိတဲ႔ အခက္အႏြယ္ပင္ကေလး လွလို႔ရိုက္ခဲ႔တာ

Wednesday, 7 April 2010

အတာေရပူပူေလး




က်မတို႔ ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းပိတ္ခါနီးေတာ့ ဧျပီလမွာျဖစ္တယ္...။ က်မတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူဘ၀မွာ အဲဒီတစ္ခါေလးပဲ ေက်ာင္းသၾကၤန္က်ဖူးတာပါ...။ အဟဲ... သၾကၤန္မွာ သူမ်ားေတြ ကိုယ္စီ သၾကၤန္အလြမ္းဇာတ္လမ္းေလးေတြ ေရးျပီးတင္ၾကတာေတြ႔တယ္။ မိုးေငြ႔လဲ သၾကၤန္အေၾကာင္းေလးေရးဖုိ႔ စိတ္ကူးရလာတယ္...။ ဒါေပမယ့္ ၀တၳဳတိုေလးေရးဖုိ႔လည္း ကုိယ့္မွာ ကုန္ၾကမ္းကမရွိဖူးခဲ႔ေတာ့ ...ရွိခဲ႔ဖူးတာေလးကိုပဲ ေရးျဖစ္လိုက္ပါတယ္...။ အမွန္ေတာ့ က်မဒီ “တစ္ခါတုန္းကတကၠသိုလ္မွာ” ဆိုတဲ႔ေခါင္းစဥ္ေအာက္က က်မေက်ာင္းစတက္တဲ႔ အေတြ႔အၾကံဳ အေၾကာင္းအရာတခ်ိဳ႔ေတြ တစ္ပုဒ္စ ႏွစ္ပုဒ္စ ေရးစရာရွိပါတယ္...။ ခုသၾကၤန္အေၾကာင္းေလးေရးခ်င္တာနဲ႔ အဲဒါေတြကို ေက်ာ္ခြလိုက္တယ္...။ ေနာက္မွ က်မေရးျပီး တင္ပါ့မယ္..။

ေက်ာင္းပိတ္ခါနီး ေက်ာင္းသၾကၤန္ရွိတယ္ဆိုေတာ့ တစ္ခါမွမၾကံဳဖူးတဲ႔ က်မအတြက္ အရမ္းကို စိတ္လႈပ္ရွားခဲ႔တာေပါ့...။ ဘာမွထူးထူးျခားျခားမဟုတ္ပါဘူး...။ ေက်ာင္းမွာ ဒီလုိပဲ ေက်ာင္းသားေတြ ေရသန္႔ဗူးေလးေတြကုိင္ျပီး ကို္ယ္ၾကိဳက္တဲ႔ ေကာင္မေလးေတြကိုလိုက္ေလာင္းတာပါပဲ...။ အထင္သိပ္မၾကီးၾကနဲ႔ က်မကို ေရလိုက္ေလာင္းသူ သိပ္မရွိဘူးဗ်...။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ တိုင္ကြမ္ဒိုခါးပတ္နက္က က်မရဲ႔ အနီးကပ္ကိုယ္ရံေတာ္တပ္မွဴးျဖစ္ျဖစ္ေနလို႔ေလ...။ မ်က္ႏွာက အျမဲထန္ေနေလေတာ့ ေကာင္ေလးေတြက အနားမကပ္ရဲဘူး...။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေျပာတယ္ “နင္ေတာ့ သြားျပီး ဘယ္သူမွ နင့္ကိုေရလာ ပက္ရဲမွာမဟုတ္ဘူး နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ ျပံဳးထားေလ ေရလာပက္ခ်င္ေအာင္”တဲ႔..။

ဘုရားေရ... က်မကပဲ ေကာင္ေလးေတြေရလာပက္ခ်င္ေအာင္လို႔ ညဳတုတု ခရာတာတာ အဲလိုအိုက္တင္ဖမ္းရမယ္...။ လံုး၀မျဖစ္ႏိုင္တာဗ်ိဳ႔...။ ရာဇ၀င္မွာကိုမရွိတာ...။ ေရမေလာင္းခံရတာ ၀မ္းနည္းစရာမွမဟုတ္ဘဲေနာ္...။ ၾကယ္သီးခပ္ဆန္းဆန္းကေလးေတြနဲ႔ ေရာင္စံုရင္ဖံုးအက်ီၤေတြကို အျမဲ၀တ္ျပီးေက်ာင္းတက္တတ္တဲ႔ က်မကို လူအေတာ္မ်ားမ်ားစိတ္၀င္စားၾကေပမယ့္ ခုနကေျပာခဲ႔သလိုေပါ့ က်မရဲ႔ ခါးပတ္နက္ကို လန္႔တတ္ၾကတာ...။ က်မလည္း ဘာမွမလုပ္ပါဘူး ဘယ္သူ႔ကိုမွ...။ ဒါေပမယ့္ အလိုလိုေနရင္း လူရွိန္တာခံေနရတာေပါ့...။

ဒီလိုနဲ႔ အိမ္ျပန္မယ္ဆိုျပီး ေက်ာင္းထဲကထြက္လာေတာ့ ေက်ာင္းဆင္၀င္ေအာက္ကအေက်ာ္ ဂိတ္၀နားမေရာက္ခင္ ပုဏၰရိပ္ပင္နားမွာ လူတစ္ေယာက္က်မေရွ႔ကို ရပ္ျပီးတားလိုက္တယ္...။ အရပ္ကရွည္ေတာ့ က်မေမာ့ၾကည့္လိုက္ရတယ္...။ ဘယ္သူမ်ားလည္းလို႔ က်မတုိ႔ Zool အတန္းေရွ့ Botany အတန္းက “စည္သူ”(အခုရုပ္ရွင္မင္းသားညီနႏၵ(ေခၚ)နႏၵပါ) ဆိုတဲ႔ ေကာင္ေလးပါ..။ သူကက်မထက္တစ္ႏွစ္ငယ္တယ္ ခုမွ ပထမႏွစ္စတက္တာ...။ လက္ထဲမွာလဲေရဗူးနဲ႔....ဘာမေျပာညာမေျပာ က်မကိုယ္ေပၚေလာင္းခ်လိုက္တာ...အားပါးပါး...ေရေတြက ေရေႏြးေတြဗ်...။ က်မကလဲလက္သြက္ျပီးသားမို႔... အသင့္ကိုင္ထားတဲ႔ ေဘာလ္ပင္နဲ႔ သူ႔လက္ကို ထုိးလိုက္တာ...။ ေသြးထြက္မထြက္ေတာ့မသိဘူး...။ “နင္ကလဲ ဒီေလာက္ေလးေရပက္တာ ေဘာလ္ပင္နဲ႔ထုိးစရာလား”တဲ႔...။ ေအာ္...ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာ ရွင့္ေရေတြကိုလဲ ျပန္စမ္းၾကည့္ဦး ေရအပူေတြနဲ႔ေလ...။ က်မေျပာေတာ့ သူ႔ဘာသာသူျပန္ေလာင္းၾကည့္တယ္...။ ဟုတ္သားပဲ ေဆာရီးေနာ္တဲ႔...။ ကဲ... ေရေလာင္းတဲ႔သူေရာ...အေလာင္းခံရတဲ႔သူေရာ... အဲဒီေရေႏြးေၾကာင့္ သၾကၤန္အရသာေလး ပ်က္ကုန္ပါေရာေလ...။ ေရသန္႔ဗူးနဲ႔ ကန္တင္းမွာ ဘယ္သူကမ်ား ေခ်ာက္ခ်ျပီး ေရေႏြးျဖည့္ေပးလဲမွမသိဘဲ...။

က်မတစ္သက္တာမွာေတာ့ သၾကၤန္ကို အမ်ားအားျဖင့္ အိမ္ကကားနဲ႔ေရပက္ခံထြက္တာပဲရွိတယ္...။ မ႑တ္ထိုင္ျဖစ္တာကေတာ့ တစ္ခါပဲ ပိုင္ေဇတို႔ (ပိုင္ေဇရဲထြန္း) အင္ယားလမ္းမွာ မ႑တ္လုပ္ျဖစ္တုန္းက တစ္ခါပဲရွိတယ္...။ ပိုင္ေဇနဲ႔က တုိက္ကြမ္ဒိုမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္တာရယ္ စင္ေပၚမွာလည္း သင္တန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားစုနဲ႔မို႔ သြားထုိင္ျဖစ္တာပါ...။ ဒီလုိပါပဲ အဲဒီတုန္းက ငယ္ေသးေတာ့ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္..။

က်မအတြက္ေတာ့ သၾကၤန္ဆိုတာ သိပ္ၾကီးေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ႔တယ္ မရွိပါဘူး...။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ မန္းမွာ သၾကၤန္ေလးငါးႏွစ္ ဆက္တုိက္က်ဖူးတယ္...။အဲဒီတုန္းက ရုပ္ရွင္မင္းသား၀င္းဦး ေငြငန္းသၾကၤန္ကားၾကီးေပၚမွာ သီခ်င္းဆိုေတာ့ မန္းေတာင္ေျခမွာ သြားၾကည့္ၾကေသးတယ္...။ 2002 ဘြဲ႔မရခင္ကေတာ့ မဟာစည္မွာ သီလရွင္၀တ္ျဖစ္တယ္...။ ေႏြရာသီ ပူကလည္းပူ လူမ်ားေတာ့ ေနရာမရတာနဲ႔ က်မတို႔သီလရွင္ ေလးပါးက သက္ၾကီးေဆာင္မွာသြားေနရတယ္...။ ညဘက္ အဖြားၾကီးေတြစကားမ်ားလို႔ အိပ္မရခဲ႔ဘူး...။ မနက္က်ေတာ့ သံုးနာရီဆိုထရတယ္... မနက္တရားထုိင္ရတာကို အေၾကာက္ဆံုးပဲ အိပ္ငိုက္လြန္းလို႔ ျခင္ကလဲ ကိုက္ခံရေသးတယ္ေလ...။ အဲဒီတုန္းက အက္ဆစ္အဖြဲ႔စျပီးနာမည္ၾကီးတဲ႔ အခ်ိန္...။ က်မတို႔ တရားထုိင္ေတာ့... ျမရိပ္ညိဳက ညဘက္စတိတ္ရိဳွးလုပ္ေတာ့ အက္ဆစ္က Hip Hop အသံေတြၾကားေနရတယ္...။ ပထမတစ္ရက္ႏွစ္ရက္ တရားထုိင္ေတာ့ စိတ္ကိုမနည္းစုရတယ္...။ ေနာက္ေတာ့ က်င့္သားရသြားပါတယ္..။ တကယ္ေအးခ်မ္းတဲ႔ စိတ္က်င့္စဥ္တစ္ခုပါ...။

သၾကၤန္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ အရာေတြထဲမွာ ပိေတာက္က အဓိကဇာတ္ေဆာင္ဆိုေပမယ့္ က်မက ပန္းမၾကိဳက္တတ္လို႔ ပိေတာက္ပန္းလဲ မပန္ခဲ႔ပါဘူး...။ အဲ...မုန္႔လံုးေရေပၚေတာ့ သိပ္ၾကိဳက္ေပါ့...။ ဒီႏွစ္သၾကၤန္ေတာ့ မိုးေငြ႔တို႔ဘာမွလုပ္စရာမရွိပါ... ။ အိမ္တြင္းေအာင္းျပီး မုန္႔လုပ္စားမယ္... စာဖတ္မယ္...။ နက္ရရင္ စာေတြေရးမယ္..။ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔က်ရင္ အဖြားကို ေခါင္းသြားေလွ်ာ္ေပး လက္သည္းေျခသည္း သြားညွပ္ေပးမယ္...။ အျပင္ထြက္လည္ဖုိ႔ေတာ့ လံုးလံုးစိတ္ကူးမရွိပါေၾကာင္း နိဂံုးခ်ဳပ္အပ္ပါသည္...။

မိုးေငြ႔

Thursday, 1 April 2010

ပင္လယ္ညေန




က်မနဲ႔အတူ အလြမ္းေတြကို မ်ိဳခ်ေနရတဲ႔ လိေမၼာ္ေရာင္ေနလံုးၾကီး အထဲကုိ ၀င္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ...
အံု႔ မိွဳင္း ေ၀ သီ လို႔...။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အနာခံျပီး လိွဳင္းလံုးပုတ္တာကို ခံေနၾကတဲ႔ သူတခ်ိဳ႔ကို က်မ နားမလည္စြာ ထိုင္ၾကည့္ေနမိတယ္..။ အေရွ႔ပိုင္းမွာလည္း က်မကိုယ္တိုင္ပဲ လိွဳင္းပုတ္တာခံခဲ႔ရျပီးပါျပီ...။ ဒါေၾကာင့္ ေရမႊန္းတဲ႔ ဒဏ္၊ အာေခါင္ထဲထိ၀င္သြားတဲ႔ ငံတူးခါးသက္တဲ႔ အရသာေတြကို မခံစားႏိုင္လြန္းလို႔...။ လိွဳင္းျဖဴျဖဴေတြက က်မေျခေထာက္ဆန္႔ထားရာဆီ...ေျပး၀င္လာ တိုးေ၀ွ႔လိုက္... ျပန္ထြက္သြားလိုက္နဲ႔...မေမာတမ္းပါပဲ..။ က်မလက္ဖေနာက္နဲ႔ ေသာင္ျပင္ကိုေထာက္ထားျပီး ေရစို၀တ္ၾကီးနဲ႔ ေနအ၀င္ကိုေငးေမာၾကည့္ေနမိတယ္..။ အသံခပ္က်ယ္က်ယ္ စကားေျပာေနၾကတဲ႔ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္အေရွ႔ကျဖတ္သြားတယ္...။ ခ်ဴသံတခၽြင္ခၽြင္ၾကားလို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျမင္းစီးေနတဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ျမင္းထိန္းက ေဘးနားကလိုက္ထိန္းေပးေနတယ္..။ က်မေျခေထာက္ကို အရာ၀တၳဳတစ္ခုလာထိသလိုခံစားလိုက္ရလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပလပ္စတစ္ Max အခ်ိဳရည္ပုလင္းေလးတစ္လံုး...။ ခုေနမ်ား ပုလင္းထဲ မက္ေဆ့ေလးတစ္ခု ေရးထည့္ျပီး ပင္လယ္ထဲ ပစ္လိုက္ရင္ ဘယ္ေရာက္သြားႏုိင္မလဲ...။ စိတ္ကူးကလဲ ခ်က္ခ်င္းယဥ္ခ်ပစ္လိုက္တယ္..။ ေအာ္...ငါေတာ္ေတာ္ စိတ္ကူးယဥ္ပါလားလို႔ က်မကိုယ္က်မ စိတ္ကူးသမားမွန္း သိသိလ်က္နဲ႔ ပုလင္းကေလးကိုၾကည့္ျပီး တစ္ခ်က္ျပံဳးမိသြားတယ္...။ ပုလင္းေလးကို ပင္လယ္ရွိရာဆီ က်မလက္လြဲပစ္လိုက္တယ္...။ ေနလံုးၾကီးကေတာ့ တအိအိ ပဲ႔ဆင္းေနဆဲပဲ..။

က်မနဲနဲေနာက္ဆုတ္ျပီး လိပ္ပံုေလးေဖာ္ဖို႔ သဲေတြကုိလက္ခုတ္နဲ႔စုလိုက္တယ္...။ က်မနားကို ကေလးတစ္ေယာက္ေရာက္လာျပီး လိပ္ပံုေလးေပၚလာမွာကို စိတ္၀င္တစားနဲ႔ၾကည့္ေနတယ္..။ က်မတိို႔အဖြဲ႔ထဲက တစ္ေယာက္ဗီဒီယိုကင္မရာနဲ႔ လာရိုက္သြားလိုက္ေသးတယ္..။ လိပ္ခြံကို အကြက္ေဖာ္ဖို႔ က်မတုတ္တစ္ေခ်ာင္း လိုက္ရွာတာမေတြ႔ဘူး..။ ဒါနဲ႔ ေရစုပ္တဲ႔ပိုက္တံေလး တစ္ေခ်ာင္းေတြ႔လို႔ ေကာက္လာလိုက္တယ္..။ ပိုက္ကုိထက္ပိုင္းခ်ိဳးကိုင္ျပီး လိပ္ေက်ာကံုးခြံကို စိမ္ေျပနေျပ အကြက္ဆြဲလုိက္တယ္..။ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ က်မခဏေမ႔ထားလိုက္တယ္...။ က်မနားကို လူႏွစ္ေယာက္စ သံုးေယာက္စ အလ်ွဳိလွ်ိဳလာထိုင္ၾကတယ္..။ ဟာ....လိွဳင္းေတြတက္လာျပီး လို႔ သူတို႔ေအာ္ၾကျပီး က်မလိပ္ကေလးကို ေရတိုက္စားသြားတယ္..။ ေစာေစာက က်မပစ္လိုက္တဲ႔ အခ်ိဳရည္ပုလင္းေလးကလဲ ကမ္းေပၚျပန္ေရာက္လို႔...။ သဲပံုမို႔မို႔ကေလးသာ က်န္ရစ္ေတာ့တဲ႔ လိပ္ကေလးကို က်မႏွေျမာတသစြာ ၾကည့္ရင္းမွ သတိထားလိုက္မိတယ္..။ က်မလိပ္ကေလးက အမွန္တကယ္ဆို ပင္လယ္လိပ္ျဖစ္ရမွာ...ေရွ႔လက္ႏွစ္ဘက္ ခပ္ျပားျပားရွည္ေျမာေျမာနဲ႔ေလ...။ ခုက ဘုရားမွာ လူေတြအစာေကၽြးေလ့ရွိတဲ႔ ေရခ်ိဳလိပ္ကေလး တစ္ေကာင္ျဖစ္ေနတယ္..။

ေနလံုးၾကီးကိုု ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မီးခိုးေရာင္တိမ္တိုက္ထဲ နစ္၀င္ေပ်ာက္ကြယ္လုေနျပီ...။ က်မအေဆာင္ရွိရာ ေရခ်ိဳးျပန္ဖို႔ မတ္တပ္ရပ္လိုက္တယ္..။ ေကာင္ေလးတခ်ိဳ႔ က်မ တီရွပ္စတစ္ကာကို ၾကည့္ျပီး ကိြစိကြစိနဲ႔ ေျပာေနၾကတယ္..။ အင္းေလ... ခပ္ၾကီးၾကီး ေရႊေရာင္ေအာစတားဖိနပ္တစ္ဘက္က ထင္းခနဲေလ... ရင္ဘတ္မွာ..။ ကေလးဆန္လုိက္တာလို႔ သူတို႔ထင္ေကာင္းထင္သြားၾကမယ္...။ မတတ္ႏိုင္ဘူး...။ ဒီအက်ီၤေလးကို ခ်စ္စရာေကာင္းလို႔ စ၀ယ္ကတည္းက beach မွာ၀တ္ဖို႔ကို ရည္ရြယ္ျပီး ၀ယ္ထားတာ..။ ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခ်စ္သူကၽြန္းကလဲ ဆိတျ္ငိမ္ျပီး ငိုက္ျမည္းစျပဳေနသေလာက္.... ခ်စ္သူကၽြန္းေရွ႔တည့္တည့္က ေသာင္ျပင္မွာေတာ့ 10ႏွစ္ေျမာက္ေငြေဆာင္ကမ္းေျခ အတြက္ Miss ေရြးပြဲက်င္းပဖုိ႔ စတိတ္စင္ၾကီးဆီက DJ ရဲ႔ အသံစမ္းသံကိုၾကားေနရတယ္...။

ေရစို၀တ္နဲ႔မို႔ တစ္ကုိယ္လံုးေလးလံရတဲ႔ၾကား... ေျခေထာက္ေတြက သဲထဲ နစ္၀င္ေနလို႔ မနည္းရုန္းျပီး ေလွ်ာက္ေနရတယ္...။ အိပ္တန္းျပန္ငွက္တစ္အုပ္ ေကာင္းကင္ထဲ၀ဲပ်ံလို႔...။ လိွဳင္းပုတ္သံေတြကေတာ့ ဆူညံေနဆဲ...။ ေနလံုးၾကီးလံုး၀ ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီ...။ က်မတို႔လဲ တစ္ေန႔တာအတြက္ ေန၀င္သြားၾကျပီလား...။ က်မကိုယ္က်မ တစ္ဏအတြင္း ကြယ္ေပ်ာက္သြားတယ္လို႔ ခံစားလိုက္မိတယ္..။ ေျခလွမ္းေတြက သဲေသာင္ျပင္နဲ႔ မထိေတာ့ဘူး..။ ဒီအခ်ိန္မွာ I believe I can fly ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းေလးကိုၾကားေယာင္ေနမိတယ္...။ တခဏေလးပဲ ေစာေစာက ပ်ံေနတဲ႔ ငွက္အုပ္နား က်မေရာက္သြားတယ္..။ အိုးး.... က်မတကယ္ အျမင့္ၾကီးကုိေရာက္ေနတာပဲ..။ ေအာက္ဘက္ကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မီးေရာင္ေတြ မွိတ္တုတ္မွတ္တုတ္လင္းေနတာ ...။ လရဲ႔အလင္းေရာင္ေအာက္ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြဆီ ေသာင္ျပင္ေတြဆီ ေျပးလာရိုက္ခတ္တဲ႔လိွဳင္းေတြကို ေဖြးခနဲ ေဖြးခနဲျမင္လိုက္ရတယ္....။ က်မကုိယ္က အျဖဴေရာင္အ၀တ္စေတြ ေလထဲ၀ဲလႊင့္လို႔....။ မနက္ျဖန္မွာျပည့္ေတာ့မယ့္လကလဲ ထိန္ထိန္သာလို႔...။ က်မလက္ကိုဆတ္ခနဲ ေစာင့္ဆြဲတာခံလိုက္ရတယ္...။ အင္အားၾကီးတဲ႔ လက္နဲ႔မို႔ က်မလက္ေမာင္းေတြ နာက်င္သြားတယ္...။


“မင္း ဘယ္ခ်ိန္ထိဒီေရပန္းေအာက္က ထြက္မလဲလို႔ကိုယ္ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ နာရီ၀က္ရွိေတာ့မယ္ ေရျမန္ျမန္သြားခ်ိဳးျပီး ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေနလိုက္ပါ... မဟုတ္ရင္ မင္းဖ်ားလိမ္႔မယ္”တဲ႔...


ေရမႈန္ေတြေအာက္က က်မၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်မထက္ေခါင္းတစ္လံုးေလာက္အရပ္ျမင့္တဲ႔ က်မကို အျဖဴေရာင္ေမြးပြတဘက္တစ္ထည္ လာျခံဳေပးေနတဲ႔ က်မ မသိတဲ႔ သူစိမ္းေယာက္က်ားတစ္ေယာက္...။ အ၀ါေရာင္မီးေအာက္မွာ က်မသူ႔မ်က္ႏွာကို မွိန္ျပျပျမင္ေနရတယ္...။ က်မကိုမ်ား မင္းနဲ႔ကိုယ္နဲ႔လာေျပာေနတယ္... သူက်မထက္ငယ္မွာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္...။

ၾကည့္ဦး...က်မကိုယ္မွာ ေပက်ံေနတဲ႔သဲေတြကို အေဆာင္ေရွ႔ ေရပန္းေအာက္မွာေဆးရင္း စိတ္ကူးလြန္သြား မိတာကိုး...။

မိုးေငြ႔