မိုးေငြ႔ဆိုတာ...ေကာ္ဖီခါးခါးအၾကိဳက္နဲ႔ ဖက္ရွင္တအားမိုက္သူေပါ့...း)

Friday, 29 January 2010

ဆိပ္ကမ္းပြဲေတာ္



အမွတ္တရေတြ
တအိအိပဲ႔ဆင္း
အရင္ကတည္းက
မလင္းတဲ႔ည
ညဥ္႔နက္လာခဲ့
အနက္ေရာင္ေနာက္ခံၾကယ္တခ်ိဳ႔
အကန္းကိုမွဖ်ားေယာင္းေနၾက
ညသံစဥ္ထဲ
ဆိပ္ကမ္းတစ္ခု
ေပါေလာေမ်ာလို႔
သူ႔ရဲ႔လမ္းက်ဥ္းထက္
ရယ္သံလြင္လြင္ေတြလိုက္ေကာက္
စပါးပင္စိမ္းစိမ္းေတြက
ျမစ္ျပင္ေလနဲ႔တြဲက
သူငယ္ခ်င္းေရ...
လယ္ၾကြက္ကင္ကလဲ ေမႊးျမေနဆဲ.....။

GD(TG)

Tuesday, 26 January 2010

ပင္လယ္ကိုျဖတ္၍



ေႏြေနပူက်ဲ

ဥၾသသံမစဲ

လြမ္းျမဲလြမ္းသည္

က်မ...ေမာင့္ကိုလြမ္းပါသည္။


မုိးျဖဴသဲသဲ

(မိုးေရထဲ)

လမ္းေလွ်ာက္လဲ

လြမ္းျမဲလြမ္းသည္

က်မ...ေမာင့္ကိုလြမ္းပါသည္။


ျမဴႏွင္းမစဲ

ခ်မ္းခိုက္လဲ
လြမ္းျမဲလြမ္းသည္

က်မ...ေမာင့္ကိုလြမ္းပါသည္။


ဒီလိုနဲ႔...

သံုးရာသီစက္၀န္း

ကုန္ဆံုးသြားလဲ

လြမ္းျမဲလြမ္းသည္

က်မ...ေမာင့္ကိုလြမ္းပါသည္။


ပင္လယ္ကိုျဖတ္၍
လြမ္းေငြ႔ေ၀ေ၀

ေမာင့္ဌာေနဆီ

ေမွ်ာ္မွန္းရီ

လြမ္းျမဲလြမ္းသည္

က်မ...ေမာင့္ကိုလြမ္းပါသည္။

မိုးေငြ႔
(Valentine အမီျပန္ေရာက္လာမယ့္ ခ်စ္သူအတြက္ အမွတ္တရ...ျပီးေတာ့ က်မရဲ႔ပထမဦးဆံုးအခ်စ္ကဗ်ာေလး)

Monday, 25 January 2010

ႏိုင္းႏိုင္းစေနကိုၾကြားဖို႔...

ေလာေလာလတ္လတ္ အထုိးထိုးေနတဲ႔ ႏိုင္းႏိုင္းစေနအတြက္ တင္ေပးလိုက္တာပါ...။ စေန... စိတ္၀င္စားမယ္ ထင္တယ္ ...ပံုေလးေတြကခ်စ္စရာေလးေတြ....။



ဒီေကာင္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလး စႏၵယားတီးေနတဲ႔႔ပံုေလးက စႏၵယားခလုတ္ရယ္ note book ရယ္က ထိုးရတာ ခက္တယ္...။ သံစဥ္ေလးကိုနားေထာင္ျပီး ျမဴးထူးေနတဲ႔ ေၾကာင္ကေလးရဲ႔ပံု ပီပီျပင္ျပင္ေပၚလာဖို႔လဲ လက္၀င္တယ္ဗ်...။ အဲ.........အကုန္လံုးလဲ လက္စသတ္လိုက္ေရာ...ပံုကေလးက ေတာ္ေတာ္ၾကည့္ေကာင္း ျပီးအသက္၀င္ေနတာ...။ က်မတို႔ ထမင္းစားခန္းမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ႔ပံုေလးေပါ့...။

ဒီပံုေလးက ေခြးခ်စ္တတ္တဲ႔ က်မခ်စ္သူအတြက္ထိုးေပးထားတာ

သူငယ္ခ်င္း နန္းေဖါင္းထိုးေပးခဲ႔တဲ႔ပံုပါ...။ ဒီပံုကို မယ္ဆိုင္က ဆိုင္တစ္ခုမွာ ထိုးျပီးသား ေဘာင္သြင္းျပီးသား အရုပ္ကို တစ္ခု ဘတ္ေငြသံုးေထာင္ငါးရာရွိပါတယ္...။ မထိုးရေသးတာက ဘတ္ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္ထဲရယ္...။ ဒါကေတာ့ သူ႔လက္ခကို တန္ဖိုးျမွင့္လိုက္တာျဖစ္ပါမယ္...။

က်မ.....ပထမဦးဆံုးထိုးထားတဲ႔ပံုေလး...။ ဒီပံုက ေခါင္းမွာေ၀ေနတဲ႔ ပန္းေတြလိုက္ထုိးရတာ သိပ္စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းတယ္...။ က်မအၾကိဳက္ဆံုးက ၀ဲေနတဲ႔ ဆံႏြယ္ေလးေတြရယ္ သက္၀င္ေတာက္ပေနတဲ႔ ညိဳ႔မ်က္၀န္းတစ္စံုရယ္ပဲ...။ က်မအႏွစ္သက္ဆံုးပံုေလးလဲျဖစ္တယ္...။

ဒီပံုေလးက်ေတာ့ ပန္းေကာက္တဲဲ႔ ကေလးေလးရဲ႔ ေျခေထာက္နားက ပန္းပြင့္ေတြကိုလိုက္ပံုေဖာ္ရတာ သိပ္ကိုအႏုစိပ္တယ္...။ ပံုေလးကေတာ့ ကေလးၾကိဳက္ပံုေလးေပါ့..။

ႏိုင္းႏိုင္စေနကေျပာထားတယ္ သူ႔အထိုးထိုးတဲ႔ပို႔စေလးမွာေလ...။ တရုတ္မဂၤေဆာင္တဲ႔ ေမာင္ႏွံတစ္စံုပံုကို ထိုးေတာ့ သူ႔မဂၤလာပြဲေလးအတြက္ နိမိတ္ပံုေလးပဲလို႔ သူ႕အမကေျပာခဲ႔တယ္တဲ႔...။ က်မအတြက္ ဒီမဂၤလာေဆာင္တဲ႔ စံုတြဲကေတာ့ ဘာနိမိတ္မွမဖတ္ခဲ႔ပါဘူး...ဟီးး...။


Twin Hut for Chithu လို႔ထိုးမွာကို ခ်ည္ကုန္သြားလို႔ Chit ပဲျဖစ္သြားတယ္...။ ခ်စ္သူအတြက္ အမွတ္တရထိုးေပးခဲ႔ဖူးတဲ႔ ပံုကေလးပါ...။ ပံုေတြအားလံုးက လြန္ခဲ့တဲ႔ ရွစ္ႏွစ္ကတည္းက က်မထိုးခဲ႔တာပါ (နန္းေဖါင္းပံုကလြဲလို႔)...။

ဒီအထိုးထိုးတဲ႔ လက္မႈပညာေလးက ကိုးရီးယားကလာတာပါ...။ ကြန္ပ်ဴတာဂရပ္ဖစ္ဒီဇိုင္းနဲ႔ ခ်ည္ေတြကို ကဒ္မွာ နံပါတ္အစဥ္လိုက္ေလးနဲ႔ ေပးထားတာ...။ အ၀တ္စ တစ္ထည္ရယ္ ခ်ည္ေရာင္စံုေတြရယ္ အပ္တစ္ေခ်ာင္းရယ္ပါတယ္...။ ရိုးရိုးပံုကေလးေတြဆိုရင္ေတာ့ ဘတ္တစ္ရာေက်ာ္ေက်ာ္ပဲေပးရတယ္...။ လူရုပ္ပံုဆိုရင္ေတာ့ ေစ်းနည္းနည္းၾကီးတယ္...။ တရုတ္ကလာတဲ႔ ပစၥည္းကေတာ့ ပံုေလးေတြ သိပ္မလွဘူး...။ ကိုးရီးယား ဒီဇိုင္းေလာက္မသပ္ရပ္ဘူး...။ ဘန္ေကာက္မွာ ကိုယ့္ဓါတ္ပံုကိုေပးရင္ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ဒီဇိုင္းတစ္ခါတည္း ထုတ္ေပးတာရွိတယ္လို႔ၾကားဖူးတယ္...။ အဲဒါမ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ ပိုေစ်းၾကၤီးမယ္...။

ကဲ...မမစေနေရ...ထုိိးလက္စေလးျပီးရင္လဲ တင္ေပးဦးေနာ္...ခုထိုးေနတာ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားပံုေတာ္ မဟုတ္လား..။

မိုးေငြ႔

Wednesday, 20 January 2010

Of Love....


အခ်စ္ဆိုတာ ဒီေန႔ဒီခ်ိန္ထိ ဘယ္ဒႆနပညာရွင္ကမွ အဓိပၸါယ္တိတိက်က် မေျပာျပခဲ႔ႏို္င္ေသးေလာက္ေအာင္ တကယ့္ကိုပဲ နက္ရိႈင္းလွတဲ႔ အႏုစိတ္ဆံုးအႏုပညာပါ...။ ပညာရွင္ေတြေတာင္ ေသခ်ာမသိႏိုင္ေသးတဲ႔ အဲဒီစိတၱဇနမ္အေၾကာင္းကို က်မကလဲ ဘယ္လိုသိႏိုင္မလဲေနာ္...။


တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းဆီရဲ႔ခံစားမႈနဲ႔အေတြးပံုကို အဲဒီတစ္ေယာက္ခ်င္းဆီကပဲ ေဖာ္ျပေပးလို႔ အခ်စ္ကို တစ္မ်ိဳးဆီ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ခဲ႔ၾကတာ ျဖစ္လိမ္႔မယ္ထင္တယ္..။ ကမၻာေပၚမွာ လူဦးေရသန္းနဲ႔ခ်ီရွိေလေတာ့ အခ်စ္ရဲ႔အျမင္ကလဲ သန္းနဲ႔ခ်ီရွိပါလိမ္႔မယ္...။ ဒါေၾကာင့္လူအမ်ိဳးမ်ိဳး အခ်စ္ကို ျမင္တတ္ၾကပံုျခင္းလဲကြာျခားပါလိမ္႔မယ္..။

အခ်စ္ဆိုသည္မွာ....ဆိုလို႔ ကိုငွက္ရဲ႔သီခ်င္းကိုေတာင္ သတိရမိပါရဲ႔....။ “အခ်စ္ဆိုသည္မွာ ၾကည္ႏူးၾကခိုက္လမင္းတစ္ရာ...အခ်စ္ဆိုသည္မွာ ၀မ္းနည္းတဲ႔အခိုက္ ေနမင္းကေဋကဋာ”တဲ႔....။ ဟုတ္တာပဲ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အရမ္းအသည္းအသန္ ခ်စ္ေနၾကခ်ိန္ေတာ့ မိုးမျမင္ေလမျမင္ေပါ့ လမင္းအစင္းတစ္ရာ အလင္းအားေၾကာင့္ ဘာမွမျမင္ၾကေတာ့တာလဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္...။ အဲ အထင္အျမင္ေတြလြဲမွားျပီး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ စိတ္ဆိုးၾကတဲ႔အခါမွာေတာ့ ေသာက ပဋိေဒ၀မီးေတြက ဟုန္းဟုန္းေတာက္လိုက္တာ ေနဆယ္စင္းေလာက္ပူေလာင္ပါတယ္...။

က်မတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးမွာေတာ့ သီခ်င္းေတာင္ရွိပါေသးတယ္ “တူႏွစ္ကိုယ္ တဲအုိပ်က္မွာေနျပီး ထမင္းေရပဲ ေသာက္ရေသာက္ရ”တဲ႔ သူ႕ူအခ်စ္ေဖာ္ျပပံုက အရမ္းကိုရိုးသားလြန္းပါတယ္...ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ဟာ ခုဘက္ေခတ္ေတြလို ဘာအတြက္အခ်က္ ငဲ႔ညာမႈမွ မရွိဘဲနဲ႔ကို ရိုးစင္းစြာခ်စ္တတ္ၾကပံုပါ...။

I want to stand with you on a mountain.
I want to bathe with you in the sea.
I want to lay like this forever.
Until the sky falls down on me...

Savage Garden ရဲ႔ “Truly, Deeply, Madly” သီခ်င္းထဲက Chorus အပိုဒ္ကေလးပါ...။ ခ်စ္သူနဲ႔အတူ အျမင့္ဆံုးေတာင္ေပၚမွာလဲ အတူရွိေနခ်င္တယ္... အနက္ရိႈင္းဆံုးပင္လယ္ျပင္မွာလဲ အတူကူးခတ္ခ်င္တယ္... ေကာင္းကင္ၾကီးျပိဳက်မယ့္ေန႔အထိ အတူရွိေနခ်င္တယ္ တဲ႔...။ အဲဒီသီခ်င္းတစ္ပုဒ္လံုးက ေရးစပ္ထားတာ စာသားအစအဆံုး သိပ္ကို ႏူးညံ႔လွပတယ္...။ ဒါခ်စ္သူအေပၚ သူ႕ရဲ႔အခ်စ္အင္အား ၾကီးမားေၾကာင္းကိုေဖာ္ျပတာ..။

တခ်ိဳ႔ဆိုရင္ မိုးေကာင္းကင္ထက္က ဓူ၀ံၾကယ္ကိုဆြတ္ခူးေပးရမလား...အဲလိုေပါ့...။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္လုိလုပ္ တတ္ႏိုင္မလဲ...။ ဒါက သူ႔စိတ္ထဲက ခံစားမႈကို ခိုင္းႏိႈင္းထားတာ...။ မေကာင္းျမင္၀ါဒအရဆိုရင္ေတာ့ ဒါ...လွ်ာအရိုးမရွိတိုင္း ေျပာေနတာေပါ့...။ အဲလိုေျပာတဲ႔လူလဲ ရွိေကာင္းရွိပါလိမ္႔မယ္...။

Richard Marx ကလဲ Now and Forever ဆိုတဲ႔သီခ်င္း ေနာက္ဆံုးပိုဒ္ေလးမွာ သူ႕အခ်စ္ကို...ေဟာဒီလို လွလွပပကေလး သီကံုးထားပါေသးတယ္....။

Until the day the ocean doesn't touch the sand

Now and forever

I will be your man


အခ်စ္မွာ တစ္ဘက္သတ္အခ်စ္ One Side Love ကေတာ့ အပူအခ်စ္လို႔ က်မမွတ္ယူပါတယ္...။ တစ္ဘက္လူ မသိ တိတ္တခိုးၾကိတ္ပိုးရတဲ႔ အံု႔ပုန္းအခ်စ္ေလ..။ ဒီေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းၾကိတ္ခံစားရ...ပူေလာင္ရနဲ႔... ၾကာလာေတာ့ ေမွးမွိန္သြားေကာင္း ေမွးမွိန္သြားမယ္ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ေပါက္ကြဲမယ္ ေဒါသျဖစ္မယ္ေပါ့...။ ထြက္ေပါက္ကိုယ္စီေတာ့ ရွိၾကမွာေပါ့...။ တုန္႔ျပန္မႈမွရိွတဲ႔ အခ်စ္အတြက္ သီခ်င္းေတြဆိုျပီး ရင္ဖြင့္ေပါက္ကြဲမယ္...။ စာေတြေရးမယ္...ကဗ်ာေတြေရးမယ္ စသျဖင့္အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့...။ တခ်ိဳ႔က်ေတာ့လဲ နာက်င္လြန္းလို႔ထင္ပါရဲ႔ “မင္းကိုခ်စ္ရတာ ကိုယ့္လက္ေမာင္းေသြးကို ေဖါက္ထုတ္ပစ္ရသလိုပဲ တဆစ္ဆစ္နဲ႔ နာက်င္တယ္”တဲ႔...။ ဒါကေတာ့ ကိုယ့္အျပစ္နဲ႔ကိုယ္လို႔ က်မျမင္ပါတယ္...။ ဘယ္သူကမွ အဲဒီလိုျဖစ္ပါ ခံစားပါလို႔မတိုက္တြန္းဘူးေလ...။ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ့္စိတ္ဆႏၵအရျဖစ္လာတာပဲ...။ ခုေခတ္လူငယ္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတာပါ...ဒါမ်ိဳးက ။ ရင့္က်က္တဲ႔အရြယ္မွာေတာ့ ဒါေတြကဟာ...ေလးေလး၀ါးပါပဲ။

အခ်စ္ကို ဒူးေထာက္ အရံႈးေပးတတ္ၾကတဲ႔ အခ်စ္သမားေတြက်ေတာ့လဲ သူတို႔ခံစားခ်က္ကို ဖြဲ႔ပါတယ္...ဒီလို....။

ငါေသဆုံးခဲ့ပါတယ္..
မင္းမ်က္လုံး..
မင္းစကားလုံး...
မင္းအၿပဳံး နဲ႔
မင္းအမုုန္းေတြ
ေအာက္မွာေပါ့..

ၾကာခဲ့ပါၿပီ............ေလ။
(ညီမေလးျမတ္မြန္ရဲ႔ ကဗ်ာေလးတစ္ပိုဒ္ပါ)

တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ အခ်စ္ပါပဲ....။ ရိုးရိုးေလးပဲေတြးပါ ရိုးရိုးေလးပဲခ်စ္ပါ....။ လူေတြဟာ ကိုယ့္ခံစားခ်က္နဲ႔ကိုယ္စီ ရူးသြပ္ေနၾကတာကို အခ်စ္ဆိုတဲ႔ စိတၱဇနမ္ကို ခုတံုးလုပ္ျပီး သူ႔တို႔ အတၱထဲေရာက္ေအာင္ ဆြဲသြင္းေနၾကတာပါ...။

ကဲ...က်မတို႔ ဒႆနပညာရွင္ေတြ ကမၻာေက်ာ္ကဗ်ာဆရာၾကီးေတြ ဆိုမိန္႔ခဲ႔တာမ်ားကို ၾကည့္ၾကရေအာင္...။

ဦးစြာပထမ ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္မိတယ္ (Love at first sight) ဆိုတဲ႔ စကားတခ်ိဳ႔ကို အရင္ေကာက္ေျပာရရင္ အဂၤလိပ္ကဗ်ာဆရာ ဘာနဘီဂူးခ်္ (Barnaby Googe)(၁၅၄၀-၉၄)ရဲ႔ ကဗ်ာမွာ၊

There is a lady sweet and kind,
Was never face so pleased my mind;
I did but see her passing by,
And yet I love her till I die.

ဒါေလာက္ခ်စ္စရာ ခ်ိဳရႊင္ၾကင္နာတဲ႔ မ်က္ႏွာမ်ိဳး တစ္ခါမွ မေတြ႔ဖူးပါဘူးတဲ႔..။ ျဖတ္သြားတာေလာက္ ျမင္ရံုျမင္မိလိုက္တာနဲ႔ သက္ဆံုးတုိင္ ခ်စ္သြားမိသတဲ႔...။

စေကာ့ကဗ်ာဆရာ ေရာဘတ္ဘန္းစ္(Robert Burns)(၁၇၅၉-၉၆) ကလည္း သူ႔ထက္မေလ်ာ့ဘူး။

To see her is to love her, and love but her for ever,
For nature made her what she is and ne'er made anither! တဲ႔။

Love is Blind ဆိုတဲ႔ စကားကို စေျပာသူက အဂၤလိပ္စာဆိုၾကီး ေခ်ာဆား(Geoffrey Chaucer)(၁၃၄၃-၁၄၀၀ခန္႔) ပါ..။

အသားမဲေလးကို နီေရႊေရာင္ေလးလို႔ျမင္တယ္..ပိန္တာရိုးကို သမင္မလို႔ျမင္တယ္... အထံုအအက ကၠေျႏၵရတဲ႔ မိန္းမျဖစ္သြားတယ္..။

မ်က္ကန္းအခ်စ္သမားေတြကို သေရာ္သူေတြက သေရာ္ေနခ်ိန္မွာ အဂၤလိပ္ပညာရိွ ဖရန္စစ္ေဘကြန္ (Francis Bacon )(၁၅၆၁-၁၆၂၆)ကေတာ့ အခုလို မွတ္ခ်က္စကားဆိုပါတယ္။

It is impossible to love and be wise တဲ႔..။ 'Of Love ေခါင္းစဥ္တပ္ အက္ေဆးမွာ ေရးခဲ႔တာ..။ ခ်စ္မိျပီဆိုတဲ႔ေနာက္မွာ မ်က္စိသာမဟုတ္ စဥ္းစားဥာဏ္ပါ မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ႔ သေဘာ..။

ရွိတ္စပီးယားကေျပာတယ္ (William Shakespear)(၁၅၆၄-၁၆၁၆) ကလည္း ေျပာပါတယ္..။ ခ်စ္လည္းခ်စ္ဖို႔ စဥ္းစားဆင္ျခင္ဥာဏ္လည္းရွိဖို႔ဆိုတာ လူ႔စြမ္းအားနယ္ပယ္ကို ေက်ာ္လြန္သြားတဲ႔ ကိစၥပါတဲ႔...။

To be wise and love
Exceeds man's might.
လို႔ဆိုပါတယ္...။

အခ်စ္အေၾကာင္းစကားစုကို ခ်စ္ေရးခ်စ္ရာကိစၥနဲ႔ စပ္လ်ဥ္းျပီး ကမၻာမွာ ထင္ရွားတဲ႔ မင္းဧကရာဇ္ႏွစ္ပါးရဲ႔ စကားႏွစ္ခြန္းနဲ႔ နိဂံုးခ်ဳပ္ပါရေစ...။

တစ္ခြန္းက ျပင္သစ္ဧကရာဇ္ နပိုလီယန္(၁၇၆၉-၁၈၂၁) ရဲ႔စကားပါ..။ အခ်စ္ဆိုတာကို သူ႔အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ယွဥ္ျပီး အဓိပၸါယ္ဖြင့္သြားပံုပါပဲ..။

Love is the idler's occupation, the warrior's relaxation, and the sovereign's ruination. တဲ႔..။

အခ်စ္ဟာ လူေပၚေၾကာ့ေတြအတြက္ အလုပ္အကိုင္တစ္ခုျဖစ္သလို၊ စစ္ပြဲဆင္ႏႊဲသူမ်ားအတြက္ အပန္းေျဖမႈတစ္ခုျဖစ္တယ္။ (ဒါေပမယ့္) မင္းစိုးရာဇာမ်ားအတြက္ေတာ့ ပ်က္စီးရာပ်က္စီးေၾကာင္းတစ္ခုပါတဲ႔..။

နပိုလီယန္က သံေ၀ဂသံနဲ႔ အဲသလို ဆိုခဲ႔ေပမယ့္ သူ႔ေနာက္မွလာတဲ႔ ရွင္ဘုရင္ ခ်စ္သမား အက္ဒြပ္ (ေနာင္ ၀င္ဆာျမိဳ႔စား)(၁၈၉၄-၁၉၇၂) ကေတာ့ ဒီစကားက သင္ခန္းစာယူႏိုင္ပံုမရဘူး...။

ျဗိတိန္ျပည္မွာ အဌမေျမာက္ အက္ဒြပ္ဘုရင္ အျဖစ္ နန္းတက္ခဲ႔တဲ႔ ေ၀လမင္းသားဟာ သူ႔ခ်စ္သူကို လက္ထပ္ခြင့္မရတဲ႔အတြက္ ထီးနန္းကိုစြန္႔လႊတ္ခဲ႔တယ္..။ အဲဒီကာလ သူေျပာခဲ႔တဲ႔ ႏႈတ္ဆက္မိန႔္ခြန္းထဲမွာ၊

I have found it impossible to carry the heavy burden of responsibility and to discharge my duties as King as I would wish to do without the help and support of the woman I love.

က်ေနာ္ခ်စ္တဲ႔ အမ်ိဳးသမီးရဲ႔ ကူညီေဖးမမႈမပါပဲနဲ႔ေတာ့ ဒီၾကီးေလးတဲ႔ တာ၀န္ကို ထမ္းပိုးဖို႔ ရွင္ဘုရင္ ၀တၱရားေတြကို က်ေနာ္ စိတ္ဆႏၵရွိတဲ႔အတိုင္း ေဆာင္ရြက္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးတဲ႔..။ သူကေျပာသြားခဲ့တယ္..။


မိုးေငြ႔(ဆရာေဖျမင့္၏“စာဖတ္သမား၏မွတ္စု”ကိုမီွးပါသည္)

Monday, 18 January 2010

အေရာင္မ်ားႏွင့္ ပညတ္ျခင္း



မရိုးသားတဲ႔ အနီခ်င္းခ်င္း
နင့္ မ်က္လံုးေတြ ငါေၾကာက္တယ္
ပန္းႏုေရာင္ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုက
ထြက္က်လာမယ့္
အျပာေရာင္စကားလံုးေတြကို
အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္တစ္ခုျဖစ္ေအာင္
နင့္ရဲ႔ ခပ္ပုပ္အဲ႔အဲ႔...
အနက္ေရာင္ညစ္ႏြမ္းႏြမ္းႏွလံုးသားက
အေရာင္ဆိုးလိုက္တယ္...

နင့္ရဲ႔ မဲညစ္တဲ႔ ရင္ဘတ္ထဲက
ထြက္လာမယ့္ ခရမ္းရင့္ေရာင္
ခံစားမႈေတြကို......
ျဖဴစင္တဲ႔ စကားပြင့္ေတြလို
၀င္းမြတ္အျပစ္ကင္းသြားေအာင္
စြမ္းေဆာင္ႏိုင္သလား

အ၀ါေရာင္အိပ္မက္ထဲမွာ
ရူးမိုက္စြာ အိပ္စက္
ၾကယ္ေရာင္ လေရာင္ ေနေရာင္ဟာ
ဘာအေရာင္လဲလို႔
ခြဲျခားမျပတတ္ေလာက္ေအာင္
မီးခိုးေငြ႔ေတြနဲ႔ မိႈင္းတုိက္
နင့္ ဦးေႏွာက္ေတြက
ျပာႏွမ္းသြားခဲ႔ၾကျပီ....

ေတာက္ပတဲ႔ ေရႊေရာင္ေန႔ရက္ေတြကို
နင္ကုိယ္တိုင္ သံေခ်းေရာင္နဲ႔
ပက္ခဲ႔ေပါ့...
ႏွလံုးသားတံတိုင္းမွာ
ေရနံေခ်းေရာင္ေတြစြန္းေပ
လိေမၼာ္ေရာင္မီးေတာက္ေတြ..
ေလႏွင္ရာပင့္လို႔ ျပာက်ခဲ႔တယ္..။

ေရာင္စံုသုတ္လိမ္းခဲ႔တဲ႔
နင့္ ၀ိညာဥ္ေတြ
ခုေတာ့....
မီးခိုးေရာင္ ျပာမႈန္႔ေတြအျဖစ္သာ
က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့တယ္္
ရူးႏွမ္းပါေပ႔.....။

“မိုးေငြ႔ေရးသားသည္” လို႔ထည့္ရတဲ႔ အေၾကာင္းအရင္းကေတာ့ က်မဟာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း ေရးတတ္သူ တစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ မၾကာခဏ ၀န္ခံဖူးပါတယ္ ..။ ဒါေပမယ့္ က်မ စုေဆာင္းထားတတ္တဲ႔ ကဗ်ာတခ်ိဳ႔ေတြဟာ ဘယ္သူေရးမွန္းမသိလို႔ က်မအျမဲတေစ အမည္မသိကဗ်ာဆရာလို႔ ေရးတတ္တာကို တခ်ိဳ႔သူေတြက စတိုင္ထြင္တယ္လို႔ ထင္တတ္ၾကလြန္းလို႔ ခုတစ္ပုဒ္ကေတာ့ မိုးေငြ႔ကိုယ္တိုင္ေရးထားတာမို႔ “မိုးေငြ႔ေရးသားသည္”လို႔ က်မနာမည္ကို ၀န္႔၀န္႔ရဲရဲ တပ္ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္...။ စာလာဖတ္သူ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကိုလဲ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။

Thursday, 14 January 2010

ေဖေဖ


အဲဒီေန႔က က်မတို႔ရြာကတိုက္နယ္ေဆးရံု၀င္းထဲမွာ ေနတဲ႔ ေဆးရံုအကူ ေဒၚခမ္းအင္အိမ္မွာ ၀ိန္းလန္းရြာက စိတ္ေ၀ဒနာရွင္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ေဆးကုဖို႔ေရာက္ေနတယ္ၾကားလို႔ က်မတို႔ကေလးေတြတစ္သိုက္ စပ္စုျပီး သြားၾကည့္ၾကတယ္...။ ၀ိန္းလန္းရြာကဆိုေတာ့ လိရွမ္းလူမ်ိဳးေတြျဖစ္တဲ႔အေလွ်ာက္ ရွမ္းမေလးေတြက သိပ္လွၾကတယ္လို႔ လူၾကီးေတြေျပာတာၾကားဖူးတယ္...။ အဲဒီရြာက လမုန္းမယ္ေတြမ်ားတယ္တဲ႔...။ ျပီးေတာ့ သူတို႔အသားအေရက တျခားရွမ္းမေလးေတြလို ျဖဴျပီးပန္းေသြးေရာင္ သမ္းေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ...။ အသားက ၀င္းမြတ္ျပီး ၀ါ၀ါကေလးနဲ႔ ျဖဴၾကတယ္...။ အဲဒီမွာ တာ၀န္က်တဲ႔ စစ္ဗိုလ္ေတြဆို မၾကိဳက္ဘဲ မရွိၾကဘူးတဲ႔....။

ေဆးလာကုတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးက အသက္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ဘဲရွိဦးမယ္....။ ေဒၚခမ္းအင္ဆိုတာ ေဆးရံုအကူလဲလုပ္သလို သူ႔အိမ္မွာ နတ္ရုပ္ေပါင္းစံုလဲ ကိုးကြယ္ထားတဲ႔ နတ္၀င္သည္လဲျဖစ္တယ္...။ ဒီေတာ့ သူဆီဘယ္သူ ညႊန္းလိုက္တယ္မသိဘူး...စိတ္ေ၀ဒနာရွင္အမ်ိဳးသမီးေလးကို သူတို႔က အပမွီတယ္လို႔ ယူဆျပီး လာကုပံုရပါတယ္...။ က်မတို႔ကေလးေတြ သြားၾကည့္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ေဒၚခမ္းအင္က ပဲေတာင့္ရွည္ေၾကာ္နဲ႔ ထမင္းခြံေကၽြးေနတယ္...။ အမ်ိိဳးသမီးကလဲ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ စားေနပါတယ္...။ စိတ္ေ၀ဒနာသည္ တစ္ေယာက္ဆိုေပမယ့္ မသိသာဘူူး သာမန္လူပံုအတိုင္းပါပဲ...။

အဲလိုဘာမွမဟုတ္ သြားစပ္စုျပီးၾကည့္လိုက္တာ ညေနေတာ္ေတာ္မိုးခ်ဳပ္မွ အိမ္ျပန္လာလို႔ ေဖေဖၾကက္ေမြးနဲ႔ရိုက္တာခံခဲ႔ရတယ္ေလ...။ ေဖေဖက က်မကိုဆိုသိပ္ခ်စ္တာ... ။ ခုလိုတစ္ခါမွေတာင္ ရိုက္ဖူးတာမဟုတ္ဖူး...။ ဆူတာေလာက္ပဲရွိခဲ႔တာ...။ အဲဒီေန႔က ေဖေဖ ေမေမနဲ႔စကားမ်ားထားလို႔ က်မကို မဲလိုက္တာျဖစ္ႏိုင္တယ္...။ ခုခ်ိန္မွာသာ ေဖေဖအသက္ရွင္ေနေသးရင္ က်မေမးၾကည့္ခ်င္ပါတယ္...။ ေမေမက က်မကိုေမြးျပီး ေျခာက္ႏွစ္ေနမွ ေမာင္ေလးကိုေမြးတာဆိုေတာ့ ေျခာက္ႏွစ္လံုးလံုး က်မက တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးနဲ႔ တစ္အိမ္သားလံုးရဲ႔ ဂရုစိုက္မႈ ခ်စ္ခင္မႈကိုခံခဲ႔ရတာေပါ့...။

က်မအရြယ္ေရာက္စမွတ္မိသေလာက္ေတာ့ ေဖေဖနဲ႔ေမေမ တက်က္က်က္နဲ႔ ရန္ျဖစ္တတ္တာပဲ...။ တစ္ခါတစ္ခါ က်မကို ေရးခ်ိဳးေပးရင္း ေမေမ မ်က္ရည္က်ေနတတ္တဲ႔ အခါမ်ိဳးလဲရိွတတ္တယ္...။ ေဖေဖက က်မအသက္ ႏွစ္ႏွစ္သမီးအထိ ေမာ္လျမိဳင္စစ္တပ္တစ္ခုမွာ ေနာက္ဆံုးတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ႔ျခင္းပဲ...။ စစ္ထဲက ထြက္လိုက္တဲ႔ အေၾကာင္းအရင္းက ဖိုးဖိုးျပန္ေခၚလိုက္ျခင္းပါပဲ...။ မိသားစုနဲ႔အေ၀းၾကီးမွာ သြားမေနရေအာင္တဲ႔...။ ဖိုးဖိုးက ေဖေဖ႔ကို အိမ္မွာပဲ စီးပြားလုပ္ေစခ်င္တယ္...။ ေဖေဖက စစ္ထဲကထြက္ျပီး စစ္မႈထမ္းေဟာင္းအရက္ဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ပါတယ္...။ အရက္ဆိုင္မွာလုပ္ျပီဆိုကတည္းက အေသာက္အစားကမကင္းေတာ့ဘူးေလ...။ အဲဒါေတြေၾကာင့္လဲ ေမေမနဲ႔ ရန္ခဏခဏျဖစ္တတ္တာျဖစ္မယ္...။ ေဖေဖဟာ အေပါင္းအသင္း ပတ္၀န္းက်င္မွားခဲ႔တာပါ...။ အဲဒါေၾကာင့္နဲ႔ပဲ ေဖေဖ့ဘ၀ အသက္ဆံုးသည္အထိ အေျပာင္းအလဲေတြ မ်ားခဲ႔တာေပါ့...။

က်မ..ေဖေဖ့ကို....သိပ္ခ်စ္တယ္...။ ဒီလိုစကားကို ေဖေဖအသက္ရွင္စဥ္က က်မေျပာခဲ႔ဖူးသလား က်မ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး...။ ေဖေဖဆံုးေတာ့ က်မအသက္ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္...။ က်မေပါက္စနကေလးထဲက ဖြားဖြားတို႔က ႏွာအျမဲေစးတတ္တဲ႔ က်မကို အုန္းဆီလိမ္းေပးတာ ေဖေဖကမၾကိဳက္ဖူးတဲ႔..။ ကေလးေခါင္းေတြ နံကုန္မယ္တဲ႔...။ က်မကို နာမွာစိုးလို႔ဆိုျပီး နားေပါက္မေဖာက္ေပးခဲ႔လို႔ ခုထိ က်မ....နားေပါက္မရွိဘူး....။ ေဖေဖက အဲေလာက္ခ်စ္တာ သူ႔သမီးေလးကို...။ ေဖေဖဟာ အလုပ္လုပ္တာသိပ္ေတာ္သလို ဟင္းခ်က္လဲသိပ္ေကာင္းတာ...။ က်မအေဒၚေတြဆို ေဖေဖခ်က္တဲ႔ ခရမ္းသီးႏွပ္ကို သိပ္ၾကိဳက္ၾကလို႔ ခ်က္နည္းေတာင္သင္ထားၾကတာ...။ ဒီေန႔ထိ အေဒၚေတြက ခရမ္းသီးႏွပ္ခ်က္စားတုိင္း သူတို႔ခဲအိုကို သတိတရနဲ႔ ေျပာတတ္ၾကတုန္းပဲ...။ ေဖေဖ ကခ်င္(၅)တပ္ထဲမွာ ေနေနတုန္းကဆို ရိကၡာရတဲ႔ ကုလားမျခင္းဆြဲႏိုဆီဗူးကို အိမ္မွာ ႏို႔ဆီေၾကာ္လုပ္ေကၽြးတာ သိပ္ေကာင္းတာပဲ...။ ႏို႔ဆီေတြက မလိုင္လံုးေတြလို အလံုးလိုက္ျဖစ္သြားျပီး စားလုိက္ရင္ ခ်ိဳဆိမ္႔ေနေရာ...။

က်မတို႔ အ.လ.က ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ ပြဲလုပ္တုန္းကဆို ေဖေဖက သူ၀ယ္ထားတဲ႔ ဂက္စ္အိုးထဲကို သြပ္စေတြ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ညွပ္ထည့္ျပီး ပူေဖါင္းေတြကို အိုးႏႈတ္ခမ္း၀မွာစြတ္ထား ခလုပ္ကေလးလွည့္လိုက္တာနဲ႔ မိုးပ်ံပူေဖါင္းတစ္လုံုးရေရာ...။ က်မတို႔အိမ္ေနာက္ေဖး သရက္ပင္ေအာက္မွာ ေဖေဖ ဂက္စ္ေတြထည့္လို႔ ရလာတဲ႔ ပူေဖါင္းေလးေတြကို ခ်ည္ၾကိဳးေလးနဲ႔ခ်ီျပီး က်မက စုကိုင္ထားတာ...။ အလံုးႏွစ္ဆယ္ သံုးဆယ္ေလာက္ရရင္ က်မက ပြဲထဲမွာ သြားေရာင္းရတယ္...။ ေပ်ာ္စရာၾကီးေနာ္...။ က်မ....ေစ်းဘယ္ေလာက္ေရာင္းခ်င္သလဲဆိုရင္ ပြဲတစ္ခုမွာ အိမ္ကလူၾကီးေတြမသိေအာင္ က်မတို႔ ဗြီဒီယိုရံုမွာ ေရာင္းတဲ႔ ေနၾကာေစ႔၊ အခ်ဥ္ထုပ္၊ ဒုတ္ထိုးသၾကားလံုး၊ ပီေကစတဲ႔ မုန္႔မ်ိဳးစံုကုိ မိုးကာတစ္ထည္မွာ စုထည့္ျပီး ပြဲခင္းထဲသြားထိုင္ေရာင္းတာ လူၾကီးေတြသိသြားေတာ့ ျပန္လာခဲ႔သြားခဲ႔ရတယ္...။

ေနာက္ေတာ့ ေဖေဖက တာခ်ီလိတ္ျမိဳ႔က ရဲေဘာ္ေဟာင္းအရက္ဆိုင္ကို ေျပာင္းရေတာ့ ေမေမနဲ႔ နဂိုထဲက တက်က္က်က္ျဖစ္ေနတာ ပိုဆိုးသြားတာေပါ့...။ ေဖေဖနဲ႔ေမေမကြဲေတာ့ က်မအသက္ ခုႏွစ္ႏွစ္ ရွစ္ႏွစ္ေလာက္ပဲရွိဦးမယ္ထင္တယ္...။ ေမေမနဲ႔ကြဲျပီး သူ႔အစ္ကိုရွိတဲ႔ ေက်ာက္ဆည္မွာ ကုန္ကားသြားေမာင္းတယ္...။ ေဖေဖနဲ႔ကြဲသြားလို႔ က်မတို႔ေမာင္ႏွမေတြက ေမေမေရာ ဖိုးဖိုး ဖြာဖြားေရာ ဦးေလး အေဒၚေတြပါ စံုစံုလင္လင္ရွိေတာ့ ေဖေဖ့ကို သတိရေကာင္းမွန္း လြမ္းရေကာင္းမွန္းလဲမသိခဲ႔ဘူး...။ နဂိုထဲက လူေၾကာက္တတ္တဲ႔ က်မက ေဖေဖထြက္သြားတဲ႔ သံုးေလးငါးႏွစ္မွာ ေဖေဖ႔ကို ေတာ္ေတာ္စိမ္းသြားတာ...။ က်မတို႔ဆီ ေဖေဖျပန္ေရာက္လာေတာ့ ေဖေဖ႔ က်န္းမာေရးက သိပ္မေကာင္းေတာ့ဘူး...။ ငွက္ဖ်ားအခံကလဲရွိသလို ေဆးလိပ္ေတြအရမ္းေသာက္ထားလို႔ ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ဆိုးေနတယ္...။ အဆုတ္လဲ သိပ္ေကာင္းပံုမရေတာ့ဘူး...။

ညေန ညေနဆုိရင္ က်မတို႔အိမ္မွာ ဗီဒီယိုျပတဲ႔အခ်ိန္ ေဖေဖေရာက္ေရာက္လာတတ္တယ္...။ “သမီးေရ...ေဖေဖ႔ နားကိုလာပါဦး” လို႔ ေဖေဖလက္ႏွစ္ဘက္ဆန္႔ျပီးေခၚရင္ က်မက ေနာက္ကိုတြန္႔ဆုတ္ျပီး မသြားရဲခဲ႔ဘူး...။ ေမာင္ေလးကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက သြက္တယ္ က်မလို လူလဲမေၾကာက္တတ္ဘူး...။ ေဖေဖ့ဆီကို သူသြားရဲတယ္...။ ေဖေဖက သူ႔ကိုေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ရြာတစ္ပတ္ပတ္ျပီးတင္စီးလဲ သူလိုက္ရဲတယ္...။ ဖိုးဖိုးကေတာ့ ေမေမ႔ကို ေဖေဖနဲ႔ျပန္ေပါင္းဖို႔ေဖ်ာင္းဖ်ရွာေပမယ့္ ေခါင္းမာတဲ႔ေမေမကေတာ့ လံုး၀လက္မခံခဲ႔ဘူး..။ ေမေမစိတ္ေတာ္ေတာ္နာေအာင္ ေဖေဖအျပစ္တစ္ခုခုလုပ္ခဲ႔တာမ်ားလား...။ အဲဒီတုန္းက က်မသိပ္နားမလည္ခဲ႔ဘူး...။ ဒီေန႔ထိအဲဒီေမးခြန္းကိုေမးလဲ ေမေမ႔မွာ အေျဖရွိမေနခဲ႔ဘူး...။

ေဖေဖ႔ က်န္းမာေရး တစတစဆိုးရြားလာေတာ့ ေနာက္ဆံုး ေဆးရံုတင္လိုက္ရတယ္...။ အစအစအရာရာ ဖိုးဖိုးကပဲ တာ၀န္ယူေပးတယ္...။ ေဖေဖ့ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ ေဖေဖသိပ္ခ်စ္တဲ႔ သမီးေလးက ေဖေဖ့နားမွာ ရွိမေနခဲ႔ပါဘူး...။ အေဖေသတာေတာင္မသြားတဲ႔သမီးဆိုျပီး ရြာကလူေတြက၀ိုင္းျပီးအျပစ္တင္ၾကတယ္...။ က်မ...က်မ စိတ္မာလို႔ သံေယာဇဥ္မရွိလို႔ စိမ္းပ်က္ရက္စက္ႏုိင္လို႔ လို႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးထင္ၾကလိမ္႔မယ္...။ တကယ္တမ္းေတာ့ က်မက ေၾကာက္စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔ မသြားခဲ႔တာ... က်မကို ဘယ္သူမွ နားလည္ေပးႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး...။ က်မကို္ယ္က်မလဲ လူေၾကာက္တတ္တဲ႔စိတ္ကို အသက္ရြယ္ရလာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကိဳးစား ေဖ်ာက္ယူခဲ႔ရတယ္...က်မေနာင္တထပ္မရခ်င္ေတာ့ဘူး...။ ေဖေဖဆံုးေတာ့ ငွက္ဖ်ားေဆးဒဏ္ေၾကာင့္ နားေတြလဲမၾကားရေတာ့ဘူး... မ်က္စိေတြလဲ ကြယ္ကုန္တယ္...။ ေဖေဖ...သိပ္...ကို သနားစေကာင္းပါတယ္...။ ေမာင္ေလးကေတာ့ ေဖေဖအသက္ထြက္သြားတဲ႔အထိ အနားမွာ ရွိေနခဲ့တယ္...သူအဲဒီတုန္းက အသက္ေျခာက္ႏွစ္ကေလးရယ္...။ က်မထက္စာရင္ ေမာင္ေလးကမွ ေဖေဖ႔ဆႏၵကိုျဖည့္ေပးႏိုင္ခဲ့ေသးတယ္..။

စကားခ်ပ္။ ။ ဒီစာကိုေရးေနတုန္းမွာပဲ အရမ္း၀မ္းနည္းလာလို႔ တျခားဘေလာ့ဂ္ေတြလိုက္ဖတ္ေနလိုက္တာ တုိက္္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ႏိုင္းႏိုင္းစေနကလဲ “ေဖေဖ့ကို ခ်စ္တဲ႔သမီးငယ္” ဆိုျပီး စာဖတ္သူညီမငယ္ေလး “အိ” အတြက္ ပို႔စ္အသစ္တင္ထားပါတယ္...။

ေဖေဖ့ အသုဘကို ဖိုးဖိုးပဲ အားလံုးစီစဥ္တာ၀န္ယူလုပ္ေပးခဲ႔တယ္...။ က်မ ေဖေဖဆံုးေတာ့ မ်က္ရည္တစ္စက္ကေလးမွ မက်ခဲ႔ဘူး...။ က်မကို လူေတြ ပက္ပက္စက္စက္ ေ၀ဖန္တာခံခဲ႔ရတယ္...။ တကယ္ေတာ့ က်မငိုေနခဲ႔ပါတယ္...ဘယ္သူမွ.....မျမင္ႏိုင္ခဲ႔တဲ႔ က်မ...မ်က္ရည္ေတြ က်မကိုယ္တိုင္ေတာင္ မျမင္ခဲ႔တဲ႔ မ်က္ရည္ေတြ....ေလာကၾကီးတစ္ခုလံုးကို သြန္းျဖိဳသြားခဲ႔ျပီ......။

အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္...ဆံုးပါးသြားျပီျဖစ္ေသာ ေဖေဖ႔ကို သတိရလြမ္းဆြတ္ေသာ အားျဖင့္ ဒီပို႔စ္ကိုေရးသားပါသည္...။ ေဖေဖေကာင္းရာ သုဂတိဘံုကိုေရာက္ရွိပါေစ....။


ေဖေဖ့ကိုခ်စ္တဲ႔သမီး
မီးမီး

Friday, 8 January 2010

မမ



မမေမြးျပီးလွ်င္ ျပီးခ်င္း ေမေမေသဆံုးသြားသည္ဟု ေျပာပါသည္..။ မမကိုေမြးသည့္အခ်ိန္၌ အေမ႔အသက္ ၄၅ ႏွစ္ရွိျပီဟု ေျပာသည္..။ အေမ၏ သမီးအၾကီးဆံုး မမၾကီးႏွင့္ အေမ၏ သမီးအငယ္ဆံုး မမ၏ၾကားတြင္ ေယာက်ာၤးကေလး ႏွစ္ေယာက္ေမြးခဲ႔ေသးေသာ္လည္း အဖတ္မတင္ဘူးဟု အေဖျပန္ေျပာဖူးသည္..။ အေမက ကေလးျခားလွသျဖင့္ မမၾကီးႏွင့္ မမသည္ အသက္ ႏွစ္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ ကြာျခားသည္ ဟုေျပာပါသည္။

မမသိတတ္ခါစအရြယ္ အသက္ သံုးႏွစ္သမီးအရြယ္မွာ အေဖသည္ ရြာသစ္ကေလးႏွင့္ ေရနံေခ်ာင္းျမစ္ဆိပ္သို႔ အသြားအျပန္ ကူးတို႔လိုက္သည့္အလုပ္ကို လုပ္ရသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ ေရနံေခ်ာင္းႏွင့္ က်မ္းကိုင္ကၽြန္း၊ တစ္ခါတစ္ခါ ဖရဲကၽြန္း၊ တစ္ခါတစ္ခါ ရြာသစ္ၾကီး လူရလွ်င္ ရသလို အေဖေလွလိုက္ခဲ႔၏။ အေဖ႔ေလွဦးတြင္ ထိုင္ကာ ဧရာ၀တီျမစ္ေရျပင္ တစ္ေလွ်ာက္ ကူးတို႔လိုက္ရျခင္းကို မမေပ်ာ္သည္။ အေဖ႔ေလွကိုစီးေသာ ခရီးသည္မ်ားသည္ အမ်ားအားျဖင့္ ဟင္းရြက္ ကုန္စိမ္းသည္မ်ားျဖစ္ၾက၏။

နံနက္ေ၀လီေ၀လင္း သံုးနာရီ၊ ေလးနာရီေလာက္တြင္ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္စည္းမ်ား၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေတာင္းမ်ား၊ ခရမ္းသီးေတာင္းမ်ားကို စုထုပ္ပိုးလ်က္ ေခါင္းမွာရြက္ကာ အေဖ႔ေလွဆီသို႔ သူတို႔ေရာက္လာၾကျပီ။ သူတို႔ေရာက္လာလွ်င္ ေရဆိပ္သည္ ၾကြက္ၾကြက္ညံ ေအာင္ဆူေနေတာ့သည္။

“အမေလး ကိုေအးေသာင္း က်ဳပ္ခရမ္းခ်ဥ္သီးေပၚအတင္ပါနဲ႔ေတာ္.. ဟုိဘက္မွာတင္စမ္းပါ”

“မခင္မႈန္ႏွယ္...က်ဳပ္က ေတာင္းႏႈတ္ခမ္းေပၚ တင္တာပါ”

“ အို...မရဘူး..မရဘူး၊ က်ဳပ္တို႔မွာ တစ္ေတာင္းမွ တစ္ဆယ္၊ ဆယ့္ငါးက်ပ္ရတာေတာ္ေရ..၊ ေလးငါးလံုးပ်က္သြားလဲ မနည္းဘူး၊ ေတာ့္လို ေလွပို္င္မရွိေတာ့ တစ္ခါစုန္ဆင္းရံုနဲ႔ ျမိဳးျမိဳးျမက္ျမက္ မရဘူးေတာ့... သိလား”

“ ေၾသာ္ ..ခက္ပါေပါ့လား ”

အေဖက ကြမး္စားလြန္း၍ နီရဲေနေသာသြားမ်ားေပၚေအာင္ ျပံဳးရယ္ ေနတတ္သည္။ တကယ္ေတာ့ အေဖသည္ ေလွကို အျမဲ စုန္ဆင္း၍ မရေပ။ ေစ်းသြား ေနာက္က်မည္ဟု သူတို႔ေလာေဆာ္သည့္အခါ၊ ေလမလာ၍ရြက္အားကိုး၍ မရသည့္အခါမ်ားတြင္ အဆန္ခရီးျဖစ္ျဖစ္ အစုန္ခရီး ျဖစ္ျဖစ္ အေဖလက္ေမာင္းေတာင့္ေအာင္ ေလွာ္ရပါသည္။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ အေဖတစ္ေယာက္တည္းႏွင့္ မႏိုင္၍ လူငယ္အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္ကို အကူေခၚရသည္။ မမက အေဖ႔ေလွေပၚတြင္ အလကားလိုက္ရသည္က နည္း၏။ ေလွ၀မ္းထဲတြင္ ၀င္ေနေသာ ေရမ်ားကိုခြက္ျဖင့္ မနားတမ္းခပ္ထုတ္ေပးေနရသည္..။

“ သမီးေလး ရေသးတယ္ ခဏနားလိုက္ဦး။ လိုေတာ့ အေဖ ေျပာမယ္၊ ဒီေလာက္ေရနဲ႔ ေလွေတာင္ ျငိမ္ေသးတယ္၊ဘာမွမျဖစ္ဘူး”

အေဖက သမီးငယ္ေလး၏ လက္ကေလးကို ကိုင္ၾကည့္၍ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသည္။

“ ကိုေအးေသာင္းသမီးေလးကျဖင့္ လွခ်က္ေတာ္ မ်က္လံုးကေလးမ်ား ၀ိုင္းစက္လို႔၊ ညည္းနာမည္ဘယ္လိုေခၚသလဲ”

“မမ”
“အလိုေတာ္..နာမည္က အဆန္းပါလား ”

မမနာမည္သည္ သူတို႔အတြက္ အထူးအဆန္းျဖစ္ကာ ရယ္ၾကသည္။

“က်ဳပ္သမီးၾကီးေပးထားတဲ႔ နာမည္ဗ်ာ၊ က်ဴပ္ကၾကာသပေတးသမီးမို႔ ျမျမသန္းလို႔ေပးတာ၊ အဲဒါ ...သူ႔အစ္မက နာမည္ၾကီးက တံုးသတဲ႔...မမတဲ႔။ ကဲ...သမီး ဘယ္နာမည္ကိုၾကိဳက္သလဲ၊ မမကိုၾကိဳက္လား ...ျမျမသန္းကိုၾကိဳက္လား”

“မမ...”

“အမယ္...အလည္ကေလးေတာ့ ”

မမသည္ အေဖ႔ကိုလည္းခ်စ္သည္။ အေဖ႔ေလွကိုစီးေသာ ခရီးသည္မိန္းမမ်ားကိုလည္းခ်စ္သည္။ သူတို႔ႏွင့္ ေလွအတူစီးရတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းသည္။ သူတို႔သည္ အျပန္တြင္ ျမိဳ႔မွ ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ငါးပိ၊ ငါးေျခာက္တို႔ကို ၀ယ္လာခဲ႔ၾကသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ ေရာင္းရသည့္ ဟင္းရြက္ဘိုးႏွင့္ ျပန္၀ယ္ရသည့္ ပစၥည္းဖိုး မေလာက္မငျဖင့္လွ်င္ အေဖ့ကူးတုိ႔ခကို အျပည့္မေပးႏိုင္။

“ကိုေအးေသာင္းေရ...ေရာ့ႏွစ္က်ပ္ပဲယူထားဦး၊ မနက္ျဖန္ ခရမ္းသီးတစ္ေတာင္းစာရွိေသးတယ္..။ အဲဒီက်မွ ေပါင္းယူေတာ္”

“ရတယ္...ရတယ္ ”

မမသည္ မမၾကီးကိုအလြန္ခ်စ္ေသာ္လည္း မမၾကီးေယာက်ာၤးကိုေတာ့ ခ်စ္၍မရေခ်။ သူက ေရနံေခ်ာင္းမွာဆန္ပြဲရံုလုပ္ငန္းလုပ္ေသာေၾကာင့္ ပိုက္ဆံအေတာ္ရွိသည္ဟု အေဖကေျပာသည္။ မမၾကီးတို႔အိမ္သည္ အေဖ့အိမ္လို ၀ါးၾကမ္းခင္း ေျခတံရွည္အိမ္မဟုတ္၊ ပ်ဥ္ေထာင္ပ်ဥ္ခင္းႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းေလသည္။ ေအာက္ထပ္မွာ ဆန္အိတ္မ်ားႏွင့္အလုပ္သမားမ်ားရိွျပီး အေပၚထပ္မွာမမၾကီးႏွင့္ အစ္ကိုၾကီးေနၾကသည္။ မမေက်ာင္းစတက္သည့္အရြယ္တြင္ မမၾကီးက သူ႔အိမ္မွေန၍ ျမိဳ႔ေက်ာင္းသို႔တက္ရန္ အေဖ႔ကို ေျပာသည္။ မမက အေဖ့အိမ္မွာပဲ ေနခ်င္သည္။

“အေဖ႔ဆီမွာေနရင္ ေရနံေခ်ာင္းကေက်ာင္းတက္လို႔ ဘယ္ရမလဲ၊ ဘုရားကုန္းမွာ ေက်ာင္းတက္ေနရမွာေပါ့၊ မမၾကီးတို႔အိမ္က အက်ယ္ၾကီး၊ ညီမေလးအတြက္ အခန္းတစ္ခန္းေပးထားမယ္”

မမက အေဖ႔ကိုေမာ့ၾကည့္သည္။

“အေဖေရာ...ေနမွာလား”

မမၾကီးက မ်က္ႏွာမေကာင္းေပ။ အေဖကေတာ့ ရယ္သည္။

“အေဖ႔မွာ ေလွရွိေသးတယ္။ ႏြားေတြရွိေသးတယ္...သမီးရဲ႔”

မမၾကီးက ဂါ၀န္လွလွကေလးမ်ား၊ ကစားစရာအရုပ္ကေလးမ်ားႏွင့္မွ်ားေခၚေတာ့ မမတစ္ေယာက္ ျမိဳ႔ေက်ာင္းမွာတက္ရန္ စိတ္ပါသြားသည္။ မမၾကီး အိမ္မွာ မမသည္ ဟင္းေကာင္းေကာင္းႏွင့္ ထမင္းစားရသည္။ ျမစ္ေရ မဟုတ္ဘဲ ေရစက္မွလာသည့္ေရကိုခ်ိဳးရသည္။ ညအိပ္လွ်င္ သင္ျဖဴးဖ်ာေပၚ ေမြ႔ယာထပ္ခင္း၍ ဇိမ္က်က်အိပ္ရသည္..။အေဖ႔အိမ္မွာ မၾကားရေသာ ေရဒီယိုသီခ်င္းကိုၾကားရသည္..။ ခုန္ေပါက္ ေျပးလႊားလွ်င္ အေဖ႔ၾကမ္းေပါက္မွာဆိုး၍ ခပ္ေျဖးေျဖး လမ္းေလွ်ာက္ခဲ႔ရေသာမမသည္ မမၾကီး၏ ပ်ဥ္ခင္းၾကမ္းေပၚတြင္ ကၽြမ္းထိုး၍ ခုန္ေပါက္ ေဆာ့ခြင့္ရခဲ႔သည္...။

သို႔ေသာ္ မမ မေပ်ာ္ခဲ႔ပါ..။

မမၾကီး၏ေယာက်ာၤးသည္ က်န္သည့္အခ်ိန္တြင္ မ်က္ႏွာတည္ရံုသာျဖစ္ေသာလည္း အရက္မူးလာလွ်င္ မမၾကီးကို ရိုက္ႏွက္ႏိွပ္စက္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ မမၾကီးကို တစ္ခ်က္ရိုက္လွ်င္ မမသည္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရိုက္ႏွက္သလိုပင္ နာက်င္သြားတတ္သည္။ မမၾကီးၾကိတ္၍ ငိုေနျပီးဆိုလွ်င္ မမသည္ ေခ်ာင္တစ္ေခ်ာင္မွာ ကြယ္ပုန္းေခ်ာင္းၾကည့္ရင္းက မမၾကီးေယာက်ာၤးကို ထုရိုက္ကုတ္ဆြဲ ပစ္ခ်င္လာသည္။ သူ ေျပာေသာ မမၾကီး၏ အျပစ္မ်ားသည္ မမနားမလည္ ႏိုင္ေသာ္အျပစ္မ်ားျဖစ္၏။ ဥပမာ...ၾကက္သားကို အရိုးေတြခ်ည္းပဲ ခ်န္ထား၍ ဟူေသာ အျပစ္မ်ိဳး...။

“မဟုတ္ဘူး ကိုသိန္းရဲ႔..မနက္ကတည္း က အသားမွာ သိပ္မက်န္ေတာ့တာ...ခုဟာက..”
“တိတ္စမ္း ..”

သူ႔အသံအစ္ၾကီးႏွင့္ ေအာ္လိုက္လွ်င္ မမၾကီး က တုန္သြားျပီး မမကေတာ့ ေနစရာပင္ မရိွေတာ့ေခ်။ မမၾကီးက ေၾကာက္ရြ႔ံမႈေၾကာင့္ ပန္းကန္ေဆးရင္ ပန္းကန္တစ္ခ်ပ္ေလာက္ လြတ္က်သြားလွ်င္ သူက မမၾကီးကို ေျခေထာက္ႏွင့္ ပိတ္ကန္တတ္၏။

“ျမင့္ျမင့္..ငါ့ကိုေရတစ္ခြက္ေပးစမ္း”

မမၾကီးက ေရခြက္ကို ကမ္းေပးစဥ္ လက္တုန္ျပီး သူ႔အေပၚ ေရဖိတ္စဥ္သြားလွ်င္ ထိုေရခြက္ကုိ ၾကမ္းတမ္းစြာ ပုတ္ခ်ပစ္ျပီး ေနာက္တစ္ခြက္ သြားခပ္ခိုင္းတတ္္၏။ မမၾကီးေနရာမွာ မမဆိုလွ်င္ေတာ့ မမေတာ့ေသမွာပဲဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတြးမိကာ ေတြးရံုမွ်ျဖင့္ ေၾကာက္ရြ႔ံတုန္လႈပ္ရသည္။

တစ္ခါ သူ႔ဟာသူ ပိုက္ဆံ ေနရာအထားမွား၍ အုပ္လိုက္ေပ်ာက္ေနသည့္အခါမ်ိဳးမွာ မမၾကီးကို မယံုသကာၤျဖင့္ တရားခံစစ္သလို ရိုက္စစ္သည္က ပို၍ မုန္းဖို႔ေကာင္းသည္။ “ျမင့္ျမင့္... နင္ပိုက္ဆံေတြ ဘယ္လင္ငယ္ကို ေပးဖို႔ ခိုးတာတုန္း... ဟင္းေျပာစမ္း” မမၾကီးကို လက္သီးျဖင့္ထိုးလိုက္၊ လက္ျဖင့္ ရိုက္လိုက္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ စစ္သည့္အခါ မမၾကီးသည္ သူ႔ကို ရွိခိုးေတာင္းပန္ရေလသည္။ “ကိုသိန္းရယ္ ကၽြန္မ...မခိုးပါဘူး၊ ကၽြန္မ...မယူပါဘူး၊ မႏွိပ္စက္ပါနဲ႔ ရွိခိုးပါရဲ႔” မမက ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ အစာအုပ္ကိုငံု႔ၾကည့္ကာ စာက်က္ ဟန္ေဆာင္ရင္ မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္က်လ်က္ တိတ္ဆိတ္စြာ ငိုေၾကြးမိသည္။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ မမၾကီးကို မမေမးဖူးသည္။
“မမၾကီးကို အစ္ကိုၾကီးက ဘာျဖစ္လို႔ ခဏခဏရိုက္ေနရတာလဲ”

မမၾကီးက အရိုက္ခံရသူမွာ သူ မဟုတ္သလိုပင္ ၾကည္လင္စြာျပံဳးရယ္၏။

“သူ စိတ္တိုေအာင္ မမၾကီးက သြားသြားလုပ္မိလို႔ေပ့ါ”

မမသေဘာမတူႏိုင္ပါ။

“ဟင္ မမၾကီးျဖင့္ ဘာမွ မလုပ္ပါဘူး၊ မမျမင္တာပဲ သူ႔ဟာသူ အရက္မူးျပီး ေဒါသေတြၾကီးေနတာပါ”

မမအလြန္သိခ်င္ေသာ ေမးခြန္းတစ္ခုကို ေမးမိေသး၏။

“သူက မမၾကီးကို မခ်စ္ဘူးေနာ္”

“အို..မဟုတ္တာ သူ မမၾကီးကို အရမ္းခ်စ္တာပါ ကေလးရယ္”

“ဟင္...ဟုတ္ဘဲနဲ႔..”

မမၾကီးက မမ၏ ဆံပင္တိုကေလးမ်ားကိုဖြသပ္၍ ျပံဳးေနသည္။ တစ္ခါကေတာ့ သူ မမၾကီးကို ေကာ္ဖီပန္းကန္ျပားႏွင့္ ပစ္ေပါက္လိုက္တာ မမၾကီး၏ ႏႈတ္ခမ္းကြဲသြားျပီး ေသြးေတြ ျဖာခနဲထြက္သြားသည္..။ မမသည္ ပုန္းကြယ္မေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ မမၾကီးထံ အေျပးအလႊား သြားဖက္မိ၏။

“မလုပ္နဲ႔...မမၾကီးကို မလုပ္ပါနဲ႔”

သူကေတာ့ မမၾကီး၏ ေသြးမ်ားကို မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္၍ ၾကမ္းျပင္ကို တဒုန္းဒုန္းနင္းကာ အိပ္ခန္းထဲ၀င္သြားသည္..။ မမၾကီး က ႏႈတိခမ္းကိုဖိလ်က္ နီးရာေဆးခန္းသို႔ ေျပးရသည္။ မမက လူၾကီးတူမလုပ္၍ မမၾကီးႏွင့္လိုက္သြားရသည္။

“ရွင့္ ေယာက်ာၤး ေတာ္ေတာ္ တရားလြန္ေနျပီေနာ္..ရွင္ရပ္ကြက္လူၾကီးဆီ တုိင္ပါလား”

မမၾကီးႏႈတ္ခမ္းကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ခ်ဳပ္ေပးေသာ ဆတရာ၀န္မက မခံမရပ္ႏိုင္ဟန္ျဖင့္ ေျမွာက္ေပးသည္။

“အရင္တစ္ခါလဲ တိုင္ဖူးတယ္ ဆရာမရဲ႔ ဘာမွမထူးျခားဘူး..”

“ရွင္တို႔ကေလးမရဘူးမဟုတ္လား၊ ဘာမွ စဥ္းစားမေနနဲ႔၊ ကြာလိုက္၊ လိုအပ္ရင္ ကၽြန္္မ သက္ေသလိုက္ေျပာေပးမယ္၊ ရွင့္ဒဏ္ရာေတြကို ကၽြန္မကုေပးရတာ ဘယ္ေလာက္မ်ားေနျပီလဲ”

မမၾကီးက အင္းမလႈပ္ အဲမလႈပ္ ျငိမ္ေန၏။

“ဘယ့္ႏွယ့္လဲဟင္...မျမင့္ ကြာမယ္မဟုတ္လား၊ သူ...ရွင့္ကိုႏိွပ္စက္ေနတာလြန္ေနျပီ”

“မျဖစ္ေသးပါဘူး ဆရာမရယ္ ကၽြန္မသူနဲ႔ကြာရင္ ...ကၽြန္မဘာ လုပ္ကိုင္စားရမလဲ”

“အမေလး မျမင့္ရယ္...ပူပူပင္ပင္၊ မျမင့္ ေစ်းမေရာင္းတတ္ဘူးလား၊ ဆန္ေတာ့ ခ်င္တတ္မွာေပါ့၊ ဆန္ေရာင္းခ်င္ေရာင္း...ေလာကမွာ လုပ္စားးရာ တစ္ပံုၾကီး၊ ကၽြန္မ အရင္းထုတ္ေပးမယ္၊ ဘယ့္ႏွယ့္လဲ”

ဆရာ၀န္မက အတည္လိုလို... စသလိုလိုေျပာေတာ့ မမၾကီးက စိတ္အားထက္သန္လာသည္။

“ဟုတ္တယ္...ကၽြန္မသူ႔ကို ကြာမယ္”

“အဲလို လုပ္စမ္းပါ”

သို႔ေသာ္ မမၾကီးသည္ ေယာက်ာၤးႏွင့္ကြာသည့္အဆင့္သို႔ ဘယ့္ေတာ့မွ မေရာက္ခဲ႔ေပ..။အခ်ိ္န္တန္လွ်င္ အရက္မူးျပီး လင္ႏွိပ္စက္သည့္ ဒဏ္ကို ခံေနဆဲျဖစ္သည္..။

မမၾကီးအေပၚ မမ၏ သနားညွာတာမႈမ်ားသည သူ႔ေယာက်ာၤးအေပၚမုန္းတီးစက္ဆုပ္မႈမ်ားအျဖစ္သို႔ အခ်ိဳးညီညီ ေျပာင္းလဲသြား၏။ စက္ဆုပ္ရံုမွ်မက ရြံရွာစိတ္ပါ ၀င္ခဲ႔ရသည္မွာ ထိုသူသည္ အရက္မူးလာလွ်င္ ညအိပ္သည့္အခါ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း မရွိျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ သူ အရက္မူးျပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနစဥ္ ဘယ္ေလာက္ပဲ အေရးၾကီးသည္ျဖစ္ေစ မမသူတို႔အခန္းသို႔မသြားရဲ႔၊ ျဖတ္၍ေလွ်ာက္လွ်င္လည္း မ်က္လံုး ေ၀႔မၾကည့္ရဲေပ။ ငါးႏွစ္သမီးအရြယ္အထိ အေဖႏွင့္အတူေနခဲ႔ေသာ မမသည္ ယခုလို ပိုးစိုး ပက္စက္ ျမင္ကြင္းမ်ိဳး တစ္ခါမွ မျမင္ဖူး၊ မၾကံဳဖူးခဲ႔ရေပ။ အေဖသည္ ဘယ္ေတာ့မွ အရက္မေသာက္၊ ဘယ္ေတာ့မွလည္းကုိးယိုးကားယားမထုိင္၊ လံုခ်ည္ကို ဒူးဆစ္အထိ လွန္တင္တာပင္ တစ္ခါမွ မမ မျမင္ဖူးခဲ႔။ ယခုမွသာ မမသည္ စိတ္ပ်က္ရြံရွာစရာ အေနအထားမ်ားကို ျမင္ေနရေလသည္။

တစ္ညမွာေတာ့ အခန္းထဲမွာ ထုိုးၾကိတ္ကန္ေက်ာက္သံ၊ မမၾကီး၏ ေအာ္သံတို႔ကိုၾကားရေသာေၾကာင့္ မမကမန္းကတန္း အခန္းေပါက္၀သို႔ သြားရပ္မိသည္။ ထိုအခါ အဆိုးရြားဆံုးေသာ ျမင္ကြင္းကို ထိတ္လန္႔တ႕ၾကား ျမင္ခဲ႔ရေလသည္။ မမသည္ ေဒါသလည္းထြက္၊ မုန္းလည္းမုန္းျပီး ရြံလည္းရြံကာ ဘာလုပ္လို႔ လုပ္ရမွန္းမသိေအာင္ တုန္လႈပ္ေနခဲ႔၏။ မမၾကီးကိုလည္း သနားလွသည္။ ေနာက္ေနာ့ ၾကမ္းေပၚမွာ ဆန္နမူနာထုတ္ယူသည့္ သြပ္ကေတာ့ခၽြန္ေလးတစ္ခုကိုသြားေတြ႔၏။ မမ ကေတာ့ကိုေကာက္ယူျပီးး အခန္းထဲကို ေသြးရူးေသြးတန္း ေျပး၀င္သြားမိသည္။

မမၾကီးကို ငါကယ္မွျဖစ္မယ္။

သို႔ေသာ္...မမၾကီးက မမကို ထိတ္လန္႔တၾကား ႏွင္ထုတ္၏။

“ညီမေလး..မလာနဲ႔၊ အို မလုပ္နဲ႔ေလ...မလုပ္ရဘူး..”

မမၾကီး၏ ေယာက်ာၤးက ျဗဳန္းခနဲလူးလဲထလာျပီး မမအား တစ္ခ်က္ ျပင္းထန္စြာ ရိုက္ခ်လိုက္၏။ ကေတာ့ခၽြန္ကေလး ေတာက္ခနဲလြတ္က်သြားသည္ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္တည္း မမၾကီး၏ အိမ္ေပၚမွ အျပီးအပိုင္ဆင္းကာ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးေသာ အေဖ႔အိမ္ေပၚျပန္တက္ခဲ႔ေလသည္..။


“မမ”ဆုိသည္မွာ ဆရာမဂ်ဴးေရးသားသည့္ “ကံၾကမၼာကို မယံုၾကည္ၾကသူမ်ား”၀တၳဳ၏ ဇာတ္ေကာင္ ငါးေယာက္အနက္မွ တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္...။ ဆရာမ၏ ၀တၳဳရွည္ကို ဇာတ္ေကာင္ငါးေယာက္၏အေၾကာင္း အပုိဒ္ခြဲကာ ၀တၳဳတိုအျဖစ္ ျပန္လည္ေဖာ္ျပပါသည္။ လူတစ္ေယာက္သည္ သူ၏ ငယ္ဘ၀အရိပ္မဲ ေႏွာက္ယွက္ျခင္းကို အသက္အရြယ္ၾကီးသည္အထိ ခံစားတတ္ၾကသည္။ ထိုထဲတြင္ မမလဲ အပါအ၀င္ျဖစ္သည္။ မိန္းမေတြကို အႏိုင္က်င့္စရာ ကစားစရာ အရုပ္တစ္ခုလို သေဘာထားတတ္ၾကေသာ ေယာက်ာၤးတခ်ိဳ႔အတြက္ ျပန္လည္ေတြးဆေစခ်င္ပါသည္။ အသက္ႏွင့္ရင္း၍ ရွင္တို႔ကိုေမြးထုတ္ေပးခဲ႔သည့္ မိခင္သည္လည္း မိန္းမတစ္ေယာက္ပဲဆိုတာ အျမဲတမ္း သတိတရရိွေနဖို႔ပင္။

Thursday, 7 January 2010

မီးမီး



က်မကိုေမြးေတာ့ ေမေမတို႔ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ တူမဦးေလးျဖစ္ခဲ႔သလို ဖိုးဖိုး ဖြားဖြားတို႔အတြက္လဲ ေျမးအဦးဆံုးေလးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္...။ ေျမးဦးတို႔ထံုးစံအတိုင္း တစ္အိမ္လံုး၀ိုင္းခ်စ္တာ ခံခဲ႔ရတာေပါ့..။ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ သမီးကေလးမို႔ (ဟီး..ဟီး လိပ္မ်ိဳးမဟုတ္ေၾကာင္း ဓါတ္ပံုကိုသာ ရႈၾကပါကုန္) ေဖေဖက ခ်စ္စႏုိးနဲ႔ “မီးမီး”လို႔ ေခၚတြင္ေစခဲ႔ပါတယ္..။ ေမေမဆိုရင္ က်မကို ေမြးျပီး သိပ္ေတာင္မထိန္းရဘူး လို႔ေျပာပါတယ္...။ ေမေမ႔ညီမအငယ္ဆံုးေတြျဖစ္ၾကတဲ႔ အမႊာအေဒၚႏွစ္ေယာက္က က်မနဲ႔ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္တိတိ ကြာပါတယ္...။ က်မကိုေမြးေတာ့ အိမ္မွာေမြးတာပါ....။ အဲဒီေန႔က အေဒၚအမႊာႏွစ္ေယာက္ စာေမးပြဲေျဖမယ့္ေန႔...။ ေက်ာင္းေရာက္ျပီးတာေတာင္ ကေလးေလးကို စာေမးပြဲခန္းမ၀င္ခင္ အိမ္ကိုေျပးလာၾကည့္ၾကေသးသတဲ႔...။ အဲ...မီးမီးရဲ႔ ရွဴရွဴးေပါက္ခ်ထား...အီအီးပါထားတဲ႔ အႏွီးေတြကအစ..... လုျပီးေလွ်ာ္ျပန္ပါေသးတယ္တဲ႔ဗ်...။ ညဘက္ ႏို႔ဗူးထေဖ်ာ္ေတာ့လဲ သူတို႔ပါပဲ....။ ဒီေတာ့ “မီးမီး”ေမြးဖြားလာျခင္းဟာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေဆာ့စရာအရုပ္ကေလး ရသြားသလိုပါပဲ...။ ေန႔ ည လုျပီးေတာ့ေတာင္ ထိန္းေပးခဲ႔ၾကတယ္...။ ဒီေတာ့ ငယ္ငယ္က အဲဒီအေဒၚေတြက ဘယ္သြားသြား မီးမီးမပါတဲ႔ ေနရာမရွိသေလာက္ေပါ့...။ တစ္ခါက အဘိုးဆန္စက္ရွိတဲ႔ ေျမနီေတာင္ကုန္းေလးတစ္ခုမွာ မီးမီးကို စက္ဘီးနဲ႔တင္နင္းတာ စက္ဘီးလဲက်လို႔ လက္ကိုင္နဲ႔ မီးမီးရင္ဘတ္ေစာင့္မိတာ... မ်က္ျဖဴလန္ျပီး အသက္ရႈမရေတာ့လို႔ ႏွစ္ေယာက္သား ကေလးကိုခ်ီျပီးလႈပ္ခါရမ္းလိုက္တာ ငိုသံထြက္လာေတာ့မွပဲ စိတ္ေအးရေတာ့တယ္တဲ႔...။ ၾကည့္ဦး ေတာ္ေသးတာေပါ့ သူတို႔က အသက္ပါကယ္တတ္ခဲ႔ေသးတယ္...။ ႏို႔မို႔ဆို ခု“မီးမီး”ဆိုတာ “မိုးေငြ႔”လဲ ဘယ္ျဖစ္လာႏိုင္ေတာ့မလဲေနာ္...။
က်မကိုေမြးေပးတဲ႔ နပ္စ္ေမေမကရွမ္္းအမ်ိဳးသမီးပါ။ ဆရာမေဒၚနန္းေဖါင္းတဲ႔...သူ႔အမ်ိဳးသားကေတာ့ က်မ ေက်ာင္းေနတဲ႔အရြယ္မွာ က်မရဲ႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီးျဖစ္တဲ႔ ဆရာၾကီးဦးဆယ္ျမဴရယ္ပါပဲ...။ ဆရာၾကီးကလားဟူလူမ်ိဳးပါ....။ သူတို႔မွာ သမီးသံုးေရာက္ရွိတယ္...။ တစ္အိမ္လံုးက်မကို ခ်စ္ၾကတယ္...။ က်မနာမည္ မီးမီးကိုေတာင္ သူတို႔က လားဟူလို “အားမီ”လို႔ေခၚၾကတာ ခုခ်ိန္ထိပါပဲ...။

မီးမီးဆိုတဲ႔ နာမည္က သမီးေမြးထားတဲ႔အိမ္တိုင္းလိုလို မွည့္ေခၚတတ္ၾကတဲ႔ နာမည္ပါ...။ မိဘေတြရဲ႔ ေမတၱာအရိပ္အေငြ႔ကို အဲဒီနာမည္မွာ ထင္ထင္ရွားရွားေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္...။ အဂၤလိပ္လို ဆြိတီတို႔ ဟန္နီတို႔လိုနာမည္မ်ိဳးေပါ့...။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ေျပာပါတယ္ “မီး” ဆိုကထဲက ပူေလာင္ျပီေပါ့တဲ႔...။ အဲဒါက မေကာင္းတဲ႔ဘက္ကေတြးၾကလို႔ပါ...။ ေလာကမွာ အေကာင္းျမင္တတ္သူေတြဟာ... အျငိမ္းခ်မ္းဆံုးပါပဲ...။ ေန႔စဥ္ လူဆယ္ေယာက္ကို ခ်ီးမြန္းစကားေျပာပါ...။ ကိုယ့္အေပၚမေကာင္းၾကံစည္ေနတာကို သိေနခဲ့တာေတာင္ ကိုယ္က ေမတၱာထားပါ...။ ေရာင္ျပန္ဟတ္တယ္ဆိုတာကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္ရွိခဲ႔မယ္ဆိုရင္ေပါ့...။

ဒီဘက္ႏွစ္ 2010 ေရာက္ေတာ့ ပို႔စ္သိပ္မေရးျဖစ္တာ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနလို႔ပါ...။ ဒီပို႔စ္ကိုေရးျဖစ္တာကလဲ ေရးစရာမရွိလို႔မဟုတ္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႔ေတြ ထင္တတ္ၾကလို႔ေလ ဘေလာ႔ဂါေတြ ေရးစရာမရွိရင္ သိပ္သိသာတယ္တဲ႔...(က်မတစ္ခါ ေျပာခံထားရဖူးလို႔ အမွတ္ကိုရိွေနတာ)။ အဲလုိမဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ... ဒီပို႔စ္ေလးက က်မအတြက္ေတာ့ သိပ္ကိုခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ ပို႔စ္ေလးပါပဲ...။

မိိုးေငြ႔

Saturday, 2 January 2010

ေခါက္ဆြဲႏြဳင့္


ေခါက္ဆြဲႏြဳင့္ လုပ္ဖုိ႔လိုအပ္တဲ႔ အစာေတြကေတာ့ အေပၚပံုမွာျပထားတဲ႔တုိင္း ၾကက္သြန္ျဖဴဆီခ်က္၊ ေျမပဲေလွာ္ေထာင္း၊ ၾကာညိဳ႔(ပဲငန္ျပာရည္အေနာက္)၊ ငရုတ္သီးေၾကာ္(ငရုပ္ဆီ)၊ မုန္ညင္းခ်ဥ္္၊ နံနံပင္နဲ႔ ပဲပင္ေပါက္တို႔ျဖစ္ပါတယ္..။ ေရႊပဲရြက္ကိုလဲထည့္စားတတ္ၾကပါတယ္...။



ေခါက္ဆြဲေပါင္းလုပ္ဖို႔ ဆန္ၾကမ္းကိုညထဲက ေရစိမ္ထားျပီး မနက္က် ၾကိတ္ရပါတယ္...။ အလြယ္တကူ ယုိးဒယားက လာတဲ႔ ဆန္ၾကမ္းမႈန္႔ကိုေရေဖ်ာ္လဲရပါတယ္...။ ေခါက္ဆြဲဗန္းကေတာ့ အနည္းဆံုးႏွစ္ဗန္း လိုပါတယ္...။ တစ္ဗန္းကိုေပါင္းတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေနာက္တစ္ဗန္းကိုအဆင္သင့္ အစာပလာေတြ ထည့္ထားရပါတယ္...။

ပံုမွာ ျပထားတဲ႔အတိုင္း ေခါက္ဆြဲဗန္းကို ဆီအနည္းငယ္ဆြတ္ျပီး ေဖ်ာ္ထားတဲ႔ ဆန္မႈန္႔ႏွစ္အရည္ကို ခပ္ပါးပါးထည့္ျပီး ေရေႏြးဆူဆူအိုးထဲထည့္္ေပါင္းရတာပါ..။

ဒါကေတာ့ ေပါင္းျပီးရလာတဲ႔ ေခါက္ဆြဲခ်ပ္ကုိ ကပ္ေၾကးနဲ႔ညွပ္ျပီး အစာေတြထည့္ သုပ္စားရတာပါ..။ အရသာကေတာ့ ဂြတ္ပဲဗ်ိဳ႔...။ မစားရတာ ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီ အခု တာခ်ီလိတ္ကေန အဲဒီေခါက္ဆြဲဗန္းကို မွာလိုက္တာရလို႔ အိမ္မွာဖြင့္ပြဲလုပ္တာ...။


ဒါကေတာ့ေခါက္ဆြဲအျဖဴခ်ည္းပဲေပါင္းျပီးရလာတဲ႔ဗန္းထဲကို ဆန္မႈန္႔နဲ႔အစာေတြအစံုေရာေဖ်ာ္ျပီး အေပၚက ျပန္ေလာင္းျပီးေပါင္းထားတဲ႔ အရြက္စံုေခါက္ဆြဲႏြဳင့္ျဖစ္သြားတာေပါ့ဗ်ာ...။ က်မတို႔ငယ္ငယ္က ဒီေခါက္ဆြဲႏြဳင့္ကို ေခါက္ဆြဲအြမ္လို႔ေခၚတယ္...။ “ႏြဳင့္”နဲ႔“အြမ္”ဆိုတာအဓိပၸါယ္ကအတူတူပဲ...။ ေသးတာငယ္တာကိုေျပာတာပါ..။
ေခါက္ဆြဲအေသးစားေလးလို႔ေျပာခ်င္တာေပါ့...။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ က်မတို႔ရွမ္းျပည္မွာ ညွပ္ေခါက္ဆြဲလုပ္တာ အဲလိုဗန္းကိုအၾကီးစားနဲ႔လုပ္တာကိုး...။ က်မတို႔အိမ္ေရွ႔မွာတင္ ေခါက္ဆြဲလုပ္တဲ႔အိ္မ္ရွိတယ္...။ ညေနဘက္ဆို အဲဒီေခါက္ဆြဲခ်ပ္ကိုပူပူေႏြးေႏြး ငရုတ္သီးမီးကင္ျပီးစိမ္ထားတဲ႔ ငါးငံျပာရည္နဲ႔တို႔စားၾကတယ္...။

တာခ်ီလိတ္ျမိဳ႔ ေရႊတိဂံုဘုရားက ဆိုင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဲဒါေရာင္းၾကတယ္ေျပာတယ္....။ ေခါက္ဆြဲႏြဳင့္စားခ်င္ရင္ ေရႊတိဂံုဘုရားသြား အဲလိုေပါ့...။ က်မေတာ့ မေရာက္တာၾကာလို႔ သြားမစားဖူးပါဘူး..။အမွန္ေတာ့ ဒီမုန္႔လုပ္နည္းက ႏိုင္းႏိုင္းစေနရဲ႔ စားမယ္၀ါးမယ္မွာ တင္ထားျပီးသားပါ...။ က်မကိုယ္တိုင္လုပ္တာေလးကို ၾကြားခ်င္လို႔ထပ္တင္လိုက္တာပါ ဟဲ...ဟဲ...။

မိုးေငြ႔