မိုးေငြ႔ဆိုတာ...ေကာ္ဖီခါးခါးအၾကိဳက္နဲ႔ ဖက္ရွင္တအားမိုက္သူေပါ့...း)

Saturday, 28 August 2010

က်မခ်စ္ေသာမိသားစု....


မိသားစု” ဆိုတဲ႔ စကားလံုးေလးက က်မဘ၀အတြက္ အဓိပၸါယ္အရိွဆံုး အေႏြးေထြးဆံုး ရင္ခြင္တစ္ခုပါ....။ broken family ဘ၀ကို ငယ္ရြယ္စဥ္ကေလးဘ၀ကတည္းက ျဖတ္သန္းလာခဲ႔ရဖူးေတာ့...က်မ အသက္ၾကီးလာရင္... က်မၾကံဳေတြ႔ခံစားရသလိုမ်ိဳး က်မရဲ႔ သားသမီးေတြ ဘယ္ေတာ့မွ မၾကံဳေစရဘူုးလို႔ သဓိဌာန္ျပဳထားရင္း.... က်မဘ၀ကို အဲဒီ မိသားစုဆိုတဲ႔ ေႏြးေထြးလိ္ွဳက္လွဲတဲ႔ အိမ္ကေလးတစ္လံုးပိုင္ဆိုင္ရရိွဖို႔ ဘာမဆိုက်မစေတးရဲခဲ႔တယ္....။ အထူးသျဖင့္ က်မႏွလံုးသားကိုလဲစေတးရဲပါတယ္....ဘယ္လိုအခက္ခဲမ်ိဳးကိုပဲ ၾကံဳေတြ႔ရပါေစေတာ့ေပါ့...။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေမေမနဲ႔ေနရတဲ႔အခ်ိန္ကခဏကေလး ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းတက္ဖို႔အေဒၚနဲ႔လာေနရတယ္...။ က်မတကၠသို္လ္ ဒုတိယႏွစ္မွာ သူနဲ႔စေတြ႔တယ္...။ သိပ္ကိုခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ မိသားစုကေလးကို က်မစရခဲ႔တယ္...။ က်မသက္တမ္းမွာ သူ႔မိသားစုရဲ႔ ေႏြးေထြးမႈကိုရတဲ႔ အခ်ိန္က ပိုမ်ားခဲ႔တယ္...။ က်မကိုယ္တိုင္ကလဲ မက္မက္ေမာေမာခုိနားခ်င္သူကိုး...။ က်မထက္ႏွစ္ႏွစ္ငယ္တဲ႔ သူ႔ကိုု က်မခ်စ္သူလိုေရာ တစ္ခါတစ္ခါ ကိုယ့္ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္လိုေရာ ခ်စ္တယ္...သံေယာဇဥ္ရွိတယ္။ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ႔ စကားလံုးထက္ သံေယာဇဥ္ပိုရိွတယ္...။ တခါတခါ...အဲဒီအမွ်င္တန္းေတြက က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို တေသြးတသားထဲျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးေပးတတ္တယ္...။

သူနဲ႔က်မစေတြ႔ပံုကိုေျပာရာမွာ သူ႔အေၾကာင္းကိုနည္းနည္းေတာ့ ေျပာရလိမ္႔မယ္....။ ေက်ာင္းမွာ တျခားေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ မတူ သူ႔ပံုစံကထူးျခားတယ္ ...။ 1995-96 ခုႏွစ္ဆိုေတာ့ ခုေခတ္လိုအက်ီၤပြပြ ေဘာင္းဘီဂြက်ေတြ၀တ္တဲ႔ Hip Hop ေခတ္မထေသးေပမယ့္...သူကေတာ့ အဲဒီစတိုလ္မ်ိဳး၀တ္ေလ့ရွိတယ္...။ လူငယ္ပီပီ တက္တက္ၾကြၾကြရွိတဲ႔ သူ႔ပံုစံေလးကို က်မခ်စ္မိသြားတယ္.....။ Visit Myanmar Year ဒါဒါတို႔ ျမေရႊ၀ါတို႔ ပပ၀င္းတို႔ ေမာ္ဒယ္္လ္ ေအဂ်င္စီစေထာင္တဲ႔ေခတ္... အဲဒီတုန္းက Event တစ္ခုလုပ္ရင္ သူတို႔ dancer အဖြဲ႔ကသြားသြားကေပးရတယ္...။ ျမန္မာျပည္မွာ dancer ဆိုတာ မရွိသေလာက္ နည္းပါးတဲ႔ ေခတ္ေပါ့..။ ခုေတာ့ Uranian တို႔ မင္းမင္းထြန္းတို႔ အဖြဲ႔ေတြဆုိ သိပ္ကိုေတာၾ္ကပါတယ္...။ ခုေခတ္ကပိုလည္း ေခတ္မီတယ္ ေလ့လာရတာ သင္ယူရတာလဲ လြယ္ကူတယ္...။ သူတို႔ေခတ္ကေတာ့ သူ႔အစ္ကို ႏိုင္ငံျခားကျပန္လာေတာ့ သင္ေပးတယ္...ကိုယ့္ဘာသာကိုု ေခြငွားၾကည့္ျပီးက်င့္တယ္...။ MTV ၾကည့္တယ္... အဲဒါနဲ႔ ကတတ္လာၾကတာ..။ သူတို႔အေခၚ ဘုရားသခင္ကေပးသနားေသာ gifted ပါရမီပါလာလို႔လဲ ျဖစ္သြားတာေပါ့...။ အဲဒီတုန္းက ဘရိ္တ္ဒန္႔စ္တို႔ဘာတို႔ေခတ္စားတယ္...။


က်မဘ၀ကေတာ့ ပံုမွန္ေလးပဲ...အေဒၚ့အိမ္ကေနေက်ာင္းတက္တယ္...။ ေက်ာင္းသြားရင္ က်မက ရင္ဖံုးအက်ီၤလက္ပ်က္ကေလးေတြကို ေရာင္စံု ၾကယ္သီးဆန္းကေလးေတြနဲ႔၀တ္တတ္ေတာ့... သူလဲ က်မကို သာမန္ေက်ာင္းသူေတြထဲက ခြဲထြက္သတိထားမိပါတယ္...။ သူ ပထမႏွစ္တက္ေတာ့ က်မက ဒုတိယႏွစ္ေရာက္ေနျပီ...။ ဒုတိယႏွစ္ဆိုေတာ့ေက်ာင္းမွာ ၀ါနဲနဲရင့္ေတာ့ fresher ေလးေတြကို သြားသြားစေနာက္ၾက... မိတ္ဆက္ၾက အဲဒါမ်ိဳးေတြလုပ္တယ္...။ က်မတို႔ အတန္းက ေက်ာင္းအေနာက္ဘက္မွာ သူတို႔ေမဂ်ာက ေက်ာင္း၀င္၀င္ျခင္း ဆင္၀င္ေက်ာ္ရင္ ညာဘက္ျခမ္းအေဆာင္မွာ...သူတို႔အတန္းေရွ႔က စကားျဖဴပင္ေတြရွိတယ္...။ သူ အတန္းျပီးလို႔ စကားျဖဴပင္ေအာက္မွာ ေက်ာပိုးအိတ္ေလးနဲ႔ထိုင္ေနတယ္...။ ေက်ာင္းမွာ fun fair လုပ္ေတာ့ မုန္႔စားလက္မွတ္တစ္ေစာင္နဲ႔ သူ႔ကိုသြားမိတ္ဆက္တယ္....။ အဲဒီေန႔က သူတီရွပ္အျဖဴေရာင္ကို ဂ်င္းပင္ေလးနဲ႔တြဲ၀တ္ထားတယ္... ဖိနပ္က ေဒါက္တာမာတင္နဲ႔ ...။ က်မ ေပးတဲ႔လက္္မွတ္ကို သူမယူဘူး... ၾကာဇံခ်က္မၾကိဳက္ဘူးတဲ႔...။ ဒါေပမယ့္ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္သြားၾကတယ္...။


ေက်ာင္းမွာ ေမဂ်ာေပါင္းစံု အားကစားလုပ္ေတာ့ ကိုယ္ကဘယ္မွာမွမပါပါဘူး...။ သူမ်ားေတြျပိဳင္တာပဲ ၾကည့္ျဖစ္တယ္...။ သူကေတာ့ သူ႔ေမဂ်ာမွာေဘာလံုးကန္တယ္...။ က်မတို႔ေက်ာင္းမွာက ေဘာလံုးကြင္းမရွိေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကြင္းမွာသြားကန္ရတယ္...။ သူတို႔ေမဂ်ာနဲ႔ ရုကၡေဗဒ ကန္ေတာ့ က်မကသူ႔ကိုအားေပးဖို႔ (ကိုယ့္ေမဂ်ာမဟုတ္ဘဲ)သက္သက္ သြားၾကည့္တယ္...။ ေဆာင္းမနက္ခင္း ျမဴႏွင္းေတြ ေ၀တဲ့အခ်ိန္မွာေပါ့...။ သူက ဂိုးသမား...။ ေနာက္ေန႔ ေက်ာင္းမွာ လက္ေရြးစင္ ေဘာ္လီေဘာပုတ္ေတာ့ အေရွ့ဘက္ကန္တင္းေရွ့မွာ... က်မတို႔စားေနက် ဦးေျပာင္ၾကီးထမင္းဆိုင္ေရွ့က သစ္ပင္ေအာက္ခံုတန္းမွာ ေနၾကာေစ့ကိုက္ရင္း ထုိင္အားေပးၾကတယ္... စည္သူ(နႏၵ)လဲပါေသးတယ္...။ စည္သူက အကသင္ခ်င္လြန္းလို႔ သူ႔ကို လာမိတ္ဖြဲ႔ထားတာ သိပ္မၾကာေသးပါဘူး...။ ၾကည့္ရင္း ေနၾကာေစ့၀ါးရင္းနဲ႔ အထုပ္ၾကီးၾကီးတစ္ထုပ္ ကုန္သြားတယ္...။ သူေခါင္းမူးသြားပံုရတယ္...။ ျပန္ေတာ့မယ္ ျပန္ေတာ့မယ္နဲ႔ သူ႔ၾကည့္ေတာ့ ေခၽြးေစးေတြထြက္ေနတယ္..။ ေသြးေပါင္က်သြားတာထင္ပါ့...။ က်မသူ႔ကိုၾကည့္ျပီး ကားဂိတ္ထိ လုိက္ပို႔ေပးလိုက္တယ္..။ သူ မ်က္ေစ့မ်က္ႏွာပ်က္ေနျပီ..။ က်မလဲ အဲလိုျဖစ္တတ္ေတာ့ သူ႔ကိုလမ္းမွာ မ်က္လံုးေတြျပာျပီး လဲက်မွာစိုးလို႔ သူနဲ႔အိမ္လိုက္ျပန္လိုက္တယ္...။

သူ႔အစ္မက က်မထက္တစ္ႏွစ္ပဲၾကီးတာ... ဒီေတာ့ ညီအမလို သူငယ္ခ်င္းလိုပဲ ခင္မင္ရင္းႏွီးၾကတယ္...။ သူ႔အေဖက ခရီးသြားရတာမ်ားတယ္ ဓါတ္ေငြ႔လိုင္းမွာ လုပ္ေတာ့ တစ္လတစ္ခါမွ အိမ္ျပန္လာတတ္တယ္..။ အေမနဲ႔အမကေတာ့ အိမ္မွာေပါ့... အေမကဟင္းခ်က္ေကာင္းတယ္ စိတ္ရွည္တယ္...။ အစ္မက အီးေမဂ်ာ တက္ေနတာ....။ က်မတို႔မိန္းထဲသြားသြားလည္ၾကရင္ အစ္မတုိ႔ အီးေမဂ်ာက ဦးခ်စ္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ သြားထုိင္တတ္ၾကတယ္....။ သူ႔အိမ္ကေက်ာင္းနဲ႔တစ္မတ္တိုင္ပဲေ၀းေတာ့ ေန႔လည္စာကို သူ႔အိမ္မွာျပန္ျပန္စား ျဖစ္ၾကတာမ်ားတယ္...။ အေမကသူၾကိဳက္တတ္တဲ႔ အမဲႏွပ္ ငါးပိရည္တို႔စရာအစံု အခ်ဥ္္ဟင္းရည္... အသီးအရြက္ေၾကာ္ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာခ်က္ေပးတတ္တယ္...။ သူကေတာ့ဘိုလို ဇြန္းခရင္းနဲ႔စားတတ္တယ္ က်မကေတာ့ လက္နဲ႔ႏွယ္ဖတ္ျပီး အားရပါးရစားတာကိုပိုၾကိဳက္တယ္...။ အေမက သူခ်က္တဲ႔ဟင္းေတြကို အားရပါးရစားတာၾကည့္ရင္းနဲ႔ကို ပီတိျဖစ္ေနေရာ...။


ခင္ခင္မင္မင္ ေပါင္းၾကသင္းၾကနဲ႔ ေက်ာင္းသားဘ၀ အန္မတန္ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္...။ ဒါေပမယ့္လဲ ေက်ာင္းက ခဏခဏပိတ္လြန္းလို႔ ေက်ာင္းျပီးဘြဲ႔ရသည္ထိက်မတို႔ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္က နည္းနည္းကေလးရယ္..။ ေက်ာင္းေတြပိတ္သြားေတာ့ က်မတို႔ အဆက္သြယ္ မပ်က္ၾကပါဘူး...။ သင္တန္းေတြတက္လိုက္ အားရင္သူ႔အိမ္မွာ ထမင္းသြားစားလိုက္နဲ႔...။ ေျပာရင္ အံ့ၾသၾကဦးမယ္ သူနဲ႔ က်မက ဘာရည္းစားစကားမွလဲ မေျပာျဖစ္ၾကဘူး ဒီလိုပဲ တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ခ်စ္တယ္လို႔လဲ မေျပာၾကဘူး အဲလိုနဲ႔ က်မတို႔သမီးရညး္စားသာ ျဖစ္သြားၾကတယ္... ၾကည့္ရင္ေတာ့ ေမာင္ႏွမေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြလိုပဲ... က်မက သိပ္ျပီး ပူးကပ္ကပ္ခၽြဲႏြ႔ဲတာ မလုပ္တတ္ဘူး...။ မိိန္းမျဖစ္ျပီး မူလဂ်ီ တူလဂ်ီ မလုပ္တတ္... ခုေခတ္စကားနဲ႔ဆို မအီတတ္ဘူးေပါ့...။ အဲလိုေၾကာင့္မ်ားလား... တျခားျမဴဆြယ္ရာေနာက္ကို သူေကာက္ေကာက္ ပါသြားခဲ႔ဖူးတာ...။ က်မအသုံးမက်လို႔ ကို္ယ္ခ်စ္တဲ႔သူကိုမဆြဲေဆာင္ႏိုင္လို႔ေတာ့ထင္တာပဲ...။ ဒင္းသြားေပ့ေစ... သူ႔အေမနဲ႔ အမကေတာ့ ဘာမွမေျပာဘူး ၾကည့္ေနလိုက္တယ္... အခ်ိန္တန္သူ႔အျပစ္သူ႔သိပါေစတဲ႔..။ က်မလဲ ခြင့္လႊတ္သီးခံစြာနဲ႔ သူတို႔နဲ႔အတူ လက္ပိုက္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္...။

က်မလဲ သူ႔အိမ္အလာမပ်က္ သူကလဲ က်မကို သူ႔အစ္မတစ္ေယာက္လို သူ႔ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လုိ သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ႔ေကာင္မေလးအေၾကာင္းကို ဖြင့္ေျပာတတ္တယ္... က်မသူ႔ကိုသိပ္ခ်စ္တာသူသိသိလ်က္နဲ႔ေလ။ က်မကို အဲလိုနားေထာင္ႏိုင္တဲ႔ အင္အားအျပည့္ရွိေနတယ္လို႔မ်ား သူယံုယံၾုကည္ၾကည္ရွိေနသလား..။ သူ႔ကို ဆိုးတယ္ေကာင္းတယ္ မေ၀ဖန္ဘူး ေဂ်မ၀င္ဘူး ပံုမွန္အတိုင္း သူစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ က်မနားေထာင္ေပးတယ္..။ ၾကာလာေတာ့သူက်မကို အားနာလာပံုရတယ္... သိပ္မေျပာေတာ့ဘူး... ျပီးေတာ့ သူနဲ႔ အဲဒီေကာင္မေလးကလဲ နဲနဲ ျပႆနာေလးေတြျဖစ္ေနတယ္ ညွိမရႏိႈင္းမရျဖစ္ေနတာေပါ့...။ တစ္ခါ ပိုင္ေဇတို႔ ဆီဒိုးနားမွာရိႈးလုပ္ေတာ့ သူသြားကေပးရတယ္...။ အကမေတာ္လို႔ ခါးေက်ာညွက္သြားတာ .. ေဆးရံုတက္ျပီး ခဲဆြဲလိုက္ရတယ္...။ အဲဒီတုန္းကလဲ သူ႔အနား အခ်ိန္ျပည့္ရွိေနတတ္တာလဲ က်မပဲျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။


“မင္းကုိ မင္းေကာင္မေလးလာမၾကည့္ဘူးလား ... ေန” ဆိုေတာ့

သူ႔နာမည္က ေနမင္းညိဳ... က်မသူ႔ကို “ေန”လို႔ပဲေခၚတယ္...။


“သူလားလာမွာ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးကို ကမၻာေတာင္ပ်က္သြားဦးမယ္” တဲ႔


“မင္းေျပာေတာ့ သူ မင္းကိုသိပ္ခ်စ္တယ္ဆို”


“အဲဒါေတြထားလိုက္စမ္းပါ ...လာ...ကိုယ္တို႔ထမင္းအတူစားရေအာင္ ဗိုက္ဆာျပီညိဳရဲ႔...”

အဲလိုပဲ “အညိဳရင့္ေရာင္”ဆိုတဲ႔ က်မကိုသူက ဗိုလ္က်တတ္ျမဲ...။ သူထမင္းစားခါနီး သူ႔ကုတင္ေျခရင္းက သူ႔ေျခေထာက္ေတြကိုဆြဲထားတဲ႔ သဲအိတ္ေတြကိုျဖဳတ္ေပးျပီး... အေမပို႔ေပးတဲ႔ ထမင္းခ်ိဳင့္ေတြနဲ႔ က်မတို႔ထမင္းအတူ စားၾကတယ္...။ ညေနသူေရခ်ိဳးျပီးရင္ သူ႔ကိုေခါင္းျဖီးေပး... တေနကုန္သဲအိတ္ေတြကို ဆြဲထားတာခံရေတာ့ ေျခသလံုးေတြကေညာင္းခ်ိေနျပီ... အဲဒါသူ႔ေျခသလံုးေတြကို က်မကႏွိပ္ႏွယ္ေပးရင္ သူက သေဘာေတာ္က် ဇိမ္ခံေနတတ္တယ္..။ အဲဒါလူၾကီးေတြကို ဒုကၡေပးလို႔ ဘုရားသခင္ဒဏ္ခတ္တာ သိလားလို႔ေျပာေတာ့ သူ တဟားဟားရယ္ျပီး သေဘာက်တတ္တယ္..။


“ကိုယ္..ညိဳ႔ေပၚ ဒီေလာက္ဆိုးတာ ညိဳစိတ္မနာဘူးလား”


သူ႔ေျခသလံုးႏွိပ္ေပးေနတဲ႔ က်မလက္ကို သူဆြဲယူျပီး ေမးတယ္...။ က်မသူ႔ေဘးမွာ တင္ပါးလႊဲထုိင္လုိက္ရင္း... ဘယ္သူမဆို ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူအတြက္ ဘာမဆိုလုပ္ေပးခ်င္ၾကတာပဲေလ... လုိ႔... က်မစိတ္ထဲ တီးတိုးရြတ္ဆိုလုိက္မိတယ္....။


“ေန'က ကိုယ့္အတြက္ တစ္သက္တာသူငယ္ခ်င္းပဲေလ... ေန'ဘာပဲျဖစ္ေနေန ကိုယ္အျမဲအနားမွာရွိေနမယ္ ဟုတ္ျပီလား”


က်မအဲလို အားေပးစကားဆိုလိုက္ေတာ့ သူ႔မ်က္၀န္းေတြ တခဏျခင္းစိုလက္သြားတယ္...။ က်မမ်က္ႏွာေပၚ ၀ဲက်ေနတဲ႔ ဆံႏြယ္ေတြကို သူသပ္တင္ေပးေနတယ္....။


“ေန' တျခားတစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္သြားရင္ေတာင္မွ”

က်မစကားမဆံုးခင္ သူ႔လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ က်မႏႈတ္ခမ္းကိုပိတ္လုိက္ပါတယ္....။

give me a hug, baby....”


က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အားငယ္တဲ႔အခ်ိန္ ၀မ္းနည္းတဲ႔အခ်ိန္ စိတ္ဓါတ္က်ေနတဲ႔ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အခ်င္းခ်င္း အျမဲအားေပးေနက် သေကၤတေလးပါ....။ က်မကိုသူ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ဖက္ထားတယ္...။ သူ႔ေက်ာျပင္ကို ပြတ္သပ္ရင္း က်မအားေပးလိုက္တယ္...။ သူကလဲ က်မဆံပင္ေတြကို ပြတ္သပ္ေပးေနတယ္...။


“ညိဳ႔ ဆံပင္ေတြေတာင္ အရမ္းရွည္ေနျပီေနာ္...ရွည္ေနျပီဆိုျပီးသြားမညွပ္ပစ္နဲ႔ဦး ကို္ယ္ကအဲဒီဆံႏြယ္ေခြေခြေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးေတြကိုခ်စ္တာ”


အမွတ္ရမိပါေသးတယ္....။ မိုးေတြသည္းၾကီးမဲၾကီးရြာတဲ႔ ဇူလိုင္လတစ္ခုမွာ.... မိုးေရစိုရႊဲျပီး လြယ္အိတ္တစ္လံုးနဲ႔ က်မသူ႔ဆီေရာက္သြားခဲ႔ဖူးတယ္....။ သူနဲ႔ သူ႔ညီေတြ မိုးေရထဲေဘာလံုးကန္ေနၾကတုန္း....က်မကိုျမင္ေတာ့ သူအေျပးအလႊားေရာက္လာတယ္...။

“ဘာျဖစ္လာတာလဲ ညိဳရယ္...မိုးေရေတြလဲ ရႊဲလို႔....လာ...လာ အိမ္ထဲမွာ အ၀တ္သြားလဲရေအာင္ ...အေအးမိျပီးဖ်ားေတာ့မွာပဲ ”

သူကသာ...က်မကိုစိုးရိမ္တၾကီးနဲ႔ေျပာေနတာ သူလဲတစ္ကို္ယ္လံုးစိုေနျပီ....။ ျပီးေတာ့ ရင္က်ပ္လဲရွိေသးတယ္...။ နမိုးနီးယား၀င္သြားမွျဖစ္...။ သူက်မလက္ကိုဆြဲေခၚေတာ့ က်မေနရာကမေရြ႔ေသး...။ ဒီေတာ့က်မမ်က္ႏွာကို သူေသခ်ာစိုက္ၾကည့္ေနတယ္...။


“ ညိဳ.... ငိုေနတာလား....ဟုတ္လား...မ်က္လံုးေတြလဲနီလို႔...”


မိုးေရေတြနဲ႔ မ်က္ရည္ေတြေရာေထြးသြားေပမယ့္ မ်က္လံုးေတြနီေနတာကိုေတာ့ သူျမင္သြားတယ္....။ မိုးေရေတြနဲ႔ ပါးျပင္မွာရႊဲေနေပမယ့္ သူက သူ႔လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔လာသုတ္ေပးေနေသးတယ္...။


give me a hug, baby.....”


က်မအသံေတြခပ္သိမ္သိမ္ ထြက္သြားေပမယ့္ က်မႏႈတ္ခမ္းလႈပ္သြားတာကိုၾကည့္တာနဲ႔ သူသေဘာေပါက္ လိုက္ျပီ...။ က်မကို သူ႔ရင္ခြင္ထဲေပ်ာက္ကြယ္လုမတတ္ တင္းက်ပ္စြာဖက္ထားလိုက္တယ္...။အားအင္တစ္ခု က်မခႏၶာထဲ တခဏျခင္း စီး၀င္သြားတယ္... ။

သူ႔အိမ္မွာ သူ႔အစ္မအ၀တ္ေတြထုတ္ေပးတယ္....။ အစ္မနဲ႔အေမက အစ္မအမ်ိဳးသားအတြက္ ပစၥည္းေတြသြား၀ယ္ေနၾကတယ္....။ အစ္မဒါရဲ႔အမ်ိဳးသားက သေဘာၤထြက္ေနေတာ့ လူၾကံဳရိွရင္ သူၾကိဳက္တတ္တာေလးေတြ သြား၀ယ္ေပးတတ္ၾကတယ္...။


“ေရခ်ိဳးေခါင္းေလွ်ာ္ပစ္လိုက္ေနာ္....ကို္ယ္ေကာ္ဖီပူပူေလးေဖ်ာ္ထားမယ္...”

သူက တဘက္တစ္ထည္ေပးရင္းေျပာတယ္...။

“ ေနအရင္ခ်ိဳးေလ... အေအးပတ္ေနဦးမယ္ အ၀တ္စုိေတြနဲ႔”

“ညည္းပဲ အရင္သြားခ်ိဳးပါ ကိုယ္က ေရစိုအက်ီၤခဏခၽြတ္ထားလိုက္မယ္...သြား...သြား”


က်မေရမိုးခ်ိဳးျပီးထြက္လာေတာ့ သူက အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ ေကာ္ဖီခြက္နဲ႔ ထမင္းစားခန္းမွာ ေစာင့္ေနျပီ...။

“ေရာ့ ေကာ္ဖီေသာက္လိုက္ ကို္ယ္ေရခ်ိဳးျပီးရင္ ေပါင္မုန္႔ေထာပတ္သုတ္ထပ္လုပ္ေပးမယ္ ျပီးရင္ေဆးေသာက္ထားလိုက္...ေတာ္ၾကာဖ်ားသြားလိမ္႔မယ္”

“ဟုတ္...”

“ေတာ္ေတာ္ လိမၼာေနတယ္...”


က်မဆံပင္ကိုဖြရင္း သူျပံဳးလို္က္တယ္....။


“ညိဳ႔ ဆံပင္ေတြျပီးရင္ ကုိယ္အေျခာက္မႈတ္စက္နဲ႔ မႈတ္ေပးမယ္ေနာ္”



သူေရခ်ိဳးေနတုန္း က်မေကာ္ဖီပူပူကိုေသာက္ေနလုိက္တယ္....။ သူေရမိုးခ်ိဳးအ၀တ္အစားလဲျပီး ျပန္ထြက္လာေတာ့ ေပါင္မုန႔္ကိုေထာ္ပတ္သုတ္ျပီး ကင္စက္ထဲထည့္လိုက္တယ္...။ က်မ သူကင္ေပးတဲ႔ေပါင္မုန္႔ကို စားျပီးေတာ့ သူက်မဆံပင္ကို စက္နဲ႔လာမႈတ္ေပးပါတယ္...။


“ညိဳ႔ ဆံပင္ေတြက natural curl ေလးေတြ ခ်စ္စရာေလး....
ဒါနဲ႔ေျပာပါဦး ခုနကဘာျဖစ္လာတာလဲ ဟိုညီမေတြနဲ႔ ျပႆနာျဖစ္ခဲ႔တာလား”


“ဒါပဲေပါ့ ေန...ရာ....ဘာမ်ားျဖစ္စရာရွိေသးလဲ”


အမယ္...သူက က်မရဲ႔ ဆံပင္ကို စတိုင္လ္လစ္တစ္ေယာက္လို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္နဲ႔ကိုပံုသြင္းေပးေနတတ္တာ အံ့ၾသစရာပဲ...။ က်မမွန္ၾကည့္ၾကည့္ေတာ့ ပံုက်က်ေလးျဖစ္ေနတယ္..။


“ ေနပါဦး ကိုယ္တို႔မေတြ႔ျဖစ္တဲ႔ၾကားမွာ မင္း ဆံပင္ညွပ္သင္တန္းသြားတက္ထားတာလား”

“ဟာ...ေပါက္ကရ ကိုယ့္ကိုမ်ားမာမီ ေအာက္ေမ့ေနလား...”
“သိဘူးေလ...လက္ရာက ၀ါရင့္ hair stylist တစ္ေယာက္လိုျဖစ္ေနလို႔”

“ေအာ္...ဒါက ဒီလိုပါ ကိုယ့္ညီတစ္၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္ရွိတယ္ေလ ညိဳသိပါတယ္ သူအိမ္မွာ အစ္မတို႔ကို ဆံပင္လာလာညွပ္ေပးရင္ ၾကည့္ထားဖူးေတာ့ သိေနတာေပါ့ ဆံပင္ကို ဘယ္လုိပံုသြင္းလဲဆိုျပီး ဒါေလာက္ေတာ့ ရပါတယ္ ေန'..ပဲေလ...”


ေဆးေသာက္ထားတဲ႔အရွိန္နဲ႔ က်မသူဂီတာတီးျပတာကို နားေထာင္ရင္းဧည့္ခန္းဆိုဖာေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားလို္က္တာ... အေမနဲ႔အမျပန္လာတာေတာင္မသိလုိက္ဘူး...။

အဲဒီေန႔က က်မညီမ၀မ္းကြဲနဲ႔ စကားမ်ားခဲ႔တာပါ....။ အေဒၚ့သမီး သူကေမာက္မာတယ္... အေဒၚနဲ႔ကပ္ေနတဲ႔ က်မတို႔ကိုႏိွမ္တယ္...။ က်မတို႔ဆိုတာ ညီမေလးနဲ႔က်မကုိေျပာတာပါ... ညီမေလးက က်မထက္ဆယ္ႏွစ္ငယ္တယ္...။ ငါစြဲနဲ႔ တခါတခါ က်မတို႔ကို အိမ္ေပၚကႏွင္ခ်ခ်င္ေသးတယ္ သူ႔အေမကိုေၾကာက္ရေပလို႔..။ က်မရင္ထဲ ဖြင့္ေျပာရမယ့္သူဆိုလို႔ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႔ပဲရွိတယ္...။ မိဘအစံုအလင္နဲ႔ မေနခဲ႔ရတဲ႔ က်မတို႔ဘ၀က အႏွိမ္ခံဘ၀မွာ ေခါင္းငံုခံရရံုပဲရွိေတာ့တယ္...။ မိဘေတြကို အျပစ္မတင္ပါဘူး... က်မဒီလိုျဖစ္ရမယ့္ကံပါလာလို႔လဲပါပါတယ္...။ ဒါေၾကာင့္ က်မအေပၚသိပ္ေကာင္းတဲ႔ သူ႔မိသားစုကို က်မခင္မင္တြယ္တာသြားမိတာမဆန္းပါဘူး...။ ေန'တို႔မိသားစုကသိပ္ကုိေႏြးေထြးၾကင္နာတယ္...။ ေန'အျပစ္လုပ္လာမိတဲ႔အခါဆိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ဆူပူၾကိမ္းေမာင္းျခင္းမလုပ္ဘူး အက်ိဳးအေၾကာင္းေသခ်ာနားလည္ေအာင္ေမးျပီးမွ ဒီလိုလုပ္ရင္မေကာင္းဘူး ဘာအက်ိဳးဆက္ျဖစ္ေပၚႏိုင္သလဲ စသျဖင့္ ေအးေဆးပဲဆံုးမတယ္..။ က်မျဖင့္ အားက်လုိက္တာ...။ ေန႔ေမေမဆို က်မလာရင္ သမီးဘာစားခ်င္လဲ ဒီေန႔သမီးၾကိဳက္တတ္တဲ႔ဟင္းခ်က္ထားတယ္... အဲဒီလိုေလးဂရုစိုက္တာ ...ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္..။

အစ္မ ပထမကုိယ္၀န္ေဆာင္ထားတုန္းက ေနတို႔အိမ္ကို က်မ မၾကာမၾကာေရာက္ျဖစ္ေသးတယ္...။ အစ္မဒါေလးက ေမြးလာတဲ႔ကေလးေလး လွေအာင္လို႔တဲ႔ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ ကေလးေလးပံုေတြ၀ယ္ျပီး အိမ္ဧည့္ခန္းမွာကပ္ထားလိုက္တာ...။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အဲဒီပံုေလးေတြပိုၾကည့္ရင္း ၾကည္ႏူးေနရတာေပါ့...။ သူနဲ႔ က်မလဲ ေမြးလာမယ့္ကေလးအတြက္ ၾကိဳတင္ေတြးျပီး ၀မ္းသာေနၾကတယ္ေလ...။ အဲဒီတုန္းက မင္းေျပာခဲ့ေသးတယ္ေလ မင္းမွတ္မိေသးလား...။ “ညိဳ ကိုယ့္ကို ေဘဘီေလး ေမြးေပးမလား” တဲ႔...။ က်မတို႔သာ ေဘဘီေလးတစ္ေယာက္ရိွခဲ့ရင္ သိပ္ကိုခ်စ္စရာေကာင္းမွာပဲေနာ္...။ အစ္မ အမႊာေယာက်ာ္ေလး ကေလးေတြဆံုးသြားေတာ့ ကေလးေဆးရံုမွာ မသျဂိဳဟ္ခင္ ဓမၼဆရာ ဆုလာေတာင္းေပးတဲ႔ေန႔က ကေလးေလးေတြကိုၾကည့္ျပီး သူမ်က္ရည္က်တာကိုေတြ႔ေတာ့ သူ႔ကို က်မအရမး္သနားသြားခဲ့တယ္...။ အံ့အားသင့္စရာေကာင္းတာက အဲဒီကေလးေလးေတြက သူနဲ႔တစ္ပံုစံတည္း သူ႔မွာသာ သားရိွခဲ့ရင္ သူ႔ရဲ႔သားေလးေတြပါလို႔ေျပာလို႔ရတယ္...။ တူေလးေတြဆိုေပမယ့္ မေမြးခင္ကတည္းက ဒီကေလးေလးေတြကို သူက အရမ္းေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တာေလ...။ သူ႔ေဘးမွာ ရပ္ေနရင္း သူ႔မ်က္ရည္ေတြကို က်မသုတ္ေပးခ်င္လိုက္တာ...။

စကားခ်ပ္။ ။(အဲဒီေန႔ကို က်မေကာင္းေကာင္းၾကီးအမွတ္ရေနေသးတယ္...။ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ၾကီးကို ထီးျပန္တင္တဲ႔ေန႔... တေပါင္းလျပည့္ေန႔မွာပဲ အစ္မက အမႊာကေလးေလး ႏွစ္ေယာက္ကို ေမြးဖြားခဲ့တယ္...။ ညဘက္ေႏြေခါင္ေခါင္ၾကီးမွာ မိုးေတြသည္းၾကီးမဲၾကီးရြာျပီး မိုးၾကိဳးေတြအရမ္းပစ္တဲ႔ အခ်ိန္ၾကီးမွာေပါ့..။ ကေလးေလးႏွစ္ေယာက္စလံုး အသက္မရွင္ရွာပါဘူး...။ ရွစ္လနဲ႔ လမေစ့ဘဲေမြးလိုက္လို႔ ပထမကေလးေလးက ေမြးျပီးသိပ္မၾကာဘူး ဆံုးသြားတယ္ ေနာက္တစ္ေယာက္က သံုးရက္ေျမာက္မွာဆံုးသြားပါတယ္)
အစ္မကို ကေလးေတြဆံုးတာ ေသြးသားႏုခ်ိ္န္မို႔ အသိမေပးခဲ့ၾကဘူး...။ သူကလဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ျပီး အစားမစားဘာမစားနဲ႔ေတာင္ျဖစ္သြားေသးတယ္...။ အဲဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ က်မသူနဲ႔အတူ ထမင္းလာလာ စားျဖစ္တယ္...။ ေတာ္ၾကာ ထမင္းမစားဘဲေနေနမွာစုိးလို႔ အေမကသူ႔သားကုိ ႏွစ္သိမ္႔ေပးဖို႔ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ စစ္ကူေတာင္းထားခဲ႔ေသးတယ္...။ က်မသက္သတ္လြတ္စားတဲ႔ေန႔ဆို အေမက ကန္ဇြန္းရြက္ေၾကာ္ေပး တတ္ပါတယ္...။


ေနာက္ႏွစ္ႏွစ္အၾကာမွာ အစ္မ ကေလးေလးေနာက္တစ္ေယာက္ ထပ္ေမြးပါတယ္...။ ကေလးေလးက မိန္းကေလးပါ...။ နာမည္ေလးကႏိုးႏိုးတဲ႔...။ မ်က္လံုး၀ိုင္း၀ိုင္းေလးနဲ႔ ခ်စ္စရာေလး........။ ေခ်ာကလက္ေရ... ၾကည့္ပါဦး ရွင့္တူမေလးက က်မငယ္ငယ္ကရုပ္နဲ႔တစ္ပံုစံတည္း...။ ၾကည့္ရတာ အစ္မကိုယ္၀န္ေဆာင္ထားတဲ႔ ကာလတစ္ေလွ်ာက္လံုး က်မကိုပဲ ၾကည့္ပါျမင္ပါမ်ားလို႔ထင္ပါ့ေနာ္...။ အစ္မဒါေလး မ်က္လံုးက ဗာဒံေစ႔ပံုအလ်ားရွည္ရွည္ မ်က္လံုးနဲ႔ ႏွစ္ခမ္းထူထူ မ်က္ႏွာသြယ္လ်လ်နဲ႔ အကိုထြန္းက်ေတာ့လဲ အသားျဖဴျဖဴ မ်က္ႏွာ၀ိုင္းတယ္....။ ထူးဆန္းတာက ကေလးေလးက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးနဲ႔မတူဘဲ က်မငယ္ငယ္ကရုပ္နဲ႔ လာတူေနတယ္...။ က်မငယ္ငယ္က အေဒၚအမႊာေတြေက်ာင္း၀င္းထဲက ျမက္ခင္းျပင္မွာေပးထုိင္ျပီး ရိုက္ထားတဲ႔ ပံုေလးနဲ႔မ်ား တစ္ထပ္ထဲပဲ...။ အဲဒီပံုေလးယူလာျပီး အေမ႔ကိုျပၾကည့္ေတာ့ အေမေတာင္မွ အံ့အားသင့္သြားခဲ့ရေသးတယ္..။ ဘယ္သူမွသတိမထားမိတဲ႔ အခ်က္က အစ္မဒါေလးေမြးခဲ႔တဲ႔ ေယာက္က်ားေလးကေလးေတြက သူနဲ႔တူျပီး သမီးေလးက က်မနဲ႔လာတူေနတယ္...။ အဲဒါေတြဟာ မ်ိဳးရိုးဗီဇကေနေတြဖယ္ျပီး မျမင္ႏိုင္တဲ႔ အာရံုဆီကျဖစ္တတ္တဲ႔ က်မတို႔ဥာဏ္မမီႏိုင္တဲ႔ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုျဖစ္မွာပါ...။


က်မ တစ္၀မ္းကြဲညီမေတြနဲ႔ မန္းမွာ ဖက္ရွင္ဆုိင္သြားဖြင့္ေတာ့ သူတို႔အိမ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆက္ျပတ္သြားေသးတယ္...။ အစ္မကေတာ့ အီးေမဂ်ာမာစတာရျပီး SAVE THE CHILDREN မွာအလုပ္လုပ္ေနျပီ....။ မန္းဆိုင္မွာက်မရွယ္ယာခြဲလိုက္ျပီး ရန္ကုန္ကကုမဏီတစ္ခုမွာ အလုပ္၀င္တယ္...။ ဒီလိုနဲ႔ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္တူမေလးနဲ႔အတူ အခ်ိန္ေတြကို ျဖတ္သန္းလာခဲ့တာ သူ ႏိုင္ငံျခားမထြက္ခင္အထိပဲ ဆိုပါေတာ့...။ သူ ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းမရွိတဲ႔ေန႔ က်မသူနဲ႔အတူေန႔လည္စာ လာစားတဲ႔ေန႔ဆိုရင္ အစ္မကအလုပ္သြားေတာ့ တူမေလးကို အေမနဲ႔အတူကူျပီး ထမင္းေကၽြးေပးျပီးေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ ဆိုျပတဲ႔သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ၾကရင္းေပါ့...။ တစ္ေန႔ အေမက သူႏိုင္ငံျခားထြက္ခါနီး ဓမၼာက်မ္းဆရာမေလးႏွစ္ေယာက္ ေခၚျပီး အိမ္မွာဘုရားရွိခိုးၾကတယ္...။ အေမနဲ႔ဆရာမေလးႏွစ္ေယာက္က ဧည့္ခန္းမွာ ဆုေတာင္းေနတုန္း က်မနဲ႔သူ အတူထမင္းစားေနၾကတယ္....။ ဆရာမေလးဆုေတာင္းေတာ့ က်မနာမည္ပါထည့္ျပီး ဆုေတာင္းပါတယ္... သူကထမင္းစားေနရင္း က်မကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ျပီး မ်က္ခံုးပင့္ျပတယ္... က်မလဲ ပခံုးျပန္တြန္႔ျပလိုက္တယ္...။

သူက က်မထက္ငယ္ေပမယ့္ ခုဆိုက်မထက္ေတာင္ ရင့္က်က္ျပီး လူၾကီးဆန္ေနေသးတယ္...။ က်မလို မိသားစုက်ိဳးကလာတဲ႔ သူမဟုတ္ေပမယ့္ မိသားစုဘ၀ေႏြးေထြးမႈကို သိပ္ခံုမင္တဲ႔သူတစ္ေယာက္ပါ.....။
သူႏိုင္ငံျခားထြက္ေတာ့ က်မေနမေကာင္းလို႔ ေလယာဥ္ကြင္းကို လိုက္ပို႔ခြင့္မရလိုက္ဘူး....း( ။ ဟိုမွာ သူႏွစ္ႏွစ္ေလာက္အလုပ္လုပ္ျပီးျပန္လာေတာ့မွ...က်မတို႔လက္ထပ္ၾကတယ္...။ ဘုရားေက်ာင္းမွာပဲ Church Wedding လုပ္လုိက္တယ္....။ IT လက္မွတ္ရထားတာရယ္... အဂၤလိပ္စကားေကာင္းေကာင္း ေျပာႏိုင္တာရယ္နဲ႔ သူဟိုသြားတုန္းက တက္ခဲ႔တဲ႔ ဒီပလုိမာေတြေၾကာင့္...
NGO တစ္ခုမွာ အလုပ္အင္တာဗ်ဴးေလး ေအာင္သြားတယ္...။ သူ႔အလုပ္လဲ အေျခက်ျပီးတစ္ႏွစ္ေနမွ က်မတို႔ကေလးစယူတယ္..။ ခုဆိုက်မတို႔မွာ သိပ္ကိုခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ သားကေလးတစ္ေယာက္ရေနျပီ...။ က်မသားေလးကို က်မလို ဘယ္ေတာ့မွ broken family ဘ၀မေရာက္ေစရဘူး....။ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ေမတၱာေရေတြကို အ၀တိုက္ေကၽြးထားမယ့္ သားေလးဟာ.... က်မတို႔မိသားစု အနာဂတ္အတြက္ လင္းလက္ေတာက္ပလာမယ့္ ၾကယ္တစ္ပြင့္ပါပဲ...။

မ်က္လံုးမ်က္ခံုးေတြကသူနဲ႔တူျပီး ႏွာတံလံုးလံုေလးနဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းေတြက်ေတာ့ က်မနဲ႔လာတူေနတဲ႔.... သားေလးဟာ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္အခ်စ္ေတြ စုထားတဲ႔ ေနရာေလး လူသားကေလးတစ္ေယာက္ပါပဲ...။ ခုဆိုသူစကားေတာ္ေတာ္တတ္ေနျပီ...။ ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္နဲ႔ ကေလးေလးက အသက္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ အသိဥာဏ္ကသိပ္ထက္တာ.... အဲဒါကေတာ့ သူနဲ႔တူတာ... က်မကေတာ့ အဲေလာက္မလည္၀ယ္ဘူး... နည္းနည္းေ၀းတယ္...။ သူစကားစေျပာေတာ့... က်မကို “ေမေမ” ဆုိျပီးစေခၚတာ...အဲဒီေန႔က က်မျဖင့္ ပီတိျဖစ္ရလြန္းလို႔ မ်က္ရည္ေတာင္၀ဲမိတယ္...။ အစ္မသမီး ႏိုးႏိုးေလးက ရွစ္ႏွစ္ဆိုေတာ့ သားထက္ေျခာက္ႏွစ္ၾကီးတယ္... မီကီေလးကသူ႔အတြက္ အေဖာ္အရုပ္ကေလးျဖစ္ေနတာေပါ့...။ ခုဆို က်မသိပ္ခ်စ္တဲ႔သူေတြနဲ႔ ေႏြးေထြးသိုက္၀န္းတဲ႔ မိသားစုေလးနဲ႔ ဘ၀မွာ ျပီးျပည့္စံုေနပါျပီ....။


မိုးေငြ႔


က်မသိပ္ကိုေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ႔ဖူးေသာ မိသားစုဘ၀ေလးကို စိတ္ကူးျပီးေရးသားထားျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။

4 comments:

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

မမိုး
စာေရးေကာင္းလိုက္တာ
တကယ္႕ရိုမန္တစ္အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးပါဘဲ
ကိုယ္ရဲ႕ အေၾကာင္းကို ေရးဖြဲ႕ထားတာဘဲ မဟုတ္လားဟင္...
ေပ်ာ္ရႊင္စရာ မိသားစုေလးဘ၀ကို ထာ၀ရပိုင္ဆိုင္ပါေစ မမိုးေရ....

blackroze said...

မႀကီးမိုးေငြ႕
ဖတ္ရတာစိတ္ခ်မ္းသာလိုက္တာအမရာ
ေအးခ်မ္းမႈ႕ေႏြးေထြးမႈ႕ေတြကဖတ္ေနတဲ့
သူစီကိုပါကူးစက္လာသလိုဘဲ..

khin oo may said...

ဘဝတစ္သက္တာခ်မ္းေၿမ႕ပါေစ။

မိုးေငြ႔...... said...

ေပးတဲ႔ဆုမျပည့္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး မမKOM ရယ္....။
ညီမေလးျဖစ္ခ်င္တာေလးသာ စိတ္ကူးယဥ္ျပီးေရးလိုက္တာပါ...။