Friday, 27 August 2010

Recreation Center......



တစ္ခါတုန္းက တကၠသိုလ္မွာ... ပထမႏွစ္္.ေက်ာင္းသူက်မ မအူမလည္... သူငယ္ခ်င္းမရွိ အတန္းစတက္ေတာ့ အတန္းထဲမွာ လူကအျပည့္...။ ဘယ္သူ႔နားထုိင္ရမွန္းမသိ လြယ္အိတ္ကေလးပိုက္ျပီး မ်က္လံုးကလည္ကလည္နဲ႔ေပါ့...(ျမင္ေယာင္မၾကည့္ၾကပါနဲ႔)....။ စတိတ္ေက်ာင္းတုန္းက မ်က္မွန္းတန္းမိမယ့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရွိေလမလား... ဟုိေ၀့ ဒီေ၀့ ၾကည့္လိုက္တယ္... တစ္ေယာက္မွမေတြ႔ဘူး..။ အင္းေလ.... သူမ်ားတကာေတြ ေဆးေက်ာင္းေရာက္သူေရာက္ ၀ိုင္အိုင္တီေရာက္သူေရာက္ေနၾကမွာေပါ့...။ ကိုယ့္လို ရိုးရိုးေမဂ်ာနဲ႔ပဲလို႔ ဘယ္ထင္လို႔ျဖစ္ပါ့မလဲ...။ ဒါနဲ႔ စာသင္ခန္းအလည္ေလာက္နားက ခံုအလြတ္မွာ ၀င္ထုိင္လိုက္တယ္....။ အဲေန႔က သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္အသစ္ရတယ္...တစ္ေယာက္က မီးမီးတို႔ လသာ(၂)ေက်ာင္းကပဲတဲ႔...သူ႕ကိုေတာ့ျမင္ဖူးသလုိလုိပါပဲ...တရုတ္မေလး...အရပ္ကခပ္ရွည္ရွည္....။ ေနာက္တစ္ေယာက္က စမ္းေခ်ာင္းျမိဳ႔နယ္ကပါ... ရခိုင္မ...သူက က်မထက္သံုးႏွစ္ေလာက္ၾကီးတယ္...။ ငယ္ငယ္က အတန္းေအာက္ခဲ႔လို႔ က်မတို႔နဲ႔ အတန္းလာတူေနတာျဖစ္မယ္...။

ဒီလိုနဲ႔ သံုးေယာက္ေပါင္းမိေတာ့.... သံုးေယာက္ေပါင္းေျမာင္းေက်ာ္.... အဲေလ..မွားသြားလို႔ သုံးေယာက္ေပါင္းေလာင္းေၾကာ္ ဆိုသလုိပဲ....ေက်ာင္းမွာ..ကဲၾကတာ...။ တကၠသိုလ္မွာ စာအုပ္ထဲမွာဖတ္ဖူးတာေတာ့ ဆရာမစာသင္ရင္ ေက်ာင္းသားေတြက ေက်ာင္းသူေတြကို စကၠဴျမွားနဲ႔ပစ္ေပါက္ စတတ္တယ္လို႔ေလ...။ တကယ္ပါ... ေက်ာင္းမွာ အဲလိုပဲ....တစ္ခါတစ္ေလ အတန္းမရွိရင္ ေက်ာင္းသားတစ္ခ်ိဳ႔ဆို ေခ်ာင္တစ္ေခ်ာင္မွာ...ဖဲရိုက္လိုရိုက္နဲ႔....။ ပထမႏွစ္ဆိုေတာ့ အတန္းလစ္တာတို႔ဘာတို႔သိပ္မလုပ္ၾကေသးဘူး...။ နည္းနည္း၀ါရင့္လာေတာ့မွာ လက္ေတြ႔ခ်ိန္ေတြေလာက္ပဲ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္ရမယ့္အတန္းေလာက္ပဲ လုပ္ၾကတာ...။ က်မတို႔ေခတ္က RC 1 , 2, 3 ဆိုျပီးရွိတာ...။ recreation center ဆိုတာ အပန္းေျဖရိပ္သာေပါ့..။ တကယ္အပန္းေျဖပါတယ္.... ေက်ာင္းတက္ရတာ ေပ်ာ္စရာၾကီး... လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပဲ... စတိတ္ေက်ာင္းတုန္း ကလို ဆရာစာေမးလို႔ မရရင္ ခုန္ေပၚတက္ ဒဏ္ေပးစနစ္ကလဲ ကၽြတ္ျပီေလ...။

ဒီေတာ့ အတန္းမရွိရင္ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ေပါင္းျပီး ေပါက္ကရေတြလုိက္ေနာက္ေတာ့တာ...။ က်မတို႔အတန္းထဲ ရုပ္ရွင္မင္းသာ၀င္းဦးနဲ႔တူတဲ႔ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရွိတယ္...တူတယ္ဆိုတာ သူ႕အိုက္တင္နဲ႔ သူထားတဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးစစေလးေၾကာင့္ပါ...။ သူ႕နာမည္က သက္ထြန္းဦးတဲ႔...။ က်မတို႔အခၽြန္နဲ႔မတာကို ပင္တိုင္ခံရတဲ႔သူေပါ့...။ အတန္းျပီးရင္ သူကန္တင္းသြားခါနီးဆို သူ႔ေနာက္ေၾကာကို စာကပ္ေပးလိုက္တယ္ “၀ံၾကီး” ဆိုျပီး...။ ေနာက္ “၀ံကေတာ္” ကေတာ့ ကံဆိုးတဲ႔ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ေယာက္ အကပ္ခံရတာပဲ...။ တခါတေလ... စာရြက္စုတ္ေတြကို အပိုင္းပိုင္းဆက္ျပီး အျမီးတပ္ေပးလိုက္တာမ်ိဳး...။ သူကေတာ့မသိရွာဘူး တစ္ေက်ာင္းလံုးေလွ်ာက္သြားေနတာ...။ က်မတို႔ အတန္းက ေက်ာင္းအေနာက္ဘက္ဆံုးမွာဆိုေတာ့ အိမ္ျပန္ရင္လဲ သူမ်ားေမဂ်ာက အတန္းေတြအားလံုးေရွ႔ကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ရတယ္...။ အဲဒါမ်ိဳးခ်ိန္ကိုေစာင့္ျပီး ကပ္ေပးလိုက္လို႔ကေတာ့ ျပီးေရာ....။ ေက်ာင္းကလူေတြကလဲ သစၥာရွိပါ့... တခြီးခြီးနဲ႔သာ က်ိတ္ရယ္ခ်င္ရယ္ေနၾကမယ္...လံုး၀သြားမေျပာေပးဘူး...။ သက္ထြန္းဦးကလဲ ေတာ္ေတာ္ သီးခံရွာပါတယ္ က်မတို႔ကို...။ က်မတို႔ေနာက္တယ္ဆုိတာ သိသြားတာေတာင္ စိတ္မဆိုးဘူး....။ ဒါကို သူငယ္ခ်င္းေတြက ဘာေျပာတယ္မွတ္လဲ “ဘယ္စိတ္ဆိုးမလဲ နင့္ၾကိဳက္ေနသလားမွမသိတာ”တဲ႔...။ စိတ္ကူးမလြဲနဲ႔ေနာ္ သူက အမေတြပဲရွိတာ တစ္အိမ္လံုးမွာ အငယ္ဆံုးတဲ႔ေလ....။ အဟီး... မီးမီးေၾကာက္ေၾကာက္..။

အဲလိုေလးေပါ့ေနာ္ ေက်ာင္းမွာ ေပါက္ကရစေနာက္ၾကတာ....။ ျပီးေတာ့ က်မတို႔ေနာက္စတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ရွိေသးတယ္...။ လက္ေတြ႔ခန္းမွာ လူအေယာက္ႏွစ္ဆယ္ တစ္ဖြဲ႔ဖြဲ႔ထားတဲ႔အထဲက သူက က်မတို႔ရဲ႔ EC ... ဆရာမေတြက ရံပံုေငြေကာက္ဖို႔ စာအုပ္ေတြေရာင္းဘာေတြ ေရာင္းရင္ EC ကပဲ ဦးေဆာင္ျပီးေရာင္းရတာေလ...။ က်မတို႔ကိုလာေရာင္းရင္ေတာ့ “ဦးစိတ္တိုရယ္ နင္ပဲ ခဏစိုက္၀ယ္ေပးထားပါဟာ ... ဒီေန႔ငါတို႔ပိုက္ဆံနည္းနည္းပဲပါလာလို႔ပါ” အဲလိုမလွိမ္႔တစ္ပတ္ရိုက္ျပီး ပိုက္ဆံမေပးေတာ့ဘူး...။ အဲဒါမ်ိဳး သူစိုက္ရေပါင္းမနည္းေတာ့ဘူး...။ ေအာ္... အဲဒီEC ကို ဦးစိတ္တိုလို႔ ေခၚရျခင္းအေၾကာင္းအရင္းကေတာ့... ကာတြန္းစာအုပ္ထဲက ဦးစိတ္တိုနဲ႔ ေမ်ာက္ညိဳဆိုတာရွိတယ္ေလ...။ သူက အဲဒီဦးစိတ္တုိနဲ႔တူလို႔...။ ေနာက္မွထပ္ေျပာျပဦးမယ္... Zoolေက်ာင္းသူက်မ နာမည္ေပးလဲေတာ္တယ္ဆုိတဲ႔ အေၾကာင္းေလး...။ ဦးစိတ္တုိက EC တာ၀န္ေတာ့ေက်ပါတယ္... သူ႔အဖြဲ႔ထဲက သူေတြအတြက္ဆို ဒိုင္ခံအနစ္နာခံတာ အဲလိုခ်စ္စရာေကာင္းတာ...။ သူငယ္ခ်င္းေတြစုျပီး က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားတက္ေတာ့လဲ... သူပဲစီစဥ္တယ္...။ အမယ္ ဘုရားေပၚမွာ သူ႔ဥပတိရုပ္ကေလးကိုသံုးျပီး ေကာင္မေလးေတြကို ေဟာက္စားလုပ္လုိက္ေသး...။ ဒီလုိ...ဘုရားရင္ျပင္ေပၚမွာ စကပ္ေဘာင္းဘီမ၀တ္ရဘူးေလ...။ အဲဒီတုန္းက ေကာင္မေလးတစ္သိုက္ထဲက ေဘာင္းဘီ၀တ္ထားတဲ႔ ေကာင္မေလးကို လက္ယက္လွမ္းေခၚေနတာ က်မတို႔ တအံ့တၾသနဲ႔ ၾကည့္ေနၾကတာ....။ “ဘုရားရင္ျပင္မွာ ေဘာင္းဘီမ၀တ္ရဘူးဆိုတာ နားမလည္ဘူးလား” လို႔ ခပ္မာမာသူကေျပာေတာ့ စစ္ဂ်ာကင္ကလဲ ၀တ္ထား ေကာင္းမေလးေတြက သူ႔ကို စစ္ဗိုလ္ေအာက္ေမ့ျပီး ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ဟုတ္ကဲ႔ ဟုတ္ကဲ႔ နဲ႔ ကုတ္ကုတ္ ကုတ္ကုတ္နဲ႔ထြက္သြားၾကတာ....။ က်မတို႔က သူ႕ကိုျပန္ေခၚျပီးေမးေတာ့ ေစာေစာက အေ၀းက သူ႔အမူအရာကိုျမင္ေယာင္ သူျပန္ေျပာျပတာကို နားေထာင္ျပီး တဟား ဟားနဲ႔ရယ္ၾကတာေပါ့ ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲ...။

ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းတက္ေတာ့ ရုကၡေဗဒေမဂ်ာက စိန္ယာ့ဒ္ဆိုတဲ႔ ေက်ာင္းသားနဲ႔ ထပ္ခင္ၾကတယ္....။ က်မတို႔တင္မဟုတ္ဘူး...။ သူ႔ကုိက်ေတာ့ တစ္ေက်ာင္းလံုးက ေကာင္မေလးေတြအကုန္လံုးလိုလို ခင္ၾကတယ္...။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူက ပံုေျပာေကာင္းသူကိုး....။ က်မတို႔ အာစီသရီး ေက်ာင္းက ၀င္၀င္ခ်င္း ဆင္၀င္ၾကီးရဲ႔ တစ္ဘက္တစ္ခ်က္မွာ ေလွကားထပ္ေလးေတြရွိတယ္...။ အဲဒီေနရာကို လင္ေမွ်ာ္ကုန္းလို႔ေခၚေသးတယ္.....။ အတန္းမတက္ေသးခင္မွာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားထိုင္ၾကတယ္....။ စိန္ယာ့ဒ္ကိုရွာမေတြ႔လို႔ကေတာ့ အဲမွာသြားၾကည့္ ေကာင္မေလးေတြၾကားမွာထုိင္ျပီးပံုေျပာ ေနျပီသာမွတ္ေတာ့...။ သူေျပာတဲ႔ ရယ္စရာပံုျပင္တစ္ခ်ိဳ႔ကို ျပန္မွ်ေ၀ပါမယ္....။

“ဆင္ဥ”ဆိုတဲ႔ ပံုျပင္ကို ေျပာျပမယ္ ...ေသခ်ာနားေထာင္....အဲ...ဖတ္ေနာ္...။ တစ္ခါက...ေတာရြာတစ္ရြာက လင္မယားႏွစ္ေယာက္ျမိဳ႔ကို ေျပာင္းလာေနၾကတယ္တဲ႔...။ အဲဒီလင္မယားႏွစ္ေယာက္ဟာ သိပ္ကိုရိုးအလြန္းလို႔ .. ေဒသႏၱရဗဟုသုတလဲ မရွိၾကဘူးတဲ႔....။ မိန္းမလုပ္သူက တစ္ေန႔ေစ်းသြား၀ယ္ေတာ့ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးလု၀ယ္ေနၾကတဲ႔ ဖရဲသီးသည္ဆီကိုေရာက္သြားေရာ... လူေတြဒီေလာက္၀ယ္ေနၾကတာက ိုၾကည့္ျပီး သူလဲ၀ယ္ခ်င္လာတယ္ ဒါေပမယ့္ ဘာအသီးလဲဆိုတာမသိဘူးတဲ႔..။ ဒါနဲ႔ ဖရဲသီးသည္ကို အဲဒါဘာအသီးလဲ ေမးေမးေနေတာ့ အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ႔ ဖရဲသီးသည္ကလဲ စိတ္မရွည္ေတာ့တာနဲ႔ ဆင္ဥေဟ့ ဆင္ဥလို႔ေျဖလိုက္သတဲ႔...။ မိန္းမကလဲ ဟာ...ဆင္ဥတဲ႔ ထူးထူးဆန္းဆန္းဆိုျပီး တစ္လံုး၀ယ္ျပီးအိမ္ျပန္ခဲ႔တယ္...။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေယာက္က်ားျဖစ္သူကို ဆင္ဥျပျပီး....ဆင္ေပါက္ကေလးေပါက္လာေအာင္ ၾကက္ေတြဘဲေတြလိုပဲ ၀ပ္ရမယ္လို႔ထင္ျပီး....မိန္းမျဖစ္သူက သူ၀ပ္မယ္ေပါ့...။ ဒီေတာ့ ေယာက်ာၤးက ဆင္ဆိုတာ ေရွးတုန္းက ဘုရင္မင္းျမတ္ေတြမွစီးရတာ... ဘုန္းတန္းခိုးနဲ႔ ဒီေတာ့ ဘုန္းရွိတဲ႔ ေယာက္က်ားပဲ ၀ပ္သင့္တယ္ဆိုတာနဲ႔ အိပ္ယာထဲ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေစာင္ျခံဳျပီး၀ပ္ေနပါသတဲ႔....။ တစ္ေန႔ေတာ့ မိန္းမေရ...ဆင္ေလးေပါက္ျပီလားမသိဘူး လာစမ္းၾကည့္ပါဦးဆိုေတာ့...။ မိန္းမျဖစ္သူက ေစာင္ေအာက္ကေနလက္နဲ႔လွ်ိဳျပီးစမ္းလိုက္တာ.... ေဟာဒီလိုၾကီး ၀မး္သာအားရနဲ႔ ထေျပာပါေရာ.....။ “ေယာက္က်ားေရ....ဆင္ေလးက ႏွာေမာင္းေတာင္ထြက္ေနျပီေတာ့”တဲ႔..... း)။

ေနာက္တစ္ပုဒ္က “ဆန္ျပဳတ္”ပံုျပင္....။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္မွာ သားေလးတစ္ေယာက္ရွိပါသတဲ႔..။တစ္ေန႔ သားေလးဖ်ားေတာ့ အေမလုပ္သူက ဆန္ျပဳတ္ျပဳတ္တိုက္တာ ဘယ္လိုမွေခ်ာ့ေျပာမရလို႔.... အေဖလုပ္သူကုိေရာ႔ရွင္ပဲ ရွင့္သားကိုရေအာင္တိုက္တဲ႔...။ အေဖကသားေလးကို တစ္ခ်က္ပဲ ခပ္တုိုးတိုးကပ္ေျပာျပီးဆန္ျပဳတ္တုိက္လိုက္တာ ေလွ်ာေလွ်ာရႈရႈပဲတဲ႔...။ ဒါနဲ႔ အေမက ရွင္ကေလးကိုဘယ္လိုမ်ား ေခ်ာ့လိုက္လို႔ ခ်က္ခ်င္းဆန္ျပဳတ္ေသာက္သလဲဆိုေတာ့....။ ေအာ္ဒါလား....သား ဒီဆန္ျပဳတ္ေလးေသာက္ရင္ သားရဲ႔ ငယ္ပါေလးၾကီးလာမွာလို႔ ေျပာလိုက္တာေလ...လို႔လဲဆိုေရာ....မိန္းမကလက္ထဲ အသင့္ကိုင္ထားတဲ႔ ေယာင္းမနဲ႔ေဒါက္ခနဲ ေခါက္လိုက္ပါသတဲ႔...။ ရွင္ကေရာ ဘာလို႔ ငယ္ငယ္က ဆန္ျပဳတ္္မေသာက္ခဲ႔သလဲတဲ႔...ဟား ..... ဟားးး... တကယ္ပါ... စိန္ယာ့ဒ္အဲဒီပံုျပင္ေျပာေနရင္ အနားမွာ သြားမထိုင္ၾကနဲ႔ အနားမွာရွိတဲ႔သူကို အဲအခန္းေျပာတဲ႔ခ်ိန္က်ရင္ ေခါင္းေခါက္တာခံရတယ္.....။

ေက်ာင္းတုန္းက ေပါက္ကရ ရယ္စရာေလးေတြပါ.... သူငယ္ခ်င္းအားလံုး ျပံဳးရေအာင္ ေ၀မွ်ေပးလိုက္ပါတယ္....။ ေက်ာင္းေတာ္ကိုလဲ အလြမ္းေျဖရင္းေပါ့ဗ်ာ....။


မိုးေငြ႔

Tuesday, 24 August 2010

အညိဳရင့္ေရာင္လြမ္းျခင္း....

















လြမ္းလိုက္တာ......


အညိဳေရာင္အလြမ္းေတြြ

ျမစ္ျပင္က်ယ္မွာ ေပါေလာေမ်ာ
ငါ့ႏွလံုးသားအတြက္
ဆည္းဆာနဲ႔ ေလေျပကို

စားသုံုးလို႔...

ေလအသြ႔ဲမွာ

ယိမ္းႏြဲ႔ကခုန္ေနၾကတဲ႔

ျမင္ပင္စိမ္းစိမ္းေတြက

တိုးတိုးေလးလာေျပာၾကတယ္...

“အိန္ဂ်ယ္....ရယ္
မင္း...အလြမ္းေတြကို ေျဖခ်လိုက္ပါေတာ့..
ရင္ခြင္တစ္ခုလံုးလဲ ကၽြမ္းေလာင္ကုန္ပါ့မယ္”တဲ႔


ေဟာ!!!! ဟိုးးး ျပာမိႈင္းေနတဲ႔ ေတာင္ထိပ္ဆီက

မိုးတိမ္ေတြ ညိဳွ႔တက္လာၾကျပီ

အဲဒီမိုးစက္ေတြက
ငါ့ရင္အပူကို ျငိမ္းသတ္ေပးႏိုင္ပါ့မလား

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္....

ငါခ်စ္တဲ႔ မိုးေရထဲမွာ

ေအးစက္ျပာႏွမ္းလာတဲ႔

ႏႈတ္ခမ္းေတြ တံုခိုက္ေနပါေစ

ရင္ထဲက
မီးေတာက္ကို
မျငိွမ္းသတ္ႏိုင္လဲ မမႈပါဘူးေလ
....
နဂိုထဲကမွ ဗလာရင္ဘတ္ကို.....။ ။


မိုးေငြ႔

Monday, 23 August 2010

ဟန္နီ....




ဟန္နီ....ရင္ကုိ သူဖမ္းစားခဲ့တာၾကာၿပီ ရုန္းထြက္ဖုိ႔ စိတ္ကူးလည္းမရွိ အုိး...ႏုိး
ဟန္နီ...နင္ေလ ငါ့အနားရွိတုန္းမွာ မျမင္မိ နင္ထြက္သြားမွ ငါ့စိတ္ေတြေလၿပီ


(အိမ္မက္က ႏူိးထခဲ့တာ အခ်ိန္ေတြေႏွာင္းသြားၿပီလား)

(ဟန္နီ....လုံး၀ လုံး၀မေမ႔လုိက္နဲ႔ အုိး...ေနာက္ဆုံးခ်စ္ခြင့္ မရွိရင္ေတာင္

ငါ့ကုိေတာ့ မမုန္းလုိက္နဲ႔ဦး ဒီအတုိင္းေလး ေနေပးေနာ္)


ဟန္နီ... ရင္မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ အခ်စ္ေတြၾကာၿပီ
သူေပးမယ့္ အခ်စ္အနမ္းေလး တုိ႔ေစာင့္ေန

ဟန္နီ...ခ်ဳိၿမိန္တဲ့ ေန႔သစ္ထဲ ျပန္ဆုံခ်ိန္ ဟုိအရင္အတိတ္က အမွားေတြျပင္ၿပီး

(အိမ္မက္က ႏူိးထခ့ဲတာ အခ်ိန္ေတြ ေႏွာင္းသြားၿပီလား)

repeat

ဟန္နီ...... ဟူး... ဟူးး...ဟူးးး.... ဟန္နီ.....ဟူးး ဟူးး ဟူးး

Fade
away .......



က်မဆီကို အစ္ကိုတစ္ေယာက္ပို႔ေပးခဲ႔တဲ႔ သီခ်င္းေလးပါ...။ လင္းနစ္သီခ်င္းကို တစ္ပုဒ္စ ႏွစ္ပုဒ္စ နားေထာင္ဖူးေပမယ့္... ဘယ္စီးရီး ဘာသီခ်င္းေခါင္းစဥ္လဲဆိုတာ တြဲမမွတ္ထားဖူးဘူး...။ ဒီတစ္ပုဒ္ကိုေတာ့ ေခါင္းစဥ္္ေလးကိုစေတြ႔ကတည္းက ၾကိဳက္သြားတာ...။ ေသခ်ာနားေထာင္ၾကည့္ေတာ့လည္း ေကာင္းတယ္...။ လင္းနစ္ရဲ႔ ဆိုသံဆိုေပါက္မပြင့္တစ္ပြင့္ရယ္.... သူ႔ခ်စ္သူေကာင္မေလးကို ခပ္ခၽြဲခၽြဲေလး ေတာင္းဆိုပံုေလးေတြက သိပ္ကိုခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းလြန္းလို႔ စာလာဖတ္သူေတြကိုေ၀မွ်ခ်င္သြားတာနဲ႔ ဒီပို႔စ္ေလးေရးျဖစ္သြားတာပါ...။ “ဟန္နီ”ဆုိတဲ႔ စကာလံုးေလးနဲ႔ သီခ်င္းေလးမစခင္မွာ.... Lead ေလးနဲ႔ ခပ္အီအီေလး intro ၀င္ထားတာနဲ႔ လင္းနစ္အသံေလးက အတြဲအဖက္ သိပ္လွပါတယ္...။ စာသားေလးေတြက ရိုးစင္းသလို သီခ်င္းေလးကလဲ တစ္ပုဒ္လံုးခပ္ေအးေအးပါပဲ....။ သီခ်င္းေလးကို ခံစားနားဆင္ၾကည့္ေစခ်င္ေပမယ့္...upload လုပ္တာ ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပဘူးျဖစ္ေနတယ္....။ အားနာပါတယ္ သီခ်င္းေလးကို ဒီပို႔စ္ေလးနဲ႔တြဲျပီး နားေထာင္ေစခ်င္တာပါ... တကယ္။

မိုးေငြ႔


Friday, 20 August 2010

ၾကက္သားမုန္ညင္းခ်ဥ္ေၾကာ္နဲ႔ ဂ်ပန္တိုဖူးဟင္းရည္...

ၾကက္သားမုန္ညင္းခ်ဥ္ေၾကာ္


၀ယ္လာတဲ႔ မုန္ညင္းခ်ဥ္ကို ေရစင္စင္ေဆးျပ္ီး ခပ္ေသးေသးလွီးထားပါ...။ ဆီပူပူဒယ္အိုးထဲကို ပါးပါးလီွးထားတဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴတစ္လံုး၊ ၾကက္သြန္ျဖဴးဓါးျပားရိုက္၊ ဂ်င္းကိုအေခ်ာင္းေခ်ာင္းေလးေတြလွီးထားတာကို တစ္ခါတည္းထည့္ေၾကာ္ ေမႊးလာရင္ ၾကိတ္ထားျပီးသားၾကက္သားထည့္ ၾကက္သား ပဲငံျပာရည္အၾကည္ထည့္ ၾကက္သားေရႊေရာင္သန္းလာရင္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးလီွးထားတာထည့္ ငရုတ္သီးစိမ္းထည့္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးလိတ္ လာရင္တာ့ မုန္ညင္းခ်ဥ္ထည့္ျပီး ဆား၊ သၾကားလုိသလိုထည့္ ...။ အရသာခ်ိဳခ်ိဳခ်ဥ္ခ်ဥ္နဲ႔ ထမင္းစားမိွန္လိုက္မယ့္ျဖစ္ျခင္း....။ (ၾကိတ္ထားတဲ႔ ၾကက္သားထဲ အရသာရွိေအာင္ ငရုတ္ေကာင္း၊ ၾကက္သားမႈန္႔၊ ေျပာင္းမႈန္႔နဲ႔ ဆီအနည္းငယ္ထည့္ျပီး နယ္ထားပါ)


ဂ်ပန္တိုဖူးဟင္းရည္

ေရဆူဆူထဲမွာ ၾကက္သားမႈန္႔အခဲေလးတစ္တံုးထည့္ ျပီးေတာ့ ၾကက္သြန္ျဖဴသံုးမႊာေလာက္အျပားရိုက္ထည့္...။ အတံုးတံုးေလးေတြလွီးထားတဲ႔ ခရမ္းခ်ဥ္သီး၊ ခါဂ်က္ဥနီ၊ ဂ်ပန္တိုဖူးေပ်ာ့ေတြကို တျပိဳင္နက္ထဲထည့္လိုက္ပါ...။ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ဆက္တည္ထားျပီး ေသာက္ခါနီး ငရုတ္ေကာင္းမႈန္႔ျဖဴးလိုက္ရင္... အဟာရဟင္းရည္ တစ္ခြက္ရပါျပီ...။ ၾကက္ဥၾကိဳက္ရင္လဲ ေဖာက္ထည့္လို႔ရပါေသးတယ္...။

မိုးေငြ႔

Thursday, 19 August 2010

က်မဖတ္ျဖစ္ခဲ႔ေသာစာအုပ္မ်ား...




သိပ္ေကာင္းတဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ပါ... ။ ခုတေလာ စာအုပ္ေတြနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ျဖဳန္းမိတယ္....။ သိပ္အားတယ္လို႔ေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့..။ ညဘက္...အင္တာနက္နဲ႔ နည္းနည္းခပ္ကင္းကင္းေနျပီး... စာအုပ္ေတြဖတ္ျဖစ္ေနတာပါ..။ ဒီ“ေနာင္တကင္းရာသို႔” ဆုိတဲ႔စာအုပ္ေလးကျပီးခဲ႔တဲ႔ က်မေမြးေန႔တုန္းက ညီမေလးဆုျမတ္မြန္ဆီက လက္ေဆာင္ရထားတာ...။ သူေပးတဲ႔လက္ေဆာင္က ဒီစာအုပ္ေလးရယ္.. ပန္းခ်ီဆြဲတဲ႔ စာအုပ္ေတြ...ေရာင္စံုခဲေတြနဲ႔ ကိရိယာစံုပါတယ္...။ ဆုျမတ္မြန္က က်မလက္ရာပန္းခ်ီေတြကို ေမွ်ာ္လင့္တယ္ထင္ပါ့..။ က်မမွ ပန္းခ်ီမေရးတတ္တာဘဲ... ဒီေတာ့ အသံုး၀င္မယ့္ကေလးေတြအတြက္ က်မျပန္လွဴလိုက္တယ္...။ ညီမေက်နပ္လိမ္႔မယ္ထင္ပါတယ္..။

က်မတို႔ စာအုပ္အေၾကာင္းေလး စေျပာရေအာင္...။ ဦးစြာ ဆရာနႏၵာသိန္းဇံရဲ႔ ေနာင္ကင္းရာဆီသို႔ ဆိုတဲ႔စာအုပ္ကာဗာပန္းခ်ီကိုေျပာခ်င္ပါတယ္...။ ကိုေနမ်ိဳးေဆးရဲ႔ လက္ရာပါ..။ ဆရာ့ေဆာင္းပါးေတြက ေနာင္တအေၾကာင္းေတြေရးထားတာဆိုေတာ့.. ေနာင္တကို ဘယ္လိုပံုေဖာ္ရင္ေကာင္းမလဲလို႔ ပထမသူစဥ္းစားမိတယ္...။ ေနာင္တဆိုတာ ကိုယ္လုပ္ခဲ႔တဲ႔ အမႈရဲ႔ အက်ိဳးဆက္ဆိုေတာ့ မေကာင္းတဲ႔ အရာပဲဆိုျပီး ညိဳမဲမဲ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းစုတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ေရးလုိက္ရင္ေကာင္းမယ္ဆိုျပီး သူစဥ္းစားမိတယ္တဲ႔...။ ေနာက္ထပ္စဥ္းစားမိတာက ေနာင္တဆိုတာ ဘာပဲေျပာေျပာကို္ယ္အမွားလုပ္ခဲ႔မိတာကို ျပန္ျပီးဆင္ျခင္ သတိကပ္တာလဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ဆိုျပီး... အေကာင္းဘက္က ျမင္ျပီး အဲဒီစုတ္ခ်က္မဲမဲေတြေပၚမွာ အျဖဴေရာင္ပန္းခက္ေတြ ဆြဲမယ္လို႔ စိတ္ကူးျပီး ေနာင္တကို ပံုေဖာ္လိုက္ပါတယ္တဲ႔ဗ်ာ...။

ဒီစာအုပ္ေလးက... အင္တာဗ်ဴးဂ်ာနယ္၊ phoenix ဂ်ာနယ္၊ ရုပ္ရွင္မျမဳေတမဂၢဇင္း၊ ပိေတာက္ပြင့္မဂၢဇင္း၊ ဓမၼရိပ္မဂၢဇင္း၊ Perfect မဂၢဇင္းတို႔မွာ ဆရာေရးသားခဲ႔တဲ႔ စာစုေတြကို တစ္စုတစ္စည္းထဲျဖစ္ေအာင္ စာအုပ္အျဖစ္ျပန္လည္ ထုတ္ေ၀ထားတာပါ...။ မာတိကာမွာ အေၾကာင္းအရာအားျဖင့္ ၁၆ခုပါပါတယ္...။ အဲဒီေခါင္းစဥ္ ဆယ့္ေျခာက္ခုမွာ ဆရာရဲ႔ အေတြးအျမင္ေတြဘယ္ေလာက္ အႏွစ္သာရရိွတယ္ဆိုတာကို က်မဖတ္မွတ္ထားတာေလးေတြကို ေျပာျပခ်င္ေပမယ့္....ေျပာျပစရာေတြက သိပ္မ်ားေနလို႔ ေနာက္ပို႔စ္ေတြမွာပဲ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုအေနနဲ႔...ေရးသားေဖာ္ျပေပးပါ့မယ္...။ စာအုပ္ေလးက အခင္းအက်င္းလဲလွတယ္...။ ေခါင္းစဥ္အခုတိုင္းမွာ ကိုေနမ်ိဳးေဆးရဲ႔ မဲနက္တဲ႔ စုတ္ခ်က္ၾကမ္းေတြေပၚမွာ အျဖဴေရာင္ပန္းပြင့္ ပံုစံမ်ိဳးစံုေတြ႔ရပါတယ္...။




ဆရာမဂ်ဴးရဲ႔ “အမွတ္တရ” ဆိုတဲ႔စာအုပ္....။ ပန္းေရာင္အဖံုးနဲ႔က အေဟာင္းတန္းမွာ ၀ယ္ထားတဲ႔ ေကာ္ပီ၊ အနီေရာင္အဖံုးနဲ႔က ခုေနာက္ဆံုးျပန္ထုတ္ထားတဲ႔ “အမွတ္တရ”... ေမြးေန႔တုန္းက ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ ေပးထားတဲ႔ လက္ေဆာင္...။ ေနာက္တစ္အုပ္က ညီမေလးကို ဆရာမလက္မွတ္ထုိုးေပးထားတဲ႔ စာအုပ္ေလးပါ....။ က်မဆီမွာ အားလံုးသံုးအုပ္ျဖစ္သြားတယ္...။ ညီမေလးသဲသဲရဲ႔ နာမည္ကိုေတာင္ဆရာမက သေဘာက်လို႔ ေနာက္ထုတ္မယ့္လံုးခ်င္းေတြမွာ သံုးခ်င္တယ္လို႔ေျပာသြားပါေသးတယ္....။ ေနာက္တာလဲျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္...။ ဆရာမရဲ႔ ပထမဦးဆံုးလံုးခ်င္းတစ္အုပ္ျဖစ္ျပီး ဒီစာအုပ္ကို က်မခုႏွစ္တန္းႏွစ္ကတည္းက စဖတ္ဖူးတာပါ...။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီတုန္းကဖတ္ထားတဲ႔ ခံစားနားလည္မႈနဲ႔ ခုနဲ႔ေတာ့ ကြာျခားသြားျပီေပါ့...။ ဒီစာအုပ္ေလး စထြက္ေတာ့ ေ၀ဖန္ေရးဆရာေတြရဲ႔ တုိက္ခိုက္မႈကို အေတာ္ခံခဲ႔ရတယ္လို႔ ၾကားဖူးခဲ႔တယ္...။ အဲဒီေခတ္ကနဲ႔မညီတဲ႔ အေရးအသားေတြ ဇာတ္အိမ္ေတြျဖစ္ေနလို႔....လို႔ေျပာၾကပါတယ္...။ က်မကေတာ့ ဂ်ဴးေရးသမွ်စာအုပ္အကုန္ၾကိဳက္တယ္...ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလဲ ၀ယ္စုထားျဖစ္တယ္...။ ဆရာမေရးတဲ႔ စာအုပ္တုိ္င္းက မွတ္သားစရာ ပညာယူစရာေတြအျမဲ စြဲတင္က်န္ရစ္ေစတာခ်ည္းပဲ...။ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြကို မသိတာေလးေတြ အျမဲေပးတတ္တာမို႔... ႏွစ္သက္မိတယ္...။



ညီေလးသဲသဲကို ဆရာမကိုယ္တိုင္လက္မွတ္ေရးထိုးျပီးေပးထားတဲ႔
ခုေနာက္ဆံုးၾကိမ္ျပန္ထုတ္ထားတဲ႔ အမွတ္တရပါ....



စာအုပ္အမ်ိဳးအစားထဲမွာဆို ဘိုင္အိုဂရပ္ဖီလိုစာအုပ္မ်ိဳးလည္း က်မသိပ္ၾကိဳက္တယ္....။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႔ ရာဇ၀င္အေၾကာင္းကိုဖတ္ရတာ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတယ္ဗ်...။ သူဘာေတြလုပ္ခဲ႔လို႔ ခုလို ရာဇ၀င္မွာ ထင္က်န္ရစ္သလဲဆုိတာကိုက စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေနတာ...။ ပုဂံရာဇ၀င္မွာ က်န္္စစ္မင္းအေၾကာင္း ေရးတဲ႔ စာေရးဆရာေတြ ခပ္မ်ားမ်ားရယ္...။ ေခါင္စဥ္အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖံုဖံုနဲ႔ ေဆာင္းပါး၊ ၀တၳဳ စသျဖင့္ေရးေနၾကတာ...။ အရင္တုန္းက ဆရာခ်စ္ဦးညိဳေရးတဲ႔ “မဏိစႏၵာဥဒါန္း” ဆိုတာဖတ္ဖူးတယ္...။ အဲဒါေလးကေတာ ဇာတ္လမ္းေလးဆင္ျပီးေရးထားတာ...။ အတၳဳပၸတၱိပံုုစံမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး...။ ေနာက္ပုဂံရာဇ၀င္မွ သူရဲေကာင္းမ်ားဆိုျပီးလဲ ထြက္တာပဲ...။ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္...။ ခုကေတာ့ ဆရာမ ေဒါက္တာမတင္၀င္းေရးတဲ႔ “မင္းက်န္စစ္ကို ခ်စ္တဲ႔ သူမ်ား”ဆိုတဲ႔ စာအုပ္က်ေတာ့.... ေဆာင္ပါးမက်... ၀တၳဳမက် ပံုစံေလးနဲ႔ပါ...။ ဆရာမက ၀တၳဳေရးေနက်မဟုတ္လို႔... ၀တၳဳတစ္ပုဒ္အေနနဲ႔မေရးဘဲ... က်န္စစ္သားအေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာျပတဲ႔ စကားေျပဆန္ဆန္မ်ိဳးေလးေရးထားတာကိုေတြ႔ရပါတယ္...။ အဲဒီမွာ ရာဇကုမာရ္နဲ႔ သမၻဴလတို႔သားအမိ စကားအျပန္အလွန္ေျပာတဲ႔ ဒိုင္ယာေလာ့ေလးေတြကိုလည္း ေတြ႔ရတယ္...။ မင္းက်န္စစ္ကိုခ်စ္တဲ႔ သူမ်ားျဖစ္ၾကတဲ႔... အေနာ္ရထာ၊ မဏိစႏၵာ၊ အပယ္ရတနာ၊ ရာဇကုမာရ္ေခၚ ေဇယ်ေခတၱရာ၊ သမၻဴလမိဖုရား၊ ခင္တန္ စတဲ႔သူေတြနဲ႔ ေခါင္းစည္းတစ္ခုစီခြဲျပီးေရးထားပါတယ္...။ မဟာမဂၢဇင္းမွာ ဆရာမေရးခဲ႔ဖူးတဲ႔ က်န္စစ္မင္းနဲ႔ ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္ခ်စ္ခင္ခဲ႔ၾကသူေတြရဲ႔ တစ္ဦးခ်င္း အေၾကာင္းအရာေတြကို စုစည္းထားတာပါ ဒီစာအုပ္ေလးမွာ...။


မိုးေငြ႔

Tuesday, 10 August 2010

အိန္ဂ်ယ္နဲ႔...တစ္ညေန



လူမပင္ပန္းဘဲ စိတ္ပင္ပန္းရတာ အေမာဆံုးပဲ...။ က်မအလုပ္စားပြဲေပၚက စာအုပ္ေတြ...ေဘာလ္ပင္ခဲတံေတြကို ၾကည့္ရတာ တခါတခါ ေမွာင္မိုက္သြားလိုက္... ျပန္လင္းလာလိုက္နဲ႔...ဘယ္လိုေ၀ဒနာမ်ိဳးလဲကြယ္...။ စူးခနဲ နာက်င္မႈနဲ႔အတူ ႏြမ္းလ်ႏွဳံးေခြသြားတယ္...။ ေဘးနားက ေကာ္ဖီခြက္ကို က်ိဳက္ခနဲေမာ့ခ်လိုက္ေတာ့... ေကာ္ဖီေတြက ေအးစိမ္႔ေနျပီ....။ ခုရက္ပိုင္းဘာစားစား ဘာေသာက္ေသာက္ အရသာေတြက ေပ်ာက္ေနတယ..။ စားခ်င္စိတ္လဲမရွိ အိပ္လို႔ကလဲမေပ်ာ္... အဲဒါပိုဆိုးသြားတာ..။ ျပီးခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္ညဆက္တိုက္အိပ္မရလို႔... ဇာတ္လမ္းေတြထိုင္ၾကည့္ပစ္တာ..ညနက္သန္းေခါင္ထိ...။ တခါတေလ...တစ္နာရီ ႏွစ္နာရီေတြဘာေတြ ေက်ာ္သြားတယ္...။ ေခြၾကည့္သလို ခံစားေနရတာေတြကို skip လုပ္လို႔ရရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတြးလိုက္မိေသး...။

စေတာ္ဗယ္ရီသီးေလးလို ပါးႏွစ္ဘက္ေဖါင္းျပီး ပန္းေရာင္ေလးသန္းေနတဲ႔ သားေလးကေတာ့ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္...။ (ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ကေလးဆိုျပီး သူက အေမကိုသိပ္သိတတ္တယ္... အရြယ္နဲ႔မလုိက္ေအာင္ပဲ..။ တေန႔က ထမင္းစားရင္း မ်ိဳခ်ရတာ လည္ေခ်ာင္းမွာ ၾကမ္းရွေနတာပဲ..။ ၀မ္းနည္းအားငယ္စိတ္ကလဲ ဘယ္ကေနမွန္းမသိ ၀င္၀င္လာတတ္တယ္..။ က်မနားကို ခုံေလးခုျပီး က်မမ်က္ရည္ေတြကို လာသုတ္ေပးေတာ့မွပဲ သတိျပန္၀င္လာေတာ့တယ္)အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔ သားေလးကို ငံု႔နမ္းရင္း မ်က္ရည္စတခ်ိဳ႔ သားရဲ႔ပါးျပင္ေပၚလိ္မ္႔ဆင္းသြားတယ္...။...အို...ဘာလိ္ု႔ မ်က္ရည္က်ရတာလဲ...။ ခုခ်န္မွာ က်မဒီေလာက ကေနေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ႔ရင္.... ေမာင္နဲ႔သားေလးကို က်မစိတ္ခ်လက္ခ် ထားခဲ႔ႏုိင္ပါတယ္..။ အမဒါကသားကို သူ႔သားအရင္းလို ထိန္းေက်ာင္းလာေပးခဲ႔တာ...။ က်မက ဒီကေလးကိုေမြးပဲ ေမြးခဲ႔ရတာ...။ က်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔ အမဒါကပဲ... တေလွ်ာက္လံုးၾကည့္ရႈ ေစာင့္ေရွာကေပးခဲ႔တာ... သားေလးအတြက္ဆို သူက ဒုတိယမိခင္လို႔ေတာင္ေျပာလို႔ရတယ္...။ ဒါျဖင့္ ဘာပူစရာ ရွိေသးလဲ...။ က်မဘာလို႔ငိုရမလဲ...။ ခြင့္ယူျပီး အိမ္မွာ ေတာ့ နားနားေနေန မေနခ်င္ပါဘူး...။ အဲဒီခါမွ ပိုဆိုးမယ္...လူုကေတာင္ေတြး ေျမာက္ေတြးနဲ႔ အလုပ္တက္ေတာ့ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ရွိေသးတယ္..။


က်မအိပ္မေပ်ာ္တဲ႔ ညတစ္ညက ေမာင့္ဆီကဖုန္း၀င္လာခဲ့တယ္...။ က်မကို အိပ္ယာထဲလွဲေနရတယ္ အိပ္မက္လို႔ စိတ္ပူျပီး ဖုန္းဆက္လိုက္တာတဲ႔...။ “သဲ...တကယ္ေနေကာင္းပါတယ္ေနာ္... ကိုယ့္ကိုမညာနဲ႔ နက္ျဖန္က် မဒါဆီဖုန္းဆက္ျပီးေမးလိုက္မယ္” တဲ႔...။ ေမာင္အလုပ္ကို ေျဖာင့္ေျဖာင့္လုပ္ပါ..။ သားေလးရဲ႔ အနာဂတ္က ေမာင့္လက္ထဲမွာပါ...။ သိပ္ေနမေကာင္းတဲ႔ ခ်ိန္ဆို က်မ ေမေမ့အိပ္ျပန္အိပ္ျဖစ္တာမ်ားတယ္..။ သားက မဒါနဲ႔ အိပ္ေနက်...ျပီးေတာ့ မဒါသမီး ႏိုးႏိုးေလးကလဲ သူ႔အတြက္ အေဖာ္ရေနတာေလ...။ ေတာ္ၾကာ က်မေနမေကာင္းရင္ သူတို႔ ေမာင့္ဆီကို ဖုနး္ဆက္အေၾကာင္းၾကားလိုက္ခါမွ...ေမာင္စိတ္ပူျပီး အလုပ္ကိုင္ပ်က္တာပဲရွိမွာ...။ က်မအတြက္နဲ႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အပူမေပးခ်င္ပါဘူး...။ ဘယ္သူမဆို အခ်ိန္တန္ရင္ ဒီလမ္းကိုသြားရမွာခ်ည္းပဲ...။

က်မစိတ္ေတြ တည္ျငိမ္ေအာင္ ဘုရားမွာ ညေနတိုင္းတရားသြားထိုင္ျဖစ္တယ္...။ လူေျခတိတ္တဲ႔ အဘဘိုးမင္းေခါင္ ထြက္ရေပါက္မွာသြားထိုင္တယ္.....။ အဲလို ပံုမွန္ေလးထုိင္ေတာ့ စိတ္က ေတာ္ေတာ္ၾကည္လင္လာတယ္...။ က်မသြားထုိင္တိုင္း က်မေဘးနားကို ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ အျမဲရွိရွိေနတယ္လို႔ခံစားမိေနတယ္...။ ဘယ္သူရွိမလဲ က်မရဲ႔ အိန္ဂ်ယ္ေလးေပါ့...။ ဒါေပမယ့္ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္ရင္ ဘာမွမေတြ႔ရဘူး...။ က်မစိတ္ကေယာင္ကတန္း ျဖစ္ေနတာ မဟုတ္ေလာက္ဘူး...။ တကယ္ၾကီး အဲလိုတရားသြားထုိင္တို္င္း သိသိေနတာ...။ က်မရဲ႔အသိတရားထဲမွာ အိန္ဂ်ယ္ေလး ေရာက္ေရာက္ေနတတ္တာ...။ အခ်ိန္ၾကာလာေတာ့ က်မသူနဲ႔ ေနသားက်လာတယ္...။ က်မရဲ႔ အျခံအရံနတ္သမီးေလးေပါ့...သူက..။ ဒီလိုဆိုျဖင့္ အိန္ဂ်ယ္ေလးရယ္... က်မခံစားေနရတဲ႔ ေ၀ဒနာေတြကို ဟိုးး..အေ၀း ယူေဆာင္သြားေပးပါေတာ့....။ က်မခ်စ္တဲ႔ မိသားစုေလးနဲ႔ က်မတ၀ၾကီးေနခ်င္ပါေသးတယ္...။

မိုးေငြ႔

Thursday, 5 August 2010

Game



က်ေနာ့္ဘ၀မွာ ကံၾကမၼာက.... အမွတ္မထင္... ကစားပြဲတစ္ခုကို ဖန္တီးေပးခဲ႔ဖူးတယ္....။ ကစားပြဲ လို႔သံုးရျခင္းအေၾကာင္းအရင္းက .... အဲဒီ္ခ်ာတိတ္မေလး အျမဲသံုးစြဲေနက် တိတိက်က်ေျပာရရင္ က်ေနာ့္ကိုသူစြပ္စြဲေနက် စကားလံုးေလးပါ...။ က်ေနာ္တကယ္သူ႔ကုိ က်ေနာ့္ရဲ႔စိတ္ေျဖေဖ်ာက္မႈအတြက္ အပ်င္းေျပအတြက္ ကစားခဲ႔ဖူးသလားဆိုတာ ခုခ်ိန္ထိ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသခ်ာမသိဘူးလို႔ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ က်ေနာ့္ကို ေတာ္ေတာ္ အတၱၾကီးျပီး တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္သူလို႔ ျမင္လိမ္႔မွာပါ...။ အိုေက...ဒါဟာ လူႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ေယဘူယ်အားျဖင့္ အခ်ိန္မေရြးျဖစ္ပ်က္သြားႏိုင္တဲ႔ ကိစၥပါ..။

ဒီလိုပါ... က်ေနာ္အရင္က အင္တာနက္မသံုးဖူးပါဘူး....။ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႔က ခင္ဗ်ားဂ်ီေမးလ္ေလး ဖြင့္ထားပါလား ဒါဆို ခင္ဗ်ားအလုပ္အတြက္လည္းအဆင္ေျပတာေပါ့လို႔ အၾကံေပးခဲ႔ပါတယ္...။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ့္ညီတစ္ေယာက္က အေကာင့္ဖြင့္ေပးပါတယ္...။ က်ေနာ္တို႔ေခတ္နဲ႔ ခုေခတ္ကေလးေတြက သိပ္ကုိကြာျခားသြားျပီေလ...။ Generation Gap ဆိုတာကိုမျဖစ္ေအာင္ က်ေနာ္ အမီလိုက္ဖို႔လိုမယ္ထင္တယ္...။ လုပ္ငန္းအတြက္လည္းသြင္က်ယ္မယ္ ႏိုင္ငံျခားအဆက္အသြယ္ လည္းလြယ္ကူမယ္ေပါ့ဗ်ာ...။ က်ေနာ္ေနထိုင္တဲ႔ျမိဳ႔နယ္မွာလည္း ရန္ကုန္မွာ အင္တာနက္ဆိုိင္အမ်ားဆံုးရွိတဲ႔ေနရာ....။ ဆိုင္သြားလို္က္ရင္ ကေလးေတြခ်ည္းသံုးေနက်တာ ေနာက္မိုက္ေတြဘာေတြတပ္ျပီး စကားေျပာၾကတယ္ တခ်ိဳ႔က သမီးရည္းစားတိုးတိုး တိုးတိုးနဲ႔ေျပာေနၾကသလို တခ်ိဳ႔က်ေတာ့လဲ တဆိုင္လံုးမၾကားခ်င္အဆံုး ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္နဲ႔ တခ်ိဳ႔မိန္းမေတြက ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနတဲ႔ သူတို႔ ခင္ပြန္းသည္ေတြဆီကို ေငြလွမ္းေတာင္းမရရင္ ရန္ျဖစ္တာကလည္းရွိေသး...။ အစပိုင္းေတာ့ က်ေနာ့္အတြက္ ဆိုင္မွာသံုးရတာ လံုး၀ကို္ အဆင္မေျပဘူးဗ်ာ...။ က်ေနာ္က ေအးေအးဆိတ္ဆိတ္ျငိမ္ျငိမ္မွၾကိဳက္တာ... အာရုံေနာက္တဲ႔ ေနရာေတြဆို စုစည္းမႈအားနည္းတယ္...။ ျပီးေတာ့ ဂ်ီေမးလ္ဆိုတာေတာင္ ခုမွစသံုးတာ သူတို႔ေျပာေနၾကတဲ႔ ဂ်ီေတာ့ဆိုတာလည္း မသံုးတတ္ဘူး...။

ေနာက္မွ ရံုးက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြေျပာျပေတာ့မွ ဘယ္လိုသံုးရသလဲဆိုတာ နည္းနည္း သိလာတယ္...။ က်ေနာ္...ဆိုင္မွာသံုးတဲ႔ တစ္ညမွာပဲ... လိပ္စာတစ္ခု က်ေနာ့္ကို invite လုပ္လာတယ္...။ ဒါသူကိုယ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခ်င္လို႔ေပါ့...က်ေနာ္ မ်က္ခံုးပင့္မိသြားတယ္ ငါ့ကို မိတ္ဖြဲ႔တဲ႔သူရွိပါလားေပါ့ သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔လဲ တစ္ခါမွ မသိမျမင္ဖူးဘဲနဲ႔ေလ။ ပထမဆံုး ဖိတ္ေခၚခံရေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ရင္ခုန္သြားတယ္ဗ်ာ...။ ဆယ္ငါးႏွစ္သားတစ္ေယာက္လို က်ေနာ္ စိတ္လႈပ္ရွားသြားတာအမွန္ပဲ...။ ဒါေတာင္ ကိုယ့္ကိုဖိတ္လာတဲ႔သူက ေယာက္က်ားလား မိန္းမလား မသိေသးဘူး...။ လိပ္စာေလးကိုၾကည့္ေတာ့ ျမိဳ႔နာမည္အတိုေကာက္ကေလး ပါလာတယ္...။ ဒါနဲ႔ အဲဒီျမိဳ႔မွာ ငယ္ငယ္ကေနခဲ႔ဖူူးေတာ့... မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းတိုးတာပဲဆိုျပီး... ျမိဳ႔နာမည္ေလးေၾကာင့္နဲ႔ က်ေနာ္လက္ခံလိုက္ပါတယ္...။ ေနာက္ သူနဲ႔က်ေနာ္ စကားစေျပာေတာ့ သူကလဲ သူကိုယ္သူ က်ေနာ္ က်ေနာ္နဲ႔ေျပာေနတာဆိုေတာ့ ေအာ္...ေယာက်ာၤးေလးတစ္ေယာက္ပဲဆိုျပီး က်ေနာ္လဲ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ထက္ေတာ့ငယ္မွာပဲဆိုျပီး ကိုယ္နဲ႔မင္းနဲ႔ပဲေျပာဆိုေနခဲ႔တယ္....။ သူနဲ႔ ေျပာျပီး သံုးရက္ေလာက္ေနမွ က်ေနာ္သိလုိက္ရတာ... သူကခ်ာတိတ္မေလးတစ္ေယာက္ပါတဲ႔...။

ဒီလိုပဲ အစပိုင္းကေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းကိုယ့္အေၾကာင္း ေျပာျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ၾကေပါ့....။ သူ...က်ေနာ့္ထက္ ဆယ္ႏွစ္ငယ္တယ္..။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး... သူ ကဗ်ာေတြေရးတဲ႔ အေၾကာင္း သီခ်င္းေတြေရးတဲ႔အေၾကာင္းက်ေနာ့္ကိုေျပာျပတယ္...။ ဒါမဆန္းပါဘူး... ကို္ယ္၀ါသနာပါရာ ကိုယ္လြတ္လပ္စြာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရိွၾကတာပဲ...။ ျပီးေတာ့ ခုေခတ္လူငယ္ေလးေတြက က်ေနာ္တို႔ေခတ္ကနဲ႔ အမ်ားၾကီးကြာသြားပါျပီ... လုပ္ႏိုင္တဲ႔ အခြင့္အလမ္းက အမ်ားၾကီးပဲေလ...။ က်ေနာ့္ကလဲ စာေပ၀ါသနာပါသူမို႔ ေကာင္မေလးနဲ႔ စကားေျပာရတာ အဆင္ေျပေနတာေပါ့...။ ပိုျပီးအဆင္ေျပတာက ခုသူတို႔ေတြသံုးေနက် ျမန္ဂလိခ်္ဆိုလား အဲဒါမ်ိဳး စာနဲ႔သူကက်ေနာ္နဲ႔မေျပာလို႔ေတာ္ပါေသးတယ္...။ က်ေနာ္ကလဲ ျမန္မာလိုရိုက္တယ္ သူလဲေတာ္ေတာ္ကၽြမ္းက်င္ပါတယ္... အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ ကြန္မ်ဴနီေကးရွင္းက အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔ေနတာေပါ့ဗ်ာ..။

က်ေနာ္ အြန္လိုင္းသံုးတိုင္း ရွားရွားပါးပါး က်ေနာ့္ရဲ႔စကားေျပာေဖာ္က ဒီခ်ာတိတ္မတစ္ေယာက္တည္း ရိွတာကိုး...။အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ်မျမင္ႏိုင္တဲ႔သံေယာဇဥ္ေတြရိွလာပါတယ္...။ က်ေနာ့္အသက္အရြယ္ နဲ႔ေတာင္ ဒီလိုခံစားမိရင္က်ေနာ့္ထက္ အသက္ဆယ္ႏွစ္ငယ္တဲ႔ ေကာင္မေလးရဲ႔ ခံစားမႈ ဘယ္လိုရိွမလဲဆိုတာ ခန္႔မွန္းမိပါတယ္...။ ဘာေၾကာင့္ တဒဂၤသာယာမႈတစ္ခုအတြက္နဲ႔ က်ေနာ္ ေက်နပ္ေနမိသလဲ..။ တကယ္ဆို ေကာင္မေလးက က်ေနာ့္ရဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္မႈမဲ႔တဲ႔စိတ္အတြက္ ဓါးစားခံျဖစ္ရရွာတာပါ...။ က်ေနာ့္ညီမအငယ္ဆံုးထက္ေတာင္ ငယ္တဲ႔ ေကာင္မေလးကို အိပ္မက္ရွည္ေတြေပးသလိုျဖစ္ေနျပီ...။ က်ေနာ္ဒီလို ေတြးမိခ်ိန္မွာေတာ့ သူနဲ႔ က်ေနာ္ စကားေျပာၾကတာ ေျခာက္လေလာက္ရွိသြားျပီ..။ အဲဒီအေတာအတြင္း က်ေနာ္တို႔ အျပင္မွာ သံုးၾကိမ္တိတိဆံုဖူးျပီးသြားျပီ...။ ပထမဦးဆံုးေကာ္ဖီဆိုင္တစ္ခုမွာပါ..။ အြန္လိုင္းမွာ က်ေနာ့္ကို ကိုၾကီး.... ကိုၾကီးနဲ႔ ရႊန္းရႊန္းေ၀ေနေအာင္ စကားေျပာတတ္ေပမယ့္ တကယ္အျပင္မွာ ေတြ႔ေတာ့သူစကားသိပ္မေျပာဘူး...။ ပထမဆံုးၾကိမ္ျမင္ဖူးတာဆုိေတာ့ သူစိမ္းေနတာလဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္...။ အသားညိဳညိဳ ဆံပင္ေခြေခြ ပိန္ပါးပါး ကေလးမေလးမွာ သိပ္လွတဲ႔ အညိဳေရာင္ေတာက္ေတာက္မ်က္၀န္းတစ္စံု ပိုင္ဆိုင္ထားတာေတာ့ သတိထားမိလုိက္တယ္...။ ဒုတိယ ...က်ေနာ္တို႔ေတြ႔ျဖစ္တာ ပန္းခ်ီျပပြဲတစ္ခုမွာပါ...။ က်ေနာ့္ မိတ္ေဆြ ပန္းခ်ီဆရာရဲ႔ ျပပြဲေလးပါ...။ အႏုပညာ၀ါသနာပါတဲ႔သူ႔ကို စိတ္၀င္စားမယ္ထင္ျပီး ေလ့လာေစခ်င္တဲ႔ စိတ္ေစတနာနဲ႔ က်ေနာ္သူ႔ကိုေခၚလိုက္တာ...။ ေနာက္ဆံုးတစ္ၾကိမ္ကေတာ့ က်ေနာ့္ေမြးေန႔မွာ... ေစာေစာစီစီး က်ေနာ့္ရံုးေရွ႔မွာ လက္ေဆာင္လာေပးတုန္းက...။

သူ႔လက္ေဆာင္က အသိတရားမဲ႔ေနတဲ႔ က်ေနာ့္ကို အိပ္မက္ကလန္႔ႏိုးေစခဲ႔တယ္...။ သူ႔ရဲ႔ခိုင္မာေနတဲ႔ ၾကိဳးမွ်င္ေတြကို ထင္းခနဲျမင္ေစခဲ႔တယ္...။ ေကာင္မေလးကို က်ေနာ္လွည့္စားေနမိသလား...။ က်ေနာ့္မွာ ေမးခြန္းေတြသာ မ်ိဳးစံုထြက္လာေပမယ့္ အေျဖကရွိမေနခဲ႔ဘူး...။ က်ေနာ္ဟာ အိမ္ေထာင္သည္တစ္ေယာက္ပါလို႔ ဘာေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔စကားေျပာခဲ႔တဲ႔ ကာလပတ္လံုးမွာ ဆက္စပ္ျပီးေတာ့မေျပာမိခဲ႔သလဲ...။ က်ေနာ့္ကိုယ္က်ေနာ္... မရိုးသားရာက်သြားျပီလို႔သံုးသပ္မိသြားတယ္...။ တစ္စံုတစ္ခုကို ေဖါက္ျပန္မိျပီလို႔ က်ေနာ္ေခါင္းစဥ္မတပ္ခ်င္ေပမယ့္...အဲဒီေလာက္နီးနီး ခံစားမိေနတယ္..။ ေကာင္မေလးေပၚ က်ေနာ္ မရိုးသားတဲ႔စကားလံုး အမူအရာျပခဲ႔ဖူးသလား...။ ဟင့္အင္း....က်ေနာ္သူ႔ကို ညီမေလးတစ္ေယာက္ထက္ မပိုခဲ႔ပါဘူး..။ ေသခ်ာပါတယ္...။ ဒီလိုဆို ခ်က္ခ်င္းၾကီး အစိမ္းလို္က္ သူ႔ကိုျဖတ္ခ်ပစ္ဖို႔ဆိုတာျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား...။
က်ေနာ္ဟာ...ဇနီးမယားနဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ဖခင္ပါလို႔...ခုခ်ိန္မွာ သူ႔ကိုေျပာလိုက္ရင္ အေရွ႔ပိုင္းမွာ က်ေနာ္သူ႔ကို တေလွ်ာက္လံုး လိမ္ခဲ႔တယ္လို႔ သူသည္းသည္းထန္ထန္ ေတာ္ေတာ္ၾကီးစိတ္နာ ခံစားသြားလိမ္႔မယ္..။ က်ေနာ္မ၀န္ခံခဲ႔ရတဲ႔ အျပစ္ဟာ သူ႔ဘ၀တစ္သက္လံုးအတြက္ အဲဒီလွည့္စားမႈၾကီးက သူ႔ကိုအခ်ိန္တိုင္း ေျခာက္လန္႔မေနေစခ်င္ဘူး...။

ဒါေၾကာင့္ဘာအျပစ္မွမရွိတဲ႔ ေကာင္မေလးကို က်ေနာ့္တစ္ေယာက္တည္းေၾကာင့္္နဲ႔ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္မွ မရိွဘဲ..စိမ္းပ်ပ္စြာ အဆက္သြယ္ျဖတ္လုိက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္...။ သူ႔ ဂ်ီေတာ့ကို က်ေနာ္ဘေလာက္ လုပ္လိုက္တယ္ ...။ က်ေနာ့္ကို ေမးလ္ကတဆင့္ သူနားမလည္စြာ ဘာေၾကာင့္ဒီလိုုလုပ္သလဲ အခါခါေမးတယ္..။ က်ေနာ္အေၾကာင္းမျပန္ဘူး...။ ဖုန္းဆက္လဲ ေရွာင္ေနလိုက္တယ္...။ စိတ္ေတာ့မေကာင္းပါဘူး...။ ဒါဟာ ေရရွည္အတြက္ ေကာင္မေလးေရွ႔ေလွ်ာက္ရမယ့္ဘ၀လွဖို႔အတြက္ အမ်ားၾကီး အေထာက္အကူျဖစ္ေစဖို႔ပါ..။ သူ႔ခံစားခ်က္ကို ကိုယ္ခ်င္းမစာလို႔မဟုတ္ပါဘူး....။ က်ေနာ့္ဟာ သူေလွ်ာက္မယ့္လမ္းမွာ ဆူးခလုတ္ မျဖစ္သင့္ဘူးေလ...။ ေကာင္မေလးေရ... ကိုယ့္ကိုနားလည္ေပးပါလို႔ မေတာင္းဆိုရက္ပါဘူး...။ ဒီကစားပြဲမွာ မင္းနဲ႔ကိုယ္က ျပိဳင္ဘက္ေတြမွမဟုတ္ၾကတာ...။ ျပီးေတာ့ မင္းဟာ ကိုယ့္အတြက္ ကစားစရာ ျဖစ္ခဲ႔သလား မျဖစ္ခဲ႔ဘူးလားဆိုတာ မင္းရဲ႔ ကိုယ့္အေပၚနာက်ည္းမုန္းတီးတဲ႔ စိတ္မွာပဲမူတည္ပါတယ္...။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ဟာ ခြင့္မလႊတ္သင့္တဲ႔ အျပစ္ၾကီးၾကီးနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ပါေလ....။


“ ခင္ဗ်ားၾကီး အသက္မငယ္ေတာ့ဘူး ခင္ဗ်ားပ်င္းတဲ႔အခ်ိန္

ခင္ဗ်ားခ်စ္သူနဲ႔ပဲ ကစားလိုက္ပါ....”
တဲ႔


သူဆီက ေနာက္ဆံုးေမးလ္နဲ႔ ေရာက္လာခဲ႔တဲ႔ အနီေရာင္စာလံုးၾကီးၾကီးေတြနဲ႔စာေၾကာင္းပါ....။


ကေလးငယ္ေလးေတြပံုက သိပ္ကိုျဖဴစင္ အျပစ္ကင္းပါတယ္....။ အသက္ၾကီးတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကစားရင္ေတာ့ ရလာဒ္မေကာင္းတတ္ပါဘူး....။ ပံုေလးဟာ ဒီပို႔စ္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ေနပါလိမ္႔မယ္........

မိုးေငြ႔