မိုးေငြ႔ဆိုတာ...ေကာ္ဖီခါးခါးအၾကိဳက္နဲ႔ ဖက္ရွင္တအားမိုက္သူေပါ့...း)

Saturday, 28 August 2010

က်မခ်စ္ေသာမိသားစု....


မိသားစု” ဆိုတဲ႔ စကားလံုးေလးက က်မဘ၀အတြက္ အဓိပၸါယ္အရိွဆံုး အေႏြးေထြးဆံုး ရင္ခြင္တစ္ခုပါ....။ broken family ဘ၀ကို ငယ္ရြယ္စဥ္ကေလးဘ၀ကတည္းက ျဖတ္သန္းလာခဲ႔ရဖူးေတာ့...က်မ အသက္ၾကီးလာရင္... က်မၾကံဳေတြ႔ခံစားရသလိုမ်ိဳး က်မရဲ႔ သားသမီးေတြ ဘယ္ေတာ့မွ မၾကံဳေစရဘူုးလို႔ သဓိဌာန္ျပဳထားရင္း.... က်မဘ၀ကို အဲဒီ မိသားစုဆိုတဲ႔ ေႏြးေထြးလိ္ွဳက္လွဲတဲ႔ အိမ္ကေလးတစ္လံုးပိုင္ဆိုင္ရရိွဖို႔ ဘာမဆိုက်မစေတးရဲခဲ႔တယ္....။ အထူးသျဖင့္ က်မႏွလံုးသားကိုလဲစေတးရဲပါတယ္....ဘယ္လိုအခက္ခဲမ်ိဳးကိုပဲ ၾကံဳေတြ႔ရပါေစေတာ့ေပါ့...။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေမေမနဲ႔ေနရတဲ႔အခ်ိန္ကခဏကေလး ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းတက္ဖို႔အေဒၚနဲ႔လာေနရတယ္...။ က်မတကၠသို္လ္ ဒုတိယႏွစ္မွာ သူနဲ႔စေတြ႔တယ္...။ သိပ္ကိုခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ မိသားစုကေလးကို က်မစရခဲ႔တယ္...။ က်မသက္တမ္းမွာ သူ႔မိသားစုရဲ႔ ေႏြးေထြးမႈကိုရတဲ႔ အခ်ိန္က ပိုမ်ားခဲ႔တယ္...။ က်မကိုယ္တိုင္ကလဲ မက္မက္ေမာေမာခုိနားခ်င္သူကိုး...။ က်မထက္ႏွစ္ႏွစ္ငယ္တဲ႔ သူ႔ကိုု က်မခ်စ္သူလိုေရာ တစ္ခါတစ္ခါ ကိုယ့္ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္လိုေရာ ခ်စ္တယ္...သံေယာဇဥ္ရွိတယ္။ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ႔ စကားလံုးထက္ သံေယာဇဥ္ပိုရိွတယ္...။ တခါတခါ...အဲဒီအမွ်င္တန္းေတြက က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို တေသြးတသားထဲျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးေပးတတ္တယ္...။

သူနဲ႔က်မစေတြ႔ပံုကိုေျပာရာမွာ သူ႔အေၾကာင္းကိုနည္းနည္းေတာ့ ေျပာရလိမ္႔မယ္....။ ေက်ာင္းမွာ တျခားေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ မတူ သူ႔ပံုစံကထူးျခားတယ္ ...။ 1995-96 ခုႏွစ္ဆိုေတာ့ ခုေခတ္လိုအက်ီၤပြပြ ေဘာင္းဘီဂြက်ေတြ၀တ္တဲ႔ Hip Hop ေခတ္မထေသးေပမယ့္...သူကေတာ့ အဲဒီစတိုလ္မ်ိဳး၀တ္ေလ့ရွိတယ္...။ လူငယ္ပီပီ တက္တက္ၾကြၾကြရွိတဲ႔ သူ႔ပံုစံေလးကို က်မခ်စ္မိသြားတယ္.....။ Visit Myanmar Year ဒါဒါတို႔ ျမေရႊ၀ါတို႔ ပပ၀င္းတို႔ ေမာ္ဒယ္္လ္ ေအဂ်င္စီစေထာင္တဲ႔ေခတ္... အဲဒီတုန္းက Event တစ္ခုလုပ္ရင္ သူတို႔ dancer အဖြဲ႔ကသြားသြားကေပးရတယ္...။ ျမန္မာျပည္မွာ dancer ဆိုတာ မရွိသေလာက္ နည္းပါးတဲ႔ ေခတ္ေပါ့..။ ခုေတာ့ Uranian တို႔ မင္းမင္းထြန္းတို႔ အဖြဲ႔ေတြဆုိ သိပ္ကိုေတာၾ္ကပါတယ္...။ ခုေခတ္ကပိုလည္း ေခတ္မီတယ္ ေလ့လာရတာ သင္ယူရတာလဲ လြယ္ကူတယ္...။ သူတို႔ေခတ္ကေတာ့ သူ႔အစ္ကို ႏိုင္ငံျခားကျပန္လာေတာ့ သင္ေပးတယ္...ကိုယ့္ဘာသာကိုု ေခြငွားၾကည့္ျပီးက်င့္တယ္...။ MTV ၾကည့္တယ္... အဲဒါနဲ႔ ကတတ္လာၾကတာ..။ သူတို႔အေခၚ ဘုရားသခင္ကေပးသနားေသာ gifted ပါရမီပါလာလို႔လဲ ျဖစ္သြားတာေပါ့...။ အဲဒီတုန္းက ဘရိ္တ္ဒန္႔စ္တို႔ဘာတို႔ေခတ္စားတယ္...။


က်မဘ၀ကေတာ့ ပံုမွန္ေလးပဲ...အေဒၚ့အိမ္ကေနေက်ာင္းတက္တယ္...။ ေက်ာင္းသြားရင္ က်မက ရင္ဖံုးအက်ီၤလက္ပ်က္ကေလးေတြကို ေရာင္စံု ၾကယ္သီးဆန္းကေလးေတြနဲ႔၀တ္တတ္ေတာ့... သူလဲ က်မကို သာမန္ေက်ာင္းသူေတြထဲက ခြဲထြက္သတိထားမိပါတယ္...။ သူ ပထမႏွစ္တက္ေတာ့ က်မက ဒုတိယႏွစ္ေရာက္ေနျပီ...။ ဒုတိယႏွစ္ဆိုေတာ့ေက်ာင္းမွာ ၀ါနဲနဲရင့္ေတာ့ fresher ေလးေတြကို သြားသြားစေနာက္ၾက... မိတ္ဆက္ၾက အဲဒါမ်ိဳးေတြလုပ္တယ္...။ က်မတို႔ အတန္းက ေက်ာင္းအေနာက္ဘက္မွာ သူတို႔ေမဂ်ာက ေက်ာင္း၀င္၀င္ျခင္း ဆင္၀င္ေက်ာ္ရင္ ညာဘက္ျခမ္းအေဆာင္မွာ...သူတို႔အတန္းေရွ႔က စကားျဖဴပင္ေတြရွိတယ္...။ သူ အတန္းျပီးလို႔ စကားျဖဴပင္ေအာက္မွာ ေက်ာပိုးအိတ္ေလးနဲ႔ထိုင္ေနတယ္...။ ေက်ာင္းမွာ fun fair လုပ္ေတာ့ မုန္႔စားလက္မွတ္တစ္ေစာင္နဲ႔ သူ႔ကိုသြားမိတ္ဆက္တယ္....။ အဲဒီေန႔က သူတီရွပ္အျဖဴေရာင္ကို ဂ်င္းပင္ေလးနဲ႔တြဲ၀တ္ထားတယ္... ဖိနပ္က ေဒါက္တာမာတင္နဲ႔ ...။ က်မ ေပးတဲ႔လက္္မွတ္ကို သူမယူဘူး... ၾကာဇံခ်က္မၾကိဳက္ဘူးတဲ႔...။ ဒါေပမယ့္ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္သြားၾကတယ္...။


ေက်ာင္းမွာ ေမဂ်ာေပါင္းစံု အားကစားလုပ္ေတာ့ ကိုယ္ကဘယ္မွာမွမပါပါဘူး...။ သူမ်ားေတြျပိဳင္တာပဲ ၾကည့္ျဖစ္တယ္...။ သူကေတာ့ သူ႔ေမဂ်ာမွာေဘာလံုးကန္တယ္...။ က်မတို႔ေက်ာင္းမွာက ေဘာလံုးကြင္းမရွိေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကြင္းမွာသြားကန္ရတယ္...။ သူတို႔ေမဂ်ာနဲ႔ ရုကၡေဗဒ ကန္ေတာ့ က်မကသူ႔ကိုအားေပးဖို႔ (ကိုယ့္ေမဂ်ာမဟုတ္ဘဲ)သက္သက္ သြားၾကည့္တယ္...။ ေဆာင္းမနက္ခင္း ျမဴႏွင္းေတြ ေ၀တဲ့အခ်ိန္မွာေပါ့...။ သူက ဂိုးသမား...။ ေနာက္ေန႔ ေက်ာင္းမွာ လက္ေရြးစင္ ေဘာ္လီေဘာပုတ္ေတာ့ အေရွ့ဘက္ကန္တင္းေရွ့မွာ... က်မတို႔စားေနက် ဦးေျပာင္ၾကီးထမင္းဆိုင္ေရွ့က သစ္ပင္ေအာက္ခံုတန္းမွာ ေနၾကာေစ့ကိုက္ရင္း ထုိင္အားေပးၾကတယ္... စည္သူ(နႏၵ)လဲပါေသးတယ္...။ စည္သူက အကသင္ခ်င္လြန္းလို႔ သူ႔ကို လာမိတ္ဖြဲ႔ထားတာ သိပ္မၾကာေသးပါဘူး...။ ၾကည့္ရင္း ေနၾကာေစ့၀ါးရင္းနဲ႔ အထုပ္ၾကီးၾကီးတစ္ထုပ္ ကုန္သြားတယ္...။ သူေခါင္းမူးသြားပံုရတယ္...။ ျပန္ေတာ့မယ္ ျပန္ေတာ့မယ္နဲ႔ သူ႔ၾကည့္ေတာ့ ေခၽြးေစးေတြထြက္ေနတယ္..။ ေသြးေပါင္က်သြားတာထင္ပါ့...။ က်မသူ႔ကိုၾကည့္ျပီး ကားဂိတ္ထိ လုိက္ပို႔ေပးလိုက္တယ္..။ သူ မ်က္ေစ့မ်က္ႏွာပ်က္ေနျပီ..။ က်မလဲ အဲလိုျဖစ္တတ္ေတာ့ သူ႔ကိုလမ္းမွာ မ်က္လံုးေတြျပာျပီး လဲက်မွာစိုးလို႔ သူနဲ႔အိမ္လိုက္ျပန္လိုက္တယ္...။

သူ႔အစ္မက က်မထက္တစ္ႏွစ္ပဲၾကီးတာ... ဒီေတာ့ ညီအမလို သူငယ္ခ်င္းလိုပဲ ခင္မင္ရင္းႏွီးၾကတယ္...။ သူ႔အေဖက ခရီးသြားရတာမ်ားတယ္ ဓါတ္ေငြ႔လိုင္းမွာ လုပ္ေတာ့ တစ္လတစ္ခါမွ အိမ္ျပန္လာတတ္တယ္..။ အေမနဲ႔အမကေတာ့ အိမ္မွာေပါ့... အေမကဟင္းခ်က္ေကာင္းတယ္ စိတ္ရွည္တယ္...။ အစ္မက အီးေမဂ်ာ တက္ေနတာ....။ က်မတို႔မိန္းထဲသြားသြားလည္ၾကရင္ အစ္မတုိ႔ အီးေမဂ်ာက ဦးခ်စ္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ သြားထုိင္တတ္ၾကတယ္....။ သူ႔အိမ္ကေက်ာင္းနဲ႔တစ္မတ္တိုင္ပဲေ၀းေတာ့ ေန႔လည္စာကို သူ႔အိမ္မွာျပန္ျပန္စား ျဖစ္ၾကတာမ်ားတယ္...။ အေမကသူၾကိဳက္တတ္တဲ႔ အမဲႏွပ္ ငါးပိရည္တို႔စရာအစံု အခ်ဥ္္ဟင္းရည္... အသီးအရြက္ေၾကာ္ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာခ်က္ေပးတတ္တယ္...။ သူကေတာ့ဘိုလို ဇြန္းခရင္းနဲ႔စားတတ္တယ္ က်မကေတာ့ လက္နဲ႔ႏွယ္ဖတ္ျပီး အားရပါးရစားတာကိုပိုၾကိဳက္တယ္...။ အေမက သူခ်က္တဲ႔ဟင္းေတြကို အားရပါးရစားတာၾကည့္ရင္းနဲ႔ကို ပီတိျဖစ္ေနေရာ...။


ခင္ခင္မင္မင္ ေပါင္းၾကသင္းၾကနဲ႔ ေက်ာင္းသားဘ၀ အန္မတန္ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္...။ ဒါေပမယ့္လဲ ေက်ာင္းက ခဏခဏပိတ္လြန္းလို႔ ေက်ာင္းျပီးဘြဲ႔ရသည္ထိက်မတို႔ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္က နည္းနည္းကေလးရယ္..။ ေက်ာင္းေတြပိတ္သြားေတာ့ က်မတို႔ အဆက္သြယ္ မပ်က္ၾကပါဘူး...။ သင္တန္းေတြတက္လိုက္ အားရင္သူ႔အိမ္မွာ ထမင္းသြားစားလိုက္နဲ႔...။ ေျပာရင္ အံ့ၾသၾကဦးမယ္ သူနဲ႔ က်မက ဘာရည္းစားစကားမွလဲ မေျပာျဖစ္ၾကဘူး ဒီလိုပဲ တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ခ်စ္တယ္လို႔လဲ မေျပာၾကဘူး အဲလိုနဲ႔ က်မတို႔သမီးရညး္စားသာ ျဖစ္သြားၾကတယ္... ၾကည့္ရင္ေတာ့ ေမာင္ႏွမေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြလိုပဲ... က်မက သိပ္ျပီး ပူးကပ္ကပ္ခၽြဲႏြ႔ဲတာ မလုပ္တတ္ဘူး...။ မိိန္းမျဖစ္ျပီး မူလဂ်ီ တူလဂ်ီ မလုပ္တတ္... ခုေခတ္စကားနဲ႔ဆို မအီတတ္ဘူးေပါ့...။ အဲလိုေၾကာင့္မ်ားလား... တျခားျမဴဆြယ္ရာေနာက္ကို သူေကာက္ေကာက္ ပါသြားခဲ႔ဖူးတာ...။ က်မအသုံးမက်လို႔ ကို္ယ္ခ်စ္တဲ႔သူကိုမဆြဲေဆာင္ႏိုင္လို႔ေတာ့ထင္တာပဲ...။ ဒင္းသြားေပ့ေစ... သူ႔အေမနဲ႔ အမကေတာ့ ဘာမွမေျပာဘူး ၾကည့္ေနလိုက္တယ္... အခ်ိန္တန္သူ႔အျပစ္သူ႔သိပါေစတဲ႔..။ က်မလဲ ခြင့္လႊတ္သီးခံစြာနဲ႔ သူတို႔နဲ႔အတူ လက္ပိုက္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္...။

က်မလဲ သူ႔အိမ္အလာမပ်က္ သူကလဲ က်မကို သူ႔အစ္မတစ္ေယာက္လို သူ႔ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လုိ သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ႔ေကာင္မေလးအေၾကာင္းကို ဖြင့္ေျပာတတ္တယ္... က်မသူ႔ကိုသိပ္ခ်စ္တာသူသိသိလ်က္နဲ႔ေလ။ က်မကို အဲလိုနားေထာင္ႏိုင္တဲ႔ အင္အားအျပည့္ရွိေနတယ္လို႔မ်ား သူယံုယံၾုကည္ၾကည္ရွိေနသလား..။ သူ႔ကို ဆိုးတယ္ေကာင္းတယ္ မေ၀ဖန္ဘူး ေဂ်မ၀င္ဘူး ပံုမွန္အတိုင္း သူစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ က်မနားေထာင္ေပးတယ္..။ ၾကာလာေတာ့သူက်မကို အားနာလာပံုရတယ္... သိပ္မေျပာေတာ့ဘူး... ျပီးေတာ့ သူနဲ႔ အဲဒီေကာင္မေလးကလဲ နဲနဲ ျပႆနာေလးေတြျဖစ္ေနတယ္ ညွိမရႏိႈင္းမရျဖစ္ေနတာေပါ့...။ တစ္ခါ ပိုင္ေဇတို႔ ဆီဒိုးနားမွာရိႈးလုပ္ေတာ့ သူသြားကေပးရတယ္...။ အကမေတာ္လို႔ ခါးေက်ာညွက္သြားတာ .. ေဆးရံုတက္ျပီး ခဲဆြဲလိုက္ရတယ္...။ အဲဒီတုန္းကလဲ သူ႔အနား အခ်ိန္ျပည့္ရွိေနတတ္တာလဲ က်မပဲျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။


“မင္းကုိ မင္းေကာင္မေလးလာမၾကည့္ဘူးလား ... ေန” ဆိုေတာ့

သူ႔နာမည္က ေနမင္းညိဳ... က်မသူ႔ကို “ေန”လို႔ပဲေခၚတယ္...။


“သူလားလာမွာ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးကို ကမၻာေတာင္ပ်က္သြားဦးမယ္” တဲ႔


“မင္းေျပာေတာ့ သူ မင္းကိုသိပ္ခ်စ္တယ္ဆို”


“အဲဒါေတြထားလိုက္စမ္းပါ ...လာ...ကိုယ္တို႔ထမင္းအတူစားရေအာင္ ဗိုက္ဆာျပီညိဳရဲ႔...”

အဲလိုပဲ “အညိဳရင့္ေရာင္”ဆိုတဲ႔ က်မကိုသူက ဗိုလ္က်တတ္ျမဲ...။ သူထမင္းစားခါနီး သူ႔ကုတင္ေျခရင္းက သူ႔ေျခေထာက္ေတြကိုဆြဲထားတဲ႔ သဲအိတ္ေတြကိုျဖဳတ္ေပးျပီး... အေမပို႔ေပးတဲ႔ ထမင္းခ်ိဳင့္ေတြနဲ႔ က်မတို႔ထမင္းအတူ စားၾကတယ္...။ ညေနသူေရခ်ိဳးျပီးရင္ သူ႔ကိုေခါင္းျဖီးေပး... တေနကုန္သဲအိတ္ေတြကို ဆြဲထားတာခံရေတာ့ ေျခသလံုးေတြကေညာင္းခ်ိေနျပီ... အဲဒါသူ႔ေျခသလံုးေတြကို က်မကႏွိပ္ႏွယ္ေပးရင္ သူက သေဘာေတာ္က် ဇိမ္ခံေနတတ္တယ္..။ အဲဒါလူၾကီးေတြကို ဒုကၡေပးလို႔ ဘုရားသခင္ဒဏ္ခတ္တာ သိလားလို႔ေျပာေတာ့ သူ တဟားဟားရယ္ျပီး သေဘာက်တတ္တယ္..။


“ကိုယ္..ညိဳ႔ေပၚ ဒီေလာက္ဆိုးတာ ညိဳစိတ္မနာဘူးလား”


သူ႔ေျခသလံုးႏွိပ္ေပးေနတဲ႔ က်မလက္ကို သူဆြဲယူျပီး ေမးတယ္...။ က်မသူ႔ေဘးမွာ တင္ပါးလႊဲထုိင္လုိက္ရင္း... ဘယ္သူမဆို ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူအတြက္ ဘာမဆိုလုပ္ေပးခ်င္ၾကတာပဲေလ... လုိ႔... က်မစိတ္ထဲ တီးတိုးရြတ္ဆိုလုိက္မိတယ္....။


“ေန'က ကိုယ့္အတြက္ တစ္သက္တာသူငယ္ခ်င္းပဲေလ... ေန'ဘာပဲျဖစ္ေနေန ကိုယ္အျမဲအနားမွာရွိေနမယ္ ဟုတ္ျပီလား”


က်မအဲလို အားေပးစကားဆိုလိုက္ေတာ့ သူ႔မ်က္၀န္းေတြ တခဏျခင္းစိုလက္သြားတယ္...။ က်မမ်က္ႏွာေပၚ ၀ဲက်ေနတဲ႔ ဆံႏြယ္ေတြကို သူသပ္တင္ေပးေနတယ္....။


“ေန' တျခားတစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္သြားရင္ေတာင္မွ”

က်မစကားမဆံုးခင္ သူ႔လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ က်မႏႈတ္ခမ္းကိုပိတ္လုိက္ပါတယ္....။

give me a hug, baby....”


က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အားငယ္တဲ႔အခ်ိန္ ၀မ္းနည္းတဲ႔အခ်ိန္ စိတ္ဓါတ္က်ေနတဲ႔ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အခ်င္းခ်င္း အျမဲအားေပးေနက် သေကၤတေလးပါ....။ က်မကိုသူ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ဖက္ထားတယ္...။ သူ႔ေက်ာျပင္ကို ပြတ္သပ္ရင္း က်မအားေပးလိုက္တယ္...။ သူကလဲ က်မဆံပင္ေတြကို ပြတ္သပ္ေပးေနတယ္...။


“ညိဳ႔ ဆံပင္ေတြေတာင္ အရမ္းရွည္ေနျပီေနာ္...ရွည္ေနျပီဆိုျပီးသြားမညွပ္ပစ္နဲ႔ဦး ကို္ယ္ကအဲဒီဆံႏြယ္ေခြေခြေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးေတြကိုခ်စ္တာ”


အမွတ္ရမိပါေသးတယ္....။ မိုးေတြသည္းၾကီးမဲၾကီးရြာတဲ႔ ဇူလိုင္လတစ္ခုမွာ.... မိုးေရစိုရႊဲျပီး လြယ္အိတ္တစ္လံုးနဲ႔ က်မသူ႔ဆီေရာက္သြားခဲ႔ဖူးတယ္....။ သူနဲ႔ သူ႔ညီေတြ မိုးေရထဲေဘာလံုးကန္ေနၾကတုန္း....က်မကိုျမင္ေတာ့ သူအေျပးအလႊားေရာက္လာတယ္...။

“ဘာျဖစ္လာတာလဲ ညိဳရယ္...မိုးေရေတြလဲ ရႊဲလို႔....လာ...လာ အိမ္ထဲမွာ အ၀တ္သြားလဲရေအာင္ ...အေအးမိျပီးဖ်ားေတာ့မွာပဲ ”

သူကသာ...က်မကိုစိုးရိမ္တၾကီးနဲ႔ေျပာေနတာ သူလဲတစ္ကို္ယ္လံုးစိုေနျပီ....။ ျပီးေတာ့ ရင္က်ပ္လဲရွိေသးတယ္...။ နမိုးနီးယား၀င္သြားမွျဖစ္...။ သူက်မလက္ကိုဆြဲေခၚေတာ့ က်မေနရာကမေရြ႔ေသး...။ ဒီေတာ့က်မမ်က္ႏွာကို သူေသခ်ာစိုက္ၾကည့္ေနတယ္...။


“ ညိဳ.... ငိုေနတာလား....ဟုတ္လား...မ်က္လံုးေတြလဲနီလို႔...”


မိုးေရေတြနဲ႔ မ်က္ရည္ေတြေရာေထြးသြားေပမယ့္ မ်က္လံုးေတြနီေနတာကိုေတာ့ သူျမင္သြားတယ္....။ မိုးေရေတြနဲ႔ ပါးျပင္မွာရႊဲေနေပမယ့္ သူက သူ႔လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔လာသုတ္ေပးေနေသးတယ္...။


give me a hug, baby.....”


က်မအသံေတြခပ္သိမ္သိမ္ ထြက္သြားေပမယ့္ က်မႏႈတ္ခမ္းလႈပ္သြားတာကိုၾကည့္တာနဲ႔ သူသေဘာေပါက္ လိုက္ျပီ...။ က်မကို သူ႔ရင္ခြင္ထဲေပ်ာက္ကြယ္လုမတတ္ တင္းက်ပ္စြာဖက္ထားလိုက္တယ္...။အားအင္တစ္ခု က်မခႏၶာထဲ တခဏျခင္း စီး၀င္သြားတယ္... ။

သူ႔အိမ္မွာ သူ႔အစ္မအ၀တ္ေတြထုတ္ေပးတယ္....။ အစ္မနဲ႔အေမက အစ္မအမ်ိဳးသားအတြက္ ပစၥည္းေတြသြား၀ယ္ေနၾကတယ္....။ အစ္မဒါရဲ႔အမ်ိဳးသားက သေဘာၤထြက္ေနေတာ့ လူၾကံဳရိွရင္ သူၾကိဳက္တတ္တာေလးေတြ သြား၀ယ္ေပးတတ္ၾကတယ္...။


“ေရခ်ိဳးေခါင္းေလွ်ာ္ပစ္လိုက္ေနာ္....ကို္ယ္ေကာ္ဖီပူပူေလးေဖ်ာ္ထားမယ္...”

သူက တဘက္တစ္ထည္ေပးရင္းေျပာတယ္...။

“ ေနအရင္ခ်ိဳးေလ... အေအးပတ္ေနဦးမယ္ အ၀တ္စုိေတြနဲ႔”

“ညည္းပဲ အရင္သြားခ်ိဳးပါ ကိုယ္က ေရစိုအက်ီၤခဏခၽြတ္ထားလိုက္မယ္...သြား...သြား”


က်မေရမိုးခ်ိဳးျပီးထြက္လာေတာ့ သူက အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ ေကာ္ဖီခြက္နဲ႔ ထမင္းစားခန္းမွာ ေစာင့္ေနျပီ...။

“ေရာ့ ေကာ္ဖီေသာက္လိုက္ ကို္ယ္ေရခ်ိဳးျပီးရင္ ေပါင္မုန္႔ေထာပတ္သုတ္ထပ္လုပ္ေပးမယ္ ျပီးရင္ေဆးေသာက္ထားလိုက္...ေတာ္ၾကာဖ်ားသြားလိမ္႔မယ္”

“ဟုတ္...”

“ေတာ္ေတာ္ လိမၼာေနတယ္...”


က်မဆံပင္ကိုဖြရင္း သူျပံဳးလို္က္တယ္....။


“ညိဳ႔ ဆံပင္ေတြျပီးရင္ ကုိယ္အေျခာက္မႈတ္စက္နဲ႔ မႈတ္ေပးမယ္ေနာ္”



သူေရခ်ိဳးေနတုန္း က်မေကာ္ဖီပူပူကိုေသာက္ေနလုိက္တယ္....။ သူေရမိုးခ်ိဳးအ၀တ္အစားလဲျပီး ျပန္ထြက္လာေတာ့ ေပါင္မုန႔္ကိုေထာ္ပတ္သုတ္ျပီး ကင္စက္ထဲထည့္လိုက္တယ္...။ က်မ သူကင္ေပးတဲ႔ေပါင္မုန္႔ကို စားျပီးေတာ့ သူက်မဆံပင္ကို စက္နဲ႔လာမႈတ္ေပးပါတယ္...။


“ညိဳ႔ ဆံပင္ေတြက natural curl ေလးေတြ ခ်စ္စရာေလး....
ဒါနဲ႔ေျပာပါဦး ခုနကဘာျဖစ္လာတာလဲ ဟိုညီမေတြနဲ႔ ျပႆနာျဖစ္ခဲ႔တာလား”


“ဒါပဲေပါ့ ေန...ရာ....ဘာမ်ားျဖစ္စရာရွိေသးလဲ”


အမယ္...သူက က်မရဲ႔ ဆံပင္ကို စတိုင္လ္လစ္တစ္ေယာက္လို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္နဲ႔ကိုပံုသြင္းေပးေနတတ္တာ အံ့ၾသစရာပဲ...။ က်မမွန္ၾကည့္ၾကည့္ေတာ့ ပံုက်က်ေလးျဖစ္ေနတယ္..။


“ ေနပါဦး ကိုယ္တို႔မေတြ႔ျဖစ္တဲ႔ၾကားမွာ မင္း ဆံပင္ညွပ္သင္တန္းသြားတက္ထားတာလား”

“ဟာ...ေပါက္ကရ ကိုယ့္ကိုမ်ားမာမီ ေအာက္ေမ့ေနလား...”
“သိဘူးေလ...လက္ရာက ၀ါရင့္ hair stylist တစ္ေယာက္လိုျဖစ္ေနလို႔”

“ေအာ္...ဒါက ဒီလိုပါ ကိုယ့္ညီတစ္၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္ရွိတယ္ေလ ညိဳသိပါတယ္ သူအိမ္မွာ အစ္မတို႔ကို ဆံပင္လာလာညွပ္ေပးရင္ ၾကည့္ထားဖူးေတာ့ သိေနတာေပါ့ ဆံပင္ကို ဘယ္လုိပံုသြင္းလဲဆိုျပီး ဒါေလာက္ေတာ့ ရပါတယ္ ေန'..ပဲေလ...”


ေဆးေသာက္ထားတဲ႔အရွိန္နဲ႔ က်မသူဂီတာတီးျပတာကို နားေထာင္ရင္းဧည့္ခန္းဆိုဖာေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားလို္က္တာ... အေမနဲ႔အမျပန္လာတာေတာင္မသိလုိက္ဘူး...။

အဲဒီေန႔က က်မညီမ၀မ္းကြဲနဲ႔ စကားမ်ားခဲ႔တာပါ....။ အေဒၚ့သမီး သူကေမာက္မာတယ္... အေဒၚနဲ႔ကပ္ေနတဲ႔ က်မတို႔ကိုႏိွမ္တယ္...။ က်မတို႔ဆိုတာ ညီမေလးနဲ႔က်မကုိေျပာတာပါ... ညီမေလးက က်မထက္ဆယ္ႏွစ္ငယ္တယ္...။ ငါစြဲနဲ႔ တခါတခါ က်မတို႔ကို အိမ္ေပၚကႏွင္ခ်ခ်င္ေသးတယ္ သူ႔အေမကိုေၾကာက္ရေပလို႔..။ က်မရင္ထဲ ဖြင့္ေျပာရမယ့္သူဆိုလို႔ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႔ပဲရွိတယ္...။ မိဘအစံုအလင္နဲ႔ မေနခဲ႔ရတဲ႔ က်မတို႔ဘ၀က အႏွိမ္ခံဘ၀မွာ ေခါင္းငံုခံရရံုပဲရွိေတာ့တယ္...။ မိဘေတြကို အျပစ္မတင္ပါဘူး... က်မဒီလိုျဖစ္ရမယ့္ကံပါလာလို႔လဲပါပါတယ္...။ ဒါေၾကာင့္ က်မအေပၚသိပ္ေကာင္းတဲ႔ သူ႔မိသားစုကို က်မခင္မင္တြယ္တာသြားမိတာမဆန္းပါဘူး...။ ေန'တို႔မိသားစုကသိပ္ကုိေႏြးေထြးၾကင္နာတယ္...။ ေန'အျပစ္လုပ္လာမိတဲ႔အခါဆိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ဆူပူၾကိမ္းေမာင္းျခင္းမလုပ္ဘူး အက်ိဳးအေၾကာင္းေသခ်ာနားလည္ေအာင္ေမးျပီးမွ ဒီလိုလုပ္ရင္မေကာင္းဘူး ဘာအက်ိဳးဆက္ျဖစ္ေပၚႏိုင္သလဲ စသျဖင့္ ေအးေဆးပဲဆံုးမတယ္..။ က်မျဖင့္ အားက်လုိက္တာ...။ ေန႔ေမေမဆို က်မလာရင္ သမီးဘာစားခ်င္လဲ ဒီေန႔သမီးၾကိဳက္တတ္တဲ႔ဟင္းခ်က္ထားတယ္... အဲဒီလိုေလးဂရုစိုက္တာ ...ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္..။

အစ္မ ပထမကုိယ္၀န္ေဆာင္ထားတုန္းက ေနတို႔အိမ္ကို က်မ မၾကာမၾကာေရာက္ျဖစ္ေသးတယ္...။ အစ္မဒါေလးက ေမြးလာတဲ႔ကေလးေလး လွေအာင္လို႔တဲ႔ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ ကေလးေလးပံုေတြ၀ယ္ျပီး အိမ္ဧည့္ခန္းမွာကပ္ထားလိုက္တာ...။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အဲဒီပံုေလးေတြပိုၾကည့္ရင္း ၾကည္ႏူးေနရတာေပါ့...။ သူနဲ႔ က်မလဲ ေမြးလာမယ့္ကေလးအတြက္ ၾကိဳတင္ေတြးျပီး ၀မ္းသာေနၾကတယ္ေလ...။ အဲဒီတုန္းက မင္းေျပာခဲ့ေသးတယ္ေလ မင္းမွတ္မိေသးလား...။ “ညိဳ ကိုယ့္ကို ေဘဘီေလး ေမြးေပးမလား” တဲ႔...။ က်မတို႔သာ ေဘဘီေလးတစ္ေယာက္ရိွခဲ့ရင္ သိပ္ကိုခ်စ္စရာေကာင္းမွာပဲေနာ္...။ အစ္မ အမႊာေယာက်ာ္ေလး ကေလးေတြဆံုးသြားေတာ့ ကေလးေဆးရံုမွာ မသျဂိဳဟ္ခင္ ဓမၼဆရာ ဆုလာေတာင္းေပးတဲ႔ေန႔က ကေလးေလးေတြကိုၾကည့္ျပီး သူမ်က္ရည္က်တာကိုေတြ႔ေတာ့ သူ႔ကို က်မအရမး္သနားသြားခဲ့တယ္...။ အံ့အားသင့္စရာေကာင္းတာက အဲဒီကေလးေလးေတြက သူနဲ႔တစ္ပံုစံတည္း သူ႔မွာသာ သားရိွခဲ့ရင္ သူ႔ရဲ႔သားေလးေတြပါလို႔ေျပာလို႔ရတယ္...။ တူေလးေတြဆိုေပမယ့္ မေမြးခင္ကတည္းက ဒီကေလးေလးေတြကို သူက အရမ္းေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တာေလ...။ သူ႔ေဘးမွာ ရပ္ေနရင္း သူ႔မ်က္ရည္ေတြကို က်မသုတ္ေပးခ်င္လိုက္တာ...။

စကားခ်ပ္။ ။(အဲဒီေန႔ကို က်မေကာင္းေကာင္းၾကီးအမွတ္ရေနေသးတယ္...။ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ၾကီးကို ထီးျပန္တင္တဲ႔ေန႔... တေပါင္းလျပည့္ေန႔မွာပဲ အစ္မက အမႊာကေလးေလး ႏွစ္ေယာက္ကို ေမြးဖြားခဲ့တယ္...။ ညဘက္ေႏြေခါင္ေခါင္ၾကီးမွာ မိုးေတြသည္းၾကီးမဲၾကီးရြာျပီး မိုးၾကိဳးေတြအရမ္းပစ္တဲ႔ အခ်ိန္ၾကီးမွာေပါ့..။ ကေလးေလးႏွစ္ေယာက္စလံုး အသက္မရွင္ရွာပါဘူး...။ ရွစ္လနဲ႔ လမေစ့ဘဲေမြးလိုက္လို႔ ပထမကေလးေလးက ေမြးျပီးသိပ္မၾကာဘူး ဆံုးသြားတယ္ ေနာက္တစ္ေယာက္က သံုးရက္ေျမာက္မွာဆံုးသြားပါတယ္)
အစ္မကို ကေလးေတြဆံုးတာ ေသြးသားႏုခ်ိ္န္မို႔ အသိမေပးခဲ့ၾကဘူး...။ သူကလဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ျပီး အစားမစားဘာမစားနဲ႔ေတာင္ျဖစ္သြားေသးတယ္...။ အဲဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ က်မသူနဲ႔အတူ ထမင္းလာလာ စားျဖစ္တယ္...။ ေတာ္ၾကာ ထမင္းမစားဘဲေနေနမွာစုိးလို႔ အေမကသူ႔သားကုိ ႏွစ္သိမ္႔ေပးဖို႔ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ စစ္ကူေတာင္းထားခဲ႔ေသးတယ္...။ က်မသက္သတ္လြတ္စားတဲ႔ေန႔ဆို အေမက ကန္ဇြန္းရြက္ေၾကာ္ေပး တတ္ပါတယ္...။


ေနာက္ႏွစ္ႏွစ္အၾကာမွာ အစ္မ ကေလးေလးေနာက္တစ္ေယာက္ ထပ္ေမြးပါတယ္...။ ကေလးေလးက မိန္းကေလးပါ...။ နာမည္ေလးကႏိုးႏိုးတဲ႔...။ မ်က္လံုး၀ိုင္း၀ိုင္းေလးနဲ႔ ခ်စ္စရာေလး........။ ေခ်ာကလက္ေရ... ၾကည့္ပါဦး ရွင့္တူမေလးက က်မငယ္ငယ္ကရုပ္နဲ႔တစ္ပံုစံတည္း...။ ၾကည့္ရတာ အစ္မကိုယ္၀န္ေဆာင္ထားတဲ႔ ကာလတစ္ေလွ်ာက္လံုး က်မကိုပဲ ၾကည့္ပါျမင္ပါမ်ားလို႔ထင္ပါ့ေနာ္...။ အစ္မဒါေလး မ်က္လံုးက ဗာဒံေစ႔ပံုအလ်ားရွည္ရွည္ မ်က္လံုးနဲ႔ ႏွစ္ခမ္းထူထူ မ်က္ႏွာသြယ္လ်လ်နဲ႔ အကိုထြန္းက်ေတာ့လဲ အသားျဖဴျဖဴ မ်က္ႏွာ၀ိုင္းတယ္....။ ထူးဆန္းတာက ကေလးေလးက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးနဲ႔မတူဘဲ က်မငယ္ငယ္ကရုပ္နဲ႔ လာတူေနတယ္...။ က်မငယ္ငယ္က အေဒၚအမႊာေတြေက်ာင္း၀င္းထဲက ျမက္ခင္းျပင္မွာေပးထုိင္ျပီး ရိုက္ထားတဲ႔ ပံုေလးနဲ႔မ်ား တစ္ထပ္ထဲပဲ...။ အဲဒီပံုေလးယူလာျပီး အေမ႔ကိုျပၾကည့္ေတာ့ အေမေတာင္မွ အံ့အားသင့္သြားခဲ့ရေသးတယ္..။ ဘယ္သူမွသတိမထားမိတဲ႔ အခ်က္က အစ္မဒါေလးေမြးခဲ႔တဲ႔ ေယာက္က်ားေလးကေလးေတြက သူနဲ႔တူျပီး သမီးေလးက က်မနဲ႔လာတူေနတယ္...။ အဲဒါေတြဟာ မ်ိဳးရိုးဗီဇကေနေတြဖယ္ျပီး မျမင္ႏိုင္တဲ႔ အာရံုဆီကျဖစ္တတ္တဲ႔ က်မတို႔ဥာဏ္မမီႏိုင္တဲ႔ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုျဖစ္မွာပါ...။


က်မ တစ္၀မ္းကြဲညီမေတြနဲ႔ မန္းမွာ ဖက္ရွင္ဆုိင္သြားဖြင့္ေတာ့ သူတို႔အိမ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆက္ျပတ္သြားေသးတယ္...။ အစ္မကေတာ့ အီးေမဂ်ာမာစတာရျပီး SAVE THE CHILDREN မွာအလုပ္လုပ္ေနျပီ....။ မန္းဆိုင္မွာက်မရွယ္ယာခြဲလိုက္ျပီး ရန္ကုန္ကကုမဏီတစ္ခုမွာ အလုပ္၀င္တယ္...။ ဒီလိုနဲ႔ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္တူမေလးနဲ႔အတူ အခ်ိန္ေတြကို ျဖတ္သန္းလာခဲ့တာ သူ ႏိုင္ငံျခားမထြက္ခင္အထိပဲ ဆိုပါေတာ့...။ သူ ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းမရွိတဲ႔ေန႔ က်မသူနဲ႔အတူေန႔လည္စာ လာစားတဲ႔ေန႔ဆိုရင္ အစ္မကအလုပ္သြားေတာ့ တူမေလးကို အေမနဲ႔အတူကူျပီး ထမင္းေကၽြးေပးျပီးေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ ဆိုျပတဲ႔သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ၾကရင္းေပါ့...။ တစ္ေန႔ အေမက သူႏိုင္ငံျခားထြက္ခါနီး ဓမၼာက်မ္းဆရာမေလးႏွစ္ေယာက္ ေခၚျပီး အိမ္မွာဘုရားရွိခိုးၾကတယ္...။ အေမနဲ႔ဆရာမေလးႏွစ္ေယာက္က ဧည့္ခန္းမွာ ဆုေတာင္းေနတုန္း က်မနဲ႔သူ အတူထမင္းစားေနၾကတယ္....။ ဆရာမေလးဆုေတာင္းေတာ့ က်မနာမည္ပါထည့္ျပီး ဆုေတာင္းပါတယ္... သူကထမင္းစားေနရင္း က်မကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ျပီး မ်က္ခံုးပင့္ျပတယ္... က်မလဲ ပခံုးျပန္တြန္႔ျပလိုက္တယ္...။

သူက က်မထက္ငယ္ေပမယ့္ ခုဆိုက်မထက္ေတာင္ ရင့္က်က္ျပီး လူၾကီးဆန္ေနေသးတယ္...။ က်မလို မိသားစုက်ိဳးကလာတဲ႔ သူမဟုတ္ေပမယ့္ မိသားစုဘ၀ေႏြးေထြးမႈကို သိပ္ခံုမင္တဲ႔သူတစ္ေယာက္ပါ.....။
သူႏိုင္ငံျခားထြက္ေတာ့ က်မေနမေကာင္းလို႔ ေလယာဥ္ကြင္းကို လိုက္ပို႔ခြင့္မရလိုက္ဘူး....း( ။ ဟိုမွာ သူႏွစ္ႏွစ္ေလာက္အလုပ္လုပ္ျပီးျပန္လာေတာ့မွ...က်မတို႔လက္ထပ္ၾကတယ္...။ ဘုရားေက်ာင္းမွာပဲ Church Wedding လုပ္လုိက္တယ္....။ IT လက္မွတ္ရထားတာရယ္... အဂၤလိပ္စကားေကာင္းေကာင္း ေျပာႏိုင္တာရယ္နဲ႔ သူဟိုသြားတုန္းက တက္ခဲ႔တဲ႔ ဒီပလုိမာေတြေၾကာင့္...
NGO တစ္ခုမွာ အလုပ္အင္တာဗ်ဴးေလး ေအာင္သြားတယ္...။ သူ႔အလုပ္လဲ အေျခက်ျပီးတစ္ႏွစ္ေနမွ က်မတို႔ကေလးစယူတယ္..။ ခုဆိုက်မတို႔မွာ သိပ္ကိုခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ သားကေလးတစ္ေယာက္ရေနျပီ...။ က်မသားေလးကို က်မလို ဘယ္ေတာ့မွ broken family ဘ၀မေရာက္ေစရဘူး....။ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ေမတၱာေရေတြကို အ၀တိုက္ေကၽြးထားမယ့္ သားေလးဟာ.... က်မတို႔မိသားစု အနာဂတ္အတြက္ လင္းလက္ေတာက္ပလာမယ့္ ၾကယ္တစ္ပြင့္ပါပဲ...။

မ်က္လံုးမ်က္ခံုးေတြကသူနဲ႔တူျပီး ႏွာတံလံုးလံုေလးနဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းေတြက်ေတာ့ က်မနဲ႔လာတူေနတဲ႔.... သားေလးဟာ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္အခ်စ္ေတြ စုထားတဲ႔ ေနရာေလး လူသားကေလးတစ္ေယာက္ပါပဲ...။ ခုဆိုသူစကားေတာ္ေတာ္တတ္ေနျပီ...။ ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္နဲ႔ ကေလးေလးက အသက္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ အသိဥာဏ္ကသိပ္ထက္တာ.... အဲဒါကေတာ့ သူနဲ႔တူတာ... က်မကေတာ့ အဲေလာက္မလည္၀ယ္ဘူး... နည္းနည္းေ၀းတယ္...။ သူစကားစေျပာေတာ့... က်မကို “ေမေမ” ဆုိျပီးစေခၚတာ...အဲဒီေန႔က က်မျဖင့္ ပီတိျဖစ္ရလြန္းလို႔ မ်က္ရည္ေတာင္၀ဲမိတယ္...။ အစ္မသမီး ႏိုးႏိုးေလးက ရွစ္ႏွစ္ဆိုေတာ့ သားထက္ေျခာက္ႏွစ္ၾကီးတယ္... မီကီေလးကသူ႔အတြက္ အေဖာ္အရုပ္ကေလးျဖစ္ေနတာေပါ့...။ ခုဆို က်မသိပ္ခ်စ္တဲ႔သူေတြနဲ႔ ေႏြးေထြးသိုက္၀န္းတဲ႔ မိသားစုေလးနဲ႔ ဘ၀မွာ ျပီးျပည့္စံုေနပါျပီ....။


မိုးေငြ႔


က်မသိပ္ကိုေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ႔ဖူးေသာ မိသားစုဘ၀ေလးကို စိတ္ကူးျပီးေရးသားထားျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။

Friday, 27 August 2010

Recreation Center......



တစ္ခါတုန္းက တကၠသိုလ္မွာ... ပထမႏွစ္္.ေက်ာင္းသူက်မ မအူမလည္... သူငယ္ခ်င္းမရွိ အတန္းစတက္ေတာ့ အတန္းထဲမွာ လူကအျပည့္...။ ဘယ္သူ႔နားထုိင္ရမွန္းမသိ လြယ္အိတ္ကေလးပိုက္ျပီး မ်က္လံုးကလည္ကလည္နဲ႔ေပါ့...(ျမင္ေယာင္မၾကည့္ၾကပါနဲ႔)....။ စတိတ္ေက်ာင္းတုန္းက မ်က္မွန္းတန္းမိမယ့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရွိေလမလား... ဟုိေ၀့ ဒီေ၀့ ၾကည့္လိုက္တယ္... တစ္ေယာက္မွမေတြ႔ဘူး..။ အင္းေလ.... သူမ်ားတကာေတြ ေဆးေက်ာင္းေရာက္သူေရာက္ ၀ိုင္အိုင္တီေရာက္သူေရာက္ေနၾကမွာေပါ့...။ ကိုယ့္လို ရိုးရိုးေမဂ်ာနဲ႔ပဲလို႔ ဘယ္ထင္လို႔ျဖစ္ပါ့မလဲ...။ ဒါနဲ႔ စာသင္ခန္းအလည္ေလာက္နားက ခံုအလြတ္မွာ ၀င္ထုိင္လိုက္တယ္....။ အဲေန႔က သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္အသစ္ရတယ္...တစ္ေယာက္က မီးမီးတို႔ လသာ(၂)ေက်ာင္းကပဲတဲ႔...သူ႕ကိုေတာ့ျမင္ဖူးသလုိလုိပါပဲ...တရုတ္မေလး...အရပ္ကခပ္ရွည္ရွည္....။ ေနာက္တစ္ေယာက္က စမ္းေခ်ာင္းျမိဳ႔နယ္ကပါ... ရခိုင္မ...သူက က်မထက္သံုးႏွစ္ေလာက္ၾကီးတယ္...။ ငယ္ငယ္က အတန္းေအာက္ခဲ႔လို႔ က်မတို႔နဲ႔ အတန္းလာတူေနတာျဖစ္မယ္...။

ဒီလိုနဲ႔ သံုးေယာက္ေပါင္းမိေတာ့.... သံုးေယာက္ေပါင္းေျမာင္းေက်ာ္.... အဲေလ..မွားသြားလို႔ သုံးေယာက္ေပါင္းေလာင္းေၾကာ္ ဆိုသလုိပဲ....ေက်ာင္းမွာ..ကဲၾကတာ...။ တကၠသိုလ္မွာ စာအုပ္ထဲမွာဖတ္ဖူးတာေတာ့ ဆရာမစာသင္ရင္ ေက်ာင္းသားေတြက ေက်ာင္းသူေတြကို စကၠဴျမွားနဲ႔ပစ္ေပါက္ စတတ္တယ္လို႔ေလ...။ တကယ္ပါ... ေက်ာင္းမွာ အဲလိုပဲ....တစ္ခါတစ္ေလ အတန္းမရွိရင္ ေက်ာင္းသားတစ္ခ်ိဳ႔ဆို ေခ်ာင္တစ္ေခ်ာင္မွာ...ဖဲရိုက္လိုရိုက္နဲ႔....။ ပထမႏွစ္ဆိုေတာ့ အတန္းလစ္တာတို႔ဘာတို႔သိပ္မလုပ္ၾကေသးဘူး...။ နည္းနည္း၀ါရင့္လာေတာ့မွာ လက္ေတြ႔ခ်ိန္ေတြေလာက္ပဲ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္ရမယ့္အတန္းေလာက္ပဲ လုပ္ၾကတာ...။ က်မတို႔ေခတ္က RC 1 , 2, 3 ဆိုျပီးရွိတာ...။ recreation center ဆိုတာ အပန္းေျဖရိပ္သာေပါ့..။ တကယ္အပန္းေျဖပါတယ္.... ေက်ာင္းတက္ရတာ ေပ်ာ္စရာၾကီး... လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပဲ... စတိတ္ေက်ာင္းတုန္း ကလို ဆရာစာေမးလို႔ မရရင္ ခုန္ေပၚတက္ ဒဏ္ေပးစနစ္ကလဲ ကၽြတ္ျပီေလ...။

ဒီေတာ့ အတန္းမရွိရင္ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ေပါင္းျပီး ေပါက္ကရေတြလုိက္ေနာက္ေတာ့တာ...။ က်မတို႔အတန္းထဲ ရုပ္ရွင္မင္းသာ၀င္းဦးနဲ႔တူတဲ႔ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရွိတယ္...တူတယ္ဆိုတာ သူ႕အိုက္တင္နဲ႔ သူထားတဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးစစေလးေၾကာင့္ပါ...။ သူ႕နာမည္က သက္ထြန္းဦးတဲ႔...။ က်မတို႔အခၽြန္နဲ႔မတာကို ပင္တိုင္ခံရတဲ႔သူေပါ့...။ အတန္းျပီးရင္ သူကန္တင္းသြားခါနီးဆို သူ႔ေနာက္ေၾကာကို စာကပ္ေပးလိုက္တယ္ “၀ံၾကီး” ဆိုျပီး...။ ေနာက္ “၀ံကေတာ္” ကေတာ့ ကံဆိုးတဲ႔ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ေယာက္ အကပ္ခံရတာပဲ...။ တခါတေလ... စာရြက္စုတ္ေတြကို အပိုင္းပိုင္းဆက္ျပီး အျမီးတပ္ေပးလိုက္တာမ်ိဳး...။ သူကေတာ့မသိရွာဘူး တစ္ေက်ာင္းလံုးေလွ်ာက္သြားေနတာ...။ က်မတို႔ အတန္းက ေက်ာင္းအေနာက္ဘက္ဆံုးမွာဆိုေတာ့ အိမ္ျပန္ရင္လဲ သူမ်ားေမဂ်ာက အတန္းေတြအားလံုးေရွ႔ကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ရတယ္...။ အဲဒါမ်ိဳးခ်ိန္ကိုေစာင့္ျပီး ကပ္ေပးလိုက္လို႔ကေတာ့ ျပီးေရာ....။ ေက်ာင္းကလူေတြကလဲ သစၥာရွိပါ့... တခြီးခြီးနဲ႔သာ က်ိတ္ရယ္ခ်င္ရယ္ေနၾကမယ္...လံုး၀သြားမေျပာေပးဘူး...။ သက္ထြန္းဦးကလဲ ေတာ္ေတာ္ သီးခံရွာပါတယ္ က်မတို႔ကို...။ က်မတို႔ေနာက္တယ္ဆုိတာ သိသြားတာေတာင္ စိတ္မဆိုးဘူး....။ ဒါကို သူငယ္ခ်င္းေတြက ဘာေျပာတယ္မွတ္လဲ “ဘယ္စိတ္ဆိုးမလဲ နင့္ၾကိဳက္ေနသလားမွမသိတာ”တဲ႔...။ စိတ္ကူးမလြဲနဲ႔ေနာ္ သူက အမေတြပဲရွိတာ တစ္အိမ္လံုးမွာ အငယ္ဆံုးတဲ႔ေလ....။ အဟီး... မီးမီးေၾကာက္ေၾကာက္..။

အဲလိုေလးေပါ့ေနာ္ ေက်ာင္းမွာ ေပါက္ကရစေနာက္ၾကတာ....။ ျပီးေတာ့ က်မတို႔ေနာက္စတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ရွိေသးတယ္...။ လက္ေတြ႔ခန္းမွာ လူအေယာက္ႏွစ္ဆယ္ တစ္ဖြဲ႔ဖြဲ႔ထားတဲ႔အထဲက သူက က်မတို႔ရဲ႔ EC ... ဆရာမေတြက ရံပံုေငြေကာက္ဖို႔ စာအုပ္ေတြေရာင္းဘာေတြ ေရာင္းရင္ EC ကပဲ ဦးေဆာင္ျပီးေရာင္းရတာေလ...။ က်မတို႔ကိုလာေရာင္းရင္ေတာ့ “ဦးစိတ္တိုရယ္ နင္ပဲ ခဏစိုက္၀ယ္ေပးထားပါဟာ ... ဒီေန႔ငါတို႔ပိုက္ဆံနည္းနည္းပဲပါလာလို႔ပါ” အဲလိုမလွိမ္႔တစ္ပတ္ရိုက္ျပီး ပိုက္ဆံမေပးေတာ့ဘူး...။ အဲဒါမ်ိဳး သူစိုက္ရေပါင္းမနည္းေတာ့ဘူး...။ ေအာ္... အဲဒီEC ကို ဦးစိတ္တိုလို႔ ေခၚရျခင္းအေၾကာင္းအရင္းကေတာ့... ကာတြန္းစာအုပ္ထဲက ဦးစိတ္တိုနဲ႔ ေမ်ာက္ညိဳဆိုတာရွိတယ္ေလ...။ သူက အဲဒီဦးစိတ္တုိနဲ႔တူလို႔...။ ေနာက္မွထပ္ေျပာျပဦးမယ္... Zoolေက်ာင္းသူက်မ နာမည္ေပးလဲေတာ္တယ္ဆုိတဲ႔ အေၾကာင္းေလး...။ ဦးစိတ္တုိက EC တာ၀န္ေတာ့ေက်ပါတယ္... သူ႔အဖြဲ႔ထဲက သူေတြအတြက္ဆို ဒိုင္ခံအနစ္နာခံတာ အဲလိုခ်စ္စရာေကာင္းတာ...။ သူငယ္ခ်င္းေတြစုျပီး က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားတက္ေတာ့လဲ... သူပဲစီစဥ္တယ္...။ အမယ္ ဘုရားေပၚမွာ သူ႔ဥပတိရုပ္ကေလးကိုသံုးျပီး ေကာင္မေလးေတြကို ေဟာက္စားလုပ္လုိက္ေသး...။ ဒီလုိ...ဘုရားရင္ျပင္ေပၚမွာ စကပ္ေဘာင္းဘီမ၀တ္ရဘူးေလ...။ အဲဒီတုန္းက ေကာင္မေလးတစ္သိုက္ထဲက ေဘာင္းဘီ၀တ္ထားတဲ႔ ေကာင္မေလးကို လက္ယက္လွမ္းေခၚေနတာ က်မတို႔ တအံ့တၾသနဲ႔ ၾကည့္ေနၾကတာ....။ “ဘုရားရင္ျပင္မွာ ေဘာင္းဘီမ၀တ္ရဘူးဆိုတာ နားမလည္ဘူးလား” လို႔ ခပ္မာမာသူကေျပာေတာ့ စစ္ဂ်ာကင္ကလဲ ၀တ္ထား ေကာင္းမေလးေတြက သူ႔ကို စစ္ဗိုလ္ေအာက္ေမ့ျပီး ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ဟုတ္ကဲ႔ ဟုတ္ကဲ႔ နဲ႔ ကုတ္ကုတ္ ကုတ္ကုတ္နဲ႔ထြက္သြားၾကတာ....။ က်မတို႔က သူ႕ကိုျပန္ေခၚျပီးေမးေတာ့ ေစာေစာက အေ၀းက သူ႔အမူအရာကိုျမင္ေယာင္ သူျပန္ေျပာျပတာကို နားေထာင္ျပီး တဟား ဟားနဲ႔ရယ္ၾကတာေပါ့ ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲ...။

ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းတက္ေတာ့ ရုကၡေဗဒေမဂ်ာက စိန္ယာ့ဒ္ဆိုတဲ႔ ေက်ာင္းသားနဲ႔ ထပ္ခင္ၾကတယ္....။ က်မတို႔တင္မဟုတ္ဘူး...။ သူ႔ကုိက်ေတာ့ တစ္ေက်ာင္းလံုးက ေကာင္မေလးေတြအကုန္လံုးလိုလို ခင္ၾကတယ္...။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူက ပံုေျပာေကာင္းသူကိုး....။ က်မတို႔ အာစီသရီး ေက်ာင္းက ၀င္၀င္ခ်င္း ဆင္၀င္ၾကီးရဲ႔ တစ္ဘက္တစ္ခ်က္မွာ ေလွကားထပ္ေလးေတြရွိတယ္...။ အဲဒီေနရာကို လင္ေမွ်ာ္ကုန္းလို႔ေခၚေသးတယ္.....။ အတန္းမတက္ေသးခင္မွာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားထိုင္ၾကတယ္....။ စိန္ယာ့ဒ္ကိုရွာမေတြ႔လို႔ကေတာ့ အဲမွာသြားၾကည့္ ေကာင္မေလးေတြၾကားမွာထုိင္ျပီးပံုေျပာ ေနျပီသာမွတ္ေတာ့...။ သူေျပာတဲ႔ ရယ္စရာပံုျပင္တစ္ခ်ိဳ႔ကို ျပန္မွ်ေ၀ပါမယ္....။

“ဆင္ဥ”ဆိုတဲ႔ ပံုျပင္ကို ေျပာျပမယ္ ...ေသခ်ာနားေထာင္....အဲ...ဖတ္ေနာ္...။ တစ္ခါက...ေတာရြာတစ္ရြာက လင္မယားႏွစ္ေယာက္ျမိဳ႔ကို ေျပာင္းလာေနၾကတယ္တဲ႔...။ အဲဒီလင္မယားႏွစ္ေယာက္ဟာ သိပ္ကိုရိုးအလြန္းလို႔ .. ေဒသႏၱရဗဟုသုတလဲ မရွိၾကဘူးတဲ႔....။ မိန္းမလုပ္သူက တစ္ေန႔ေစ်းသြား၀ယ္ေတာ့ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးလု၀ယ္ေနၾကတဲ႔ ဖရဲသီးသည္ဆီကိုေရာက္သြားေရာ... လူေတြဒီေလာက္၀ယ္ေနၾကတာက ိုၾကည့္ျပီး သူလဲ၀ယ္ခ်င္လာတယ္ ဒါေပမယ့္ ဘာအသီးလဲဆိုတာမသိဘူးတဲ႔..။ ဒါနဲ႔ ဖရဲသီးသည္ကို အဲဒါဘာအသီးလဲ ေမးေမးေနေတာ့ အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ႔ ဖရဲသီးသည္ကလဲ စိတ္မရွည္ေတာ့တာနဲ႔ ဆင္ဥေဟ့ ဆင္ဥလို႔ေျဖလိုက္သတဲ႔...။ မိန္းမကလဲ ဟာ...ဆင္ဥတဲ႔ ထူးထူးဆန္းဆန္းဆိုျပီး တစ္လံုး၀ယ္ျပီးအိမ္ျပန္ခဲ႔တယ္...။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေယာက္က်ားျဖစ္သူကို ဆင္ဥျပျပီး....ဆင္ေပါက္ကေလးေပါက္လာေအာင္ ၾကက္ေတြဘဲေတြလိုပဲ ၀ပ္ရမယ္လို႔ထင္ျပီး....မိန္းမျဖစ္သူက သူ၀ပ္မယ္ေပါ့...။ ဒီေတာ့ ေယာက်ာၤးက ဆင္ဆိုတာ ေရွးတုန္းက ဘုရင္မင္းျမတ္ေတြမွစီးရတာ... ဘုန္းတန္းခိုးနဲ႔ ဒီေတာ့ ဘုန္းရွိတဲ႔ ေယာက္က်ားပဲ ၀ပ္သင့္တယ္ဆိုတာနဲ႔ အိပ္ယာထဲ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေစာင္ျခံဳျပီး၀ပ္ေနပါသတဲ႔....။ တစ္ေန႔ေတာ့ မိန္းမေရ...ဆင္ေလးေပါက္ျပီလားမသိဘူး လာစမ္းၾကည့္ပါဦးဆိုေတာ့...။ မိန္းမျဖစ္သူက ေစာင္ေအာက္ကေနလက္နဲ႔လွ်ိဳျပီးစမ္းလိုက္တာ.... ေဟာဒီလိုၾကီး ၀မး္သာအားရနဲ႔ ထေျပာပါေရာ.....။ “ေယာက္က်ားေရ....ဆင္ေလးက ႏွာေမာင္းေတာင္ထြက္ေနျပီေတာ့”တဲ႔..... း)။

ေနာက္တစ္ပုဒ္က “ဆန္ျပဳတ္”ပံုျပင္....။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္မွာ သားေလးတစ္ေယာက္ရွိပါသတဲ႔..။တစ္ေန႔ သားေလးဖ်ားေတာ့ အေမလုပ္သူက ဆန္ျပဳတ္ျပဳတ္တိုက္တာ ဘယ္လိုမွေခ်ာ့ေျပာမရလို႔.... အေဖလုပ္သူကုိေရာ႔ရွင္ပဲ ရွင့္သားကိုရေအာင္တိုက္တဲ႔...။ အေဖကသားေလးကို တစ္ခ်က္ပဲ ခပ္တုိုးတိုးကပ္ေျပာျပီးဆန္ျပဳတ္တုိက္လိုက္တာ ေလွ်ာေလွ်ာရႈရႈပဲတဲ႔...။ ဒါနဲ႔ အေမက ရွင္ကေလးကိုဘယ္လိုမ်ား ေခ်ာ့လိုက္လို႔ ခ်က္ခ်င္းဆန္ျပဳတ္ေသာက္သလဲဆိုေတာ့....။ ေအာ္ဒါလား....သား ဒီဆန္ျပဳတ္ေလးေသာက္ရင္ သားရဲ႔ ငယ္ပါေလးၾကီးလာမွာလို႔ ေျပာလိုက္တာေလ...လို႔လဲဆိုေရာ....မိန္းမကလက္ထဲ အသင့္ကိုင္ထားတဲ႔ ေယာင္းမနဲ႔ေဒါက္ခနဲ ေခါက္လိုက္ပါသတဲ႔...။ ရွင္ကေရာ ဘာလို႔ ငယ္ငယ္က ဆန္ျပဳတ္္မေသာက္ခဲ႔သလဲတဲ႔...ဟား ..... ဟားးး... တကယ္ပါ... စိန္ယာ့ဒ္အဲဒီပံုျပင္ေျပာေနရင္ အနားမွာ သြားမထိုင္ၾကနဲ႔ အနားမွာရွိတဲ႔သူကို အဲအခန္းေျပာတဲ႔ခ်ိန္က်ရင္ ေခါင္းေခါက္တာခံရတယ္.....။

ေက်ာင္းတုန္းက ေပါက္ကရ ရယ္စရာေလးေတြပါ.... သူငယ္ခ်င္းအားလံုး ျပံဳးရေအာင္ ေ၀မွ်ေပးလိုက္ပါတယ္....။ ေက်ာင္းေတာ္ကိုလဲ အလြမ္းေျဖရင္းေပါ့ဗ်ာ....။


မိုးေငြ႔

Tuesday, 24 August 2010

အညိဳရင့္ေရာင္လြမ္းျခင္း....

















လြမ္းလိုက္တာ......


အညိဳေရာင္အလြမ္းေတြြ

ျမစ္ျပင္က်ယ္မွာ ေပါေလာေမ်ာ
ငါ့ႏွလံုးသားအတြက္
ဆည္းဆာနဲ႔ ေလေျပကို

စားသုံုးလို႔...

ေလအသြ႔ဲမွာ

ယိမ္းႏြဲ႔ကခုန္ေနၾကတဲ႔

ျမင္ပင္စိမ္းစိမ္းေတြက

တိုးတိုးေလးလာေျပာၾကတယ္...

“အိန္ဂ်ယ္....ရယ္
မင္း...အလြမ္းေတြကို ေျဖခ်လိုက္ပါေတာ့..
ရင္ခြင္တစ္ခုလံုးလဲ ကၽြမ္းေလာင္ကုန္ပါ့မယ္”တဲ႔


ေဟာ!!!! ဟိုးးး ျပာမိႈင္းေနတဲ႔ ေတာင္ထိပ္ဆီက

မိုးတိမ္ေတြ ညိဳွ႔တက္လာၾကျပီ

အဲဒီမိုးစက္ေတြက
ငါ့ရင္အပူကို ျငိမ္းသတ္ေပးႏိုင္ပါ့မလား

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္....

ငါခ်စ္တဲ႔ မိုးေရထဲမွာ

ေအးစက္ျပာႏွမ္းလာတဲ႔

ႏႈတ္ခမ္းေတြ တံုခိုက္ေနပါေစ

ရင္ထဲက
မီးေတာက္ကို
မျငိွမ္းသတ္ႏိုင္လဲ မမႈပါဘူးေလ
....
နဂိုထဲကမွ ဗလာရင္ဘတ္ကို.....။ ။


မိုးေငြ႔

Monday, 23 August 2010

ဟန္နီ....




ဟန္နီ....ရင္ကုိ သူဖမ္းစားခဲ့တာၾကာၿပီ ရုန္းထြက္ဖုိ႔ စိတ္ကူးလည္းမရွိ အုိး...ႏုိး
ဟန္နီ...နင္ေလ ငါ့အနားရွိတုန္းမွာ မျမင္မိ နင္ထြက္သြားမွ ငါ့စိတ္ေတြေလၿပီ


(အိမ္မက္က ႏူိးထခဲ့တာ အခ်ိန္ေတြေႏွာင္းသြားၿပီလား)

(ဟန္နီ....လုံး၀ လုံး၀မေမ႔လုိက္နဲ႔ အုိး...ေနာက္ဆုံးခ်စ္ခြင့္ မရွိရင္ေတာင္

ငါ့ကုိေတာ့ မမုန္းလုိက္နဲ႔ဦး ဒီအတုိင္းေလး ေနေပးေနာ္)


ဟန္နီ... ရင္မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ အခ်စ္ေတြၾကာၿပီ
သူေပးမယ့္ အခ်စ္အနမ္းေလး တုိ႔ေစာင့္ေန

ဟန္နီ...ခ်ဳိၿမိန္တဲ့ ေန႔သစ္ထဲ ျပန္ဆုံခ်ိန္ ဟုိအရင္အတိတ္က အမွားေတြျပင္ၿပီး

(အိမ္မက္က ႏူိးထခ့ဲတာ အခ်ိန္ေတြ ေႏွာင္းသြားၿပီလား)

repeat

ဟန္နီ...... ဟူး... ဟူးး...ဟူးးး.... ဟန္နီ.....ဟူးး ဟူးး ဟူးး

Fade
away .......



က်မဆီကို အစ္ကိုတစ္ေယာက္ပို႔ေပးခဲ႔တဲ႔ သီခ်င္းေလးပါ...။ လင္းနစ္သီခ်င္းကို တစ္ပုဒ္စ ႏွစ္ပုဒ္စ နားေထာင္ဖူးေပမယ့္... ဘယ္စီးရီး ဘာသီခ်င္းေခါင္းစဥ္လဲဆိုတာ တြဲမမွတ္ထားဖူးဘူး...။ ဒီတစ္ပုဒ္ကိုေတာ့ ေခါင္းစဥ္္ေလးကိုစေတြ႔ကတည္းက ၾကိဳက္သြားတာ...။ ေသခ်ာနားေထာင္ၾကည့္ေတာ့လည္း ေကာင္းတယ္...။ လင္းနစ္ရဲ႔ ဆိုသံဆိုေပါက္မပြင့္တစ္ပြင့္ရယ္.... သူ႔ခ်စ္သူေကာင္မေလးကို ခပ္ခၽြဲခၽြဲေလး ေတာင္းဆိုပံုေလးေတြက သိပ္ကိုခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းလြန္းလို႔ စာလာဖတ္သူေတြကိုေ၀မွ်ခ်င္သြားတာနဲ႔ ဒီပို႔စ္ေလးေရးျဖစ္သြားတာပါ...။ “ဟန္နီ”ဆုိတဲ႔ စကာလံုးေလးနဲ႔ သီခ်င္းေလးမစခင္မွာ.... Lead ေလးနဲ႔ ခပ္အီအီေလး intro ၀င္ထားတာနဲ႔ လင္းနစ္အသံေလးက အတြဲအဖက္ သိပ္လွပါတယ္...။ စာသားေလးေတြက ရိုးစင္းသလို သီခ်င္းေလးကလဲ တစ္ပုဒ္လံုးခပ္ေအးေအးပါပဲ....။ သီခ်င္းေလးကို ခံစားနားဆင္ၾကည့္ေစခ်င္ေပမယ့္...upload လုပ္တာ ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပဘူးျဖစ္ေနတယ္....။ အားနာပါတယ္ သီခ်င္းေလးကို ဒီပို႔စ္ေလးနဲ႔တြဲျပီး နားေထာင္ေစခ်င္တာပါ... တကယ္။

မိုးေငြ႔


Friday, 20 August 2010

ၾကက္သားမုန္ညင္းခ်ဥ္ေၾကာ္နဲ႔ ဂ်ပန္တိုဖူးဟင္းရည္...

ၾကက္သားမုန္ညင္းခ်ဥ္ေၾကာ္


၀ယ္လာတဲ႔ မုန္ညင္းခ်ဥ္ကို ေရစင္စင္ေဆးျပ္ီး ခပ္ေသးေသးလွီးထားပါ...။ ဆီပူပူဒယ္အိုးထဲကို ပါးပါးလီွးထားတဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴတစ္လံုး၊ ၾကက္သြန္ျဖဴးဓါးျပားရိုက္၊ ဂ်င္းကိုအေခ်ာင္းေခ်ာင္းေလးေတြလွီးထားတာကို တစ္ခါတည္းထည့္ေၾကာ္ ေမႊးလာရင္ ၾကိတ္ထားျပီးသားၾကက္သားထည့္ ၾကက္သား ပဲငံျပာရည္အၾကည္ထည့္ ၾကက္သားေရႊေရာင္သန္းလာရင္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးလီွးထားတာထည့္ ငရုတ္သီးစိမ္းထည့္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးလိတ္ လာရင္တာ့ မုန္ညင္းခ်ဥ္ထည့္ျပီး ဆား၊ သၾကားလုိသလိုထည့္ ...။ အရသာခ်ိဳခ်ိဳခ်ဥ္ခ်ဥ္နဲ႔ ထမင္းစားမိွန္လိုက္မယ့္ျဖစ္ျခင္း....။ (ၾကိတ္ထားတဲ႔ ၾကက္သားထဲ အရသာရွိေအာင္ ငရုတ္ေကာင္း၊ ၾကက္သားမႈန္႔၊ ေျပာင္းမႈန္႔နဲ႔ ဆီအနည္းငယ္ထည့္ျပီး နယ္ထားပါ)


ဂ်ပန္တိုဖူးဟင္းရည္

ေရဆူဆူထဲမွာ ၾကက္သားမႈန္႔အခဲေလးတစ္တံုးထည့္ ျပီးေတာ့ ၾကက္သြန္ျဖဴသံုးမႊာေလာက္အျပားရိုက္ထည့္...။ အတံုးတံုးေလးေတြလွီးထားတဲ႔ ခရမ္းခ်ဥ္သီး၊ ခါဂ်က္ဥနီ၊ ဂ်ပန္တိုဖူးေပ်ာ့ေတြကို တျပိဳင္နက္ထဲထည့္လိုက္ပါ...။ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ဆက္တည္ထားျပီး ေသာက္ခါနီး ငရုတ္ေကာင္းမႈန္႔ျဖဴးလိုက္ရင္... အဟာရဟင္းရည္ တစ္ခြက္ရပါျပီ...။ ၾကက္ဥၾကိဳက္ရင္လဲ ေဖာက္ထည့္လို႔ရပါေသးတယ္...။

မိုးေငြ႔

Thursday, 19 August 2010

က်မဖတ္ျဖစ္ခဲ႔ေသာစာအုပ္မ်ား...




သိပ္ေကာင္းတဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ပါ... ။ ခုတေလာ စာအုပ္ေတြနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ျဖဳန္းမိတယ္....။ သိပ္အားတယ္လို႔ေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့..။ ညဘက္...အင္တာနက္နဲ႔ နည္းနည္းခပ္ကင္းကင္းေနျပီး... စာအုပ္ေတြဖတ္ျဖစ္ေနတာပါ..။ ဒီ“ေနာင္တကင္းရာသို႔” ဆုိတဲ႔စာအုပ္ေလးကျပီးခဲ႔တဲ႔ က်မေမြးေန႔တုန္းက ညီမေလးဆုျမတ္မြန္ဆီက လက္ေဆာင္ရထားတာ...။ သူေပးတဲ႔လက္ေဆာင္က ဒီစာအုပ္ေလးရယ္.. ပန္းခ်ီဆြဲတဲ႔ စာအုပ္ေတြ...ေရာင္စံုခဲေတြနဲ႔ ကိရိယာစံုပါတယ္...။ ဆုျမတ္မြန္က က်မလက္ရာပန္းခ်ီေတြကို ေမွ်ာ္လင့္တယ္ထင္ပါ့..။ က်မမွ ပန္းခ်ီမေရးတတ္တာဘဲ... ဒီေတာ့ အသံုး၀င္မယ့္ကေလးေတြအတြက္ က်မျပန္လွဴလိုက္တယ္...။ ညီမေက်နပ္လိမ္႔မယ္ထင္ပါတယ္..။

က်မတို႔ စာအုပ္အေၾကာင္းေလး စေျပာရေအာင္...။ ဦးစြာ ဆရာနႏၵာသိန္းဇံရဲ႔ ေနာင္ကင္းရာဆီသို႔ ဆိုတဲ႔စာအုပ္ကာဗာပန္းခ်ီကိုေျပာခ်င္ပါတယ္...။ ကိုေနမ်ိဳးေဆးရဲ႔ လက္ရာပါ..။ ဆရာ့ေဆာင္းပါးေတြက ေနာင္တအေၾကာင္းေတြေရးထားတာဆိုေတာ့.. ေနာင္တကို ဘယ္လိုပံုေဖာ္ရင္ေကာင္းမလဲလို႔ ပထမသူစဥ္းစားမိတယ္...။ ေနာင္တဆိုတာ ကိုယ္လုပ္ခဲ႔တဲ႔ အမႈရဲ႔ အက်ိဳးဆက္ဆိုေတာ့ မေကာင္းတဲ႔ အရာပဲဆိုျပီး ညိဳမဲမဲ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းစုတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ေရးလုိက္ရင္ေကာင္းမယ္ဆိုျပီး သူစဥ္းစားမိတယ္တဲ႔...။ ေနာက္ထပ္စဥ္းစားမိတာက ေနာင္တဆိုတာ ဘာပဲေျပာေျပာကို္ယ္အမွားလုပ္ခဲ႔မိတာကို ျပန္ျပီးဆင္ျခင္ သတိကပ္တာလဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ဆိုျပီး... အေကာင္းဘက္က ျမင္ျပီး အဲဒီစုတ္ခ်က္မဲမဲေတြေပၚမွာ အျဖဴေရာင္ပန္းခက္ေတြ ဆြဲမယ္လို႔ စိတ္ကူးျပီး ေနာင္တကို ပံုေဖာ္လိုက္ပါတယ္တဲ႔ဗ်ာ...။

ဒီစာအုပ္ေလးက... အင္တာဗ်ဴးဂ်ာနယ္၊ phoenix ဂ်ာနယ္၊ ရုပ္ရွင္မျမဳေတမဂၢဇင္း၊ ပိေတာက္ပြင့္မဂၢဇင္း၊ ဓမၼရိပ္မဂၢဇင္း၊ Perfect မဂၢဇင္းတို႔မွာ ဆရာေရးသားခဲ႔တဲ႔ စာစုေတြကို တစ္စုတစ္စည္းထဲျဖစ္ေအာင္ စာအုပ္အျဖစ္ျပန္လည္ ထုတ္ေ၀ထားတာပါ...။ မာတိကာမွာ အေၾကာင္းအရာအားျဖင့္ ၁၆ခုပါပါတယ္...။ အဲဒီေခါင္းစဥ္ ဆယ့္ေျခာက္ခုမွာ ဆရာရဲ႔ အေတြးအျမင္ေတြဘယ္ေလာက္ အႏွစ္သာရရိွတယ္ဆိုတာကို က်မဖတ္မွတ္ထားတာေလးေတြကို ေျပာျပခ်င္ေပမယ့္....ေျပာျပစရာေတြက သိပ္မ်ားေနလို႔ ေနာက္ပို႔စ္ေတြမွာပဲ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုအေနနဲ႔...ေရးသားေဖာ္ျပေပးပါ့မယ္...။ စာအုပ္ေလးက အခင္းအက်င္းလဲလွတယ္...။ ေခါင္းစဥ္အခုတိုင္းမွာ ကိုေနမ်ိဳးေဆးရဲ႔ မဲနက္တဲ႔ စုတ္ခ်က္ၾကမ္းေတြေပၚမွာ အျဖဴေရာင္ပန္းပြင့္ ပံုစံမ်ိဳးစံုေတြ႔ရပါတယ္...။




ဆရာမဂ်ဴးရဲ႔ “အမွတ္တရ” ဆိုတဲ႔စာအုပ္....။ ပန္းေရာင္အဖံုးနဲ႔က အေဟာင္းတန္းမွာ ၀ယ္ထားတဲ႔ ေကာ္ပီ၊ အနီေရာင္အဖံုးနဲ႔က ခုေနာက္ဆံုးျပန္ထုတ္ထားတဲ႔ “အမွတ္တရ”... ေမြးေန႔တုန္းက ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ ေပးထားတဲ႔ လက္ေဆာင္...။ ေနာက္တစ္အုပ္က ညီမေလးကို ဆရာမလက္မွတ္ထုိုးေပးထားတဲ႔ စာအုပ္ေလးပါ....။ က်မဆီမွာ အားလံုးသံုးအုပ္ျဖစ္သြားတယ္...။ ညီမေလးသဲသဲရဲ႔ နာမည္ကိုေတာင္ဆရာမက သေဘာက်လို႔ ေနာက္ထုတ္မယ့္လံုးခ်င္းေတြမွာ သံုးခ်င္တယ္လို႔ေျပာသြားပါေသးတယ္....။ ေနာက္တာလဲျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္...။ ဆရာမရဲ႔ ပထမဦးဆံုးလံုးခ်င္းတစ္အုပ္ျဖစ္ျပီး ဒီစာအုပ္ကို က်မခုႏွစ္တန္းႏွစ္ကတည္းက စဖတ္ဖူးတာပါ...။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီတုန္းကဖတ္ထားတဲ႔ ခံစားနားလည္မႈနဲ႔ ခုနဲ႔ေတာ့ ကြာျခားသြားျပီေပါ့...။ ဒီစာအုပ္ေလး စထြက္ေတာ့ ေ၀ဖန္ေရးဆရာေတြရဲ႔ တုိက္ခိုက္မႈကို အေတာ္ခံခဲ႔ရတယ္လို႔ ၾကားဖူးခဲ႔တယ္...။ အဲဒီေခတ္ကနဲ႔မညီတဲ႔ အေရးအသားေတြ ဇာတ္အိမ္ေတြျဖစ္ေနလို႔....လို႔ေျပာၾကပါတယ္...။ က်မကေတာ့ ဂ်ဴးေရးသမွ်စာအုပ္အကုန္ၾကိဳက္တယ္...ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလဲ ၀ယ္စုထားျဖစ္တယ္...။ ဆရာမေရးတဲ႔ စာအုပ္တုိ္င္းက မွတ္သားစရာ ပညာယူစရာေတြအျမဲ စြဲတင္က်န္ရစ္ေစတာခ်ည္းပဲ...။ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြကို မသိတာေလးေတြ အျမဲေပးတတ္တာမို႔... ႏွစ္သက္မိတယ္...။



ညီေလးသဲသဲကို ဆရာမကိုယ္တိုင္လက္မွတ္ေရးထိုးျပီးေပးထားတဲ႔
ခုေနာက္ဆံုးၾကိမ္ျပန္ထုတ္ထားတဲ႔ အမွတ္တရပါ....



စာအုပ္အမ်ိဳးအစားထဲမွာဆို ဘိုင္အိုဂရပ္ဖီလိုစာအုပ္မ်ိဳးလည္း က်မသိပ္ၾကိဳက္တယ္....။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႔ ရာဇ၀င္အေၾကာင္းကိုဖတ္ရတာ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတယ္ဗ်...။ သူဘာေတြလုပ္ခဲ႔လို႔ ခုလို ရာဇ၀င္မွာ ထင္က်န္ရစ္သလဲဆုိတာကိုက စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေနတာ...။ ပုဂံရာဇ၀င္မွာ က်န္္စစ္မင္းအေၾကာင္း ေရးတဲ႔ စာေရးဆရာေတြ ခပ္မ်ားမ်ားရယ္...။ ေခါင္စဥ္အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖံုဖံုနဲ႔ ေဆာင္းပါး၊ ၀တၳဳ စသျဖင့္ေရးေနၾကတာ...။ အရင္တုန္းက ဆရာခ်စ္ဦးညိဳေရးတဲ႔ “မဏိစႏၵာဥဒါန္း” ဆိုတာဖတ္ဖူးတယ္...။ အဲဒါေလးကေတာ ဇာတ္လမ္းေလးဆင္ျပီးေရးထားတာ...။ အတၳဳပၸတၱိပံုုစံမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး...။ ေနာက္ပုဂံရာဇ၀င္မွ သူရဲေကာင္းမ်ားဆိုျပီးလဲ ထြက္တာပဲ...။ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္...။ ခုကေတာ့ ဆရာမ ေဒါက္တာမတင္၀င္းေရးတဲ႔ “မင္းက်န္စစ္ကို ခ်စ္တဲ႔ သူမ်ား”ဆိုတဲ႔ စာအုပ္က်ေတာ့.... ေဆာင္ပါးမက်... ၀တၳဳမက် ပံုစံေလးနဲ႔ပါ...။ ဆရာမက ၀တၳဳေရးေနက်မဟုတ္လို႔... ၀တၳဳတစ္ပုဒ္အေနနဲ႔မေရးဘဲ... က်န္စစ္သားအေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာျပတဲ႔ စကားေျပဆန္ဆန္မ်ိဳးေလးေရးထားတာကိုေတြ႔ရပါတယ္...။ အဲဒီမွာ ရာဇကုမာရ္နဲ႔ သမၻဴလတို႔သားအမိ စကားအျပန္အလွန္ေျပာတဲ႔ ဒိုင္ယာေလာ့ေလးေတြကိုလည္း ေတြ႔ရတယ္...။ မင္းက်န္စစ္ကိုခ်စ္တဲ႔ သူမ်ားျဖစ္ၾကတဲ႔... အေနာ္ရထာ၊ မဏိစႏၵာ၊ အပယ္ရတနာ၊ ရာဇကုမာရ္ေခၚ ေဇယ်ေခတၱရာ၊ သမၻဴလမိဖုရား၊ ခင္တန္ စတဲ႔သူေတြနဲ႔ ေခါင္းစည္းတစ္ခုစီခြဲျပီးေရးထားပါတယ္...။ မဟာမဂၢဇင္းမွာ ဆရာမေရးခဲ႔ဖူးတဲ႔ က်န္စစ္မင္းနဲ႔ ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္ခ်စ္ခင္ခဲ႔ၾကသူေတြရဲ႔ တစ္ဦးခ်င္း အေၾကာင္းအရာေတြကို စုစည္းထားတာပါ ဒီစာအုပ္ေလးမွာ...။


မိုးေငြ႔

Tuesday, 10 August 2010

အိန္ဂ်ယ္နဲ႔...တစ္ညေန



လူမပင္ပန္းဘဲ စိတ္ပင္ပန္းရတာ အေမာဆံုးပဲ...။ က်မအလုပ္စားပြဲေပၚက စာအုပ္ေတြ...ေဘာလ္ပင္ခဲတံေတြကို ၾကည့္ရတာ တခါတခါ ေမွာင္မိုက္သြားလိုက္... ျပန္လင္းလာလိုက္နဲ႔...ဘယ္လိုေ၀ဒနာမ်ိဳးလဲကြယ္...။ စူးခနဲ နာက်င္မႈနဲ႔အတူ ႏြမ္းလ်ႏွဳံးေခြသြားတယ္...။ ေဘးနားက ေကာ္ဖီခြက္ကို က်ိဳက္ခနဲေမာ့ခ်လိုက္ေတာ့... ေကာ္ဖီေတြက ေအးစိမ္႔ေနျပီ....။ ခုရက္ပိုင္းဘာစားစား ဘာေသာက္ေသာက္ အရသာေတြက ေပ်ာက္ေနတယ..။ စားခ်င္စိတ္လဲမရွိ အိပ္လို႔ကလဲမေပ်ာ္... အဲဒါပိုဆိုးသြားတာ..။ ျပီးခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္ညဆက္တိုက္အိပ္မရလို႔... ဇာတ္လမ္းေတြထိုင္ၾကည့္ပစ္တာ..ညနက္သန္းေခါင္ထိ...။ တခါတေလ...တစ္နာရီ ႏွစ္နာရီေတြဘာေတြ ေက်ာ္သြားတယ္...။ ေခြၾကည့္သလို ခံစားေနရတာေတြကို skip လုပ္လို႔ရရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတြးလိုက္မိေသး...။

စေတာ္ဗယ္ရီသီးေလးလို ပါးႏွစ္ဘက္ေဖါင္းျပီး ပန္းေရာင္ေလးသန္းေနတဲ႔ သားေလးကေတာ့ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္...။ (ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ကေလးဆိုျပီး သူက အေမကိုသိပ္သိတတ္တယ္... အရြယ္နဲ႔မလုိက္ေအာင္ပဲ..။ တေန႔က ထမင္းစားရင္း မ်ိဳခ်ရတာ လည္ေခ်ာင္းမွာ ၾကမ္းရွေနတာပဲ..။ ၀မ္းနည္းအားငယ္စိတ္ကလဲ ဘယ္ကေနမွန္းမသိ ၀င္၀င္လာတတ္တယ္..။ က်မနားကို ခုံေလးခုျပီး က်မမ်က္ရည္ေတြကို လာသုတ္ေပးေတာ့မွပဲ သတိျပန္၀င္လာေတာ့တယ္)အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔ သားေလးကို ငံု႔နမ္းရင္း မ်က္ရည္စတခ်ိဳ႔ သားရဲ႔ပါးျပင္ေပၚလိ္မ္႔ဆင္းသြားတယ္...။...အို...ဘာလိ္ု႔ မ်က္ရည္က်ရတာလဲ...။ ခုခ်န္မွာ က်မဒီေလာက ကေနေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ႔ရင္.... ေမာင္နဲ႔သားေလးကို က်မစိတ္ခ်လက္ခ် ထားခဲ႔ႏုိင္ပါတယ္..။ အမဒါကသားကို သူ႔သားအရင္းလို ထိန္းေက်ာင္းလာေပးခဲ႔တာ...။ က်မက ဒီကေလးကိုေမြးပဲ ေမြးခဲ႔ရတာ...။ က်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔ အမဒါကပဲ... တေလွ်ာက္လံုးၾကည့္ရႈ ေစာင့္ေရွာကေပးခဲ႔တာ... သားေလးအတြက္ဆို သူက ဒုတိယမိခင္လို႔ေတာင္ေျပာလို႔ရတယ္...။ ဒါျဖင့္ ဘာပူစရာ ရွိေသးလဲ...။ က်မဘာလို႔ငိုရမလဲ...။ ခြင့္ယူျပီး အိမ္မွာ ေတာ့ နားနားေနေန မေနခ်င္ပါဘူး...။ အဲဒီခါမွ ပိုဆိုးမယ္...လူုကေတာင္ေတြး ေျမာက္ေတြးနဲ႔ အလုပ္တက္ေတာ့ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ရွိေသးတယ္..။


က်မအိပ္မေပ်ာ္တဲ႔ ညတစ္ညက ေမာင့္ဆီကဖုန္း၀င္လာခဲ့တယ္...။ က်မကို အိပ္ယာထဲလွဲေနရတယ္ အိပ္မက္လို႔ စိတ္ပူျပီး ဖုန္းဆက္လိုက္တာတဲ႔...။ “သဲ...တကယ္ေနေကာင္းပါတယ္ေနာ္... ကိုယ့္ကိုမညာနဲ႔ နက္ျဖန္က် မဒါဆီဖုန္းဆက္ျပီးေမးလိုက္မယ္” တဲ႔...။ ေမာင္အလုပ္ကို ေျဖာင့္ေျဖာင့္လုပ္ပါ..။ သားေလးရဲ႔ အနာဂတ္က ေမာင့္လက္ထဲမွာပါ...။ သိပ္ေနမေကာင္းတဲ႔ ခ်ိန္ဆို က်မ ေမေမ့အိပ္ျပန္အိပ္ျဖစ္တာမ်ားတယ္..။ သားက မဒါနဲ႔ အိပ္ေနက်...ျပီးေတာ့ မဒါသမီး ႏိုးႏိုးေလးကလဲ သူ႔အတြက္ အေဖာ္ရေနတာေလ...။ ေတာ္ၾကာ က်မေနမေကာင္းရင္ သူတို႔ ေမာင့္ဆီကို ဖုနး္ဆက္အေၾကာင္းၾကားလိုက္ခါမွ...ေမာင္စိတ္ပူျပီး အလုပ္ကိုင္ပ်က္တာပဲရွိမွာ...။ က်မအတြက္နဲ႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အပူမေပးခ်င္ပါဘူး...။ ဘယ္သူမဆို အခ်ိန္တန္ရင္ ဒီလမ္းကိုသြားရမွာခ်ည္းပဲ...။

က်မစိတ္ေတြ တည္ျငိမ္ေအာင္ ဘုရားမွာ ညေနတိုင္းတရားသြားထိုင္ျဖစ္တယ္...။ လူေျခတိတ္တဲ႔ အဘဘိုးမင္းေခါင္ ထြက္ရေပါက္မွာသြားထိုင္တယ္.....။ အဲလို ပံုမွန္ေလးထုိင္ေတာ့ စိတ္က ေတာ္ေတာ္ၾကည္လင္လာတယ္...။ က်မသြားထုိင္တိုင္း က်မေဘးနားကို ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ အျမဲရွိရွိေနတယ္လို႔ခံစားမိေနတယ္...။ ဘယ္သူရွိမလဲ က်မရဲ႔ အိန္ဂ်ယ္ေလးေပါ့...။ ဒါေပမယ့္ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္ရင္ ဘာမွမေတြ႔ရဘူး...။ က်မစိတ္ကေယာင္ကတန္း ျဖစ္ေနတာ မဟုတ္ေလာက္ဘူး...။ တကယ္ၾကီး အဲလိုတရားသြားထုိင္တို္င္း သိသိေနတာ...။ က်မရဲ႔အသိတရားထဲမွာ အိန္ဂ်ယ္ေလး ေရာက္ေရာက္ေနတတ္တာ...။ အခ်ိန္ၾကာလာေတာ့ က်မသူနဲ႔ ေနသားက်လာတယ္...။ က်မရဲ႔ အျခံအရံနတ္သမီးေလးေပါ့...သူက..။ ဒီလိုဆိုျဖင့္ အိန္ဂ်ယ္ေလးရယ္... က်မခံစားေနရတဲ႔ ေ၀ဒနာေတြကို ဟိုးး..အေ၀း ယူေဆာင္သြားေပးပါေတာ့....။ က်မခ်စ္တဲ႔ မိသားစုေလးနဲ႔ က်မတ၀ၾကီးေနခ်င္ပါေသးတယ္...။

မိုးေငြ႔

Thursday, 5 August 2010

Game



က်ေနာ့္ဘ၀မွာ ကံၾကမၼာက.... အမွတ္မထင္... ကစားပြဲတစ္ခုကို ဖန္တီးေပးခဲ႔ဖူးတယ္....။ ကစားပြဲ လို႔သံုးရျခင္းအေၾကာင္းအရင္းက .... အဲဒီ္ခ်ာတိတ္မေလး အျမဲသံုးစြဲေနက် တိတိက်က်ေျပာရရင္ က်ေနာ့္ကိုသူစြပ္စြဲေနက် စကားလံုးေလးပါ...။ က်ေနာ္တကယ္သူ႔ကုိ က်ေနာ့္ရဲ႔စိတ္ေျဖေဖ်ာက္မႈအတြက္ အပ်င္းေျပအတြက္ ကစားခဲ႔ဖူးသလားဆိုတာ ခုခ်ိန္ထိ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသခ်ာမသိဘူးလို႔ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ က်ေနာ့္ကို ေတာ္ေတာ္ အတၱၾကီးျပီး တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္သူလို႔ ျမင္လိမ္႔မွာပါ...။ အိုေက...ဒါဟာ လူႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ေယဘူယ်အားျဖင့္ အခ်ိန္မေရြးျဖစ္ပ်က္သြားႏိုင္တဲ႔ ကိစၥပါ..။

ဒီလိုပါ... က်ေနာ္အရင္က အင္တာနက္မသံုးဖူးပါဘူး....။ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႔က ခင္ဗ်ားဂ်ီေမးလ္ေလး ဖြင့္ထားပါလား ဒါဆို ခင္ဗ်ားအလုပ္အတြက္လည္းအဆင္ေျပတာေပါ့လို႔ အၾကံေပးခဲ႔ပါတယ္...။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ့္ညီတစ္ေယာက္က အေကာင့္ဖြင့္ေပးပါတယ္...။ က်ေနာ္တို႔ေခတ္နဲ႔ ခုေခတ္ကေလးေတြက သိပ္ကုိကြာျခားသြားျပီေလ...။ Generation Gap ဆိုတာကိုမျဖစ္ေအာင္ က်ေနာ္ အမီလိုက္ဖို႔လိုမယ္ထင္တယ္...။ လုပ္ငန္းအတြက္လည္းသြင္က်ယ္မယ္ ႏိုင္ငံျခားအဆက္အသြယ္ လည္းလြယ္ကူမယ္ေပါ့ဗ်ာ...။ က်ေနာ္ေနထိုင္တဲ႔ျမိဳ႔နယ္မွာလည္း ရန္ကုန္မွာ အင္တာနက္ဆိုိင္အမ်ားဆံုးရွိတဲ႔ေနရာ....။ ဆိုင္သြားလို္က္ရင္ ကေလးေတြခ်ည္းသံုးေနက်တာ ေနာက္မိုက္ေတြဘာေတြတပ္ျပီး စကားေျပာၾကတယ္ တခ်ိဳ႔က သမီးရည္းစားတိုးတိုး တိုးတိုးနဲ႔ေျပာေနၾကသလို တခ်ိဳ႔က်ေတာ့လဲ တဆိုင္လံုးမၾကားခ်င္အဆံုး ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္နဲ႔ တခ်ိဳ႔မိန္းမေတြက ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနတဲ႔ သူတို႔ ခင္ပြန္းသည္ေတြဆီကို ေငြလွမ္းေတာင္းမရရင္ ရန္ျဖစ္တာကလည္းရွိေသး...။ အစပိုင္းေတာ့ က်ေနာ့္အတြက္ ဆိုင္မွာသံုးရတာ လံုး၀ကို္ အဆင္မေျပဘူးဗ်ာ...။ က်ေနာ္က ေအးေအးဆိတ္ဆိတ္ျငိမ္ျငိမ္မွၾကိဳက္တာ... အာရုံေနာက္တဲ႔ ေနရာေတြဆို စုစည္းမႈအားနည္းတယ္...။ ျပီးေတာ့ ဂ်ီေမးလ္ဆိုတာေတာင္ ခုမွစသံုးတာ သူတို႔ေျပာေနၾကတဲ႔ ဂ်ီေတာ့ဆိုတာလည္း မသံုးတတ္ဘူး...။

ေနာက္မွ ရံုးက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြေျပာျပေတာ့မွ ဘယ္လိုသံုးရသလဲဆိုတာ နည္းနည္း သိလာတယ္...။ က်ေနာ္...ဆိုင္မွာသံုးတဲ႔ တစ္ညမွာပဲ... လိပ္စာတစ္ခု က်ေနာ့္ကို invite လုပ္လာတယ္...။ ဒါသူကိုယ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခ်င္လို႔ေပါ့...က်ေနာ္ မ်က္ခံုးပင့္မိသြားတယ္ ငါ့ကို မိတ္ဖြဲ႔တဲ႔သူရွိပါလားေပါ့ သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔လဲ တစ္ခါမွ မသိမျမင္ဖူးဘဲနဲ႔ေလ။ ပထမဆံုး ဖိတ္ေခၚခံရေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ရင္ခုန္သြားတယ္ဗ်ာ...။ ဆယ္ငါးႏွစ္သားတစ္ေယာက္လို က်ေနာ္ စိတ္လႈပ္ရွားသြားတာအမွန္ပဲ...။ ဒါေတာင္ ကိုယ့္ကိုဖိတ္လာတဲ႔သူက ေယာက္က်ားလား မိန္းမလား မသိေသးဘူး...။ လိပ္စာေလးကိုၾကည့္ေတာ့ ျမိဳ႔နာမည္အတိုေကာက္ကေလး ပါလာတယ္...။ ဒါနဲ႔ အဲဒီျမိဳ႔မွာ ငယ္ငယ္ကေနခဲ႔ဖူူးေတာ့... မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းတိုးတာပဲဆိုျပီး... ျမိဳ႔နာမည္ေလးေၾကာင့္နဲ႔ က်ေနာ္လက္ခံလိုက္ပါတယ္...။ ေနာက္ သူနဲ႔က်ေနာ္ စကားစေျပာေတာ့ သူကလဲ သူကိုယ္သူ က်ေနာ္ က်ေနာ္နဲ႔ေျပာေနတာဆိုေတာ့ ေအာ္...ေယာက်ာၤးေလးတစ္ေယာက္ပဲဆိုျပီး က်ေနာ္လဲ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ထက္ေတာ့ငယ္မွာပဲဆိုျပီး ကိုယ္နဲ႔မင္းနဲ႔ပဲေျပာဆိုေနခဲ႔တယ္....။ သူနဲ႔ ေျပာျပီး သံုးရက္ေလာက္ေနမွ က်ေနာ္သိလုိက္ရတာ... သူကခ်ာတိတ္မေလးတစ္ေယာက္ပါတဲ႔...။

ဒီလိုပဲ အစပိုင္းကေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းကိုယ့္အေၾကာင္း ေျပာျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ၾကေပါ့....။ သူ...က်ေနာ့္ထက္ ဆယ္ႏွစ္ငယ္တယ္..။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး... သူ ကဗ်ာေတြေရးတဲ႔ အေၾကာင္း သီခ်င္းေတြေရးတဲ႔အေၾကာင္းက်ေနာ့္ကိုေျပာျပတယ္...။ ဒါမဆန္းပါဘူး... ကို္ယ္၀ါသနာပါရာ ကိုယ္လြတ္လပ္စြာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရိွၾကတာပဲ...။ ျပီးေတာ့ ခုေခတ္လူငယ္ေလးေတြက က်ေနာ္တို႔ေခတ္ကနဲ႔ အမ်ားၾကီးကြာသြားပါျပီ... လုပ္ႏိုင္တဲ႔ အခြင့္အလမ္းက အမ်ားၾကီးပဲေလ...။ က်ေနာ့္ကလဲ စာေပ၀ါသနာပါသူမို႔ ေကာင္မေလးနဲ႔ စကားေျပာရတာ အဆင္ေျပေနတာေပါ့...။ ပိုျပီးအဆင္ေျပတာက ခုသူတို႔ေတြသံုးေနက် ျမန္ဂလိခ်္ဆိုလား အဲဒါမ်ိဳး စာနဲ႔သူကက်ေနာ္နဲ႔မေျပာလို႔ေတာ္ပါေသးတယ္...။ က်ေနာ္ကလဲ ျမန္မာလိုရိုက္တယ္ သူလဲေတာ္ေတာ္ကၽြမ္းက်င္ပါတယ္... အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ ကြန္မ်ဴနီေကးရွင္းက အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔ေနတာေပါ့ဗ်ာ..။

က်ေနာ္ အြန္လိုင္းသံုးတိုင္း ရွားရွားပါးပါး က်ေနာ့္ရဲ႔စကားေျပာေဖာ္က ဒီခ်ာတိတ္မတစ္ေယာက္တည္း ရိွတာကိုး...။အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ်မျမင္ႏိုင္တဲ႔သံေယာဇဥ္ေတြရိွလာပါတယ္...။ က်ေနာ့္အသက္အရြယ္ နဲ႔ေတာင္ ဒီလိုခံစားမိရင္က်ေနာ့္ထက္ အသက္ဆယ္ႏွစ္ငယ္တဲ႔ ေကာင္မေလးရဲ႔ ခံစားမႈ ဘယ္လိုရိွမလဲဆိုတာ ခန္႔မွန္းမိပါတယ္...။ ဘာေၾကာင့္ တဒဂၤသာယာမႈတစ္ခုအတြက္နဲ႔ က်ေနာ္ ေက်နပ္ေနမိသလဲ..။ တကယ္ဆို ေကာင္မေလးက က်ေနာ့္ရဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္မႈမဲ႔တဲ႔စိတ္အတြက္ ဓါးစားခံျဖစ္ရရွာတာပါ...။ က်ေနာ့္ညီမအငယ္ဆံုးထက္ေတာင္ ငယ္တဲ႔ ေကာင္မေလးကို အိပ္မက္ရွည္ေတြေပးသလိုျဖစ္ေနျပီ...။ က်ေနာ္ဒီလို ေတြးမိခ်ိန္မွာေတာ့ သူနဲ႔ က်ေနာ္ စကားေျပာၾကတာ ေျခာက္လေလာက္ရွိသြားျပီ..။ အဲဒီအေတာအတြင္း က်ေနာ္တို႔ အျပင္မွာ သံုးၾကိမ္တိတိဆံုဖူးျပီးသြားျပီ...။ ပထမဦးဆံုးေကာ္ဖီဆိုင္တစ္ခုမွာပါ..။ အြန္လိုင္းမွာ က်ေနာ့္ကို ကိုၾကီး.... ကိုၾကီးနဲ႔ ရႊန္းရႊန္းေ၀ေနေအာင္ စကားေျပာတတ္ေပမယ့္ တကယ္အျပင္မွာ ေတြ႔ေတာ့သူစကားသိပ္မေျပာဘူး...။ ပထမဆံုးၾကိမ္ျမင္ဖူးတာဆုိေတာ့ သူစိမ္းေနတာလဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္...။ အသားညိဳညိဳ ဆံပင္ေခြေခြ ပိန္ပါးပါး ကေလးမေလးမွာ သိပ္လွတဲ႔ အညိဳေရာင္ေတာက္ေတာက္မ်က္၀န္းတစ္စံု ပိုင္ဆိုင္ထားတာေတာ့ သတိထားမိလုိက္တယ္...။ ဒုတိယ ...က်ေနာ္တို႔ေတြ႔ျဖစ္တာ ပန္းခ်ီျပပြဲတစ္ခုမွာပါ...။ က်ေနာ့္ မိတ္ေဆြ ပန္းခ်ီဆရာရဲ႔ ျပပြဲေလးပါ...။ အႏုပညာ၀ါသနာပါတဲ႔သူ႔ကို စိတ္၀င္စားမယ္ထင္ျပီး ေလ့လာေစခ်င္တဲ႔ စိတ္ေစတနာနဲ႔ က်ေနာ္သူ႔ကိုေခၚလိုက္တာ...။ ေနာက္ဆံုးတစ္ၾကိမ္ကေတာ့ က်ေနာ့္ေမြးေန႔မွာ... ေစာေစာစီစီး က်ေနာ့္ရံုးေရွ႔မွာ လက္ေဆာင္လာေပးတုန္းက...။

သူ႔လက္ေဆာင္က အသိတရားမဲ႔ေနတဲ႔ က်ေနာ့္ကို အိပ္မက္ကလန္႔ႏိုးေစခဲ႔တယ္...။ သူ႔ရဲ႔ခိုင္မာေနတဲ႔ ၾကိဳးမွ်င္ေတြကို ထင္းခနဲျမင္ေစခဲ႔တယ္...။ ေကာင္မေလးကို က်ေနာ္လွည့္စားေနမိသလား...။ က်ေနာ့္မွာ ေမးခြန္းေတြသာ မ်ိဳးစံုထြက္လာေပမယ့္ အေျဖကရွိမေနခဲ႔ဘူး...။ က်ေနာ္ဟာ အိမ္ေထာင္သည္တစ္ေယာက္ပါလို႔ ဘာေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔စကားေျပာခဲ႔တဲ႔ ကာလပတ္လံုးမွာ ဆက္စပ္ျပီးေတာ့မေျပာမိခဲ႔သလဲ...။ က်ေနာ့္ကိုယ္က်ေနာ္... မရိုးသားရာက်သြားျပီလို႔သံုးသပ္မိသြားတယ္...။ တစ္စံုတစ္ခုကို ေဖါက္ျပန္မိျပီလို႔ က်ေနာ္ေခါင္းစဥ္မတပ္ခ်င္ေပမယ့္...အဲဒီေလာက္နီးနီး ခံစားမိေနတယ္..။ ေကာင္မေလးေပၚ က်ေနာ္ မရိုးသားတဲ႔စကားလံုး အမူအရာျပခဲ႔ဖူးသလား...။ ဟင့္အင္း....က်ေနာ္သူ႔ကို ညီမေလးတစ္ေယာက္ထက္ မပိုခဲ႔ပါဘူး..။ ေသခ်ာပါတယ္...။ ဒီလိုဆို ခ်က္ခ်င္းၾကီး အစိမ္းလို္က္ သူ႔ကိုျဖတ္ခ်ပစ္ဖို႔ဆိုတာျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား...။
က်ေနာ္ဟာ...ဇနီးမယားနဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ဖခင္ပါလို႔...ခုခ်ိန္မွာ သူ႔ကိုေျပာလိုက္ရင္ အေရွ႔ပိုင္းမွာ က်ေနာ္သူ႔ကို တေလွ်ာက္လံုး လိမ္ခဲ႔တယ္လို႔ သူသည္းသည္းထန္ထန္ ေတာ္ေတာ္ၾကီးစိတ္နာ ခံစားသြားလိမ္႔မယ္..။ က်ေနာ္မ၀န္ခံခဲ႔ရတဲ႔ အျပစ္ဟာ သူ႔ဘ၀တစ္သက္လံုးအတြက္ အဲဒီလွည့္စားမႈၾကီးက သူ႔ကိုအခ်ိန္တိုင္း ေျခာက္လန္႔မေနေစခ်င္ဘူး...။

ဒါေၾကာင့္ဘာအျပစ္မွမရွိတဲ႔ ေကာင္မေလးကို က်ေနာ့္တစ္ေယာက္တည္းေၾကာင့္္နဲ႔ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္မွ မရိွဘဲ..စိမ္းပ်ပ္စြာ အဆက္သြယ္ျဖတ္လုိက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္...။ သူ႔ ဂ်ီေတာ့ကို က်ေနာ္ဘေလာက္ လုပ္လိုက္တယ္ ...။ က်ေနာ့္ကို ေမးလ္ကတဆင့္ သူနားမလည္စြာ ဘာေၾကာင့္ဒီလိုုလုပ္သလဲ အခါခါေမးတယ္..။ က်ေနာ္အေၾကာင္းမျပန္ဘူး...။ ဖုန္းဆက္လဲ ေရွာင္ေနလိုက္တယ္...။ စိတ္ေတာ့မေကာင္းပါဘူး...။ ဒါဟာ ေရရွည္အတြက္ ေကာင္မေလးေရွ႔ေလွ်ာက္ရမယ့္ဘ၀လွဖို႔အတြက္ အမ်ားၾကီး အေထာက္အကူျဖစ္ေစဖို႔ပါ..။ သူ႔ခံစားခ်က္ကို ကိုယ္ခ်င္းမစာလို႔မဟုတ္ပါဘူး....။ က်ေနာ့္ဟာ သူေလွ်ာက္မယ့္လမ္းမွာ ဆူးခလုတ္ မျဖစ္သင့္ဘူးေလ...။ ေကာင္မေလးေရ... ကိုယ့္ကိုနားလည္ေပးပါလို႔ မေတာင္းဆိုရက္ပါဘူး...။ ဒီကစားပြဲမွာ မင္းနဲ႔ကိုယ္က ျပိဳင္ဘက္ေတြမွမဟုတ္ၾကတာ...။ ျပီးေတာ့ မင္းဟာ ကိုယ့္အတြက္ ကစားစရာ ျဖစ္ခဲ႔သလား မျဖစ္ခဲ႔ဘူးလားဆိုတာ မင္းရဲ႔ ကိုယ့္အေပၚနာက်ည္းမုန္းတီးတဲ႔ စိတ္မွာပဲမူတည္ပါတယ္...။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ဟာ ခြင့္မလႊတ္သင့္တဲ႔ အျပစ္ၾကီးၾကီးနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ပါေလ....။


“ ခင္ဗ်ားၾကီး အသက္မငယ္ေတာ့ဘူး ခင္ဗ်ားပ်င္းတဲ႔အခ်ိန္

ခင္ဗ်ားခ်စ္သူနဲ႔ပဲ ကစားလိုက္ပါ....”
တဲ႔


သူဆီက ေနာက္ဆံုးေမးလ္နဲ႔ ေရာက္လာခဲ႔တဲ႔ အနီေရာင္စာလံုးၾကီးၾကီးေတြနဲ႔စာေၾကာင္းပါ....။


ကေလးငယ္ေလးေတြပံုက သိပ္ကိုျဖဴစင္ အျပစ္ကင္းပါတယ္....။ အသက္ၾကီးတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကစားရင္ေတာ့ ရလာဒ္မေကာင္းတတ္ပါဘူး....။ ပံုေလးဟာ ဒီပို႔စ္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ေနပါလိမ္႔မယ္........

မိုးေငြ႔