မိုးေငြ႔ဆိုတာ...ေကာ္ဖီခါးခါးအၾကိဳက္နဲ႔ ဖက္ရွင္တအားမိုက္သူေပါ့...း)

Monday, 18 May 2009

ကိုယ္ေျပာမယ့္ပံုျပင္တစ္ပုဒ္


ကိုယ့္မွာ ပံုေျပာသိပ္ေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလးတစ္ေယာက္ရိွတယ္....။ သူပံုေျပာတာ ခဏ..ခဏ ခံခဲ့ရဖူးတယ္...။ ကိုယ္ဆို္လိုတာ...သူနဲ႔ဆံုဖို႔ ခ်ိန္းတိုင္း...သူ ေရာက္ေရာက္မလာတတ္လို႔...ကုိယ္ခ်ည္းပဲ ပံုေျပာခံရတာကိုေျပာတာပါ...။ ကဲ....သူငယ္ခ်င္းေလးေရ... ဒီတစ္ခါေတာ့...ကိုယ္ u ကိုပံုေျပာမယ့္အလွည့္ပဲ...။ ကိုယ္က..တကယ့္ ပံု၀တၳဳေလးတစ္ပုဒ္ကို ေျပာျပမွာ..။

ပံုေျပာျခင္းအတတ္ပညာကို လူေတြ ဖန္တီးျပီး လက္ဆင့္ကမ္းလာခဲ့ၾကတာဟာ...အခ်ိန္ျဖဳန္းရံုသက္သက္လို႔ u ထင္သလား...။ တကယ္တမ္းေတာ့...လူေတြကို အသိပညာေပးဖို႔...အေတြးအေခၚ ဆင္ျခင္တံုတရားနဲ႔ ရင္ႏီွးေအာင္လို႔...လူေတြကိုပိုေကာင္းတဲ့ ဘ၀ေလးေတြ ေမွ်ာ္လင့္တတ္ဖို႔နဲ႔....အနည္းဆံုး သူတိို႔ကို စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္တာလို႔ ကိုယ့္ေတာ့ထင္တယ္...။ ပံု၀တၳဳေျပာသူေတြက ႏွစ္ေပါင္းေထာင္နဲ႔ခ်ီျပီး သူတို႔ အႏုပညာေတြကို လက္ဆင့္ကမ္းလာခဲ့ၾကတာ...အဲဒါလူ႔ဘ၀ ျဖစ္တည္မႈကို ပိုျပီးအဓိပါယ္ ရွိေစခ်င္လို႔ေပါ့..။လူသားေတြရဲ႔ အမွတ္တရအျဖစ္ေတြ... စိတ္တည္ေဆာက္မႈခြန္အားေတြ...ဂုဏ္သိကၡာေတြ... က်ရံႈးမႈေတြ...အဲဒါေတြကို ေနာက္ထပ္ မ်ိဳးဆက္ေတြ အမ်ားၾကီး တည္တံ့ေအာင္ သူတို႔ လုပ္ေပးေနခဲ့တာ...။ ဘာမွမျမင္ေအာင္ ပိန္းပိတ္ေမွာင္ေနတဲ့ ေလာက..အလည္မွာ စမ္းတ၀ါး ေနရတဲ႔ လူသားေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အလင္းေရာင္ ေရးေရးေလး အေပၚမွာ အဓိပါယ္ရိွရိွ ေနထိုင္တတ္ေအာင္သင္ေပး ေနၾကတာ...။ လူေတြရဲ့တန္ဖိုးျမင့္မားတထက္ ျမင့္မားေအာင္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေပးေနတာ...။ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈ အေဆာက္အအံုမွာ ပံုေျပာသူေတြဟာ အေရးအပါဆံုး ပုဂၢိဳလ္ေတြ...ဟုိးေရွးေခတ္က ပဥၥလက္အတတ္ပညာရွင္ ေတြကအစ...ယခုေခတ္၀တၳဳေရးဆရာ...ကဗ်ာဆရာေတြအထိ..သူတို႔အားလံုးဟာ ေမွာင္မိုက္တဲ့ညရဲ့ အလင္းေရာင္ျခည္ေတြပဲ...။

ပံုေျပာဖို႔ နည္းနည္းေလေၾကာရွည္ေနတာနဲ႔ u ေတာင္ကိုယ္ေျပာမယ့္ပံုကို အရမ္းသိခ်င္လာျပီမဟုတ္လား...။ ဗုဒၵဘာသာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ပံုျပင္ေလးပါ...။ u ကဘာသာေရးဘက္ကို စိတ္၀င္စားတတ္လို႔ ကိုယ္ဒီပံုကိုေျပာဖို႔ေရြးလိုက္တာပါ...။ ပံုေျပာသူေတြရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း အစခ်ီရမွာေပါ့...။ ဟုိး...ေရွးေရွးတုန္းက...ေခ်ာင္းတစ္ခုကိုု ျဖတ္ဖို႔ ကမ္းပါးကိုေရာက္လာခဲ့ၾကသတဲ့...။ အဲဒီမွာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက ၀တ္ေကာင္းစားလွနဲ႔ ရပ္ျပီး အဲဒီေခ်ာင္းကို ျဖတ္ဖို႔ တြန္႔ဆုတ္စိုးရိမ္ေနတာကိုေတြ႔ၾကရသတဲ့...။ ေခ်ာင္းဟာ...လူျဖတ္သာ ေလာက္ေအာင္ခပ္တိမ္တိမ္ပါပဲ...။ ဒါေပမယ့္ ေခ်ာင္းေရေတြက ေနာက္က်ိတဲ့ ရႊံဗြက္ေရေတြ ျဖစ္ေနတာကတစ္ေၾကာင္း...မိန္းကေလးဟာ..ေရစီးကုိေၾကာက္ေနတာက တစ္ေၾကာင္း ျဖတ္မကူရဲဘူးေပါ့..။ အဲဒီမွာ ရဟန္းႏွစ္ပါးအနက္က တစ္ပါးဟာ အမ်ိဳးသမီးေလးကို ကူညီဖို႔ ဆံုးျဖတ္ လိုက္ျပီးေတာ့..ေပြ႔ခ်ီျပီး ေခ်ာင္းကိုကူူးလိုက္တယ္တဲ့..။ ေခ်ာင္းဒီဘက္ ေရာက္ေတာ့..အမ်ိဳးသမီးလည္း သူ႔လမ္းသူသြား...ရဟန္းႏွစ္ပါးလည္း ကိုယ့္လမ္းကို္ယ္ဆက္ၾကတာေပါ့..။ အမ်ိဳးသမီၤးကိုခ်ီျပီးကူးလိုက္တဲ့ ရဟန္းအျဖစ္ကို ဒုတိယရဟန္းက လံုး၀မေက်နပ္ဘူး..။ ရဟန္းသိကၡာပုဒ္ ညွိစြန္းတယ္လို႔ သူကတြက္ဆထားတာကိုး...။ ေက်ာင္းသခၤမ္းေရာက္ေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲမေက်မနပ္ ျဖစ္ေနတာကို မမ်ိဳသိပ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ.. ပထမရဟန္းကို သူကေ၀ဖန္လိုက္တယ္...။ “ ကိုယ္ေတာ္ ဘာေၾကာင့္ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးကို ထိကုိင္ခဲ့ရတာလဲ...ဒါဟာ ကိုယ္ေတာ္မလုပ္သင့္တဲ့ ေရွာင္သင့္တဲ့ ၀ိနည္းမဟုတ္ဘူးလား..” လို႔ေ၀ဖန္တယ္...။ အဲဒီမွာ ေပြ႔ခ်ီလာတဲ့ ရဟန္းကျပန္ေျပာတယ္ “ ကိုယ္ေတာ္ က်ဳပ္က အဲဒီအမ်ိဳးသမီးကိုေခ်ာင္းစပ္မွာပဲ လႊတ္ခ်ထားခဲ့ျပီ...။ ကိုယ္ေတာ္ကေတာ့...ေက်ာင္းသခၤမ္းထဲထိေတာင္သယ္လာခဲ့တာကိုး...” တဲ့...။ အဲဒီရဟန္းဘာကို ဆိုလိုတယ္ဆိုတာ u နားလည္တယ္မဟုတ္လား...။ စိတ္ရဲ့အညစ္အေၾကး အဓိပါယ္ ဖြင့္ဆိုခ်က္ေပါ့...။ ပထမရဟန္းက အမ်ိဳးသမီးကို ေပြ႔သယ္လာခဲ့ေပမယ့္..သာယာမႈမရိွဘူး...။ ရိွခဲ့ရင္ေတာင္ ျပီးတာနဲ႔ တျပိဳင္နက္ထဲအဲဒီေနရာမွပဲထားခဲ့တာ... သူ႔စိတ္ထဲမွာဘာမွာမရွိေတာ့ဘူူး...ရွင္းသြားျပီ..။ ဒုတိယရဟန္းကမေက်နပ္မႈ...စိုးရိမ္မႈ....ရႈတ္ခ်မႈစတဲ့......စိတ္အညစ္အေၾကးေတြကို.......တစ္ေလွ်ာက္လံုး သယ္လာခဲ့တယ္..။

ဒါပါပဲ..ပံု၀တၳဳေလးက တုိတိုေလးေပမယ့္... ေတာ္ေတာ္အဓိပါယ္ရိွတာပါ...။ ကဲ...ကိုယ္ေျပာတဲ့ပံုျပင္ေလးက နားေထာင္ေကာင္းရဲ့လား..။ u ေလာက္ေတာ့ ကိုယ္ပံုေျပာမေကာင္းဘူးေပါ့..။ သိသေလာက္ မွတ္သေလာက္ ေျပာျပရတာပါ...။ ကို္ယ္..အဓိကေျပာခ်င္တာက... ပံုေျပာျခင္းရဲ့အႏုပညာ... ပံုေျပာျခင္းရဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးပါ...။

“ ပံုျပင္ဆိုတာ နားေထာင္လို႔ေတာ့ေကာင္းေပမယ့္... ပံုေျပာခံရမွာကိုေတာ့ ေၾကာက္ၾကသတဲ့....” ခုေခတ္ကေလးေတြရဲ႕ ဘန္းစကားပါ..။
မိုးေငြ႔( ဆရာမဂ်ဴးရဲ႕ “ခ်စ္သူေရးေသာကၽြန္မရဲ႕ ည” မွကိုးကားပါသည္။)

1 comment:

dauag said...

good....
အဓိပၹာယ္ရွိတဲ့..ပုံၿပင္ေလးပါ။
ေနာက္ထပ္အဲဒီလုိပုံၿပင္ေတြအမ်ားၾကီးဖတ္ခ်င္ပါေသးတယ္