မိုးေငြ႔ဆိုတာ...ေကာ္ဖီခါးခါးအၾကိဳက္နဲ႔ ဖက္ရွင္တအားမိုက္သူေပါ့...း)

Thursday, 19 March 2009

မိန္းမသားဆိုတာ....




ပီးခဲ့တဲ့ မတ္လက က်မေမြးေန႔အတြက္ ပို႔စ္တစ္ခု အမွတ္တရတင္ဖို႔ စိတ္ကူးခဲ့ပါတယ္...။ ဒါနဲ႔ ဘာတင္ရင္ေကာင္းမလဲလို႔ က်မစာအုပ္အေဟာင္းေတြ ေလွ်ာက္ရွာျပီးဖတ္ေတာ့ ၂၀၀၆ ေမြးေန႔တုန္းက က်မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ လက္ေဆာင္ေပးထားတဲ့ “ မိန္းမသားဆိုတာ ” ဆိုတဲ့စာအုပ္ကိုသြားေတြ႔တယ္...။ ဒီစာအုပ္က စာေရးဆရာမ တစ္ဆယ့္သံုးေယာက္ရဲ႕ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကို သူတို႔အျမင္ သူတို႔ခံစားမႈကို္ုယ္ဆီနဲ႔ ေရးသားစုစည္းထားတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးေတြျဖစ္ပါတယ္...။ ဒီထဲမွာမွ က်မ အႏွစ္သက္ဆံုးျဖစ္တဲ့ ဆရာမ ေရႊကူေမႏွင္းရဲ့ “ မိန္းမသားဆိုတာ” ကိုထုတ္ႏႈတ္ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္....။
( အေၾကာင္းတစ္စံုတစ္ရာေၾကာင့္ ၾကံ့ၾကာျပီး ခုမွေရးျဖစ္သြားတာပါ )



ေရြကူေမႏွင္းရဲ႕ မိန္းမသားဆိုတာ.....

ဆြဇ္ဇာလန္ႏိုင္ငံတြင္ က်မ မိတ္ေဆြ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး ရိွပါသည္။ သူက စာေရးသူတစ္ဦးလဲျဖစ္ကာ ခရီးသြားလုပ္ငန္းတြင္ လမ္းညြန္အျဖစ္လည္း လုပ္ကုိင္ေနသူျဖစ္သည္။ သူႏွင့္က်မ အမွတ္မထင္ ေတြ႔ဆံုသိကၽြမ္းရာက က်မကို စာေရးဆရာမတစ္ဦးအျဖစ္သိရိွသြားျပီး က်မသြားတ္ေသာ စာေပး၀ိုင္းမ်ား အေၾကာင္း ေျပာျပျခင္းကို သူသေဘာက်သြားခဲ့သည္။ အထူးသျဖင့္ က်မတို႔စာေရး ဆရာမ်ားမွာ သီးသန္႔ရံုးခန္း မငွားႏိုင္ေၾကာင္း... လက္ဘက္ရည္ဆိုင္သည္ပင္ က်မတို႔ရံုးခန္းျဖစ္ေၾကာင္း စာမူႏွင့္ စာမူခ အေပးအယူ ကိစၥမ်ားကို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ပင္ ျပဳလုပ္ေၾကာင္းေျပာျပသည္ကို သူတအံတၾသ ခံစားသြားခဲ့....။ သူမျပန္မီ ေလထန္ကုန္းတြင္ က်မအတြက္ စာတစ္ေစာင္ေရးထားခဲ့ေလသည္..။

ထိုစာထဲတြင္ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာ ၁၆ရက္ညေန သူႏွင့္အတူ ညစာစားဖို႔ၾကြေရာက္ပါရန္ႏွင့္ ထိုစားပြဲတြင္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ား ေန႔စဥ္ဘ၀ အေၾကာင္းကိုေျပာျပပါရန္ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ သီခ်င္းေလးလည္း နားေထာင္ခ်င္ေၾကာင္းေရးထားေလသည္..။ စာရေသာအခ်ိန္မွာ ၂၀၀၂ခုႏွစ္ျဖစ္ရာ တစ္ႏွစ္ေတာင္ လိုေသးသျဖင္ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မွာပါဟု ခပ္ေပါ့ေပါ့သေဘာထားခဲ့မိသည္...။ သို႔ေသာ္ ရက္နီးကပ္ လာေသာအခါ ..တကယ္ပင္ သူႏွင့္ အေဖာ္(၇)ဦးေရာက္မည္ျဖစ္ေၾကာင္းျမန္မာႏို္င္ငံမွ ခရီးသြားကုမၸဏတစ္ခုမွတစ္ဆင့္ အေၾကာင္းၾကားခဲ့၏...။

သည္တြင္မွ က်မလည္းအစီအစဥ္ဆြဲရေတာ့သည္..။ က်မသည္ ျမန္မာလိုေဟာေျပာလ်က္ပင္ အၾကမ္းဖ်င္းေခါင္းစဥ္မွာ အေသးစိတ္အခ်က္လက္မ်ားကို ခ်ေရးျပီးေလ့က်င့္ခဲ့သူျဖစ္...။ ယခု သူတို႔ကို အဂၤလိပ္လို ေဟာေျပာရမည္ဆိုေတာ့ အေၾကာင္းအရာႏွင့္ ကိုက္ညီရန္ စကားလံုးေရြးခ်ယ္မႈမ်ား လွပေစရန၊္ သဒၵါမမွားရန္၊ စိတ္၀င္စားမႈေပးႏိုင္ရန္စသည္တို႔ကို စာျဖင့္ခ်ေရးခဲ့ပါသည္..။ ခြင္၀င္သီခ်င္း ႏွစ္ပုဒ္ကိုလည္း က်မတို႔တီး၀ိုင္းမွ ဆရာႏွစ္ဦးကို သီဆိုတီးမႈတ္ေပးပါရန္..အကူအညီေတာင္းခဲ့သည္..။

အစစအရာရာ သူတို႔ႏွစ္ျခိဳက္ခဲ့ၾကပါ..။ ေနာက္တစ္ခါ ယခုထက္ အခ်ိန္ၾကာၾကာေပးပါရန္ႏွင့္ သမိုင္းကိုဦးစားေပးေလ့လာ မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာသြားခဲ့...။ သူတို႔ျပန္သြားေသာအခါ က်မတြင္ အဂၤလိပ္လို ေရးထားေသာ“ေဟာေျပာခ်က္” တစ္ေစာင္အဖက္တင္ က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့..။

ုယခု “နိဒါန္းသစ္စာေပ” မွ ညီမငယ္က “မိန္းမသားဆိုတာ” အေၾကာင္း ေရးသားေပးပါရန္ ဆိုလာသည္..။ ေရးေပးပါမည္ဟု ကတိျပဳျပီး အိပ္ယာေပၚလဲွရင္း စဥ္းစားေသာအခ္ အထက္ပါေဟာေျပာခ်က္ကို မိမိပင္ ျမန္မာဘာသာသို႔ ျပန္ဆိုေရးသားရန္ စီစဥ္ခဲ့ပါသည္..။ “ေခါင္းစဥ္ေပး” ေတာင္းဆိုေနၾကေသာ ယခုေခတ္ ထုတ္ေ၀ေရးအစီစဥ္ႏွင့္ အံ၀င္မည္ဆိုလွ်င္ က်မအဖို႔ ႏွစ္ထပ္ကြမ္း၀မ္းသာရမည္ ျဖစ္ပါသည္..။

“ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႔ ေန႔စဥ္ဘ၀ ” ( Daily Life of Myanmar Women )

က်မတို႔ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႔ ဘ၀ကို ေခတ္ကာလအားျဖင့္ သံုးပိုင္းခြဲျခားႏိုင္တယ္လို႔ က်မယူဆပါသည္..။
၁။ စစ္ၾကိဳေခတ္ (၁၉၄၂အထိ)
၂။ စစ္ျပီးေခတ္ (၁၉၆၀အထိ)
၃။ ေခတ္သစ္ (ယေန႔ထိ)


၁။ စစ္ၾကိဳေခတ္ (၁၉၄၂ အထိ)

က်မတို႔ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႔ ေရွ႕ ေခတ္ဘ၀ဟာ ကမၻာေပၚမွာရိွတဲ့ အျခားေသာ ႏိုင္ငံမ်ားက အမ်ိဳးသမီးမ်ားလိုပဲ အားႏြဲ႔သူ ( weaker sex) အျဖစ္ သတ္မွတ္ခံခဲ့ၾကရပါတယ္..။ က်မတို႔ အဖြားမ်ား အေမမ်ားဟာ“အိမ္တြင္းမႈလုပ္၊ သိမ္းထုတ္ေသခ်ာ” ဆိုတဲ့ ဆံုးမစကားအတိုင္း အိမ္တြင္းမႈကိစၥေတြကိုပဲ လုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္...။ အျပင္ထြက္ပညာသင္ဖို႔ အလုပ္လုပ္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းမ်ားမရိွခဲ့ပါဘူး..။ က်မအေမဆိုရင္ လံုး၀ေက်ာင္းမေနခဲ့ရပါဘူး..။ အိမ္တြင္းမႈႏိုင္နင္မွ မိန္းမပီသတယ္...။ အိမ္ေထာင္ထိန္းသိမ္းတတ္မွ
“ ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိ” ျဖစ္တယ္လို႔ ယူဆခဲ့ၾကတာပါ..။ အဘြားတို႔၊ အေမတို႔ဟာ လင္ေယာက်ာၤး ရွာေဖြ အပ္ႏွင္းတဲ့ေငြနဲ႔ ခန္႔ခြဲသံုးစြဲမယ္၊ ထမင္းခ်က္မယ္၊ မီးဖိုေခ်ာင္ႏိုင္ေအာင္တာ၀န္ယူမယ္၊ ကေလးေတြေမြးမယ္၊ “သားကိုသခင္ လင္ကိုဘုရား” ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးအတိုင္း လင္ေယာက်ာၤးစကားကိုလဲ နာခံေလ့ရိွခဲ့ၾကပါတယ္..။ လင္ေယာက်ာၤးကိုေက်ာ္ျပီး လုပ္တဲ့ အေလ့အထ အလြန္နားပါးပါတယ္....။ မိန္းမေတြဟာ အဲဒီိလုိဘ၀မွာ ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနခဲ့ၾကရတာပါ..။

ဒါျဖင့္ရင္ အဲဒီေခတ္ကမိန္းကေလး ေယာက်ၤားေလး ဘယ္လိုဆက္သြယ္ၾကသလဲ.။ ခ်စ္မႈေရးရာ မလုပ္ၾကေတာ့ဘူးလားလို႔ ေမးစရာရိွပါတယ္..။ မိန္းကေလးနဲ႔ ေယာက်ာၤးေလး အဆက္အသြယ္လံုး၀မရိွဘဲ အိမ္ေထာင္ရက္သားက်ဖို႔ေတာ့မရိွပါဘူး.....။ ဒီကိစၥစိတ္၀င္စားစရာပါ...။ အဘြားတို႔ အေမတို႔ေခတ္က မိန္းမသားေတြ အျပင္သိပ္မထြက္ရဘူးဆိုေပမယ့္..“ ပိုးပန္းခြင့္ ” ကိစၥေတြကိုေတာ့ သီးျခားခြင့္ေပး ထားခဲ့ ပါတယ္..။ ျမိဳ႕ၾကီးသူေတြ အေၾကာင္းက်မသိပ္မသိပါဘူး..။ က်မအေမက ေက်းေတာသူ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေမတို႔ေခတ္က မိန္းကေလး ေယာက်ာၤးေလး ဆက္သြယ္ခြင့္ တရား၀င္တီထြင္ထားတဲ့ ရိုးရာဓေလ့ေလးကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္..။

အေမတို႔ေခတ္က ေက်းလက္အိမ္ေတြက “ေျခတံရွည္အိမ္” ေတြပါ..။ ၾကမ္းျပင္နဲ႔ ေျမၾကီး လူတစ္ရပ္ေက်ာ္ ကြာတယ္..။ အိမ္ေအာက္ေျမျပင္မွာ မတ္တပ္ရပ္လို႔၊ လမ္းေလွ်ာက္လို႔ရတယ္..။ ညဘက္ေရာက္ျပီဆိုရင္ အိမ္ကလူၾကီးေတြ အိပ္ယာ၀င္တဲ့ သက္ၾကီးေခါင္းခ်ခ်ိန္မွာ လူပ်ိဳကာလသားမ်ားဟာ အိမ္ေအာက္ကို လာႏိုင္ ၾကပါတယ္..။ လာခြင့္ျပဳထားတယ္..။ မိန္းကေလးရဲ့ အိပ္ခန္းၾကမ္းျပင္ကို လက္တစ္ဘက္၀င္သာတဲ့ အေပါက္ကေလး ေဖာက္ထားတယ္..။ ဒီအေပါက္ဟာ အခန္းရဲ့ ေထာင့္ေနရာမွာ ျဖစ္တာမ်ားပါတယ္..။ မိန္ကေလးက ၾကမ္းျပင္ေပၚမ်ာ ဖ်ာခင္းျပီးအိပ္တာမို႔ အမ်ားအားျဖင့္္ ေခါင္းရင္းဘက္မွာ ေဖာက္တတ္ၾကတယ္..။

အဲဒီလိုေဖာက္ထားတဲ့ဓေလ့ကို အားလံုးက တရား၀င္အသိအမွတ္ျပဳထားတာပါ..။ ညဘက္က်ေတာ့ လူပ်ိဳကာလသားေတြလာတာေပါ့..။ ေခ်ာေမာတဲ့ အပ်ိုဳဆိုရင္ လူပ်ိဳအမ်ားလာတတ္ျပီး ရုပ္ဆိုးတဲ့ ၾကိဳက္စရာမေကာင္းတဲ့ အပ်ိဳဆိုရင္ေတာ့ လာတဲ့သူမရိွျဖစ္မယ္ေပါ့ေနာ္...။

လာျပီဆိုရင္ ညကလည္းေမွာင္ေတာ့ ဘယ္သူမွန္းမသိႏိုင္ဘူး..။ ဒီေတာ့ အိမ္ေအာက္ကလူပ်ိဳက အေပါက္ထဲကို လက္လွ်ိဳျပီး “ေဟ့ ငါေမာင္ျဖဴပါ..ေမာင္မဲပါ” စသျဖင့္ အသံျပဳရတယ္ေလ..။ အဲဒီလူပ်ိဳကို မိန္းကေလးက မၾကိဳက္ဘူးဆိုရင္ ဘာမွျပန္ေျပာစရာမလိုဘူး..။ အေပါက္နဲ႔ေ၀းေ၀းမွာေနလိုက္ရံုပါပဲ..။ အသံမျပဳတဲ့ ဥေပကၡာေပါ့..။ ဒီေတာ့လူပ်ိဳလဲ သေဘာေပါက္ ေနာက္ဆုတ္ သူ႔လက္သူျပန္ျပီး ရုပ္သိမ္း ရေတာ့ တာပဲ..။

ၾကိဳက္တယ္ဆိုရင္လား ခုမွသေဘာက်တာပဲျဖစ္ျဖစ္ အရင္ရက္ေတြ႔တုန္းက လာျပီးသားလက္ခံျပီးသားပဲျဖစ္ျဖစ္ မိန္းကေလးဟာ အေပါက္နားသြားျပီး လူပ်ိဳရဲ႔လက္ကိုဆုပ္ကိုင္လိုက္တယ္..။ ဒါ သေဘာက်တယ္ဆိုတဲ့ သေကၤတ။ အဲဒီမွာ လက္ႏွစ္ဖက္ဆုပ္ကိုင္ရင္း ခ်စ္စကားေတြ ေျပာၾကပါေလေရာ..။ ၾကည့္စမ္း ညအခ်ိန္မေတာ္ ၾကီးေပမယ့္ မိန္းမသားေတြအတြက္ ဘယ္ေလာက္မ်ားလံုျခံဳလိုက္သလဲေနာ္..။ ( လူပ်ိဳက လက္တစ္ဘက္ တည္းနဲ႔ ဘာလုပ္ႏိုင္မွာတုန္း )

အဲဒါ အေမတို႔ေခတ္က က်မတို႔မိန္းမသားမ်ားရဲ႕ ဘ၀ပါ...။

ေနာက္နည္းနည္းပိုျပီးလြတ္လပ္လာတဲ့အခါ...ကာလသားမ်ားဟာ ညဘက္မွာ မိန္းကေလးအိမ္နားမွာ လာျပီး တီးမႈတ္ သီခ်င္းဆိုႏိုင္ၾကပါတယ္...။ သီခ်င္းေတြကေတာ့ ေနာက္ပိုးသီခ်င္းေတြေပါ့..။ မိန္းကေလး ဘယ္ေလာက္ လွေၾကာင္း။ သူဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေၾကာင္း။ ေရွးဘ၀ေၾကာင့္ ခုလိုေတြ႔ရေၾကာင္း ဂုဏ္ရည္မတူတဲ့ ေမာင့္ကို မမုန္းလိုက္ပါနဲ႔ စသျဖင့္အမ်ားၾကိီးပါပဲ..။ စာသားေတြလည္းလွတယ္..။ သံစဥ္ေတြလည္း ညႊတ္ေျပာင္းဖြယ္ ျဖစ္တယ္..။ နည္းနည္းျမည္းၾကည့္ရေအာင္..။

(၁) မယ္ဒလင္ ဂီတာျဖင့္ အဆို( သဥၹာလီသီခ်င္း မူရင္းသီဆိုသူ ရတနာပံုေမာင္စု )

(၂) မယ္ဒလင္ ဂီတာျဖင့္ ( ဂုဏ္ျမင့္သူသီခ်င္း မူရင္သီဆုိသူ ျပည္လွေဖ )

ေသေသခ်ာခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ရင္ မိန္းမသားမ်ားရဲ့ ဘ၀ဟာ“ေရြးခ်ယ္ခံ”ေတြျဖစ္ေနခဲ့တယ္..။ ကိုယ္က “ေရြးခ်ယ္ခြင့္”မရိွဘူး..။ ေၾကးေရတတ္သူ လူခ်မ္းသာအမ်ားစု မိဘမ်ားဆိုရင္ စီးပြားမပ်က္ေအာင္ဆိုျပီး မိန္းကေလးေတြအတြက္ သတိုးသားကို သူတို႔ဘာသာေရြးခ်ယ္ေပးၾကပါတယ္..။ ဒီလူကိုယူရမယ္..။ ဒီလိုမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ မိန္းမသားေတြရဲ႔ ႏွလံုးသားဆႏၵ ဦးေႏွာက္အလိုကိုလံုး၀ ဥေပကၡာျပဳ ခဲ့ၾကတယ္ လို႔ေျပာရင္ မမွားပါဘူး...။ ဒါေပမယ့္..အဲဒီအမ်ားစုထဲက ေဖာက္ထြက္လာႏိုင္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးမ်ားလည္းရိွပါတယ္...။ အလြန္နည္းပါးသလို အလြန္လည္းထင္ရွားပါတယ္..။ အထူးသျဖင့္ စာေပနယ္ပယ္ကပါ။ ဥပမာေျပာရရင္ စာေရးဆရာမၾကိီး ဒဂုန္ခင္ခင္ေလးဆိုတာ စစ္ၾကိဳေခတ္က ပထမဆံုးေပၚထြန္ုးသူလို႔ဆိုႏိုင္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးပါ ။ ၁၉၀၄ ဖြားဆိုေတာ့ အေတာ္ေစာပါတယ္..။ ၁၉၃၀ ေလာက္မွာေတာ့ ႏုိင္ငံေရးႏိုးၾကားမႈနဲ့အတူ စာေပမွာ ၀င္လႈပ္ရွားခဲ့တဲ့ “သတင္းစာဆရာမၾကီး”ေတြ ေပၚခဲ့တယ္..။ ပထမဆံုး အမ်ိဳးသမီး သတင္းစာထုတ္ေ၀သူ အယ္ဒီတာက ေဒၚစန္းတဲ့..။ ကိုလိုနီ အစိုးရကို ကေလာင္နဲ႔ ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကတဲ့ မိန္းမသူရဲေကာင္းေတြပါ..။ စစ္ၾကိဳေခတ္ မိန္းမသားမ်ားဘ၀ ဒီမွ်နဲ႔ သေဘာေပါက္ႏိုင္ပါျပီ..။

၂။ စစ္ျပီးေခတ္ ( ၁၉၆၀ အထိ )

ဒီကာလကေတာ့ က်မကိုယ္တုိင္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ပါ..။ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ဒုတိယကမၻာစစ္ၾကီးမွာ က်ဴးေက်ာ္ရန္စသူလည္းမဟုတ္၊ ခုခံကာကြယ္သူလည္းမဟုတ္၊ တကယ့္ကို ကၽြဲႏွစ္ေကာင္ခတ္တဲ့ၾကားက ေျမဇာပင္ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္..။ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ကေန ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ စစ္္ၾကီးအတြင္း လက္နက္မဲ့ အာဏာမဲ့ အခြင့္အေရးမဲ့စြာ ေတာၾကိဳအံုၾကားေျပးလႊားပုန္းေအာင္းရင္း အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆံုးရံႈးခဲ့ၾကရတယ္..။ ေန႔ျမင္ ညေပ်ာက္ဆိုတဲ့စကားဟာ အဲဒီတုန္းက လက္ေတြ႔အက်ဆံုးပါပဲ..။ ေလယာဥ္ပ်ံမျမင္ဖူးလို႔ ထြက္ၾကည့္ရင္း အူေတြ အေခြလိုက္ထြက္က်ရတဲ့လူေတြအေၾကာင္း ၾကားခဲ့ရဖူးတယ္..။ ဗံုးခိုက်င္းထဲ ခိုလံႈခြင့္ရွာရင္း ေျမၾကီးပိေသရတဲ့ မိသားစုမ်ားအေၾကာင္းလည္း မဆန္းတဲ့ဘ၀ျဖစ္ခဲ့ရတယ္..။ အဲဒီထဲမွေတာ့ အေမက ဗံုးခုိက်င္းထဲ ၀င္ခိုရင္ က်မညီမေလးကိုေမြးခဲ့ရတာပါ..။ ကံေကာင္းလို႔ က်င္းပိ မေသခဲ့ရေပမယ့္ ေလယာဥ္သံ ၾကားတိုင္း အေမရယ္ ညီမေလးရယ္ မမေလးရယ္ဗံုးခိုက်င္းဆီေျပးခဲ့ရတာ.. ေလွကေလး တစ္စင္းနဲ့ အိမ္ေျပာင္းရတာ ၾကိမ္ျခံဳေတြ ၾကားမွာ ေကာက္ရိုးခင္းျပီး အိပ္ခဲ့ရတာေတြကို ခုထိ က်မ အိပ္မက္ ဆဲပါ...။

ဒီအသက္လုေျပးရတဲ့စစ္ပြဲမွာ အေမဟာ သမီးသံုးေယာက္၊ ဗိုက္တစ္လံုးနဲ႔ ၾကံဳးရုန္းခုခံရင္း အံကိုခဲထားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္အေဖက ဘယ္ေရာက္ေနတုန္းဆိုေတာ့ အေဖက သစ္ေတာအေကာက္စာေရးဘ၀က စစ္ေျပးရေတာ့ ေလွတစ္စင္းနဲ႔ ဆား၀ယ္၊ ဆန္ေရာင္း လုပ္ေနရတာေပါ့။ အေဖနဲ႔အတူ ေယာက္က်ားၾကီးေတြနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းျပီး “ေလွထိုးသား” လုပ္ခဲ့ရသူကေတာ့ က်မရဲ့မမၾကီးပါပဲ၊

မမၾကီးဟာ ေလွထိုးသားအျဖစ္သာမက စစ္ဘီလူးတို႔ရဲ႔ “ကာမစစ္” ကိုလည္းေရွာင္ပုန္းခဲ့ရသူျဖစ္ပါတယ္။ က်မမွတ္မိေနပါေသးတယ္။ စစ္ဘီလူးႏွစ္ေကာင္ဟာ ၾကက္တစ္ေကာင္ကိုပိုက္ျပီး က်မတို႔စစ္ေျပးတဲကေလးကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ “မိန္းမ မိန္းမ” တဲ့..။ ၾကက္ကို ထိုးေပးတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ၾကက္တစ္ေကာင္နဲ႔ လာလဲတာပါလား...။

ေျပာျပျခင္းငွာ မျပည့္စံုႏိုင္တဲ့ စစ္ရဲ့အနိဌာရံုလို႔ ၁၉၆၄ခုႏွစ္က်ေတာ့ က်မရဲ႔ တတိယအစ္မ “ မမအုန္း” ဆံုးခဲ့ပါတယ္..။ အဲဒီေန႔ကိုလည္း က်မ ျမင္ေယာင္ဆဲပါ။ မမအုန္းဟာ ဆပ္ျပာခြက္ကိုင္ျပီး ေရခ်ိဳးဆိပ္သြားတာ။ ျခံေနာက္ေဖးမွာ ဇီးသီးပင္ရိွတယ္..။ အေၾကြသီးေတြကို ၀င္းေနတာပဲ..။ မမအုန္းက ဇီးသီးေၾကြေတြ ခြက္နဲ႔အျပည့္ေကာက္သြားျပီး စားရင္း သြားရင္းေရခ်ိဳးတာ..။ ဘာမွမၾကာဘူး...။ ၅ရက္လား ဖ်ားလိုက္ျပီး မမအုန္းဆံုးရွာတယ္...။ ဘယ္ဆရာ၀န္မွ မျပလိုက္ရပါဘူး..။ အေဖဟာ သူ႔သမီးအပ်ုိဳေပါက္ေလးဆံုးရတာကို စိတ္နာလြန္းလို႔ စစ္ၾကီးအတြင္း သူေလွနဲ႔ရွာခဲ့တဲ့ “ေထာင္မလဲသဲေကာ္” ေငြစကၠဴေရာင္စံုကို မမအုန္း ေခါင္းတလားမွာ အျပည့္ကပ္ပစ္လိုက္တယ္...။

ေျပာရရင္ ဇာတ္နာေအာင္ ဖန္တီးတယ္ ထင္ၾကမလားပဲ...။ က်မရဲ့ဒုတိယအစ္မ “မမေလး” က်ေတာ့ အသက္(၁၅)ႏွစ္ အပ်ုိဳစင္စင္ေလး ျဖစ္ကာမွ “ခါးကုန္းၾကီးဘ၀” ေရာက္ရရွာတယ္..။ ျဖစ္ပံုက စစ္အတြင္းမွာ အံုးလႊဲတာပါ..။ ဇက္ေၾကာနာသြားတာေလ..။ အဲဒါကို ေခါင္းအံုး ေနပူလွန္းျပီး အသက္ေအာင့္ (၇)ခ်က္ရိုက္ ရသတဲ့..။ မေပ်ာက္ပါဘူး..။ ဒါနဲ႔ အေဖကပဲ စစ္အတြင္း ေဆးရံုမရွိ၊ ဘာမရိွ ဟိုဘက္ရြာမွာ အႏွိပ္သည္ ေကာင္းတယ္ ဆိုျပီး ညအိပ္ညေန ေဆးကုလႊတ္ခဲ့တယ္..။ ျပန္လာေတာ့ မမေလး ေက်ာရိုးကုန္းလာျပီး..၊ တျဖည္းျဖည္းပိုကုန္းလာေရာ...။ ဘယ္လိုမွျပန္မတ္လို႔မရေတာ့ဘူး..။ ၀ဋ္နာပဲတဲ့..။ ျဖစ္ရျခင္း အေၾကာင္းရင္း ကေတာ့ အဲဒီအႏိွပ္သည္က မမေလး ေက်ာကုန္းကို “လင္းပိုင္ဆီ” လူးလူးျပီး ႏိွပ္တာတဲ့..။ လင္းပိုင္ဆီက အရိုးေပ်ာ့ေစတယ္ေလ..။ စဥ္းစားသာၾကည့္ၾကပါေတာ့..။ စစ္ၾကီးရဲ႔ ထိုးႏွက္ခ်က္ေတြကို က်မတုိ႔ မိန္းမသားေတြ ခါးစည္းခံခဲ့ရတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြကေတာ့ ေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာသံုးေတာင္ပါပဲ...။

ဒီေန႔ ကေလးေလးေတြ အသက္(၅)ႏွစ္ျပည့္ဖို႔ ၃လလိုရင္ ေက်ာင္းေနခြင့္ရၾကတယ္..။ က်မကေတာ့ (၇)ႏွစ္မွာမွ ေက်ာင္းစေနရတာပါ..။ စစ္ၾကီးရဲ့ ဒဏ္ပဲေလ..။ ကံေကာင္းတာတစ္ခုက က်မက စာ၀ါသနာပါတယ္ ထင္ပါရဲ႔..ေက်ာင္းမဖြင့္ေသးတဲ့ ကာလမွာ အိမ္ကလူၾကီးေတြက A,B,C,D တို႔၊ ကၾကီး၊ ခေကြးတို႔ သင္ေပးခဲ့တယ္..။ ေက်ာင္းမွာ စာေတြက ရျပီးသားျဖစ္ျဖစ္ေနလို႔ အတန္းေက်ာ္တက္ရတယ္..။ ဒါနဲ႔ပဲ အသက္ ၁၆ႏွစ္မွာ ၁၀ တန္းေအာင္ခဲ့တာ..။ ေတာ္ေသးတာေပါ့...။

က်မ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့အခ်ုိန္မွာ မိန္းကေလးအေတာ္မ်ားမ်ား တကၠသိုလ္တက္ေနၾကျပီ...။ မ်က္စိေတြ က်ယ္ကုန္ၾကျပီ၊ အခြင့္အလမ္းေတြလည္း ေပါမ်ားတယ္...။ ၇တန္းေအာင္ရင္ မူလတန္းဆရာမ၊ ၁၀တန္းေအာင္ရင္ အလယ္တန္းျပဆရာမ BA ေအာင္ရင္ အထက္တန္းျပဆရာမ လူတိုင္းရႏိုင္တယ္..။ အင္တာဗ်ဴးဆိုတဲ့ လူေတြ႔ေမးခြန္းစာေမးပြဲဆိုတာ ၾကားေတာင္မၾကားဖူးေသးဘူး...။ ဒါက စစ္ၾကီးအျပီး ပညာေရးကို တြန္းတင္ခဲ့တာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္...။ ပညာတတ္ေတြ ရွားတာလည္း ပါတယ္..။ က်မက ၇-ႏွစ္မွာ ေက်ာင္းစေနရတာ ေတာ္ေသးတယ္...။ မမၾကိီးနဲ႔ မမေလးက လံုး၀ စာဆက္မသင္ရေတာ့ဘူးေလ...။ မမၾကီးက စစ္ၾကိဳေခတ္ ၇-တန္း၊ မမေလးက ၄-တန္းနဲ႔ ရပ္ခဲ့တာ...။ စစ္ျပီးေတာ့ မမၾကီးက အိမ္ေထာင္က် မမေလးက ဒုကိၡတျဖစ္..။

က်မတို႔ေခတ္မွာ ေက်ာင္းပညာ ပြင့္လန္းခဲ့သလို၊ စာေပနဲ႔ အႏုပညာနယ္ပယ္ကလည္း စိမ္းလန္းစိုေျပ လွပါတယ္..။ စစ္္ၾကီးအတြင္း၊ စာေပထုတ္လုပ္ေရးရပ္ဆိုင္းခဲ့လို႔ စစ္ျပီးတဲ့အခါ အတိုးခ် ထုတ္ေ၀ၾကလို႔ ဖတ္စရာ မ်ားလွပါတယ္..။ ဗဟုသုတရပါတယ္..။ ဒါ့ျပင္ စစ္ၾကီးေၾကာင့္ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရး၀ါဒ အေျပာင္းအလဲ၊ တစ္နည္းေျပာရရင္ ၀ါဒျပိဳင္ပြဲကလည္း တြင္က်ယ္လာတယ္..။ ၀ါဒတိုက္ပြဲသံ ဆူညံလာတယ္...။ က်မဆိုရင္ ၀ါဒသေဘာတရား ဘာမွနားမလည္ပဲနဲ႔ကို ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အႏွစ္ေလးဆယ္ျပည့္ ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္မွာ “ျငိမ္းခ်မ္းေရးဂ်ိဳးျဖဴယိမ္း” မွာပါ၀င္ကျပခဲ့ရပါတယ္..။ “ စစ္ကိုမလိုပါ စစ္ကိုမလိုပါ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ျငိမ္းခ်မ္းေရး ျငိမ္းခ်မ္းေရးကိုသာ ေပးၾကပါ” ဆိုတဲ့ စစ္ဆန္႔က်င္ေရးသီခ်င္းကို အေဆာင္ ေကာ္ရစ္တာေတြမွာ က်မတို႔တေတြ အာေပါင္အာရင္း သန္သန္နဲ႔ ဆိုခဲ့ဲၾကတာေပါ့...။

စီးပြားေရးအေနနဲ႔ က်မတို႔ အပူအပင္ မရိွခဲ့ၾကဘူးလို႔ ဆိုရပါမယ္...။ က်မဆိုရင္ ကခ်င္ျပည္နယ္ ပညာေရးဌာနက ပညာေတာ္သင္ ေစလႊတ္ခံံရတာပါ..။ အလယ္တန္းဆရာမ လစာတစ္၀က္နဲ႔ ရွားပါးစရိတ္ စုစုေပါင္း၁၃၇/- ရပါတယ္..။ ၃၇က်ပ္ကို အိမ္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ ေမာင္ႏွမေတြ စားဖို့ေပးျပီးက်န္၁၀၀နဲ့ေက်ာင္းတက္ ခဲ့တာေလ..။ ေက်ာင္းလခ ၁၅က်ပ္ အေဆာင္းေၾကး၅၀ေပးျပီးရင္ က်န္တဲ့ ၃၅ဟာ ရက္ေပါင္း ၃၀ မုန့္ဘိုး ေလာက္တဲ့အျပင္ မက္စ္ဖက္တာ ႏႈတ္ခမ္းနီေတာင့္၊ အီးဗနင္းအင္ပဲရစ္ ေရေမႊး၊ တူတယ္လံုခ်ည္ဆိုတာေတြ ၀ယ္ႏုိင္ေသးတယ္..။

အေဆာင္က မနက္ထမင္း၊ ညထမင္းအျပင္ ေစာေစာမွာ ေကာ္ဖီနဲ႔ေပါင္မုန္႔ေထာပတ္သုတ္၊ ေန႔ခင္းမွာ ေကာ္ဖီနဲ႔ အုန္းသီးမုန္႔လိုဟာမ်ိဳး ေကၽြးတယ္...။ အျပင္မွာ မုန္႔ဟင္းခါး၀ယ္စားခ်င္ရင္ အေၾကာ္နဲ႔မွ တစ္မတ္။

Social နဲ႔ပတ္သက္ျပီး ေျပာရရင္ အေမတို႔ထက္ အမ်ားၾကီး လြတ္လပ္သြားျပီ ။ ေယာက်ာၤးေလးေတြ အိမ္လာလည္ႏိုင္တယ္...။ စာေပးစာယူလုပ္ၾကတယ္။ အေမတို႔တုန္းကလို ၾကီးျပင္မွာ အေပါက္ေဖာက္စရာ မလုိေတာ့ဘူး။ အဲ ညဘက္မိန္းကေလးအိမ္နား၊ အေဆာင္နား သီခ်င္းလာဆိုတဲ့ကိစၥေလးေတာ့ ရိွေသးတယ္..။ က်မက အဲဒီဓေလ့ကို သိပ္လြမ္းတာ...။ က်မကသီခ်င္းၾကိဳက္တာကိုး...။

က်မတို႔ေခတ္မွာအားႏြဲ႔သူမဟုတ္ၾကေတာ့ဘူး..။ “အမ်ိဳးသားမ်ားနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္း ႏိုင္ရမယ္..”ဆိုတဲ႔ ေၾကြးေၾကာ္သံ ေတြ ျမည္ဟိန္းေနခဲတယ္...။ အမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္ အမ်ိဳးသားမ်ားထက္ဘာညာ စတဲ့ေခါင္းစဥ္ေတြဟာ ေခတ္အစားဆံုး စကားရည္လုပြဲေခါင္းစဥ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္...။ တိုင္းျပည္ရဲ့ ဘယ္တကၠသိုလ္၊ ဘယ္မ်က္ႏွာစာမွာပဲၾကည့္ၾကည့္ အမ်ိိဳသမီးေတြရွိေနခဲ့ျပီ...။ ဗိုလ္ၾကီးမလွသန္းစတဲ့ ဗိုလ္ၾကီးေတြရဲ႔နာမည္ဆိုရင္ ခုထိက်မ မွတ္မိေနတာပဲၾကည့္ပါေတာ့...။ ထို႔အတူ ေဒါက္တာ ခင္ေလးၾကီး၊ ေဒါက္တာ ျမျမ စတဲ့ ဆရာ၀န္မၾကီးမ်ားအမည္၊ လွံတန္မခင္ေဌး၊ သံလံုးပစ္.....ဆိုတဲ့နာမည္ေတြ၊ စာေပနဲ႔ဂီတမွာ ဆိုရင္ အားက်ဖြယ္ အစ္မၾကီးေတြ အမ်ားၾကီေပၚလာတာမို႔ က်မတို႔ တစ္ေခတ္ဟာျဖင့္ မဟာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား
( Great Expectations ) ေခတ္လို႔ေတာင္ ေၾကြးေၾကာ္လိုက္ခ်င္စမ္းပါရဲ႔...။

၃။ ေခတ္သစ္(ယေန႔ထိ)

၁၉၆၀ မွ ယေန႔အထိကိုေတာ့ Modern Age လို႔ေခၚရမွာပါ။ ဒီေခတ္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားဘ၀က က်မတို႔ စစ္ျပီး လြတ္လပ္ေရးေခတ္ရဲ႔ အေမြေတြကို အသားဆက္ျပီး ပြားသြားရံုပဲလို႔ အလြယ္တကူေျပာႏိုင္ေပမယ့္ တကယ္မွာေတာ့ ရုန္းကန္ရပံုက ဒီေခတ္က ပိုျပီးပင္ပန္းပါတယ္...။

ဘာေၾကာင့္လဲ။
ဒီေမးခြန္းအတြက္ အေျဖေတြက ေရတြက္လို႔မကုန္ေအာင္ပါပဲ၊

ဒီေခတ္မွာ ကမၻာ့တံခါးၾကီးေတြ အသီးသီး ပြင့္သြားျပီ။ ေရဒီယိုနဲ႔ ရုပ္ျမင္သံၾကားအျပင္ နတ္အတတ္ သၾကားအတတ္လို႔မ်ားေတာင္ ေျပာၾကရမယ့္ မီဒီယာအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အီလက္ထေရာနစ္စနစ္အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ေၾကာင့္ ဘာကိုမွ တားဆီးဖံုးကြယ္ လို႔မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး...။ အားလံုးဟာ တစ္ျပင္တည္းျဖစ္သြားျပီ။

ဒီအေျခေနမွာ မိန္းမေတြလည္း တစ္ေျပးညီ ေျပာင္းလဲၾကရတာပါပဲ။ သိသိသာသာေျပာင္းလဲသြားတာက က်မတို႔ လြမ္းတေလ့ရိွတဲ့ မိန္းကေလးအိမ္နား ညဘက္ သီးခ်င္းလာဆိုတဲ့ဓေလ့မရိွေတာ့ျခင္းပါပဲ..။ မိမိၾကမ္းျပင္ အေပါက္ေဖာက္တဲ့ဟာကေတာ့ ပံုျပင္ေပါ့ေနာ္...။ ခလုပ္ေလး၆လံုး(သို႔) ၉လံုးႏွိပ္လိုက္ရံုနဲ႔ နားထဲမွာ “ဟဲလို အခ်စ္လား” ဆိိုတဲ့ အသံကိုၾကားႏိုင္ျပီေလ..။ ဘယ့္ႏွယ့္ဟာေၾကာင့္ ပင္ပင္ပန္းပန္း မယ္ဒလင္ထမ္းျပီး အခ်မ္းခံ၊ အိပ္ေရးပ်က္ခံေနရမွာတုန္း..။ သီခ်င္းနားေထာင္ေစခ်င္လား၊ လြယ္မွလြယ္၊ VCD ဆိုတဲ့ဟာေလးကို မူရင္ သန္႔သန္႔ေလးေပးခ်င္၇င္ ၁၅၀၀/- ေလာက္အကုန္ခံ ( လက္ဘက္ရည္၁၅ခြက္စာထဲပါ)။ သိပ္အကုန္မခံႏို္ငရင္ ေလးငါးရာနဲ႔ ကူးေခြေလး၀ယ္ေပးလိုက္ရင္ ရတာပဲ။

တစ္ခုေတာ့ ၀မ္းနည္းစရာရိွတယ္။ အဲဒါကေတာ့ လူဦးေရ မမွ်တတဲ့ကိစၥပါ။ စာေရးဆရာ လူရႊင္ေတာ္ေတြ စင္ျမင့္ေပၚက ေျပာဖူးသလို၊ ခုေခတ္မွာ မိန္းကေလးေတြ အေမြးမ်ားေနတယ္ဆိုတာပါ။ ဒါဘာ၀မ္းနည္းစရာရိွလဲ။ သိပ္ရွိတာေပါ့။ ရွာတဲ့ပစၥည္းဟာ တန္ဖိုးမ်ားတယ္ေလ..။ က်မတို႔ေခတ္က ဟိုက္စကူးမွာ အတန္းထဲ လူ ၃၀ ရိွရင္ မိန္းကေလး ၅ ေယာက္ထဲရယ္...။ အဲဒီ ၅ ေယာက္ကို က်န္၂၅ ေယာက္က ၀ိုင္းၾကည့္ၾကရတာကိုး...။ ( ဒါေၾကာင့္ ထင္ပါရဲ႔ က်မျဖင့္ ရုပ္လည္းမလွဘဲနဲ႔ အျမဲလိုလိုပိုးပန္းတဲ့လူ ရိွေနခဲ့တယ္..) ။

အခုေခတ္ကေလးမေလးေတြ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားျပီ။ မိန္းကေလးက ၂၅၊ ေယာက်ာၤးေလးက ၅၊ ေကာလိပ္ေတြမွာၾကည့္၊ တအားသိသာတယ္..။ ဒီေတာ့ ခ်စ္ေရးခ်စ္ရာမွာ ေယာက်ၤားေလးေတြက အလိုလို အသာစီးရမေနေပဘူးလား...။ သူတို႔မွာ နဂိုကမွ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ပါမစ္ လက္ကိုင္ရိွျပီးတဲ့အျပင္... ေရြးစရာေတြကမ်ားမွမ်ားဆိုေတာ့... က်မတူမေလးေတြ သိပ္သနားဖို႔ေကာင္းေနျပီ..။

ဒီစကားကို က်မလက္လြတ္စပယ္ေျပာျခင္းမဟုတ္ပါဘူး...။ က်မဟာ ၁၉၉၇ ခုကစျပီး ယေန႔တိုင္ “သရဖူ” မဂၢဇင္းမွာ အခ်စ္ေရး ၊ အိမ္ေထာင္ေရးျပသနာမ်ားကို ေဖ်ာင္းဖ် ေျဖၾကားသူအျဖစ္ လုပ္ေနတာပါ၊ လာသမွ် စာေတြထဲမွာ မိန္းကေလးမ်ားျပီး ျပသနာေတြကလည္း အခ်စ္ေရးေတြ ပိုမ်ားပါတယ္၊ က်မကေတာ့ ဒါဟာ မိန္းမဦးေရ ပိုေနလို႔ လို႔ေကာက္ခ်က္ဆြဲတယ္။ က်မမွားေကာင္းမွားႏိုင္တယ္...။

အခ်စ္ေရးအျပင္ အိမ္ေထာင္ေရးမွာေကာတဲ့....။

ပိုေတာင္ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းေသးတယ္။ ေယာက်ၤား အမ်ားစုဟာ သူတို႔အိမ္ေထာင္ဖက္ကို “ကြာရွင္းျခင္း” မျပဳၾကေတာ့ပါဘူး...။ ဒါနဲ႔႔ပဲ အိမ္ကမိန္းမကို အရမ္းသစၥာရိွၾကတယ္လို႔ ထင္ရင္ ရာႏႈန္းျပည့္မမွန္ႏိုင္ဘူး...။ ဒါဟာ သူတို႔ရဲ့ “ဂုဏ္သိကၡာ” အတြက္ပါ။ အမွန္က ကြာရွင္းစရာလည္း မလိုဘူးေလ၊ အိမ္ကမယားၾကီးကို မကြာဘဲနဲ႔ အျပင္မွာ သီးသန္႔ကိစၥကို ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ရယူႏိုင္ၾကလို႔ပဲ..။ ဒါ အားလံုးသိၾကပါတယ္...။

က်မသာ Law Maker ဥပေဒျပဳသူျဖစ္ရင္ အဲဒီကိစၥကို တင္ျပမွာပဲ၊ ဘယ့္ႏွယ္ ေယာက်ားၤေတြက်ေတာ့ မိန္းမကိုမကြာဘဲ ေနာက္ထပ္ ၾကိဳက္သေလာက္ယူႏိုင္တယ္..။ ရံုးတင္ရင္ မယားစရိတ္ေပးရံုသာ။ မိန္းမေတြက်ေတာ့ မိမိခင္ပြန္း အျပင္ ေနာက္ပိုင္းမွာသာယာမိရင္ ဒါ “ေဖါက္ျပန္မႈ” ဆိုပဲ။ အဲဒီ ဒုတိယလူကို ျပစ္ဒဏ္ေပးႏိုင္သတဲ့..။ သူကပဲ မေက်မနပ္ရင္ျဖစ္ေစ၊ ကိုယ္ကပဲ လမ္းခြဲခ်င္ရင္ျဖစ္ေစ တရား၀င္ျပဳလုပ္ျပီးမွ လူသစ္ကို ေနရာေပးျခင္းသာလွ်င္ တရားမွ်တတယ္လို႔ က်မယံုၾကည္တယ္..။

မိန္းကေလးေတြဘက္ကေတာ့ ဒီလိုေတာင္းဆိုဖို႔၊ တင္းခံဖို႔ မေတြးႏိုင္ၾကပါဘူး..။ တိုက္ခန္းေလး တစ္ခန္းငွားေပးရင္ပဲ ဟုတ္လွျပီတဲ့...။ တကၠစီစီးႏိုင္ရင္ကို ေခါင္းေမာ့ေနေလေရာ၊ ေလွ်ာ့ေစ်းေတြခ်ည္းပဲ..။

ယေန႔ အိမ္ေထာင္ေရး၊ အခ်စ္ေရးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ သရဖူက အေမးအေျဖက႑တစ္ခုတည္းနဲ႔ကို စိတ္အားငယ္စရာ ေကာင္းလွပါျပီ။ ဒီေန႔ကစျပီး ေန႔စဥ္ ေမြးခန္းေတြမွာ ေယာက်ားၤေလးေတြ ပိုမ်ားပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရ ေကာင္းေလမလား...။

ဒါေပမယ့္ ေျပာစရာရိွပါေသးတယ္...။ အဲဒါက ဒီေန႔ မိန္းမအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အိမ္ေထာင္မျပဳၾကေတာ့ဘူး ဆိုတာပါပဲ...။ ဒါဟာ က်မတို႔ျမန္မာႏိုင္ငံတင္ မဟုတ္ဘူး..။ ကမၻာမွာလည္း ဒီအတိုင္းပဲ။ ျဖစ္ပံုက ဒုတိယကမၻာစစ္အျပီး မိန္းကေလးေတြ ပညာသင္လာၾကတယ္..။ ပညာတတ္ေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္.။ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းေတြ မ်ားလာၾကတယ္...။ ဒီအခါ မိန္းမေတြဟာ အသက္ ၃၀ ေက်ာ္အထိ အဲဒီပညာ၊ အလုပ္၊ စီးပြားေရး ဆိုတဲ့ နယ္ပယ္မွာပဲ ေခါင္းမေဖာ္တမ္းၾကိဳးစားရင္ အခ်စ္ကိစၥကို ေနရာမေပးႏိုင္ျဖစ္ခဲ့တယ္..။
အိမ္ေထာင္ျပဳမွထင္ပါရဲ့လို႔ေဘးဘီကို လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ေတြ႔ရတဲ့ ပုရိသေယာက်ၤားမ်ားက ကိုယ့္ေလာက္မေတာ္ဘူး ျဖစ္ေနပါေလေရာ...။ ကိုယ့္ထက္ညံတဲ့ ေယာက်ၤားကို ဘယ္မိန္းမကမွ လက္မထပ္ ခ်င္ၾကပါဘူး...။ ( က်မစကားေျပာရိုင္းသြားရင္ ခြင့္လႊတ္ၾကပါ )

ဥပမာ ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္၊ လူထုေဒၚအမာ၊ ေဒၚဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး တို႔ဟာ သူတို႔ခင္ပြန္းမ်ားက သူတို႔ထက္ေတာ္တယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ၾကတယ္...။ ေတာ္လည္း ေတာ္ၾကပါတယ္။ ေဒၚအမာ ဆိုရင္ ရန႔ံသစ္ထဲမွာ “ ငယ္ကကၽြမ္းတဲ့ ခင္ပြန္းသည္သို႔” ဆိုတဲ့ စီးရီးစ္ကိုေရးေနတာ မကုန္ႏိုင္ရွာဘူး...။ ေဒၚဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး က “ သူလိုလူ ” ဆိုျပီး ဦးခ်စ္ေမာင္ကို တသခဲ့တယ္..။ ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ကေတာ့ စကားနဲ႔ မွတ္တမ္းတင္တာ...။ မွတ္သားစရာပဲ...။ “ ငါ့ဘ၀မွာ ငါဟာ အမွန္တစ္ခုထဲပဲ လုပ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ အဲဒါဟာ ကိုလတ္ကို လက္ထပ္ခဲ့ျခင္းပဲ” တဲ့...။ နမူနာေကာင္းမ်ားျပျပီးတဲ့အခါ... နမူနာဆိုးတစ္ခုလည္း ျပဦးမွ တရားမယ္ထင္တယ္...။ ေဒၚဒဂုန္ခင္ခင္ေလးရဲ႔ “ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ” ထဲမွာ သူ႔ခင္ပြန္း ဗမာ့ဦးအုန္းခင္ကို ဘာေၾကာင့္ စြန္႔ပစ္ရေၾကာင္း ရွင္းျပထားတာမွာ အဓိကကေတာ့ သူ႔ခင္ပြန္း သူ႔ေလာက္မေတာ္လို႔ပါပဲ..။ အစစအရာရာ မွာေပါ့ေလ...။

ဒီေခတ္ မိန္းကေလးမ်ားရဲ့ဘ၀မွာ ရုန္းကန္မႈပိုပင္ပန္းတယ္ဆိုတာ အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ေယာက်ၤားက ေတာ္တည့္မွန္ကန္တယ္ပဲထား၊ စစ္ၾကိဳေခတ္က လက္သံုး၀ါဒျဖစ္တဲ့ “ မိန္းမဟာ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ” ဆိုတဲ့ ဟာၾကီးက ရိွဆဲပဲ။ ဒါ ဘယ္လိုမွ ပစ္ခ်လို႔မရဘူး..။ အိမ္ေဖာ္ငွားခ်င္ရင္ အနည္းဆံုးတစ္ေသာင္းအကုန္ခံရတယ္..။
ယံုၾကည္စိတ္ခ်လို႔လည္း မရဘူး..။ ဒီအခါ မိန္းမေတြဟာ အျပင္ အလုပ္လည္းလုပ္ရ၊ အိမ္မႈကိစၥလည္း ေရွာင္မရ
“ ေရအိုးႏွစ္လံုးရြက္ရသလို” ျဖစ္ၾကရတယ္...။

မိန္းမေတြ စိ္တ္ညစ္ရျပီ၊ ညည္းညဴၾကျပီ၊ အအိုျမန္ျပီ၊ အအိုျမန္ေတာ့ ကိုကိုက အနားကပ္မခံခ်င္ေတာ့ဘူး..။ အထူးႏႈန္းေလ်ာ့ေစ်းေတြလာလည္း ဖိတ္ေခၚေန၊ တကယ္တမ္းစမ္းသပ္တဲ့ ကိရိယာရိွရင္ အိမ္ေထာင္ေရးသာယာမႈ ဒီဂရီကေတာ့ အေမတို႔ေခတ္ အျမင့္ဆံုးပဲလို႔ က်မ ယံုၾကည္ပါတယ္..။

အလြန္တရာ နားလည္ေပးတဲ့ ခင္ပြန္းမ်ားလည္း ၁%ခန္႔ရိွမယ္ထင္ရဲ့။ ေငြရွာတဲ့ အလုပ္အျပင္ ကေလးထိန္းေပးတာ၊ ေစ်းသြားေပးတာ၊ ဟင္းခ်က္ေပးတာ၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္ေပးတာ၊ မိန္းမကို ဇက္ေၾကာေလွ်ာ့ေပးတာ၊ အဲသလို ခင္ပြန္းမ်ိဳးရသူ မိန္းကေလးမ်ား သိန္း ၃၀၀ ထီးထိုးသင့္ပါေၾကာင္း အၾကံေပးလိုပါတယ္..။

ဒါေတြကလြဲလို႔ တျခားမ်က္ႏွာစာေတြမွာေတာ့ က်မတူမမ်ား အခြင့္အေရးတန္းတူရျပီး ကြန္ပ်ဴတာခံုမွာ ထိုင္၊ အင္တာနက္ထဲက ၀က္ဆိုက္မွာရွာေဖြ၊ သိန္း ၅၀ တန္ စိန္နားကပ္ တစ္ဖ်စ္ဖ်စ္နဲ႔ ေနထိုင္သူမ်ား အမ်ားၾကီးရိွေနပါေၾကာင္း အတိုခ်ံဳး တင္ျပလိုက္ပါတယ္...။


2 comments:

libratun said...

ႏွစ္ဦးသား နားလည္မႈ ရွိႏုိင္ရင္ အေကာင္းဆုံးေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ကုိယ့္ထက္သာတဲ့ သူကုိမွလုိခ်င္တယ္ ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တံလွ်ပ္လုိ႔ျမင္မိပါတယ္။ အရမ္းထက္ျမက္တဲ့ အလုပ္ရွင္ဆီမွာ လခစားလုပ္ရ သလုိျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ကုိယ့္ထက္သာတဲ့လူက ေယာက်္ားဆုိလည္း မေကာင္း၊ မိန္းမဆုိလည္း မေကာင္းဘူးလုိ႔ ထင္မိပါတယ္ အစ္မေရ။

ပထမဆုံးအႀကိမ္ လည္ပတ္ျခင္းပါ။ေအာင္ျမင္ပါေစဗ်ာ။

coralnyo said...

ဟုတ္ကဲ့ပါ လူၾကီးမင္းေျပာခ်င္တဲ့ သေဘာကို က်မနားလည္ပါတယ္...။ ဘယ္ေနရာမဆို မွ်မွ်တတရိွတာအေကာင္းဆံုးပါ..။ လာလည္တဲ့အတြက္လည္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္..။ ေနာက္ပို႔စ္အသစ္ေတြကိုလည္း လာအေပးပါဦးေနာ္..။